Only God Forgives (2013)

Hier is ie, moest even bijkomen .

Only God Forgives is cinema om te ondergaan maar zo lastig te typeren. Film doet in het begin vooral aan Doyle's sfeervolle fotografie van Kar Wai's In The Mood For Love denken, de nachtscenes en de onderwereld van Hsiao-hsien Hou, de mise-en-scene, production design en compositie van Resnais in L'Année Dernière à Marienbad. Ook de weirdness die erg doet denken aan Lynch en Reygadas. Dat ik moet aangrijpen dit te omschrijven door grote cineasten aan te halen is veelzeggend. Zo filmisch compleet is Only God Forgives maar ook met die vergelijkingen doe ik Refn te kort want Refn is gewoon Refn. Zwaar uniek.

Je wordt al gelijk in het diepe gegooid waar Refn gelijk alle registers opentrekt. Buitengewoon production design, echt zeer zelden dergelijk overdonderend production design gezien. Over elk frame en shot is zo zorgvuldig nagedacht, de compositie, kadrering, belichting echt weergaloos. Sublieme sfeer en in het begin is het toch vooral weirdness, bevreemding, verwondering die de boventoon voeren. Het is allemaal zo mooi maar ook zo akelig. Perfect gespeel met attraction en repulsion. Die scene met Yayaying en Gosling en wat daaruit voortvloeit is zo goed.

Cliff Martinez is ook weer van de partij en die is toch ook weer van essentieel belang voor Refn. Weer een uitermate sfeervolle score, ook weer typisch Martinez (denk aan het begin en slot van Spring Breakers, zijn werk voor Soderbergh, en Drive uiteraard) maar aan de andere kant ook genoeg segmenten waar je Martinez helemaal niet herkent, maar nooit dient het de esthetiek van de film niet. De film is enorm traag en het narratieve element is bijna nihil. Dat zullen dan de voornaamste kritiekpunten voor velen gaan worden, ik zie dat graag en hier is het niet anders. De in neon gehulde en dreigende straten van Bangkok, de in bloed besmeurde kamers, de kleurrijke interiors en het foutloze design zijn om je vingers bij af te likken. Impressionisme ten top, en gelukkig maar.

Het dunne verhalende element is meer dan genoeg en dit revenge verhaal weet de vorm dan prima te ondersteunen. Refn is in de geweldsuitbarsting hard, meedogenloos en compromisloos, waar Drive subtiel was is Only God Forgives zeer grafisch. Gosling is weer prima als zwijgzame protagonist, Thomas is geweldig als vuilbekkerige moeder, Yayaying is vooral mooi en Pansringarm is echt een heerlijke bad guy. Ook hoe gestileerd hij slachtoffers maakt, heerlijk. Ook weer ode aan de credits, na het prachtige roze fontje van Drive doet ie het dit keer in Thais, erg mooi. Sowieso voelt de film enorm Thais aan, Refn heeft zijn huiswerk gedaan en voelt nergens als een westerlingen in Thailand film aan.

Zeer zelden dat een film zo compleet is, en alle facetten van vormgeving presenteerd en dat ook de volledige speelduur vasthoudt. Van het production design naar de cinematografie, alles is buitengewoon en is in te weinig cinema te vinden. Vooral volgehouden over een hele speelduur. OGF proberen te omschrijven is lastig want je moet het vooral zien en ondergaan, maar wat wel zeker is dat Refn doet denken aan veel grote cineasten. Wat een filmmaker is dit. Niet voor iedereen, dat is zeker. Maar als je cinema een warm hart toedraagt (en dat kan ook als je de film niet goed vindt) zou je de cinematografische brille tochmoeten erkennen.

NW, ook net gezien, toch even laten zinken...

Het verbaast me eigenlijk dat ie dan niet in je top 10 staat, NW

5* vond ik al heel wat . Wie weet, wil wel zien hoe ie het doet in de herzieningen, en dat mijn ongecontroleerde enthousiasme niet de boventoon voert . Film heeft in ieder geval genoeg potentie om er in te komen, ik wil er alleen nog niet aan. Al heeft de film alles wat ik belangrijk vindt in cinema. Deze erin betekent ook Drive eruit, zie ik nu ook nog niet zo zitten. Ga Drive morgen wel weer even opzetten, wel weer zin in. De tijd zal het leren.

Sjonge wat wordt je murw gebeukt in dat anderhalfuur hè?

Prima review, NW! Heb 'm eerder op de avond ook in Antwerpen gezien (grappig om te zien dat je dan blijkbaar bij andere MoMe-leden in de zaal zat).

