Only God Forgives (2013)

"Drive" gesitueerd in Bangkok

Refn wil duidelijk maken waarin hij goed is. Het naar een hoger niveau brengen van een simpel verhaaltje door stilistische en artistiek aandoende ingrepen. Identiek als bij "Drive" toen in de tijd, is er veel commotie hierover en staan de voor en tegenstanders lijnrecht tegenover elkaar. Dat Refn blijkbaar een enorme fan is van David Lynch is overduidelijk. Sommigen zullen het als een kunstwerk beschouwen. Andere zullen het eerder als totale nonsens betitelen en een verlies van tijd wanneer je je waagt aan deze film. Ik neem de gulden middenweg en betitel het eerder als een geweldige prestatie om van een inhoudsloos verhaal een artistiek kunstwerk te maken. In de intellectuele filmliefhebbers-kringen zal deze film overduidelijk tot een staande ovatie leiden en een grabbelton zijn om allerhande theorieën en meningen over op te rakelen. Als je er lang over nadenkt zul je wel de diepere filosofische inhoud ontdekken met de nodige symboliek. Als je er niet te lang over nadenkt is het eigenlijk een lege doos waarbij nauwkeurig gelet is op de juiste ISO instellingen en lenzen die er gebruikt werden.

Zonder enige twijfel zijn de meeste beelden esthetisch verantwoord met zijn esoterische, neon belichtingen en de talrijke momenten met stilzwijgend voor zich uitkijkende personages. De meeste passages zijn echter soms zo absurd en op de lachspieren inwerkend. De montage van een moord,afrekening en een Karaoke bar in die sequentiële volgorde liet langs de ene kant een verwonderende indruk achter, en aan de andere kant kon ik een hoofdschuddend gegrinnik niet onderdrukken. De karaokebar wordt meermaals hergebruikt. Ik breek mijn hoofd nog altijd over de symbolische waarde hiervan.

Als je de personages afloopt lijkt het wel een bende aan autisme lijdende figuren te zijn, die op de meest onnatuurlijke manier reageren op situaties en ellenlang hun tijd nemen om een response te geven om daaropvolgend meestal naar een oneindig punt te staren. Elk van hun beheersen het betere "Bold and the Beautifull" staarwerk. Gosling is eigenlijk een duplicaat van zijn personage in "Drive". Een stilzwijgend persoon met een inlevingsgevoel als een goedwerkende Amerikaanse koelkast. Het nieuws over de dood van zijn broer zorgt zelfs niet eens voor een kleine verandering in zijn gelaatsuitdrukking. Het feit dat hij eigenlijk totaal getreiterd en genegeerd wordt door zijn moeder, roept dezelfde emotieloze houding op.

De gehele film is een aaneenschakeling en secure montage van fragmentjes doordrenkt met veel neon licht en proportioneel meesterlijk geplaatste beeldindrukken. Een stilleven van een broeksriem, een beeldschone oosters meisje achter rood fluorescerende kralen, een flits van bodybuilders, een karaokebar, naar plafond starende mensen .... Neem alle fragmenten uit deze film waarbij nietszeggend gestaard wordt naar de einders , en je houdt een simpel wraakverhaal van pakweg 20 minuten over.

Om het enigszins bij het grotere publiek aanvaardbaar te maken, gooi je er wat bloederige fragmenten bij en een flitsend gevecht waar Gosling een nogal beschadigd gelaat aan overhoudt.
Kortweg : een simpel wraakverhaal samengehouden door kunstgrepen. In mijn ogen toch niet zo'n kunstwerk als dat het zou moeten uitschijnen.

1.5*

Visueel heel sterk, prachtige setting en uitmuntend camerawerk. Daar houdt het helaas dan ook snel bij op. Het verhaal is flinterdun, acteerwerk komt niet uit de verf. De manier waarop het verhaal wordt verteld is vrij onconventioneel traag met veel krachtige maar haast statische beelden. Mooi, maar het past niet altijd en mist dynamiek.

Toch nog voorlopig een 3,0* omdat het eigenlijk een vrij aangename bewegende fotoserie is.

Overigens vorige week nog Il Y A Longtemps Que Je T'Aime met ook Kristin Scott Thomas gezien. Ze was voor mij compleet onherkenbaar!

Only God Forgives is zo’n typische film, waarover de meningen sterk verdeeld zijn. Ik wist van tevoren ook niet zo goed wat ik moest verwachten, maar het viel me redelijk mee. Qua verhaal is het allemaal niet zo heel moeilijk, maar het zijn vooral de beelden die Refn hier laat spreken. Dat werkt grotendeels.

