Only God Forgives (2013)

Bedankt voor de heads-up, bedoel dus onder de indruk van de vorm . Aangepast.

ik denk eigenlijk dat veel internationale critici deze film nogmaals moeten bekijken, tijdens zon festival als Cannes kijk je 3 films per dag. dat doet de ervaring van deze film geen goed..

Review uit de Nieuwe Revu (ik heb even niks te doen):

Wat een ongelofelijk waardeloze film. Zal wel onder de noemer “kunst” vallen maar nuchter bekeken betreft het hier een uiterst mager verhaaltje waar je met een hoop fantasie van alles en nog wat in zou kunnen zien. De film bestaat uit een hoop lange en traag uitgesponnen scenes die over het algemeen nergens toe leiden maar waar anderen waarschijnlijk allerlei symboliek in zien die aan mij geheel voorbij is gegaan. Dat de regisseur ook boeiende films kan maken bewees hij met Drive maar deze film staat bol van de misplaatste pretenties. Wat een verspilling van talent.

Er is niet zozeer veel fantasie voor nodig, noch gaat het om de symboliek. Ik heb vooral het idee dat je het 'uiterst magere verhaaltje' niet begrepen hebt. Had ik overigens zelf ook een tweede kijkbeurt voor nodig. Het is namelijk een best complex en verontrustende vertelling. Kortom, je zit er naast.

Ben gestopt met lezen na 'De actiefilm Drive'....

Toch verder gelezen. Goh, ze hebben er werkelijk niets van begrepen. Gosling is namelijk alles behalve cool. Beoogt hij ook geenszins. Domme journalist.

Vast van hun website, want voor het magazine zelf schrijft een prima recensent. Verder is het magere verhaaltje toch uiterst simpel? Ik heb niet het gevoel dat ik iets heb gemist, na twee kijkbeurten...

Die domme journalist legt nochtans de vinger op de wonde.

Kan me wel iets van de kritiek voorstellen. De conclusie (evenwichtiger=beter) waar hij mee afsluit is echter nogal rigoreus te noemen en negeert dat de films buiten het wraakthema en de DNA misschien amper te vergelijken zijn.

Nee, komt uit het magazine. Als het op de website stond had ik wel een link geplaatst.

Hij legt de vinger op wat mensen die de film verkeerd lezen. Van een journalist mag je toch tenminste verwachten dat hij de film begrijpt. Drive een actiefilm noemen en Ryan Mr. Cool in deze. Verder kun je er niet naast zitten.

@ Prudh: Hoe lees jij het verhaal dan?

Hij heeft de film volgens mij heel goed begrepen. Gebrek aan evenwicht, overgestyleerd, karikaturale personages, ... spijkers met koppen. Ik blijf me verbazen hoe weinig kritisch mensen deze film beoordelen. Die journalist doet zijn job goed: kritisch zijn. Hij geeft de film bovendien nog drie sterren, wat er op wijst dat hij hem deels kon waarderen. Hij is tenminste genuanceerd. Maar zo te zien laten veel mensen zich om de tuin leiden door mooie beelden en wat pretentieuze symboliek, die er nauwelijks in slagen om het gebrek aan verhaal te camoufleren.

Of je benadert film te traditioneel/conventioneel en blijf je maar blind staren op het narratieve element.

Wat een posters .

Cookies op VARA - dwddmagazine.vara.nl

Ik staar me er niet blind op. Integendeel, ik heb de indruk dat het merendeel zich blind staart op het audiovisuele. Voor mij is film een medium waarin beide aspecten samenvallen. Ik kan best van mooie beelden en goede muziek genieten, maar zonder een goed verhaal verliezen ze hun waarde, worden ze hol. Voor mij zijn er weinig uitzonderingen hierop. Lynch is er één van. Hij ondervangt die leemte met mysterie.

Helemaal mee eens. Refn's domste film. Het is bijna een parodie op zijn werk.

Dat snap ik, maar een film met een goed geconstrueerd verhaal die audiovisueel verder niet vrij bijzonder is zal je minder snel verwijten lijkt me? Wat betreft je commentaar op het narratief kan ik je prima volgen, al ben ik er zelf niet mee eens dat vorm een narratief element nodig zou hebben. Of begrijp ik je verkeerd en vind je het wat betreft OGF onvoldoende?

Ik vind juist het thematische, het personage van Gosling en hetgeen hij mee worstelt erg interessant en erg boeiend ingekleed. Verder is er een hoop mysterie, de vormgeving hint naar een droom. Een mooie variatie op het Oeidipus complex, en dan heeft die journalist het over een lege wraakfilm. Ik zie iets totaal anders. Een rijk metafysisch kunstwerk, dat verl dieper rijkt dan mooie art direction en toffe muziek. Weinig personages die met zo'n complex innerlijk probleem geconfronteerd worden als Julian.

Gosling en fam. als stel prooidieren die van armoede profiteren, de agent die als engel der wrake en gerechtigheid de stad zuivert van alle ellende. In de essentie.

Ik zie het nu (na de 3e keer) als een nachtmerie over/van een zoon die gefrustreerd (impotent?) is door de relatie met zijn dominante moeder er zich daaraan ontworstelt. Hiervoor roept hij de hulp van een bovennatuurlijke thai in.

Je kunt het ook zien als het verhaal van twee zonen die vast zitten in het door hun moeder gesponnen web van geweld en criminaliteit. De eerste pleegt 'zelfmoord' en de ander weet zich in de daarop volgende gebeurtenissen te bevrijden.

