Only God Forgives (2013)

Lekker laag gemiddelde al, bij de Nederlandse release zal het nog wel dalen. Ik hoop zo een beetje rond de 3,25.

Deze staat vanavond op het programma. Maar als jij hem 5 geeft heb ik nu al schrik .

Refn overschat zichzelf. Hij mag dan een getalenteerd filmmaker zijn, met Only God Forgives gaat hij naar mijn bescheiden mening toch een beetje uit de bocht, al zullen arthouse-adepten genoeg excuses vinden om de film te lauweren. De film is een beetje vis noch vlees. De plot is bewust heel klein gehouden, maar zelfs een kleine plot verdient nog wel een fatsoenlijke uitwerking. Het lijkt Refn in de eerste plaats om symboliek en het neerzetten van gedenkwaardige personages te doen, maar vooral op dat laatste vlak faalt schiet hij wat mij betreft tekort. Geen enkele personage – nee ook niet dat van een onderkoelde Gosling – heeft het charisma om zonder veel dialoog of diepgang overeind te blijven. Ze verdrinken als het ware in de omgeving die met veel aandacht voor kleur- en schaduwspel in beeld is gebracht. Toch kan je je afvragen welke meerwaarde Bangkok als setting heeft aangezien het geen echte binding met het script vertoont. Behalve misschien dat het de regisseur wat makkelijker maakt om exotische plaatjes te schieten. Visueel oogt het met andere woorden wel fraai en ook de soundtrack brengt in bepaalde scènes een synergetisch effect, maar het blijft te weinig, te oppervlakkig om echt te imponeren.

Dat vind ik wel een goede opmerking. Maar Thailand is natuurlijk wel een rechteloos land waar westerlingen als deze misbruik kunnen maken en ook daadwerkelijk maken van de armoede. Maakt de film ook zweteriger en de slechte personages duivelser.

Refn had zelf een soort Blade Runner setting in gedachten, en Bangkok sluit daar erg op aan. Dat ben ik ook met 'm eens.

Het verhaal is rudimentair, maar een kniesoor die daar om maalt als je zo'n gestyleerde camerashots krijgt voorgeschoteld.

Dit is cinematografische yoga, geschikt voor iedere onrustige ziel met gevoel voor esthetiek. De kleuren, de muziek, de setting etc. Allen in perfecte symbiose met elkaar.

Leuteren over de inhoud doet afbreuk aan de film. Vorm allein!

Hij is bevallen dus, staan we eens een keer niet lijnrecht tegenover elkaar . Ook al valt er inhoudelijk genoeg over te melden ben ik het volledig eens met je afsluiting.

Echter, wat versta je precies onder deze Wahlspruch? Als vorm het enige is dat telt, dan lijkt daar strict genomen uit te volgen dat een bewering over de inhoud nooit iets zinnigs zou kunnen toevoegen aan een waardevolle discussie over de film. De inhoud telt immers niet. Dat zou toch al weer dicht bij een affirmatie van de "geleuter" bewering komen, waarbij de eerdere contradictie wederom om de hoek komt kijken. Immers, waarom zou er wel iets over de inhoud te zeggen zijn als de inhoud niet telt?

Alleen vorm allein . Ik vind juist de zeggingskracht van de vorm/stilering essentieel, ik vind het zelf als filmkijker niet zo interessant om het te gaan zoeken in symboliek of het 'narratieve' element te gaan ontleden. Gewoon een kwestie van persoonlijke preferenties, inhoudelijk zit er genoeg gelaagdheid in, alleen is dat voor mij persoonlijk niet relevant.

Ok, helder. Bedankt voor de toelichting.

Shanghai en/of Tokio zijn wel heel wat klinischere steden. Ik neem aan dat de keuze voor het 'vuile' Bangkok wel met meer te maken had dan vanwege geld en censuur.

Er zal inderdaad een reden voor zijn. Dat hoor je mij ook niet ontkennen. Maar als het werkelijk Refns betrachting was om een futuristische megapool als in Blade Runner neer te zetten (Naomi Watts' woorden), heeft hij zijn werk niet goed gedaan. Bangkok lijkt me verder wel een interessante stad, daar niet van. Ik trek er zelf heen binnenkort, maar ik zie gewoon de link met het verhaal niet. En dat is een beetje symptomatisch voor deze film: gebrek aan verhaal.

