Only God Forgives (2013)

Kort filmpje dat niet echt mijn smaak was, maar wel qua filmtechniek leuk neergezet. Zag invloeden uit de Tarantino films waarin personages karikaturaal en geweld nogal slapstickachtig worden neergezet. Ook wat film noir aspecten met trage rustieke scenes ertussen.

Plot is een soort familietragedie in Thailand waarin een 'killing spree' ontstaat tussen een Penoza moedertje met haar zoons en een plaatselijke nogal vreemde politiefiguur. Geweld is keihard en over the top in beeld gebracht maar verhaal is niet echt diepgaand of pakkend. Ik keek deze film meer van scene tot scene in plaats van het gehele verhaal.....

Vond die Thaise tafeldame bij Gosling wel leuk om te zien, mag vaker in films opdraven.

Verder is alleen blijven hangen dat je beter geen ruzie kan zoeken met de locals als je in Thailand op vakantie gaat.

Als de ervaring geleerd heeft dat spruitjes vies smaken dan kunnen bij een bezoek aan een restaurant de kok of de ober niet verweten worden dat ze hun werk niet goed hebben gedaan als de keuze toch op spruitjes is gevallen.

Van Refn had ik Drive en daarna Valhalla Rising gezien. Drive vond ik eerst een "beetje vies en goedkoop," maar enkele verfijnde ingrediënten nodigden toch uit tot een nadere analyse, waardoor ik er heel diep ben ingedoken; tot op het kleinste detail, waarin heel veel aan het licht kwam, maar waar zelfs de 5-sterren-stemmers te lui voor waren om nader te onderzoeken. Jammer. Afijn, Drive was uiteindelijk bijzonder goed te pruimen door de veelvoudige gelaagdheid die Refn er bewust had ingestopt.

Valhalla Rising was bagger en de sfeer inclusief de ingrediënten nodigden mij voor geen millimeter uit om er verder in te duiken. Smerig en rauw, niet te verteren, bord niet aanraken. Betalen en beleefd de uitgang nemen. Klaar.

Dan Only God Forgives. Ergens kan ik wel op mijn klompen aanvoelen dat Refn ook hier weer een verhaal uit de doeken wil doen dat heel veel meer is dan de oppervlakte op het eerste gezicht prijsgeeft, maar net als bij Valhalla mis ik de juiste sfeer, het delicate evenwicht tussen elementen uit 't oppervlak en de nodige subliminale accenten om de diepte in te willen duiken: de Lynchiaanse verleiding ontbreekt.

Kortom, Refn maakt gerechten die niet allemaal dampend uit de keuken komen: OGF vind ik net zomin te pruimen als VR.

Only God frgives kent een ongewoon knappe en intrigerende bloedrode sfeer. Bij momenten zelfs letterlijk te nemen. Het is het decor van een sinistere wijk in Bangkok met kleine straatjes, bars en prostitutie, allen gehuld in een donker sfeëeriek kader. Je wordt er letterlijk meegezogen. Laat ons meteen stellen dat dit het beste item is van de film.

Voor de rest stelt de film niet zo heel veel voor en is het niets meer dan een gesone wraakfilm waarbij het principe “oog om oog, tand om tand” centraal staat en bij momenten zelfs letterlijk te nemen is. Weinig dialogen in de film, weinig emoties ook. Qua plotline ook bij momenten erg slordig, maar wel eens leuk om gezien te hebben. Erg verrassende film met die neonoir stijl als je dit vooraf. Ook de muziek was erg geslaagd, onheilsspellend en perfect inspelend op de sfeer. De zang van die overijverige flik niet meegerekend. Geweld wordt bestreden met geweld in naam van rechtvaardigheid of als wet van de sterkste? Geen Ichi the killer toestanden, dat nog net niet, maar de balans van het geweld nam iets te veel de aandacht weg ten koste van het verhaal. Beetje jammer. Dankzij de technische aspecten nog een mooie voldoende met 3,0*.

Wat een ongelofelijke k*tfilm....

Ik geef mezelf een schouderklopje omdat ik de kracht heb gehad om een af te kijken maar mijn hemel wat een vaag verhaal en wat een nutteloze scenes. Als je de karaokescenes eruit haalt en die vage intermezzo’s die nergens een toevoeging geven aan het verhaal hou je 25 minuten film over...

Pffffff........

Nicolas Winding Refn met alle facetten; bloed, criminaliteit, dood en schimmige zaken. Met een fraai filter.

Refn.

Nog steeds vind ik hem niet bepaald mijn regisseur. Zijn persoonlijkheid is voor mij in ieder geval genoeg om zijn films extra kritisch te bekijken, en zeker wanneer hij dit een "meesterwerk" noemt. En in mijn ogen is dit dat dus helemaal niet.

Gosling is een gaaf karakter, maar Refn weet het zetje net niet te geven om hem memorabel te maken. Net zoals in Drive kunnen de plotse geweldsuitbarstingen van Gosling in Refn's films waanzinnig zijn, maar hier gebeurt het 1x en dat daarna wordt Gosling in elkaar geslagen en verliest zelfs zijn armen (?).

