Only God Forgives (2013)

Haha, nou ten eerste omdat je het laat klinken alsof het een feit is. Ten tweede omdat het visuele van de 2 films niet te vergelijken is (wat ik voor een deel wel vind bij OGF en ETV). En ten 3e omdat het sferisch (kan je dat zeggen) en thematisch compleet andere films zijn.

Typisch gevalletje van agree to disagree lijkt me. Totaal een ander gevoel voor esthetiek.

Ja, zeker.

O je bent er zo één. Ik moet overal ik vind voor zetten.

Vind ik wel, Debie's handtekening is ontegenzeggelijk, alleen is Debie alleen wat diverser in zijn stilering in Korine's film.

Eerste zeker, tweede vind ik dan niet zo relevant. De handtekening van Debie die in beide films duidelijk naar voren komt vind ik dan stukken relevanter.

Haha nee dat hoeft helemaal niet. Maar het beeld wat ik kreeg bij het lezen van die zin was dat van een betweter. Het was ook meer een emotionele reactie van mijn kant misschien.

edit: Gna gna gna, kijk die mensen eens een nutteloos discussie'tje voeren, ik heb toch al lang door dat dit en dat het geval is. gna *in de handjes wrijvend* *achter bureautje zittend*

Volgens het Oude Testament zonder vergiffenis de goddelozen neerslaan, zoiets?

Om je gerust te stellen het was gewoon mijn nederige mening .

YouTube - Full Nicolas Winding Refn Interview - Cannes 2013

Maar wat heb jij dan bijvoorbeeld over die hotellobby-scene te zeggen, Naomi Watts. Just curious...

Net als jou vond ik dat wel een stijlbreuk, opeens leek de setting veel 'aardser'. Zelfde had ik met de scene waar Gosling een onderonsje heeft met de moordenaar van Billy. Voelde itt de rest van het consequent doorvoeren van de stijl wel out of place aan.

Ja precies, hoewel ik die scene (met name de eerste 2 shots ervan) wel aardig gekaderd vond. Maar wel een stijlbreuk.

Gister bij ´Welcome to the Punch´ kwam deze trailer voorbij. Wauw (!); ze hadden hem zo meteen mogen draaien.

De film groeit nog steeds in mijn hoofd. Halfje er bij.

Haha, Refn is zo dronken of onder invloed van iets tijdens deze interview. Heb me echt rot gelachen en geweldige antwoorden op de vragen.

Had toch het idee dat ie voornamelijk last had van zijn griep waar ie tijdens Cannes mee sukkelde.

Refn's nieuwste maakte de torenhoge verwachtingen gelukkig helemaal waar. Only God Forgives toont meteen ook aan dat Refn zeker niet van plan was om een makkelijke nieuwe hit te scoren door verder te bouwen op het succes van Drive. Deze prent heeft weer veel meer weg van het trage en meditatieve Valhalla Rising. Met name het uitdrukkelijke kleurenspel en de onderhuidse spanning van die film zijn mooi geïntegreerd in de harde en meedogenloze onderwereld van Bangkok. Bij wijlen spatten de contrastrijke kleuren bijna letterlijk van het scherm en het neon-randje doet vaak denken aan de visuele krachtpatserij van Noé.

Voor een diepgaand en uitgewerkt verhaal moet je duidelijk niet bij deze film zijn. Het wraakverhaaltje is een leuke kapstok en biedt verder genoeg ruimte om te zoeken naar verborgen symboliek, maar het is niet daar dat de film zijn kracht uit haalt. Nee, Refn maakt het de kijker allesbehalve gemakkelijk. Waar je in Drive nog een duidelijke houvast kreeg door het liefdesverhaaltje en begrijpbare motieven van enkele personages, is meeleven met deze gitzwarte karakters heel wat moeilijker. En toch slaagt de film erin te emotioneren, al was het alleen al maar door de onderhuidse spanning in geniaal opgebouwde scènes die je volledig in de film zuigen. De integratie van beeld en geluid is ook hier weer perfect, net als in Drive, ondanks dat de gecreëerde sfeer uiteindelijk totaal anders is.

Refn toont met Only God Forgives aan een echte auteur te zijn. Niet bezig met de wil van de massa weigert hij elke toegeving in de richting van meer kijkcomfort. Het zou me niets verbazen moesten velen het al voor bekeken houden na het in Lynchiaanse-vaagheid gehulde eerste half uur. Voor de doorbijters wacht in ieder geval een heel bijzondere film. Want Only God Forgives is hoe dan ook een audiovisuele tour de force, vaak erg bruut en hard, en voorlopig het chef d'oeuvre van één van de beste regisseurs uit de hedendaagse filmwereld.

Mocht hij dronken of high geweest zijn, is hij nog steeds wel erg bedachtzaam in zijn antwoorden. Een paar leuke onderwerpen, zijn kijk op geweld als commercieel middel bijvoorbeeld, waar ik het best wel mee eens ben.

Wat me ook niet verbaasde is zijn liefde voor Breaking Bad. De serie laat vooral de laatste jaren zien hoe je een protagonist die eigenlijk een eikel is soms, toch met interesse kan volgen. Dat is iets wat Refn ook wel heel erg poogt te doen. Ik wil niet zover gaan dat Refn zn karakter een kruising is tussen Walt en Mike, maar mocht je deze 2 kruisen, krijg je zeker wel een karakter die in de laatste 2 Refn films zou passen. Of misschien wel in elk van zijn films, aangezien geen van hen een hoofdrolspeler had met puur goede intenties.

Tja, dit is natuurlijk wel meer persoonlijke kijk op esthetiek. Vind het in ieder geval de film die het dichtst in de buurt komt van bijv. Enter the Void qua fel, contrastrijk en fluorescerend kleurgebruik. Al is ETV zeker nog experimenteler en voor mij ook nog indrukwekkender visueel gezien.

Vond het eerste half uur nochtans wél mysterieus. Echt een verhaal is er nog niet dan. Verder zie je de personages vaak voor zich uitstaren, praten ze erg machinaal en lopen ze doelloos doorheen gekleurde kamers met een voortdurend nare, onheilspellende sfeer. Erg hermetisch ook. Deed me toch denken aan bv. het begin van Lost Highway of stukken van het verwarde middenstuk van Inland Empire.

Ok, in orde.

Ja daar heb je misschien wel gelijk in haha. En op dat tweede, thanks but no thanks, niet bij deze film in ieder geval. Voel me vooralsnog meer thuis in het "clubje" van Halcyon.

Dat vond ik dan net weer niet Lynchiaans. Doet eerder denken aan Cronenberg.

Verder hierboven al uitgelegd waarom ik in het begin aan Lynch moest denken. Het verhaal zelf hoort daar inderdaad niet bij.

Lynch is juist suggestief, het wroeten in de buik staat juist lijnrecht tegenover Lynchiaans. Dan denk je eerder aan de body horror van Cronenberg inderdaad.

Ben niet geheel zeker wat je hiermee bedoelt, NW.

Oeps. Aangepast.

Vooral het kleurgebruik (RGB) doet op momenten aan Lynch denken.

De vrouwelijke jeugd die gaat kijken voor Ryan Gosling zal hier snel spijt van hebben.