Only God Forgives (2013)

Only God Forgives heeft mijn torenhoge verwachtingen ingelost én overtroffen. Wat een geweldige film is dit geworden zeg. Cinema dat ik mijn ogen angstvallig de perfectie benadert. OGF is ontoegankelijk, maar niet tot in extremen als Valhalla Rising.

OGF ziet er oogverblindend mooi uit -en dit alles wordt verpakt samen met een geweldig sounddesign. Het voelde voor mij als een hypnotiserende nachtmerrie, waar vooral Pansringarm eruit stak als badguy. Bangkok is een prachtige stad, maar daarnaast verleent het zich ook zeer goed om een nachtmerrie als dit te creëren.

Refn mag Only God Forgives van mij als magnum opus bestempelen. Drive stond bij mij op de 2e plaats.. stond ja. Dat is nu OGF

'Only God Forgives' dan eindelijk gezien in een heerlijk leeg Springhaver Theater. Ik heb van te voren bewust weinig meegekregen (ook hier niet), geen trailers gezien en hooguit wat geluiden opgevangen over sterk verdeelde meningen. Dat laatste kan ik mij goed voorstellen, maar voor mij beviel het meer dan goed.

Want wat werd het een intense beleving. De film voelt, met name in het wat warrige begin, zeer ongemakkelijk aan en ontvouwt zich tot een hypnotiserende, hallucinante en surrealistische misdaadtrip die mij persoonlijk fascineerde tot het einde. Natuurlijk kan ik de vinger leggen op een aantal zaken die goed bevielen, maar waar deze fascinatie exact vandaan kwam weet ik nog niet precies. Wellicht na een herziening, die bij deze film erg welkom is. Alleen al hoe ik door de titel van de film op het verkeerde been ben gezet vooraf...

Het uiterlijk van de film is geweldig. Een broeierige, dromerige sfeer met veel rood, mooi schaduw- en kleurgebruik, veel symmetrie: schitterende composities (overigens wel een lichte moodkiller, wanneer de moeder wordt geïntroduceerd in het hotel). Ook de klanken zijn zeer sfeerbepalend en werken uitstekend. Een audiovisuele stijl die mij erg kon bekoren en voor een haast mystieke ervaring zorgde. Geweldig! Het geheel neigt naar een combinatie van Noe en Kubrick, maar eigenlijk doe je deze regisseur wel tekort hiermee. De sfeer die in deze film wordt neergezet is werkelijk fenomenaal en zorgt voor een unieke beleving.

Opzich is er voldoende ruimte voor eigen interpretatie in Only God Forgives, iets wat ook wel moet in dergelijke films. Het is nooit echt duidelijk wat er nou precies omgaat in de hoofden van de personages en achtergrondinformatie is niet heel veel aanwezig. Wat ik hier en daar minder sterk vond, is de gebruikte symboliek. Het ligt er soms iets te dik bovenop, waardoor sommige zaken iets te bedacht kunnen aanvoelen.

Uiteindelijk, door mijn laatst genoemde punt en ook door bijvoorbeeld de manier van dialoogvoering, balanceert de film voor mij op het randje van pretentieus (wat de film uiteindelijk ook wel enigszins is). Toch fascineert de film mij de volledige speelduur en bevalt hetgeen Refn mij voorschotelt uitstekend. Geen problemen mee dus!

Snel nog eens bekijken.

4,5 *

Refn doet zijn trucje (weer, zoals eerder al opgemerkt met verwijzing naar VR, Drive). Mooie onheilspellende sfeer wordt er neergezet in deze film. Het geluid van de tuc tuc's, de donkere steegjes, de muziek deden het wel voor mij. Het verhaal boeide me helaas iets minder. De acteerprestatie van Gosling vond ik niet heel bijzonder. De ijzige bijna emotieloze houding van vele personages past wel bij het onheilspellende sfeertje maar in combinatie met het verhaal vond ik het toch soms een tikje saai. Kirsten Scott Thomas steelt de show wat mij betreft netals Vithaya Pansringarm. Alle pluspunten van deze film maken het toch (weer) een leuke kijkervaring: een dikke "7".

Net even herzien, en hoewel de film minder ergerlijk aanvoelde blijft mijn mening hetzelfde.