Paar vraagjes. Waarin zag je Lynchiaanse weirdness terug? Heb ik niet kunnen ontdekken, en vind ik sowieso zo'n kreet die vaak iets te makkelijk wordt aangehaald. Ben nog niet heel bekend met het werk van Hsiao-hsien Hou (teller staat op 3), maar vroeg me af aan welke van zijn films je dit deed denken?

Visueel inderdaad een krachttoer en ook de filmscore speelt een zeer prominente rol in de sfeerschepping. Stoorde me op zich niet heel erg aan het dunne plot, maar vond de dialogen soms wel een beetje flauwtjes (gelukkig waren de dialogen toch schaars). Kon zich voor mij toch niet meten met Refn's absolute meesterwerk Valhalla Rising. Moeilijk te becijferen film, maar ik begin met 4*.

Lang niet alles gezien van Refn, maar mij doet de film eerder aan Fear X dan aan Drive denken. Diezelfde nachtmerrie-achtige stijl waar de camera dreigend door gangen omgeven van een donkerrode gloed beweegt. Het is een stilisme dat ik niet bepaald opzienbarend vind (noem het een kruising van The Shining en Irréversible), maar wat me alleszins veel meer aanspreekt dan de 'bubblegum' esthetiek van Drive. Ook de couleur locale van de Thaise onderwereld is zeer uitgesproken aanwezig en interessanter dan de setting van LA in Drive. Soundtrack is tenslotte zeer sterk.

In zekere zin lijdt Only God Forgives onder hetzelfde probleem als Django Unchained: net als Tarantino hoopt Refn de standard revenge flick tot iets hogers te verheffen. Speelsheid is het uitgangspunt van Tarantino, Refn heeft eerder emotionele diepgang op het oog en zet hij de wrange relatie tussen Gosling, diens vermoorde broer en vuilbekkende ice queen van een moeder centraal. Refn’s nogal kinderlijke obsessie met geweld en mannelijkheid (was Straw Dogs niet zijn favoriete film?) staat echter elke vorm van diepgang in de weg. Waar het in Drive beperkt bleef tot enkele uitbarstingen, is de plot van Only God Forgives haast gereduceerd tot een eindeloze opeenvolging van bloederige afrekeningen, die Refn met bijzonder veel genoegen in beeld brengt. In een recent interview gaf de beste man aan gebiologeerd te zijn door extreem geweld en sadisme. Fine by me, maar maak dan ook een film die er geen doekjes om wind (zoals Straw Dogs dus) en geen prent die verdrinkt in allerlei bijkomstige surrealistische mystiek die nauwelijks verband met de intrige lijkt te hebben. Het is overesthetisch sadisme met een schrijnend gebrek aan inhoud, met als dieptepunt het ‘body horror’ fragmentje op het eind dat begrijpelijk bij veel mensen in het verkeerde keelgat schiet. Iemand als Cronenberg kan daarmee weg komen omdat zijn personages meer ontwikkeld zijn dan Refn’s betekenisvol voor zich uitstarende bad boys en bovendien nog eens doordrenkt zijn van een emotionele intensiteit die alle gruwel overstijgt. De scène hier is bijgevolg slechts een dubieuze vertoning van oedipale sleaziness.

Only God Forgives laat hetzelfde onvoldaan gevoel bij me achter als Fear X. Tijdens het kijken ben ik wel enigszins gefascineerd door de broeierige, geheimzinnige sfeer die Refn weet op te roepen (laat het duidelijk zijn: de man kan wel degelijk iets op het scherm toveren), maar achteraf heb ik toch de indruk dat hij teveel begaan is met alles zo suggestief , enigmatisch en ‘unspoken’ mogelijk in beeld te brengen waardoor er op het einde vooral een grote leegte achterblijft.

So hé! Tja! Nou!

Gisteren in Antwerpen gezien en ik ben er nog lang niet aan uit wat ik ervan moet vinden. Het was, net als een maandje eerder Spring Breakers, een trip, een ervaring. Vaak zoog de film me mee, soms lukte dat ook niet. Ik denk dat veel mensen op basis van de trailer een film verwachten die redelijk hapklaar is, terwijl ik bij Only God Forgives juist door moest bijten, met als gevolg dat ik vandaag nog steeds stukjes achter mijn tanden vind waarvan ik niet weet of ik ze moet doorslikken of uitspuwen.