Een ander minpunt is Pansringarm. Voor een harde agent ziet hij er namelijk tamelijk moe en knuffelbaar uit. Makkelijke rol ook voor hem, aangezien hij alleen maar serieus hoeft te kijken en af en toe krampachtig rennen. Het ziet er simpelweg niet uit. Terwijl zijn acteren echt niet slecht is.

Scott Thomas is eindelijk eens goed in haar rol, en dat zou ik niet zo snel zeggen. Onherkenbaar, maar verrassend sterk eigenlijk. Voor de rest is de belichting dik in orde, bloedrode kleuren die het vaak wel goed doen, resulterend in enkele sfeervolle scenes en knappe details.

Camerawerk is in zijn algemeenheid in orde, al zie ik nergens bewegingen waarvan ik denk, "wauw!". Maar visueel is het voor de rest in orde. Plotse extreme geweldsuitbarstingen komen soms hard aan, maar soms zijn ze er maar een beetje eigenlijk zonder impact.

Soundtrack heeft soms dreigende momenten, maar soms verslikt Refn zich er compleet in. Popnummertjes bij een intens gevecht? En vooral richting het einde worden die rare klanken gewoon irritant en botst het extreem met de sfeer waardoor je niet veel meer serieus kan nemen daarna, alleen maar raar kan kijken.

Een andere stoorzender zijn de meeste personages ook zelf, op Gosling na. Ik zie niet helemaal het punt ervan in om ze allemaal zo debiel mogelijk te maken, met enkele momenten die werkelijk zo out-of-the-world zijn dat het mijn petje te boven gaat.

Voor de rest is dit boven Refn's niveau vind ik, maar echt memorabel is het allemaal niet. Verhaal stelt uiteindelijk niet veel voor, behalve de boodschap (Gosling is bevrijd van zijn moeder) is het allemaal niet al te bijzonder. Vooral een traag tempo, maar ik kon niet zeggen dat het allemaal zo saai werd.

Je moet er van houden, maar Refn is niet erg mijn stijl, al zie ik hem liever dit doen dan zoiets als Valhalla Rising. Soms heb ik vooral het gevoel dat Refn niet zijn voet van het rempedaal haalt, maarja. Regisseurs zoals Noé zullen altijd mijn voorkeur hebben. Dankzij enkele sterkere geweldsuitbarstingen die hard aankomen nog een voldoende, en voor Gosling natuurlijk.

Had hele hoge verwachtingen van deze film. Vooral omdat menig man deze in z'n top 10 had.

Heb zelf ook niet echt een idee wat neon films zijn; gok dat het met die lichten te maken heeft.

Hoe dan ook, The Neon Demon vond ik echt fuckin slecht, grootste tijdverspilling ever denk ik. Toch wilde ik deze neon film proberen, omdat Ryan Gosling toch wel 1 van m'n favo acteurs is na het gezien hebben van The Notebook destijds.

Maar hij viel me zwaar tegen. Jammer. Het begin was dramatisch traag. Het duurde even voordat ik er doorheen kwam. De eerste 25 min waren dan ook killing: ik ben 2x in slaap gevallen. Daarna herpakt de film zich wel en komt er iets meer beweging en spanning in, maar het heeft me niet kunnen pakken. Vond het verhaal ook niet zo sterk. Nee, ik vond het niks. De moorden daarentegen kon ik wel van genieten ?

De eerste film van Gosling die ik kut vind. Shock

Style over substance in deze Refn. Vrijwel iedere scène speelt zich af in slowmo of dat voelt tenminste zo. Only God Forgives valt in het niet bij het geniale Drive, ondanks de overeenkomsten. De rust en eenvoud die die film zo aangenaam maakten, laten zijn opvolger ondanks de korte speelduur 2x zo lang aanvoelen. Gosling heeft t charisma, maar zijn karakter is te weinig boeiend en de film daardoor een lange zit. Was dit niet van de hand van Refn geweest, was dit niet nooit uit het hoekje b-films opgevallen ondanks het wel erg sterke camerawerk.

1,5*

De film is een langzame, onsamenhangende en vaak saaie ervaring die weinig emotie of diepte biedt aan de kijker. Het grootste probleem met deze film is het verhaal. Het is moeilijk om te begrijpen wat er aan de hand is, omdat de plot nauwelijks ontwikkelt en de personages nauwelijks worden uitgediept. Bovendien zijn de weinige plot twists die er zijn vaak voorspelbaar en voelen ze geforceerd aan. Het acteerwerk is ook niet bijzonder. Ryan Gosling, die de hoofdrol speelt, heeft maar weinig te doen en komt daardoor niet goed uit de verf. De andere acteurs zijn ook niet erg overtuigend en lijken meer bezig te zijn met het uitvoeren van hun rollen dan met het daadwerkelijk tot leven brengen van hun personages. Kortom, het is een teleurstellende film die weinig te bieden heeft. Als je op zoek bent naar een goed verhaal, interessante personages of zelfs maar een vermakelijke ervaring, dan kun je deze film beter overslaan.