Refn verteld een heel basic misdaad verhaal, met wat ook niet al te moelijke subplotjes. Het misdaad verhaaltje gaat natuurlijk over de gebeurtenissen nadat Billy dat meisje vermoord. Wat me het meest stoort is hoe makkelijk dat allemaal gaat. Billy doodt meisje, vader doodt Billy, knechtje vermoord vader, aanslag op agent, agent doodt daders, agent martelt en doodt drugdealer, agent doodt Chrystal. Zeker in het laatste halfuur wordt dit ondanks de verschillende kills een sleur.

Dan het grote subplot. De relatie van Chrystal met haar zonen. Het misbruik dat aan het licht komt, dat Julian er niet van gediend was. De moord op zijn vader, en het proces wat hij mentaal doormaakt als hij een relatie begint. Julian is geen slechterik en vindt uiteindelijk rust als zijn moeder dood is, en zijn polsen toont om uit zijn lijden verlost te zijn. De hand in moeder scene is nog steeds stompzinnig. De scenes die allemaal supersloom gebracht worden moeten ons laten denken dat het geraffineerd en arthouse is.

Dan het piepkleine subplotje. De agent die ook de kickbox kampioen is. Dit is waarschijnlijk de enige reden dat hij overal mee weg komt. Het ordinaire clifhangertje wat gebruikt wordt om ons dit te laten zien is belachelijk simpel en bovendien de tweede keer dat dit gebeurt in de film. De afgehake arm van de vader van het meisje was er nog een.

Tel daar dan nog eens een maar bij vlagen aardige soundtrack en een enorme overkill aan geweld bij op, en er blijft een stijloefening over die voor sommige mensen (waaronder ik) zielloos over komt, en bovendien erg pretentieus. Daar helpen de prachtige kleuren ( die waarschijnlijk bij Gaspar Noe vandaan komen) en de enkele door Tarkowsky geinspireerde beelden niet aan mee.

2.0

Only God Forgives zal vast wel vaker worden vergeleken met Drive, een film die ik pas na een 2e kijkbeurt echt ging waarderen. Wie weet geldt dit ook wel voor OGF, want ik ben er niet echt door weggeblazen. Op gebied van sfeer (camerawerk, soundtrack, camerawerk, editing) zit de film gewoon heel goed in elkaar en Gosling zet wederom een sterke rol neer, maar daartegen is het wel een zeer trage, ietswat overschatte film. En nee, ik had geen actievolle wraakfilm verwacht, want ik had me vooral al een beetje ingelezen nadat Drive me destijds tegenviel omdat ik met de verkeerde intenties ging kijken.

Ik heb me overigens wel gestoord aan de rol van die moeder, wat een vervelend mens zeg. Het was dan ook wel bevredigend dat ze nog dood ging op het einde. Uiteindelijk is OGF wel een goede voldoende waard, er valt genoeg te genieten aan de film. Misschien ooit eens herzien voor een eventuele verhoging.

Voor nu een (kleine) 3,5*

Drive. Toch wel voor mij één van de grootste verrassingen van de afgelopen jaren. Ik keek dan ook erg uit naar deze nieuwste van Refn die nog gestileerder leek. Maar toen enkelen die films als Spring Breakers hoog waardeerden ook deze, om haast dezelfde punten, ook sterk waardeerden begon ik te twijfelen.

Ditmaal kiest Refn voor Bangkok. We volgen een man die Amerika ontsnapt is en hier in het criminele milieu zijn geld verdient. Als zijn broer wordt gedood moet hij zijn broer wreken. De vraag is: lukt dat? Daarmee geeft Refn een bijzondere inhoud over een man die twijfelt, een man die zich niet thuis voelt in het milieu waarin hij verkeert. Voor mij is deze film echter niet zozeer een film over Oedipus, Freud of eender welke wraak dan ook, maar eerder een statement van Refn over de nieuwe verhoudingen in de wereld. Het Westen dat een tijdlang haar gang kon gaan, dat sterk lijkt en een grote bek heeft, dat anderen ongestraft kon misbruiken. Die tijd is voorbij, Azië slaat van zich af en zelfs diegenen die niet willen vechten worden onschadelijk gemaakt. Neen, Azië wordt onze nieuwe overheerser zoals wij jarenlang daar mensen hebben uitgebuit.