Maar ook het wat eenvoudige zuiveringsvehaaltje is er in te zien, al vind ik die het minst interessant en verklaard het niet de surrealistische gebeurtenissen. Die door mensen die niet verder kijken dan dat (tenonrechte) als style over substance worden aangemerkt. Terwijl juist hiermee de hints naar het 'ware' verhaal gegeven worden.

Kortom, dit op het eerste gezicht simpele en lege wraakverhaal biedt juist ruimte aan dieperliggende intepretaties en is in wezen een heel rijke gelaagde vertelling. Droom, zuivering, verlossing? Het is maar net welk en wiens uitgangspunt je neemt of hoe diep je erover na wil denken.

Verklaar je eens nader, want ik kon er nou niet uit opmaken dat hij de hulp roept van die Thai. Ik vond overigens de karaoke scènes erg geniaal gevonden na elke bizarre moord die deze thaise 'angel of death' pleegt.

Bovennatuurlijk in de zin dat de belichaming van een feilloze oerkracht is. Een Angel of Death is toch ook een bovennatuurlijke verschijning. En binnen het droomconcept, is hij die droomt 'in control', dus vandaar het 'inroepen'.

Al met al is wat mij betreft het bovenal een metafysische vertelling, net als Valhalla Rising dat wat mij betreft is.

Duidelijk. Ik ga hem van de week ook nog maar eens bezoeken.

Je kunt er allerlei interpretaties op los laten, dat zeker en het verhaaltje is ook best boeiend. Maar zeker in de eerste +- 40 minuten is de stijl zo gigantisch overheersend dat ik style over substance geen onterechte benaming vind. Het verhaal draagt de stijl perfect en weet de nul te behouden (in tegenstelling tot Valhalla Rising en Fear X die over hun eigen narratieve rommeligheid struikelen). Maar daarmee wil ik geenszins zeggen dat het narratief enkel maar de stijl moet ondersteunen en dat het verder nergens toe dient. Ook an sich is het best aardig. Het enige wat ik ermee wil zeggen is dat de stijl het meest overheersende element van de film is en op mij in ieder geval veruit de meeste indruk maakt.

Met totaal verkeerde verwachtingen hier heen gegaan, maar de hoge ratings hier haalden me toch over. Audiovisueel vond ik de film zeker tof, maar het 'verhaal' is niet aan mij besteed.

Kan iemand me trouwens vertellen wat er bedoeld werd met het volgende; Ryan die op het einde nog een gat steekt in zijn moeder en zijn complete vuist erin drukt?

Het verhaal gaat over Julian die zich ontworstelt uit de houdgreep van zijn demonische moeder en verlossing vindt. Op het moment dat hij zijn moeder dood treft, wil hij weten hoe het kan dat hij daaruit voort gekomen is. Misschien wil hij wel zeker weten dat de band tussen moeder en zoon verbroken is. Dat is min of meer mijn interpretatie binnen de context van het verhaal.

Tijdens de opnames vroeg Refn aan Gosling of hij wilde huilen of juist blijdschap wilde tonen, waarop Gosling deze scene suggereerde. "I want to know what's in there."

Gek genoeg past deze scene zo ook veel meer bij de hele moeder-kind relatie en de zwangerschapsproblemen bij zijn eigen vrouw (en de bijkomende machteloosheid) die Refn aanzette tot het schrijven van deze film. Maar komt deze meesterlijke zet dus van Gosling. Goed duo!

Perfect omschreven Rein.

Pretentieuze ongein. Na Drive was dit een onaangename verassing. Identificatie met de hoofdpersonen is onmogelijk. Er zijn nauwelijks boeiende dialogen. De hoofdpersonen hebben blijkbaar aan een half woord genoeg, want er wordt geen normale volzin uitgesproken in de hele film. Het komt eerder dom over dan dat het doordacht is. Die stomme Thaise liedjes tussendoor raken ook kant noch wal. De regisseur moet geweten hebben dat het verhaal nauwelijks voldoende is voor een volledige speelfilm, want er blijft nog geen 80 minuten over als je de aftiteling van die 90 minuten aftrekt. Af en toe zijn er een paar leuke scènes door boeiende settings en gewelddadige acties maar te weinig voor mij om een score te geven op basis van "style over substance". Veel van de gewelddadige en vieze scènes komen dan ook nog eens over op mij als "goedkoop schockeren".

Ik zie veel Moviemetergebruikers hierboven met allerlei leuke doordachte interpretaties van het verhaal komen, maar in mijn ogen is het verhaal gewoon poepsimpel.

Eentje om over te slaan.

Vertel, hoe gaat het poepsimpele verhaal in jouw ogen?
En beantwoordt dan ook even de volgende vragen. Waarom gaat Billy op een zelfmoord killing spree? Waarom is Julian zo passief en misstroostig? Hoe komt het dat de Thaise agent feilloos is? Waarom gaat Julian het gevecht met hem aan? Hoe kan het dat de moeder daar plots opduikt? Waarom voelt Jullian in zijn moeders buik? Verklaar dat eens binnen de context van het verhaal zoals jij het ziet? Waarom zingt de agent op het eind over een droom?

Ook al laat je het verhaal en mooie beelden weg, dan heb je nog steeds een goede en keiharde wraakfilm Een 1,0 of 1,5 slaat nergens op.