Only God Forgives (2013)

. Jij bent vooral in dep ositie te gaan bepalen welke beoordeling voor een film geoorloofd is of niet.

Toch kan ik me er wel wat bij voorstellen. Zo ging ik ook The Master in met hoge verwachtingen, omdat die zo goed scheen te zijn. Ik constateer bij zo'n film wel dat er mooie beelden aanwezig zijn, maar als de film zelf weinig aan is dan telt die stijl bij mij bijna niet meer.

Ik bekijk het graag als een videogame. De graphics (mooie beelden) kunnen wel uitmuntend zijn, maar als de gameplay (uitwerking verhaal en algehele gevoel over de film) niet weet te overtuigen blijft er ook uiteindelijk een flutspelletje over.

Edit: Daarom ben ik trouwens ook bang dat Spring Breakers me gaat tegenvallen als ik de berichten zo lees (sorry NW).

Deze film van Refn maakte me vooral curieus na z'n vorige film Drive, eveneens met Ryan Gosling. Ik denk dat veel kijkers zich daardoor lieten overtuigen. Achteraf gezien is het eigenlijk knap dat deze film in de grote bioscopen draait en dat die momenteel zelfs in de top 10 zit. Tijdens de voorstelling zat mijn buurman te slapen en liepen er maar liefst 20 mensen tijdens de film naar buiten. Het is dan ook geen commerciële film een zal veel doorsnee filmkijkers met een wrang gevoel achterlaten.

Maar zelf vond ik dit wel een sterke film. Refn haalt z'n inspiratie bij andere films als Enter the void, Fa Yeung Nin Wa en films van Lynch en Kubrick. Inspiratie, maar uiteindelijk wel z'n eigen film die stilistisch mooi aansluit aan Drive, maar een minder toegankelijke laag heeft. Wel heel mooi en warm en denkelijk ook iets dichter bij Valhalla Rising. De plot is vrij pover, alles wordt uit de cinematografie gehaald. Dit is op de eerste plaats een mooie film, al had ik liever net iets meer power op de juiste momenten gewild. Wat de film niet slecht maakt, maar minder episch dan z'n voorganger Drive.

Het is je vergeven . Die kans is wel groter omdat de diepe inhoud hier toch wel wat overmatiger aanwezig is is.

Dat was niet best.

Mooie beelden en sfeervolle muziek, maar ik kan niet zeggen dat ik deze film echt leuk vond. Daarvoor was het iets te willekeurig. Niet slecht, maar niet echt mijn ding.

Niet noodzakelijk. En wat bedoel je met bijzonder? Voor mij kan een klassieke uitvoering ook bijzonder zijn (denk aan A Beautiful Mind). Ik probeer audiovisueel en narratief niet los van elkaar te zien. In een goede film zijn ze een extensie van elkaar. Ik denk bv. aan Pi waarin de chaotische leefwereld van het personage perfect in beeld en geluid weerspiegeld wordt. Is ook de reden waarom Suspiria en Phenomena oneindig veel betere films zijn dan Profondo Rosso (allemaal Argento). In de eerste twee voegen de muziek en kleurenpaletten toe aan de sprookjesachtige, occulte sfeer, terwijl het in de laatste slechts mooifilmerij is van een uiterst zwak script.

Ik begrijp de vraag niet helemaal dus vergeef me als ik naast de kwestie antwoord. Ik vind het narratief in OGF inderdaad ondermaats. Voor mij is een goede cineast iemand die vorm en inhoud aan elkaar koppelt. Aan vorm alleen heb ik niets. Is als een mooie schoendoos kopen met maar één schoen erin. Ik heb niets tegen symboliek of een cryptisch verhaal (ik vind Lynch bij vlagen meesterlijk - soms zit hij er ook compleet naast) maar ik heb de indruk dat Refn hiervoor te licht weegt. Al die psychobabblebullshit over oedipuscomplex in OGF, ik hoor het graag, maar dan vind ik von Trier met Antichrist toch wel een stuk scherper en evenwichtiger.

Wow wat een film,allemaal even laten bezinken nog.

Heb menig mensen de bioscoop uit zien lopen.

Hadden zeker een drive 2 verwacht.

Denk dat ik de film snel nog maar is moet zien.

Kan iemand me alleen uitleggen.

Spoiler!

Wat de reden was dat Julian die gast aan de loungebar aanviel?