Maar goed, die inhoud is leuk voor het babbelen na de film, wat echt opvalt is het audiovisuele. De film kent net genoeg narratieve drive en intrigeert net voldoende om de aandacht er bij te houden; de beelden doen de rest. Refn werkt heerlijk met kleuren (enkel blauw, groen en rood trouwens) en maakt zo prachtig verstilde beelden – moderne kunst haast dat doet denken aan Mondriaan. Lange shots, goed gekadreerd en je merkt dat overal over nagedacht is voor een juist evenwicht. Overigens vond ik de buitenscènes, ook overdag, zowaar nog mooier. Perfect wordt de broeierige sfeer van de urbane jungles in Zuidoost-Azië weergegeven. Met de louche winkels, straatventers, etenstentjes langs de weg en de temperatuur die zelden onder de 20 graden komt. Je waant je direct in die tropische sferen. Verder is de score erg sterk, vooral in de vechtscène en de allerlaatste scène als de muziek invalt waar je een slaggeluid van een kapmes verwacht.

De acteurs helpen soms ook. Gosling is uitstekend als stille man, beter nog dan in Drive. Zijn mimiek en gebaren laten hem echt leven. Je merkt zijn twijfel, je merkt zijn ontevredenheid. Die is geen acteren maar één zijn met je personage. Ook Pansringarm is heerlijk - geen echt mens uit onze wereld maar eerder iemand die zo uit een prent van Tarantino komt wandelen. Wel is hij altijd eng en bevreemdend, precies wat wordt verwacht voor die rol. Verder zijn de Thaise meisjes mooi (zeer zeker Mai) en valt enkel Scott Thomas echt door de mand. Ze is nooit geloofwaardig als drugsbaas, ze is nooit oprecht als ze vuil spuit uit haar mond. Ze lijkt zich totaal niet op haar gemak te voelen in die krachtige rol. Dit is het tegenovergestelde van Gosling: je ziet iemand acteren en nooit echt zijn.

Nee, even was ik bang op een nieuwe Spring Breakers, maar Refn voldoet volledig aan de verwachtingen. Inhoudelijk sterk, visueel zo goed dat er genoeg momentjes van genot inzitten en interessant genoeg voor daarna. 4,5*.

Bijzonder stukje film met veel beelden en weinig woorden. Echt een rol die voor Gosling op het lijf is geschreven.

Beelden van het duistere Bangkok met nietszeggende personen in een donker decor met rode en groene tinten.

Na het kijken dacht ik echt in de zeik te zijn genomen. Het plot lijkt er naar te verwijzen dat je een snelle en harde misdaad film tegemoet gaat.

Door enkele zeer bijzondere scenes waar met martelingen verhaal wordt gehaald komt de misdaad factor zeker goed uit de verf. Het drama speelt zich af omtrent de rol van Julian die zich in het criminele milieu niet thuis lijkt te voelen. Zeker heeft hij geen boodschap aan de opdracht van zijn moeder. Zijn worsteling tussen de wens van zijn eigen persoon en die van zijn moeder maakt het ijzersterk.

Bij mij maakte de film pas echt indruk na de dag van het kijken. Hij is bij mij toch blijven hangen en dat maakt een film toch enigszins bijzonder.

Vergelijking tussen Drive en deze draak van een film slaat helemaal nergens op , deze is zo traag als stroop en je krijgt totaal geen binding met de karakters in deze mislukte film. Ben zo wie zo al niet gek op dat surrealistisch geneuzel .

Ik doe gewoon even quoten, omdat dit neerkomt op wat ik wil zeggen:

Hoorde van een vriendin dat ze na een halfuur de bioscoop was uitgelopen omdat ze de film zo saai vond. Wut?! Ook de lage score op imdb verbaast me.

4 sterren, halfje minder dan Drive omdat ik die nét even wat indrukwekkender vond.

Eerste tegenvaller van regisseur Nicolas Winding Refn. De film is leeg en doet geforceerd aan. Stijl boven inhoud kan best leuk zijn (dat bewijst bijvoorbeeld een film als Spring Breakers), maar hier pakt het verkeerd uit. De personages zijn vaag, de plot weinig meer dan een standaard wraakverhaaltje dat zo weggelopen is uit een Steven Seagal-film. Ryan Gosling is aanwezig, maar ook niet meer dan dat. De fraaie sfeertekening en de mooie production design zijn de enige pluspunten. De David Lynch-achtige droomscenes doen denken aan Refn's eerdere Fear X, waardoor de film toch wel weer enigzins binnen zijn oeuvre lijkt te passen.

Vreemde film. Ik hou niet van die trage beelden en woordeloze scenes. Snapte daardoor sommige stukken ook niet. Vooral de scenes waarin gezongen wordt, vond ik raar. Die heb ik dan ook vooruit gespoeld. Desondanks heb ik de film wel uitgekeken.

