Only God Forgives (2013)

Mijn verwachtingen voor deze film zijn ondertussen zodanig hoog dat deze wel bijna moét tegenvallen

Ik had hetzelfde en mijn verwachtingen zijn zeker grotendeels waargemaakt. Ik heb zelfs de tijd nodig om de film even te laten bezinken. Deze film van Refn zal zeer zeker niet bij iedereen in de smaak vallen, je zult simpelweg deze stijl moeten kunnen waarderen.

Only God Forgives is een goede film, de beste van Nicolas Winding Refn die ik tot dusver heb gezien. Het is niet alleen style over substance, maar (zoals Spring Breakers) ook style as substance. Een grimmige sfeer wordt gecreëerd door broeierige rode lichten te weerspiegelen op de gezichten van de acteurs, terwijl de gewelddadige uitbarstingen ontladingen lijken te zijn van een audiovisueel geladen omgeving, waarbij elektriciteit is opgebouwd tijdens lange stiltes met veel eye candy, gestileerde composities, kadreringen en een geweldige elektronische/ambient score van Cliff Martinez. Dit alles onderstreept de verlangens, motivaties en gevoelens van een aantal fucked up personages. Je zou dus kunnen zeggen dat de stemming en de betekenis primair van de stijl afkomstig zijn, net zoals Korine dat beschreef met betrekking to Spring Breakers. Dit is de reden waarom beide films geen lege stilistische hulzen zijn, maar juist door middel van hun stijlen een sterke emotionele resonantie hebben. En, omdat de stijl hierdoor in zekere zin substantïeel wordt, blijkt eens te meer dat het ideaal van style over substance niet noodzakelijk oppervlakkig is. Wat ook positief is, is dat in tegenstelling tot Drive, het narratieve skelet dat overblijft niet zo zeer rommelig is, maar eerder vederlicht. Het verhaal is vrij eenvoudig en zuiver uitgevoerd, maar tegelijkertijd ook vreemd, abstract, en behoorlijk lang uitgesponnen. Vooral het begin van de film leunt vooral op stemming, waarbij er maar weinig tijd wordt vrijgemaak voor het verhaal. Dit werkte goed voor mij, maar ik kan begrijpen dat dit door anderen als vervelend wordt ervaren. Er zijn wel een aantal onduidelijkheden, die vooral te maken hebben met de mysterieuze motivaties van Julian. Gosling heeft dezelfde uitdrukking van heerlijkheid op zijn gezicht als in Drive, maar dit keer wat perverser en vreemder, minder engelachtig, of misschien juist meer als een onwillige en verwarde engel des doods. Tevens zitten er een aantal abstracte/absurde elementen in het verhaal: de personages ontmoeten elkaar bijvoorbeeld vaak op paradoxale manieren. Maar voor mij was dit eerder een kwestie van mysterie dan slordigheid. De film is ook uiterst gewelddadig. Niet constant, meer als een reeks van intense klappen na lange stiltes. Dit wordt niet primair ingezet om de kijker te vermaken of dood te knuppelen, maar eerder om het morele conflict dat zich in de geest van Julian afspeelt geloofwaardig over te brengen. En de bizarre slotscène met Julian waarin zijn handen worden afgehakt zal belachelijk over zijn gekomen op veel mensen (ik hoorde veel gelach in de zaal), maar was voor mij helemaal raak, want het was met enige ironie en symbolische verbeeldingskracht een logische consequentie van het conflict dat zich in zijn geest afspeelde: wie enkel het goede wil doen in deze fucked up wereld kan zijn handen maar beter laten afhakken. Ook het cheesy nummer op het einde voelde als de perfecte voortzetting van de prachtige absurditeit die eraan vooraf ging. 4*

Prima stuk weer Auke. Iets met een spijker en een kop. Dat de film naast style over substance is ook style as substance is dekt de lading wel.

Noé, Tarantino......

Noé zeker (hoe kon ik 'm vergeten, zelfs de credits zorgde voor een reminder), Tarantino zie ik niet. Wat gratuit geweld is een erg algemene overeenkomst.

La Mama is duidelijk uit op wraak, schitterende rol van Kristin Scott Thomas trouwens, maar Julian is toch de sleutelfiguur in deze film.

Wauw, Only God Forgives is heel heel heel erg goed.