Fantastisch was de rol van Kristen Scott Thomas, terwijl de rest van de cast niet overdreven imponeert. Geweldig was de soundtrack (de misthoorn van Valhalla Rising keert terug met een Oosters tintje), die een veel grotere spanning insinueerde dan er werkelijk voelbaar was. De filmstijl was hypergestileerd, maar dat mag geen verrassing heten bij Refn. Soms misschien wel te gestileerd om lekker in het verhaal te komen, maar bij zulke regisseurs zie ik dat altijd meer als mijn eigen fout dan van de filmmaker.

Ik vind het boven alles fantastisch dat Refn voor de volle 100 procent de films maakt die hij zelf voor ogen heeft, zonder de verwachtingen van het publiek een blik waardig te gunnen. Daardoor is Only God Forgives kijkervaring geworden die moeilijk met andere films te vergelijken is. En doordat hij zo moeilijk naast andere cinema te plaatsen is, is het ook lastig te beoordelen hoe goed deze film is.

Pas bij kijkbeurt twee durf ik een cijfer te geven. Het zal ergens liggen tussen de 3* en de 4,5*.

Veel mensen liepen trouwens weg in de zaal, en ook de opgevangen discussies achteraf waren in de categorie 'beetje jammer dit'. IMDb (6,5) en Metascore (48/100) zijn ook bepaald niet van het niveau van Drive. Drive zal beter te behappen zijn geweest omdat het goedheid bezat. Bovendien bezorgde de verhaallijn met Carey Mulligan en haar zoontje de nodige herkenbaarheid en zachtaardigheid. In OGF niks van dat. Ieder karakter is pikzwart en de allerzwartste leeft het langst.

Die scores beloven niet veel goeds, maar die opmerkingen en discussies waren er bij Drive ook.

@ Watts: (hoewel die 5* niet zo verrassend zijn. )

Vooraf heb ik niet hetzelfde gevoel als ik bij Drive had; toen kon ik echt niet wachten, nu wel.

.

Film is wel stukken compromislozer dan Drive. Drive is ook een film die een groot deel van het casual publiek aanspreekt door zijn sympathieke en traditionele uiterlijk. 'Goede' personages, een love story etc., alles in OGF is verdorven, en daar zullen veel niet mee om kunnen gaan. Dit is meer een film voor moviebuffs dan Drive is. Die brengt mainstream en arthouse samen, OGF weigert dat.

Hoe zit het met de muziek dan? Dat is toch ook één van de belangrijkste factoren van Drive i.m.o.

Inderdaad. Kinepolis?

Vind ik ook. Op het eerste oog komt het door Martinez, die enorm veel raakvlakken heeft met Badalamenti maar het was de setup in de eerste vijf minuten. Daarna was dat Lynchiaanse er wel op af. Het fragmentarische uiterlijk, door de montage een tijdige verwarring scheppen dat de kijker eigenlijk van hot naar her springt zonder een connectie te kunnen maken. Ook het dialoog van Billy met de pooier voelde erg onsamenhangend aan, wat ook bij Lynch terug komt. Al zijn de gelijkenissen zeer minimaal hoor.

Millennium Mambo.

Dialogen zijn niet zo bijster sterk maar vond de cum dumpster tirade van Thomas toch ook wel het WTF gevoel versterken. Ze stopte er alleen iets te snel mee. Vond die foul dialogue ook niet zo storend, al voelde het wel out of place.

Verwacht niet te veel op soundtrack niveau, maar wel een briljante score. Martinez, duh. Al past het ook niet bij de film. Erg blij dat Refn het vooral Thais heeft gehouden.

Mee eens, en ik doe met je mee. Moet Millennium Mambo ook nodig eens herzien.

En die karaoke scènes hebben ook wel iets weg van Isabella Rosselini's nummer in Blue Velvet.

Nu je het zegt. Inderdaad.

Ik ga hem vanavond zien. Ryan Gosling is de laatste tijd op dreef en Drive heb ik heel erg hoog zitten. Ben benieuwd...

"Time To Meet The Devil" ... " !!!

Fantastisch Misdaad-Drama !!! Fantastische Misdaadfilm met alweer een geweldige

samenwerking tussen regisseur Nicolas Winding Refn ("Pusher", "Bronson") en acteur Ryan Gosling !

Beiden hadden in 2011 het fantastische "Drive" op hun palmares gezet !

Wat een geweldige productie waarin werkelijk alles klopt en ieder aspect met grote zorg

verzorgd is ! De sfeer is adembenemend net zoals de visuele flair !

Thailand is een prima locatie voor deze prachtige film, dit ademt dit prima uit !