Ben het hier volledig eens met James_Cameron vreemde film, sommige details moet je maar gewoon naar raden, nee niet mijn stijl, als het dan een goede wraakfilm is. maar moet eerlijk zijn snapte er af en toe geen jota van.

als die van mij een ster krijgt dan is het al veel.

Al een week geleden gezien. Moest even bezinken.

Laat ik beginnen met dat het wat mij betreft absoluut geen style over substance film is. Er is wel degelijk een verhaal, met voldoende details ingevuld om substance te mogen heten - en wellicht zelfs met meerdere diepere lagen, diepere motieven om te ontdekken - of minstens naar op zoek te gaan. De uitnodiging om daarover na te denken is onmiskenbaar.

De style is dan daarnaast wel overheersend, maar ook geniaal. Heerlijk sloom, donkere harde kleuren, prachtige beelden aangevuld met een prachtige soundtrack, maar bijna zonder dialoog. Wellicht daardoor dat de karakterisering van style over substance zo snel gemaakt wordt. Maar waar in die films het magere verhaal vaak een omhulsel is dat als je daarin begint te wroeten geen inhoud blijkt te hebben, is hier het verhaal als een heel summiere samenvatting van iets dat haast uitpuilt. En daardoor zoveel meer intrigeert, zoveel meer boeit.

Gosling krijgt een hoop naar zijn hoofd. Niet terecht, vind ik - ik zie hem vooral erg goed uitvoeren wat de film van hem vraagt. Misschien lijkt het wel wat op het autistische en emotionally unavailable-zijn van zijn vorige rollen, maar toch is het anders. Typecasting, ja - maar geen herhaling. En prachtig in contrast met het maffe personage van Vithaya Pansringarm - de karaokezingende en ietwat gezette wreker. En dan aan de andere kant nog zo'n contrast tussen Gosling en KST. Alleen dat verdient al punten - een zo gerespecteerde actrice als KST op te laten draven als luipaardbimbo. Geniaal.

Het einde komt als wat onbevredigend over. Maar na wat afstand denk ik dat het ook niet anders kan zijn. Iets anders was niet passend geweest.

Ben er na een herziening achter dat ik de eerste keer toch wat over enthousiast heb gestemd (zoals ik dit wel vaker doe). Film blijft me achteraf minder bij als ik had verwacht. Er zitten zeker een aantal bijzonder goede scenes in, maar toch ook een hoop mindere. Als geheel loopt het allemaal net niet helemaal lekker. Verlaag m'n cijfer met een heel punt.

De allersaaiste film die ik dit jaar tot nu toe gezien heb.

Iedere keer dat stomme gestaar van Ryan Gosling, en hij zegt na 45 minuten een keer wat terug...

Wat een rukfilm

Tegenvaller.

Mij lijkt het dat de makers zichzelf overschat hebben. De symboliek die achter Julian's keuzes zit is hetgeen mij het meest tegen de borst stoot. Men brengt het alsof het iets speciaals is, terwijl het in wezen even rechtdoorzee is als het kapstokplotje waarachter het schuil gaat.

Tevens overtuigt de cast mij niet geheel. Ryan Gosling mag nu wel eens andere rollen gaan spelen dan de eeuwig voor zich uit starende en stille protagonist. Hij herhaalt zichzelf. Volgens IMDb heeft hij 22 regels dialoog; slechts ééntje ervan vind ik sterk gebracht ("Take it off!)).

Kristin Scott Thomas schmiert erop los - soms werkt dat, soms is dat vervelend. Vithaya Pansringarm is een weinig imponerende "slechterik" en Yayaging Rhatha Phongam loopt er ook maar wat verloren bij.

Nicolas Winding Refn scoort dan eigenlijk alleen maar punten met het audiovisuele. Ook hier weer haalt hij cinematografisch alles uit de kast - de vele neonlichtjes, composities en locaties zorgen voor behoorlijk wat drukte, een hypnotizerend effect heb ik echter nooit ondergaan. Daarvoor is ook de soundtrack niet geheel naar mijn smaak - goed en slecht doen een estafette.

Maar Refn teert ook veel op de inhoud en dan vind ik dat hij dat met Valhalla Rising en zelfs het meer commerciële Drive stukken beter gedaan heeft.

Kleine 2,5

De man op het verhoogje. Zingt schlagers, oordeelt, straft. Waant zich God…en spreekt de enige taal die allen begrijpen: die van het geweld. Geësthetiseerd natuurlijk, de godenflik, semantische slimmerik. (Uit het bloed dat hij laat vloeien wordt een mensenkind geboren. Bevlekt. Kan die erfzonde haar vergeven worden? En zo ja: aan wie is het om daarover te beslissen?)