Plot deed me denken aan zo'n vel met genummerde puntjes, waarop een tekening ontstaat als je de nummertjes met elkaar verbindt.

Rondom die puntjes spelen de meeste scènes van Only God Forgives zich af. Waar het verhaaltempo tot een minimum is gedaald en alleen de essentie overblijft, een soort abstrahering van bestaande verhaaltjes. Alles is daar stijl, sfeer en spanning, in de geest van de Franse nouvelle vague en moderne Aziatische filmers, gemengd tot een sensationele, volstrekt eigenzinnige cocktail van direct, puur FILMgenot.

Het is zelfbewust zonder de expliciete laag van een Tarantino, exploitatie zonder daar echt in door te schieten, al zit het wat dat betreft op het randje. Het is Pen-ek Ratanaruang meets Kitano meets Noe meets Melville meets Lost in Translation en tòch helemaal eigen.

Echt geweldig dit, beste film in jaren. Refn is een held.

Hahaha, het name-dropping rijst de pan uit hier.

Beetje langs mij heen gegaan deze film denk ik. Benieuwd of deze aan de Drive kant valt, of eerder het Bronson/Valhalla Rising niveau benadert.

Oeh, lekkere review Goodfella!

Gezien de reviews gok ik eerder het tweede of in ieder geval een mengeling. Ken al enkelen die Drive heel goed vonden maar deze heel saai. Ontzettend benieuwd in ieder geval. Hopelijk kan ik hem deze week ergens meepikken in de bios.

Ik zag gister Fear X en Valhalla Rising, die komen dichter in de buurt dan Drive (vond ik overigens ook heel goed). Bronson weet ik niet meer goed om te vergelijken.

Langzaam maar een beetje hopen dan.

Interessante vraag: Benieuwd of deze aan de Drive kant valt, of eerder het Bronson/Valhalla Rising niveau benadert.
Over niveau kan ik niks zeggen, dat is voor iedereen persoonlijk. Als ik de film zou opsplitsen, wat betreft invloeden - De look en aankleding van Fear X (veel lange gangen en trage shots, het psychedelische, dromerige van Valhalle Rising en Gosling's emotioneel afstandelijke karakter uit Drive. Het verschil met Drive zit hem wat mij betreft in een paar duidelijke veranderingen in sfeer en structuur. RGB kleuren die trouwens ook aan Lynch doen denken.

Vrijwel weg is het 80's gevoel van Drive, daarvoor in de plaats het kleurrijke van films uit Azie, hoewel Noe en Lynch ook wel een logische referentie zou zijn. Een uitvergroting van de minimalistische stijl, die eerder in Refn zijn werk al in mindere mate te zien was, zorgt er ook voor dat het zwijgzame hoofdpersoon/type hier meer op zijn plaats is, want hij loopt hier niet als enige zwijgzaam te zijn. Bovendien heeft zijn karakter meer dan ooit een masker van frustraties en opgekropte emoties, in plaats van zwijgzaam "cool" zijn.

Personages krijgen een hoofdrol in hun scene, waar medespelers en figuranten letterlijk in de hoek worden gezet, als waren ze standbeelden. Het zorgt voor een bevreemdend effect, waarin Gosling en de andere hoofdpersonages nu juist "levendig" overkomen tegenover de rest. Een overdreven contrast wat haast zorgt voor een lading bevreemdende humor.

Extremen is de film sowieso niet vreemd. In de rustige scenes juist hypnotiserend, bevreemdend en hallucinant, waar spontane gewelduitbarstingen juist extreem grafisch zijn en doen denken aan hoe droog, overdreven en hard Miike wel eens met zijn geweld omgaat.

De film komt over als een revenge flick, met droogkomische en psychedelische trekjes, Echter het is nietGosling's karakter die bezig is met revenge. Die wil, zoals eerder aangehaald, waarschijnlijk verlossing, verlichting, maar juist de moeder die uit is op wraak, wat zoon eigenlijk probeert tegen te gaan?. Vind de titel van de film dus ook wel goed gekozen.