Of moest ie gewoon zn agressie kwijt?

Goede vraag, kom eigenlijk ook niet verder dan dat laatste. Of het was het minachten van de prostituees wat m boos maakte.

@Halcyon: Maar wanneer je OGF als een nachtmerie benadert, dan klopt de surrealistische duisterre vorm toch perfect. Wanneer je er niet meer dan een wraakfilm in ziet snap ik je nog enigszins, maar het is dan ook geen lineaire wraakfilm.

Duidelijk Halcyon. Bedankt.

Waarom zou ik de film als een nachtmerrie zien? Wordt dat ergens gesuggereerd dan? Is mij alleszins ontgaan. Ik moet eerst iemand in slaap zien vallen alvorens ik het vervolg met droom of nachtmerrie associeer. Ik hou niet zo van vrijblijvende symboliek waar eender welke interpretatie aan gegeven kan worden. Zoiets vind ik een zwaktebod eigen aan hedendaagse kunst. En vooral toonbeeld van een gebrek aan visie of inhoud, misschien ook wel gemakzucht.

er zitten toch heel wat scenes in dat Julian met gesloten ogen op een stoel zit etc. Verder veel scenes waarbij bijvoorbeeld Chang of z'n moeder zich ineens in een kamer bevinden waar Julian binnenloopt of andersom terwijl dat niet echt te verwachten viel. Typisch van die scenes die ook in een droom zouden kunnen voorkomen.

Heb je werkelijk een slaapshot nodig om een droom te herkennen? Gelukkig maakt Refn er geen Inception van, waar alles voor de luie kijker wordt voorgekauwd. Verder lijkt het me, zoals Montorsi al uitlegt, evident dat we OGF zich niet in de realiteit afspeeld.

In deze film had het wel geholpen want ik heb nergens een droom in herkend. Wel is het dromerig en surrealistisch gefilmd, maar dat is nog niet hetzelfde als een droom. Ik houd het op een studie van het oedipuscomplex, wat ook in deze review mooi wordt uitgelegd. De verklaringen achteraf blijven leuk, maar de psychoanalyse van de personages door Refn zijn zo zwak dat je er nauwelijks diepgang in kan herkennen. Daarom behelst het verhaal amper meer dan de oppervlakkige synthese van een verteller die schreeuwerig om zich heen staat te roepen dat hij zonet het oedipuscomplex ontdekt heeft. En ik blijf erbij, wat heeft die Thaïse setting, behalve mooifilmerij, hier mee te maken? Kan iemand mij daar een zinnig antwoord op geven?

Wat mij betreft zit er ook wel iets van een conflict in tussen de lokale bewoners en de uitbuitende Westerlingen, en waar is dat duidelijker dan in een stad als Bangkok. Chang heeft ook wel iets weg van een onderwijzer, iemand die de lokale bevolking bewust maakt van wat de juiste manier van leven is (vooral in het begin), en die het opneemt tegen de criminele Westerse machten.

Al vond ik dat ook weer niet heel relevant. Opzich is het al reden genoeg dat je door de locatie een grauwe, vieze, anarchistische (corrupte) setting kunt creeeren als je het mij vraagt.

Exact dat laatste, plus het broeierige en vervreemdende. Het begint al met de Thaise titels, dat schept een gevoel van onbehagen. In een ander land ben je kwetsbaar. Maar had net zo goed Hong Kong of Venezuela kunnen zijn. En dat is dan wellicht stijlvorm, het opgewekte gevoel zie ik weldegelijk als inhoud. Het draagt bij aan de kwetsbaarheid van een personage in transitie.

Grappig dat veel personen Drive beter vinden. Terwijl ik die toch half vergeten ben na driekwart jaar. Terwijl deze film wel erg veel indruk heeft gemaakt. En het snel nog een keer ga bekijken in de bios. 4.5*

Filmmaking is not about what we see it’s a very misconceived notion, it’s about what we don’t see.

Een quote van Refn waar ik helemaal achtersta en veel films en boeken krijgen hierdoor een gigantische meerwaarde. De fout in deze film is, wat Refn niet laat zien, ontzettend oninteressant is waardoor de film een pretentieus tintje krijgt. De enigmatische Gosling in Drive werkte perfect maar in deze film waar Gosling nog meer als bevroren in de verte staart, zonder diepgang of motivatie achter zijn blikken, reduceert tot een lege huls van een personage.