De zwakke broer, getraumatiseerd, door een tang van een moeder, door een ouderling die zijn moraal verliest in likeur tegen het warme klimaat, door een stad beklemmender dan een mens kan verdragen, door wapens, door meisjes. Wat is het verschil tussen geweld en seks eigenlijk, als dat er in zijn hoofd al is? Het een slaat wonden, het ander probeert ze te dichten (de penetratie van Julians vingers in hààr wonde nadat ze is gestorven; necrofiel sado-masochisme in de bioscoop?) – beide zijn het vergankelijke toestanden, een tijdelijkheid die Julian opzoekt door prostituees tot een orgasme te dwingen dat pijnlijk is, genoegzaam is, een volkomen vacuüm is. (Heel anders dan het eerder vanuit een prestatie-impuls vertrekkend mannelijk orgasme is het vrouwelijk veel poëtischer, veel meer teder, veel meer verbonden met de dood ook – “la petite mort”, zoals de Fransen niet voor niets zeggen!)

Als Julians handen dat aanrichten, dat bad van pijn en begeerte, ontginnen die handen dan een recht dat aan de goden dient voorbehouden te blijven? Moet hij precies die handen verliezen om terug mens te kunnen worden en laat hij zich daarom als een schaap naar de slachtbank leiden? Heeft hij tijdens de dromerijen die zijn seksuele potenties in de weg staan al voorzien dat hij eens zal moeten betalen voor de schande van genot tegen betaling? (Is verlangen überhaupt te koop?)

“For Alejandro Jodorowsky”, leest de aftiteling. Dat verklaart veel. Met name: dat er een en ander helemaal niet te verklaren is. Wat niet wegneemt dat Nicolas Winding Refn hiermee een grandioze film heeft gemaakt, een heus museumstuk zelfs. Cinematografisch immers superbe (behalve de laatste twee minuten – in een natuursetting verliest ‘Only God Forgives’ letterlijk scherpte), muzikaal beklijvend, huiveringwekkend goed geacteerd en fenomenaal gestileerd. Om te herbekijken. En te blijven herbekijken. Om steeds weer met de neus op het feit gedrukt te worden dat het aan de mens is om te proberen vergeven, maar dat alleen God het waarlijk kan - want wie vergeeft wie immers in deze film...is iedereen niet onbarmhartig hard voor elkaar?
4,25*

Matte pracht.

Het apatische karakter van de film spreekt me totaal niet aan. Vond het weinig boeiends. Cinematografisch gezien is het dan weer pure klasse...

Na drieëneenhalve film van Nicolas Winding Refn moet ik misschien maar gewoon concluderen dat dit gewoon niet 'mijn' regisseur is. (maar zijn volgende ga ik toch wel zien hoor ) 5/10*

Refn toch.

Als film zelf beter dan Drive, maar vind Only God Forgives toch een grotere flop. Je ziet Refn hier echt zo hard z'n best doen, alleen werkt het niet. Erg gestileerde en geregisseerde film waarin de hand van Refn overheerst boven de acteerprestaties en het plot, maar waar dat in Bronson en Valhalla Rising resulteerde in een sterke sfeer valt hij hier plat op z'n gezicht.

Wist niet dat de film zich in Thailand zou afspelen. Leuke verrassing, maar iets te toeristisch misschien. De keyrollen zijn toch gewoon weer weggelegd voor Amerikaanse/Engelse acteurs, raar voor een film als deze. Refn kiest ook weer voor Gosling, vond ik vroeger echt een sterk acteur maar kiest de laatste jaren vooral foute rollen. Ook hier overtuigt hij helemaal niet. Past gewoon niet wanneer hij één of andere stoere/harde flair moet uistralen. Kristin Scott Thomas is al even onuitstaanbaar, al duurde het zeker tot dik na halverwege vooraleer ik haar herkende. Erg stroef en hoekig acteerwerk.

Maar vooral visueel wil het niet lukken voor Refn. De Thaise invloeden zijn duidelijk (en dan doel ik vooral op kleurgebruik), maar vaak is het resultaat gewoon schreeuwlelijk. Kleurtjes/licht kiezen en combineren vind ik vaak één van de sterktes van Thaise cinema, het is veruit de grootste zwakte van deze film. En dat terwijl er duidelijk veel aandacht aan besteed werd. De soundtrack is beter maar nog steeds wat identiteitsloos. Veerde pas wat op bij het end credits nummertje, de rest zijn aardige maar weinig enerverende ambient doedeltjes.