Bangkok is ook wettelozer, niet geheel onbelangrijk voor het toch al kleine verhaal.

Inderdaad, Bangkok -en Thailand in het algemeen- staat bekend als stad waarvan schimmige en mafiose Britse en Ierse, Russische, Chinese, Japanse en Koreaanse onderwereldfiguren, alsook Birmese paramilitaire drugsgroepen handig gebruikmaken om enkele van hun duistere zaakjes te regelen. Vaak gaat dat ten koste van de gemiddelde Thai en moeten Thaise politie en politieke figuren -als ze al niet corrupt zijn- er weleens aan geloven. In dat geval is Bangkok een prima setting voor de film.

Zowat elke wereldstad heeft een onderwereld waar menig crimineel individu rustig zijn gangen kan gaan. Denk aan steden in Mexico, Midden- en Zuid-Amerika, Zuid-Afrika, Oost-Europa, ... Ik vind het nogal arbitrair eerlijk gezegd. Maar ik besef inderdaad dat Bangkok een dankbare setting is voor een filmmaker omdat het over verschillende ingrediënten beschikt: exotiek, authenticiteit, mysterieus, broeierig, gevaarlijk, druk, ... Mijn punt is dat Refn hier op narratief vlak te weinig mee doet. Hij had Bangkok als stad beter in het verhaal moeten integreren. Nu komt het over alsof hij de locatie louter heeft gekozen omwille van esthetische doeleinden. Een zwaktebod, vind ik dat.

Maar dat geldt dan toch voor elke niet-Westerse stad waar hij had kunnen filmen? In Pusher zie je ook amper iets van Kopenhagen.

Pusher heb ik niet gezien. Maar vind je het zelf niet nogal gratuit dat een regisseur consequent couleur locale in beeld brengt terwijl het de plot amper dient? Neem bv. de thaibox club of de kleurrijke, met lampionnen aangeklede karaokebar. Bij mij wekt Refn hiermee de indruk de Thaise cultuur in enkele shots te willen vangen zonder dat hij die lijn doortrekt in het verhaal. Heel anders dan pakweg Taxi Driver, waar taxi's en smoezelige steegjes wel degelijk hun functie hebben. Begrijp me niet verkeerd, de plaatjes waren best mooi, maar ik verlang van een film meer dan slechts mooie beelden en muziek. En daarmee bedoel ik niet noodzakelijk een ingewikkeld verhaal. Ik verwacht gewoon dat een regisseur iets te vertellen heeft in plaats van van zijn talent te etaleren.

Ik kreeg niet het idee dat hij de Thaise cultuur per se in beeld wilde brengen (dan doet hij dat inderdaad erg pover en eenzijdig), maar Thaise armoede wilde contasteren met westerse luxe. Dat westers aandoende hotel is een prominente locatie, de restaurantscène gaf allerminst het idee dat je in Thailand was en dan nog die barokke kamer vol Thaise meisjes die vooral als decoratie dienden? Ik kreeg sterk het idee dat Winding Refn zijn perverse en duivelse personages gewetensloos liet profiteren van de armoede in Bankok om zichzelf te kunnen baden in luxe. In die zin alleen al is de keuze voor de stad te rechtvaardigen. Alleen Gosling, als ultieme (impotente?) slappeling, kiest ervoor om geen penthouse te huren maar om gewoon tussen de locals te slapen.

Xich Lo is misschien nog een treffender voorbeeld dan Taxi Driver, maar in beide films wordt niet met die cultuurverschillen gespeeld. Taxi Driver is daarnaast ook heel realistisch van aard, terwijl Only God Forgives meer lijkt op een door neon verlichte nachtmerrie (in beeld en toon).

Even een paar dingen hoor. Voordat de zelfbenoemde "estheten" hier de overhand krijgen.
Zeg niet dat ik er zelf een ben, maar er lijken hier 2 kampen te ontstaan. Komt ie dan: de gulden middenweg.