Deze geheimzinnige parel fascineerde mij van begin tot het einde en kenden heel wat gruwelijke

harde scènes !

Voor mij persoonlijk een uppercut van een parel !

5 juni voorpremières exclusief voor unlimited card houders bij pathe, direct gereserveerd natuurlijk

Oh, nice. Misschien dat ik die dan ook wel meepak.

EDIT: Yeah, kaarten zijn hier ook gereserveerd.

Vijf sterren van zowel beavis als Verhoeven? Ik sta op scherp, kan niet wachten op de Nederlandse premiere.

Net terug van de bioscoop. Ik zou graag al een punt willen geven, maar moet het allemaal even laten bezinken en deze film wellicht nog een keer bekijken. Al met al ben ik positief gezind.

Wel was het volk dat naast me zat bloedirritant (na 10 min. begonnen ze al te zeuren dat ze geen **** van de film begrepen). Mensen die met volledig verkeerde verwachtingen naar de bioscoop gaan en geen idee hebben wat ze moeten met deze kunstfilm. Het verbaasde me dat ze toch bleven zitten en niet gewoon de zaal uitliepen. Die zullen gehoopt hebben dat het tweede deel van de film totaal anders was *zucht*. Maar goed, ik wist in ieder geval wat ik kon verwachten (mede door review NW). Dus voor degene die 'simpel' vermaak wil, kan beter voor een andere film gaan (zoals Fast & Furious 6)...waar overigens niks mis mee is, gezien ik zelf ook van die film genoten heb.

qua visuele vibe zit het in de buurt van Noe, Lynch en Wong Kar Wai, heel dik aangezet neon-noir, qua overige stijl is het ook erg Lynchiaans, maar op het tempo van Lisandro Alonso... zorgt gedurende de hele film voor "de spanning van dat ingehouden moment vlak voordat er iets gaat gebeuren", het is ook één grote uitvergroting van wat de highlights zouden zijn in andere films (analoog misschien met een stukje muziek dat enkel uit intro's bestaat)... hopelijk geeft dat een beetje een beeld van de stijl... we maakte met zijn allen wel de grap na de film van wat de volgende stap zou zijn is het "spanning-rekken", slécht één scene, drie kwartier het slow motion aankomen van een vuist en dan drie kwartier het achterover slaan van een hoofd?.

Inhoudelijk valt er dan toch nog wel vanalles te verwerken, zeker met zo'n titel... wraak en vergeving... Het is wel een wraak film, maar na alle omschrijvingen had ik een soort rampage van Gosling verwacht en dat is het zéker niet. De moeder figuur is wraak belust en de grootste tegenstander is zo niet nog meedogenlozer, Gosling is wel de man waar het uiteindelijk om gaat, maar zijn rol is veel complexer en wordt pas aan het einde meer uitgediept. Ook kan je je af vragen wat er nu werkelijk gebeurt en wat er in zijn hoofd gebeurt...

Maar juist dat maakt de film dus voor mij net even meer, als de berichten waar zouden zijn dat het niet meer dan een geweldsorgie en een oefening in stijl was (ik had er in gedachte al een kruising tussen Irreversible en Oldboy van gemaakt oid) dan had het voor mij waarschijnlijk weer slechts een Valhalla Rising geweest (aardig om te zien maar echt niet zo goed als de hype van sommigen) of een Pusher, die ik ook alleen maar "leuk" vond. Met die orgie valt het wel mee, niet extremer als in Drive en geheel in dezelfde stijl (vooral de wonden zijn lekker uit vergroot vergeleken bij andere films, of dat realistischer is weet ik niet, maar het komt wel net iets meer aan. Maar veel wordt toch ook net niet zichtbaar gedaan zodat je eigen suggestie het zo erg kan maken als je wilt), met uitzondering misschien van een martel-scene die aan Miike deed denken, maar door de gestileerde omgeving en de opbouw in die scene richting over-the-top, zat ik er toch net zo veel van te genieten als dat ik met het slachtoffer meeleefde... sowieso zitten er hier weinig personages in waar je mee mee zou willen leven, ze zijn allemaal gestoord en alleen god vergeeft...

kortom de Cannes berichtgeving was weer eens kortzichtig en over-hyped, dit is zeker een art-film die competitie waardig is, vergelijkbaar met Holy Motors en Post Tenebras Lux van vorig jaar. Er hangt wellicht iets in de lucht voor dit soort films, of de selectie commissie in Cannes heeft een mooie bijzondere smaak.

.