Verhaaltje heeft weinig om het lijf en wordt vooral breed uitgesmeerd. Had er weinig problemen mee, maar het falen van de rest van de film zorgt er wel voor dat ook dit een nogal armzalige indruk achterlaat.

Refn maakt veel juiste keuzes, zorgt dat alles er is om terug tot op het niveau te raken van z'n eerdere films, maar verslikt zich dan compleet en faalt op alle gebied. Frustrerende film daarom, die links en rechts absoluut punten scoort, maar nooit kan overtuigen en mij serieus doet vrezen voor Refn's verdere carriere.

2.5*

Duister en schitterend geschoten. Een interessant verhaal, maar niet zo interessant als Drive. Gosling is sterk, maar hoeft niet zo heel veel te doen in deze film natuurlijk. Ik weet nog niet zo heel goed wat ik ervan moet vinden. Hij kon met gelukkig wel tot het einde boeien en vond hem ook mede door de beelden bij vlagen erg sterk. Maar helaas niet alles. De muziek voegde wel weer heel veel toe, net als bij Drive.

3.5*

"Time to meet the devil."

Only God Forgives. Overweldigende cinema.

Torenhoge verwachtingen had ik van OGF. Misschien wel te hoog. Daarom misschien wat te lang gewacht om hem te gaan zien. Nu in 24 uur tijd 2 keer gezien. Ik heb mijn cijfer moeten bijstellen naar de volle score, want wat een film is dit. Ik had al een stille hoop dat dit beter zou gaan worden dan Drive en die hoop is uitgekomen. Drive blijft ook nog een heel erg goede film, maar OGF heeft die overtroffen. Zo erg dat Drive nu plaats maakt in mijn top 10 voor deze film, die na 2 kijkbeurten al een hoge positie pakt.

Het verhaal, wat weinig aanwezig is, stelt als je de film compleet zou strippen van alles er om heen niets voor. Maakt dat dan wat uit. Zeer zeker niet. Er blijft zoveel over om van te genieten als filmliefhebber. Vooral als je meer bent ingesteld op het audio visuele.

Only God Forgives bevat beelden om van te smullen. En dan het geluid en de muziek. De film is dan ook meer een audio visuele vertelling dan een verhalend iets geworden. Refn weet de wereld, de karakters en het kleine beetje plot op een overweldigende manier aan ons te vertellen. Door middel van prachtige shots, fantastisch kleuren gebruik en een geweldig gebruik van geluid en muziek weet hij ons helemaal in de duistere onderwereld van de film te zuigen. Bijna poëtisch allemaal. De film bevat diepere, misschien erg spirituele lagen, dan je direct aan de oppervlakte van de film ziet. In wezen is OGF een perfect voorbeeld dat cinema toch meer een vertelling is door middel van beeld en geluid dan een echt verhaal. Dat is wat deze film zo echt maakt. Bijna tegen het enge aan. Dat hele geheel gesitueerd is in Bangkok draagt ook ontzettend bij aan de juiste sfeer van de film.

Dit alles wordt versterkt door de geweldige vertolkingen in de film. Gosling doet het weer met verve. Vithaya Pansringarm zet een ijzersterke performance neer, maar het is Kristin Scott Thomas die naast Gosling een tour de force neer zet. Wat een genot is het om haar hier aan het werk te zien. Ook de rest van de cast is zeer goed bezig. Daar mag Refn zijn handjes toch echt dichtknijpen. Hij had zich geen betere cast kunnen wensen.

Only God Forgives is een fantastische ervaring. Audio/visueel overweldigend. We gaan nog erg veel moois zien van Refn, waarbij de verwachtingen alleen maar hoog zullen blijven. In korte tijd uitgegroeid tot een van mijn favoriete regisseurs. Een film die mijn hoge verwachtingen heeft waargemaakt en zelfs ruim heeft overtroffen. Samen met Spring Breakers het beste wat ik dit jaar gezien heb.

Ryan Gosling staart naar zijn handen. Ryan Gosling staart naar een vrouw. Ryan Gosling staart weer naar zijn handen. En Ryan Gosling staart weer naar een vrouw.