Ik snap totaal niet wat iedereen zo geweldig vindt aan Crystal. Echt niet het soort figuur (met haar vreselijk hinderlijke opmerkingen over penis-size) waar je in een zogenaamde stilistische film als dit op te wachten zit. Meer een wijf voor in een Tarantino film. Haar fysieke uiterlijk vond ik dan wel weer goed gekozen, het gaat mij meer om hoe snel ze het bijltje er bij neer gooide en een soort mental breakdown kreeg - en die opmerkingen. Zo iemand zou dan bazin van een drugssyndicaat moeten zijn back in the States? Echt totaal ongeloofwaardig - verklaart overigens wel een hoop over de beweegredenen van zoon Billy.

Hetzelfde geldt voor het Chang figuur. Echt geen legendary badguy zoals ik verwacht had. En zoals Halcyon al opmerkt: hij heeft absoluut niet het charisma om zonder veel dialoog of diepgang overeind te blijven. Verder het soort stereotype twisted fuck - die er een idyllisch huisje op na houdt en alles over heeft voor zijn lieve kleine dochtertje. Verre van origineel. Had liever iemand a la Anton Chigurh gezien. Then again - dat zou dan ook niet zo origineel zijn
Het kapmes - dat steeds uit het niets verscheen vond ik top. (Heb in enkele recensies het woord samurai zwaard en/of katana horen vallen - shame on you).

Bottomline: als je een style over substance film maakt, zorg dan dat het kleine beetje substance dat je wel hebt aansluit bij de style...

Voor de rest vond ik het visueel helemaal niet zo mooi. Style over substance - ik kan het alleen maar aanmoedigen - en ik zat er ook echt op te wachten. Winding Refn's style was dit keer simpelweg niet goed, overweldigend en sfeervol genoeg. Het voelde serieus allemaal vrij makkelijk allemaal. Op enkele shots na, toegegeven.
Maar, het merendeel leek het op het resultaat van een gedachtengang a la: "Oh ja, die muur daar heeft wel een leuk patroontje - gooi er een rood licht overheen en hop, klaar. Allemaal veel te makkelijk en te gemaakt. Allemaal veel te clean en netjes. Geen probleem hoor, maar had het dan bijvoorbeeld in zwart-wit gedaan. Als Winding Refn echt veel tijd aan deze dingen besteed heeft, wat ik in veel shots serieus betwijfel - ja sorry, maar dan is het (voor mijn smaak) gewoon echt niet esthetisch genoeg.

Ik geef toe, m'n verwachtingen waren dan ook wel hoog.

En wtf was ineens die daglicht hotellobby scene na dat vooral rode, maar ook blauwe en groene begin? Hebben mensen daar al over gesproken? Heb niet alles terug gelezen.
De tot dan toe redelijk opgebouwde sfeer en stijl werden even in 1 klap compleet naar de vernieling geholpen... Soort van "He jongens, even back-to-reality hoor! Moeders komt aan in Bangkok!" Waarom komt moeders niet in het RGB Bangkok aan? Omdat dan misschien haar kennismakende dialoog met de receptioniste minder goed uit de verf komt?
Zo zaten er nog een aantal stijl-brekende scenes in, maar dit was wel heel duidelijk de grootste, erg jammer.

Ik snap dat Chang voor een Engel der wrake doorkan, maar als persoon is hij toch gewoon twisted - he got it all mixed up. Zoals hij in z'n eentje (als politieagent) buiten het rechtssysteem denkt te staan.

Ik vind het sterk hoe Winding Refn een hele voorgeschiedenis van zijn personages suggereert en diezelfde personages daardoor amper meer nodig heeft voor een plot. Werd zo fijn plaatjes kijken. Enter the Void overigens gemist in de bioscoop, dus even afwachten of die ooit nog ergens vertoond gaat worden. Precies zo'n film die op dvd alle impact gaat missen.

visueel: zeker - audio: valt over te discussiëren.

Enter the Void is allang overstemd door Spring Breakers. Ik vind de visuele stijl van OGF ook totaal niet vergelijkbaar.

Haha dat is echt z'ooooon verkeerde opmerking.

Haha. Omdat?

Op visueel gebied? Houd alstjeblieft op. Spring Breakers komt misschien als een van de weinige films in de buurt met een licht zwevende camera en rijker kleurspectrum, daar is ook alles mee gezegd, maar overstemmen bij lange na niet.