Niet alleen het personage van Gosling valt tegen maar werkelijk iedere vertolkte rol in deze film heeft een ongeloofwaardige en oninteressante invulling. De realistische en gortige kijk op criminaliteit die Refn zo mooi portretteert in de Pusher trilogie is hier niet te vinden.

Audiovisueel vind ik het lang niet origineel als in Drive. De film wordt gedomineerd door de kleuren rood en zwart en de gehele tijd is er wel goede sfeer aanwezig dat jammer genoeg verpest wordt door het flinterdunne verhaal en matige personages. Ik houd van geweld en ik houd van de manier hoe Refn geweld gebruikt in zijn films maar het werkte totaal niet voor mij in deze film. Het gaf geen impact en was op momenten zo overdreven dat het eerder humoristisch werkte omdat de film zo ontzettend serieus van aard is. Het geweld was naar mijn gevoel in veel gevallen functieloos ten opzichte van het verhaal.

Wat overblijft zijn nog de scenes waarin de antagonist in een karaokebar een bepaald liedje zingt. Dit vind ik ook totaal niet origineel en heb het al eerder gezien in Aziatische films.

Minste en domste film van Refn waar het bij tijden en wijlen een parodie op zijn eigen werk lijkt en als dat de insteek was dan had ik fantastisch gevonden.

Nee, maar dat beoogt de film ook totaal niet.....

Goh, dan heb ik wat gemist. heb die moeder nergens zien zingen...

Geloof dat je vooral gemist hebt wat de film niet laat zien....

(En ik weet ik val in herhaling, maar ik vind het gewoon zo ontzettend jammer, dat men niet verder kijkt en denkt een simpel wraakfilmpje te kijken, terwijl het dat vooral niet is. Verder begrijpelijk, ik dacht dat ook de eerste keer tot op 2/3e van de film. En een film afkraken op iets wat het niet is, verdient ook tegenspraak.)

Drugs, prostitutie, de algehele broeierige sfeer. Dan lijkt het mij een logische keuze, al kan je natuurlijk nog wel een paar plaatsen bedenken. Zuid-Amerika had misschien ook gekund.

Kijken wij niet verder of is Refn er misschien niet zo in geslaagd wat diepers over te brengen? Of halen mensen misschien zaken er uit omdat ze die zaken er persé uit wíllen halen?

Wederom veel rust, fraai lichtgebruik en opvallende achtergrondmuziek. Ook weer erg fijn hoe Winding Refn het geweld in beeld brengt en hoe hij alles tentoon stelt. Hij heeft een eigen manier van benaderen en dat pakt goed uit. Wel vond ik de relaties tussen bepaalde personen ietwat vaag en het plot leek niet altijd voor reden vatbaar. De cast vond ik evenmin echt indrukwekkend. Leuk om eens te zien; geen historische parel.

Komt bekend voor?

Mijn vriendin vond het echt een verschrikkelijke film, maar gelukkig had ik daar zelf geen last van. Beter dan Drive? Nee, op het eerste gezicht niet. Wel is de sfeer geweldig en hoef je je de hele speelduur lang niet te vervelen met al dat moois dat voorbij komt. Het tempo is hypnotisch traag, lekker. Ik ga 'm nog een keertje kijken, dat sowieso, want ik ben er nog niet helemaal uit hóe goed ik 'm vind

Dus nu zijn jullie weer vrijgezel?

Meesterlijk! Prachtige sfeervolle transcendente vormgeving. Vond vooral Gosling een verschrikkelijke engerd, compleet sociaal gestoord. Maar wat wil je met zo'n moeder? Vind het alleen moeilijk om zijn personage te plaatsen, maar dat zal bij herziening wel goed komen.

Een ijzersterke koortsdroom. dikke 4,5*

Ik volg je volledig hier in. Vithaya Pansringarm houdt de film een beetje recht, nog.

Ik accepteer haar gebreken

Gelukkig ga jij ook niet bepalen wat ik wel en niet vind

Schitterende trage film met af en toe extreem geweld. Donkere sfeer, versterkt door duistere primaire kleuren tegen een zwarte achtergrond, en muziek die de stemming helemaal versterkt.

Soms doet het aan Tangerine dream denken.

Was ik aanvankelijk geen Gosling fan; de man gaat me steeds meer bevallen, en voor deze rol is ie werkelijk geknipt.