Had er bij Drive al wat moeite mee, maar dat eeuwige gestaar in de ruimte, dat zogenaamd diepgaande momenten moet opleveren, zijn hier echt dodelijk vermoeiend. Only God Forgives lijkt plot volledig te hebben ingeruild voor cinematografie en sfeer. En eerlijk is eerlijk, op dat gebied komen best wat aardige plaatjes en sequenties naar voren. Maar verder zie ik de hele tijd een regisseur die bij zichzelf denkt; "oeh, laat ik eens lekker artistiek en vaag gaan doen." En dus gooien we er af en toe maar wat karaoke-scènes of ellenlange shots van gangen bij. Soms kan ik dat prima hebben, hier vond ik het echter vooral oervervelend. Het minimale plotje en de nietszeggende karakters helpen ook niet echt. Enkel Pansringarm heeft hier en daar z'n bad-ass momenten. Tussen een eeuwig starende Ryan Gosling door.

2,5 sterren.

Verontrustend feest.

Refn is een regisseur die als geen ander sfeer kan scheppen en dol is op symboliek. Met deze 'neo-noir'-achtige tragedie mag de kijker op zoek naar onderlagen in een afstandelijke en schommelende film over een coole crimineel en een angstaanjagende agent in een kil Bangkok. Alles wordt gegoten in een verontrustend jasje waarbij de regisseur op surrealistische wijze een visueel feest tevoorschijn tovert. Wollige woorden, maar wel waar.

Goed.

Prachtig geschoten, mooi licht- en schaduwspel en een overheersende rode gloed. Verder een aantal korte maar erg bloederige gewelduitbarstingen, het kenmerk van Refn's oeuvre. Maar er is meer nodig om een beklijvende film te maken en het algemene gevoel achteraf is er een van lichte teleurstelling.

Na Drive weet Refn weer een ijzersterke film af te leveren. Heel erg traag, maar als je dat van te voren weet is dat absoluut geen negatief punt. Mooie muziek, mooie beelden en goeie acteerprestaties. Ik vond hem erg goed, zeker voor herhaling vatbaar.

Met Drive heeft Refn weer een nieuwe cyclus geopend, en zijn samenwerking met Gosling was echt meer dan goed. Gosling heeft mij bijna als geen ander weten te overtreffen met zijn lichaamstaal en zijn emotieloze gezichtsuitdrukking alsof het een onschuldige ziel is die ondertussen mensen op een gruwelijke manier pijnigt/doodt.

In Only God Forgives mag hij zo'n soort rol weer dunnetjes overdoen van Refn, alleen is hij hier dan wel weer degene die het minste kwaad heeft. Maar allereerst de shots van Bangkok, en die waren echt supermooi. Refn weet hier Bangkok echt neer te zetten zoals je de stad wil zien in films ; broeierig, grimmig, smerig (we moeten het zeker niet hebben van de exotische bezienswaardigheden) en duister (waar je als kijker soms ook een beetje een Lynch gevoel bij krijgt. Refn is een Amerikaanse immigrant die samen met zijn zwaar gestoorde broer Billy een boksclub runt, maar dat als scherm gebruiken voor de cocaïne-handel. Billy heeft op een avond even zin om een wip te maken met een minderjarige prostituee (Tsja, in Thailand kan je daar net zo makkelijk aan komen als dat je hier naar de Wallen gaat) en vanaf dat ogenblik krijgen we te zien hoe gestoord Billy is, want om nou een hele bediende in elkaar te slaan omdat er geen 14 jarig meisje beschikbaar is. Een ding wist ik op dat moment zeker: Billy is dood en dood eng. Hij krijgt echter al snel zijn zin en verkracht de eerste de beste -18 prostituee die hij kan vinden, met een uiteindelijke lustmoord, althans zo zag ik het. Billy word al snel, met behulp van politieagent Chang (prachtige rol trouwens) opgespoord door de vader van het meisje en vermoord. En vanaf dit moment word alles nog hypocrieter en zieker.

Want hoe gestoord en onmenselijk die Billy wel niet was, dat kan moederlief geen reet schelen, en nu krijgen we te maken met de meedogenloze Godmother Crystal (behoorlijk overtreffend neergezet door Kristen Scott Thomas), die vanuit Amerika is gekomen om Billy te wreken. Voor Julian is het allemaal wel gesneden koek, want ook hij voelt toch wel diep in zich dat wat Billy heeft gedaan gewoon niet goed te praten valt. Vanaf dat moment krijgen we gewoon een hele nare, lullige en ijskoude moeder-zoon relatie waarbij Julian word afgerekend om het feit dat het hem niks doet dat zijn broer dood is.