Gosling op de juiste plaats, zonder geforceerd "cool" en het wegvallen van cheesy 80's elementen is een belangrijk punt, waardoor de film mij al gelijk meer ligt. Dat en de eerder aangehaalde stilistische elementen. Ik hoorde iemand waarmee ik deze film zag de woorden "Drive 2" in de mond nemen,, maar dit is toch vooral veel kleurrijker, bezwerender, minimalistischer en afwisselender,

Waar Drive een 'hemelse' ervaring was is Only God Forgives een surreële trip door 'hel'. Zoiets?

misschien, hoewel ik hemels toch associeer met een positief gevoel en Drive was dat niet. Ook niet t enige verschil, naar mijn mening, zoals ik dus al zei.

Zie het ook meer als een Double Bill. Waarbij de medaille ook een keerzijde heeft.

Van mijn 9j al ga ik naar de cinema, dat is nu al 26j lang, het is denk ik ong de 5de film in die vele jaren datk zo een inhoudloze barslechte film in de cinema heb gezien. Verhaal? Welk verhaal? Er is geen verhaal? Manman.

En saai zeg, als ge niet goed kan slapen en toch zonder pillen in slaap wil geraken dan moet ge zeker deze film gezien hebben. Dan begint dien ene opeens meermaals te zingen, wtf zeg.

En 85min lang 50 stukken in die film die 1-2min duurde waar er niks in gebeurde, hoorde je wat getrom,roffll. Ik ga hier ook mijne camera pakken, beetje het licht dimmen en gewoon voor me uit blijven staren in mijne zetel, interessant niet? . Zo is het heel de film lang zeg. Er zat mss 30 man in de zaal; minstens 9 ervan zijn vroeger vertrokken en de meeste anderen lieten duidelijk hun ongenoegen merken, ook lang geleden datk da heb meegemaakt. En dan het einde? Omg zeg, wtf was dat nu? Erbarmelijk slecht.

Één vd slechtste films ooit. Ik had drive gezien: dat vond ik een goeie film, verhaal in, tempo in, leuke scenes ook enz...

Sla deze buchtfilm maar snel over, pure geldverspilling.

Misschien had je beter naar Fast & Furious 6 kunnen gaan.

Heeft ie al gezien.

Overigens, moeten alle users die OGF niet direct de hemel in prijzen gelijk als Fast & Furious volk worden bestempeld? Hij laat toch duidelijk weten dat ie Refn's vorige wel kon waarderen, wat ook niet bepaald onder ie categorie valt?

En 5* gegeven. Niet slecht gegokt dus

Maar goed, volgens zijn stuk is hij wel erg gefocust op 'gebeurtenissen'. Dan is de link met films als FF6 snel gemaakt. Daarin gebeurt volgens mij een hoop.

Moet even op gang komen, maar beloont uiteindelijk wel. Idd een soort mix tussen DRIVE en VALHALLA RISING.

Ik vond Drive een zeer goeie film, daarom verwachte ik van deze deze toch evengoed zou zijn, iedere film is anders akkoord maar die van gister sloeg voor mezelf nergens op, dit is nu éénmaal mijn mening, respecteer die dan ook, ik vond hem nooit goed, op geen enkel moment, ik hou van zeer uiteenlopende genres van films maar deze hier dat is niks voor mij en dat ik graag films zie als fast and furious heeft er niks mee te maken.

Ik houd ook van drive en alsook gran torino mee clint eastwood, beetje van alles en nog wat.

Ik ben bv ook niet voor films als twilight ze.

Iedereen heeft z'n eigen mening en smaak, dat is toch met alles zo?

En het is ook zeer lang geleden ik heel wat mensen uit de zaal zien lopen heb, dat heb ik niet gedaan en na de film zag je aan de overgrote meerderheid vd mensen die zoiets hadden van, wat was dat nu zeg . Er waren een paar scenes die oke waren maar dat kon voor mij al helemaal de film niet redden. Ik ergerde me dood aan die persoon die opeens meermaals begon te zingen,komaan zeg, een beetje serieus blijven, dat sloeg nergens op, het einde vanhetzelfde en er waren veel teveel stukken in die te lang duurde, pas op, ik heb al films gezien waar er vertraagde stukken in zaten enzo maar die waren veel beter opgebouwd, spannder ook, waren juist getimed ook enz....

Eyes Wide Shut ook al gezien? aanrader!

Wat probeer je te zeggen? Op je 17e ging je voor het eerst naar de bioscoop?

edit: laat maar, in eens zie ik het licht