En daar was ie weer, Only God Forgives. Een film die ik bijna even vaak kijk als hij op tv is, want deze film intrigeert minstens net zo veel als dat hij bevreemdend is. Conclusie van deze kijkbeurt is toch wel dat de film in de lift zit en hij steeds beter wordt.

Waar te beginnen rond deze film die ik nu inmiddels toch wel voor de vierde keer gezien heb. Wat meteen opvalt en gedurende de gehele film van hoog niveau blijft betreft toch wel de cinematografie die op adembenemende wijze met kleuren en schaduwen speelt. Ergens meen ik me te herinneren dat er een link is met een strip, mogelijk ook niet, maar de overdaad aan schaduw en hoe er soms met licht gespeeld wordt of slechts een gezicht of een oog zichtbaar is betreft bijna ware kunst en doet aan een strip denken. Voor het oog is Only God Forgives een kleurrijk en visueel spektakel die een ervaring opzich is. En samen met het visuele aspect kan ik ook meteen wel de soundtrack meepikken en benoemen als geweldig en in die zin passend op de juiste wijze om de onheilszwangere sfeer nog verder te onderstrepen. En dan is er uiteindelijk nog de cast met de zwijgzame maar bij tijd en wijlen smeulende, zeg maar gerust rokende, Gosling en de über kille bitch Scott Thomas die het voetlicht betreden.

Maar dan toch eindelijk de hoofdmoot, het verhaal, het plot, de ruggengraat van deze bevreemdende welhaast ondoorgrondelijke film. Waar gaat deze film dan toch over. Is dit Winding Refn's vorm van een Bijbelse verteling te midden van de duister straten van Bangkok? Moeten Julian en Billy Kain en Abel voorstellen omdat Julian Billy indirect vermoord en uiteindelijk op dezelfde manier sterft? Betreft Bangkok met al zijn gespuis een synoniem voor Sodom en Gomora? Of is er iets met de zeven hoofdzonden misschien? Of moet Chang God voorstellen en diens executies het laatste oordeel...? Het zou kunnen, het is zomaar een idee dat onstond en waar opzich wel wat aanknopingspunten voor zijn. Uiteindelijk gooi ik het op een beeld betreffende het dualisme van de mens waar in ieder mensen de elementen goed, kwaad, sadisme en zowel klasse als laagheid zit. Het gezegde zegt dat het kwaad in vele gedaante komt, maar dat blijkt in deze film ook zeker van toepassing op het goede, beide zijn in die zin lastig te onderscheiden in deze schemerwereld die bol staat van de spanning en op zijn zachtst gezegd onheilszwanger genoemd kan worden. En wat wordt er op momenten geweldig opgebouwd bijvoorbeeld rond de aanslag op de agent. Wat een heerlijke geweldsuitbarsting en wat een sterke achtervolging te voet. Net zo sterk betreft de opbouw qua spanning en muziek rond de werkelijk bizarre martelscene.

En zo komt deze strijd tussen goed en kwaad temidden van het ondoorgrondelijke Azië, met gelaagd ook nog psychologische dingen als een Oedipus complex op de achtergrond, tot een einde en heeft de film me toch weer weten te grijpen en vind ik de film weer iets beter. Ik zie bijna nu alweer naar een herkijk om te kijken wat ik dan weer ontdek...

Artistieke film die het vooral van het fraaie camerawerk en de atmosferische muziek moet hebben. Het tikkeltje pretentieuze verhaal heeft namelijk bijzonder weinig om het lijf. Na de zoveelste surrealistische shot vol stoïcijnse blikken en lokale smartlappen dreig ik weg te dommelen... totdat bikkelhard geweld me weer wakker schudt. Knikkebollen dus, maar gezien de behapbare speelduur is alles vergeven en vergeten.

2,5 * Fraai maar saai

Een review van Only God Forgives. Toen die uitkwam nog in de bioscoop gezien. Denkelijk naar aanleiding van zijn vorige film Drive. Alhoewel dat een hele andere film is dan Only God Forgives. Al was ik toen toch ook al vertrouwd met het andere werk van Refn.

De film laat de beelden spreken en Refn werkt met heerlijke warme en soms harde kleuren. De titel zegt al veel. Een film over wraak en het ontbreken van vergiffenis om een einde aan alles te bouwen. Maar Refn toont niet alleen die hardheid, hij gooit er wat symboliek in.

De aanpak van Refn is nogal ruw. En ik herinner mij in de bioscoop dat bijna 20 mensen nog voor het einde van de film al vertrokken waren. Een publiek dat hem enkel kent van het meer toegankelijke Drive. Dat verklaart misschien ook wat de relatief lagere score voor deze film. Maar ik heb alvast genoten van de herziening.