OGF kent ook meerdere verhaallijnen want we volgen ook agent Chang, die misschien op dat moment nog wel de gestoordste is van allemaal, die ook lucht begint te krijgen van de verdere familie van Billy wanneer hij ook op de moordlijst komt te staan voor de huurmoordenaars bende van Crystal, maar hij laat zich echter niet op zijn kop zitten. Met een paar erg taaie martelingen als gevolg, waarbij Chang automatisch zo ook Billy en Crystal op het spoor komt. Let wel, alles lijkt steeds gekker te worden in OFG.

Drive was nog wel wat beter tot nu toe, maar Only God Forgives kon er ook zeker mee door en straalt ook weer een brok meedogenloosheid uit. Gosling zet ook goed een rol neer als een softy (als je het zou vergelijken met zijn rol uit Drive), maar dat werkt echt aan alle kanten goed aangezien hij toch wel erg worstelt met de vraag of hij zich nou bezig moet houden met de dood van zijn broer, of de daad die zijn broer gedaan hebt. Het is in deze film gewoon een kwestie van geven en nemen en filosoferen over de situaties, waarbij je ook heel moeilijk (wat er dan in Hollywoodfilms makkelijk aan toe gaat) iemand kan aanwijzen. Verder weet de film ook prima te variëren met een paar fijne actiescenes, extreme martelingen, en een vleugje familiedrama, en waar het kleurgebruik en de grimmige soundtrack een hoofdrol spelen. Na Drive, hebben Refn en Gosling opnieuw een kers op de taart weten te zetten. Jammer dat de remake van Logan's Run (waar Gosling ook een rol in zou krijgen) geschrapt word.

4,5*

Oké - nu wat serieuzer. Refn doet heel hard zijn best om een unieke, briljante film te produceren, maar voor mij werkte het gewoon niet. De bovenstaande "recensie" was uiteraard satirisch bedoeld, maar er zit wel een kern van waarheid in: de film is zó gekunsteld dat ik meermaals in de lach schoot. De enorm lege, absurde en ongeloofwaardige personages, de belachelijke dialogen, en dan nog die ridicule soundtrack ... het werkte serieus in op mijn lachspieren. In visueel opzicht is de film wel erg verzorgd, en de film ziet er ook zeker niet slecht uit, maar het werkte gewoon niet. Voeg daar een aantal irritante en onsympathieke personages aan toe (en ik doel hier vooral op Billy en Crystal), en je hebt een film waar ik gewoon niet veel mee kan. 2*

Geweldige wraakfilm van Refn, extreem gestileerd en gewelddadig, met een schaapachtige Gosling die een kunst maakt van lege blikken en onderkoeld acteren. De "cop", een soort wraakengel (of God zelf zoals ik las), beslist over leven en dood, vergeeft degenen die schuldbewust zijn en eerlijk, en vermoordt de leugenaars en verraders. Die scenes zijn vrij heftig-zoals ook in Drive uit het niets extreem geweld werd gebruikt zo is dat ook nu het geval.

De acteurs zijn verder ook prima, met een redelijk bizarre rol van Kristin Scott Thomas, en de soundtrack die hier niet door iedereen wordt gewaardeerd vond ik juist geweldig- super sfeervol, duister, en dan soms met die cheesy karaoke-liedjes tussendoor. Maar vooral visueel is het indrukwekkend wat Refn laat zien. Misschien kun je hem met Noë vergelijken -overigens bevestigd door Refn zelf, Noë stond in de eind-credits- en een beetje met Kubrick. en ik moet Animosh wel gelijk geven dat de droom-sequence (rode gordijnen, tsja) wel erg Lynchiaans was. Maar Refn geeft er een typische draai aan en weet op deze abstracte thriller zijn stempel te drukken.

Overgestileerde rooddoordrenkte wraakfilm, tevens exercitie in wie het langst met een uitgestreken gezicht ondoorgrondelijk en onverstoorbaar in de camera kan blikken, zonder met zijn ogen te knipperen.

De stijl is als een over de hele film uitgerekte slotscene, waardoor deze truuk alle kracht verliest.

Een film waar je voor in de stemming moet zijn.

'k had redelijk wat positieve reacties over deze film gehoord en me ook eens aan deze gewaagd.

'k had er eigenlijk wel wat meer van verwacht. 'k vond het eigenlijk niet zo'n boeiend verhaal, het is allemaal redelijk traag ondanks de relatief korte speelduur.

De cast vond 'k eigenlijk ook niet zo bijzonder. 'k vond eigenlijk de moeder er het meeste uitspringen.

Visueel sprong de film er wel uit.

Tja, visueel was de film dus top, maar qua verhaal was het nogal mager.