Net als in Drive speelt Gosling hier erg sterk. Hij heeft veel twijfels en weet die op een overtuigende en zeer geloofwaardige manier over te brengen naar de kijker. Kristin Scott Thomas vond ik iets minder sterk en overtuigt niet altijd. Vooral op de momenten dat ze haar boosheid tentoonspreidt, komt ze soms net tekort. Gelukkig is er op visueel gebied wel het nodige te genieten. De stilering die Refn hier aanbrengt, geeft Only God Forgives toch een speciaal tintje en dat komt met name ook goed in de sfeer naar voren. Soms lekker duister en vaak ook behoorlijk surrealistisch, maar wel op een erg prettige manier.

Soms zitten er ook wel momenten in dat het iets inzakt, maar daaromheen zit genoeg boeiends. Ik vond het ook wel mooi om te zien dat Gosling zoveel moeite had met het wraak nemen. Dat vond ik hier wel een interessant punt en iets wat ik nog niet eerder zag, of ik moet de juiste film daarover nog niet zijn tegengekomen. Only God Forgives is een mooie voortzetting op Refn’s vorige film Drive, al vond ik die laatste net een tikkeltje beter.

3,5* ruim

Ik kom net terug van drie weekjes Thailand, en wist dat Refns laatste werk daar ook geschoten is. Daarom keek ik ook uit om te zien hoeveel Bangkok ik zou zien. Nu, Only God Forgives is me vrij goed bevallen en is zelfs moeilijk om los te zien van voorganger Drive. Dezelfde zwijgzame held, dezelfde gestileerde en fluorescerende regie, dezelfde gewelduitbarstingen. Refn zet zijn oefening verder. Visueel nog beter dan Drive vond ik : kleuren, texturen en belichtingen zijn dé troef van de film. Elke echte filmliefhebber zou hier mateloos moeten kunnen van genieten. En Bangkok zat er wel subtiel in verweven. Het is naast een wraakverhaal ook een film over schuldgevoel en verlossing die met beelden en symboliek worden verteld. Er heerst een haast ondraaglijke, elektrische spanning tussen de personages : allen zijn schuldig aan iets, rond allen hangt de dood dicht op de huid. Soms gaat de symboliek wat te ver en lijkt de maker teveel op een mystieke sfeer te azen en dat maakt het tot een soms moeilijk toegankelijk stukje cinema. Hoewel de film al heel wat negatieve commentaren over zich heeft gehad, moet ik me hier toch bij de positivo's voegen. Dit is wel degelijk een speciaal stukje film dat evenwaardig is met Drive, goed voor een flinke 3,5*

Een gemiste kans. Ik moet zeggen dat het visueel er bloedmooi uitziet. Vooral de kamers in het bordeel zien er prachtig uit wat decors betreft, maar zeker ook qua belichting. En verder zijn de camerabewegingen retestrak. Over het algemeen ook een fijne sfeervolle soundtrack op de Thaise nummertjes na, die hadden van mij niet gehoeven. Audiovisueel over het algemeen dus behoorlijk sterk, en dat heeft me wel de film door weten te brengen.

Maar voor de rest werkt het niet. Het verhaal is flinterdun, personages zijn niet sympathiek, maar nog erger, komen niet tot leven door de matige acteerprestaties. Gosling lijkt eenzelfde rol te spelen als in Drive, valt niet meer serieus te nemen nadat hij krijst dat een meisje haar jurk moet uittrekken. Kristin Scott Thomas is helemaal pijnlijk. Het doet allemaal ernstig afbreek aan de magische sfeer die de beelden wel uitstralen, het voelt behoorlijk dissonant aan. Aan het einde was in ieder geval mijn aandacht flink verslapt.

3,5*. Met name vanwege het audiovisuele aspect, maar het is te hopen dat Refn de volgende keer weer wat meer richting Valhalla Rising gaat. Ook geen film met een briljant plot, maar tenminste wel in harmonie met wat er audiovisueel gebeurt.

Wat een sterke film weer van Refn. Onheilspellende nachtmerrie aan de poorten van de hel. Van moraal verwrongen personages bewegen zich door het sterk gestileerde en nogal verontrustende beeld. De religieuze verwijzingen houden niet op met de titel, de symboliek is belangrijker dan het verhaal zelf. De geweldsuitspattingen zijn walgelijk, maar hebben tegelijk een soort viezige schoonheid. Lang verhaal kort, absoluut niet voor het grote publiek, deze typische auteursfilm. 4 sterren.

Ik houd erg van arthouse films. Maar deze pretentieuze film kan mij absoluut niet boeien. Verstilde agressie in aziatische cultuur met blanke invloed door een (als altijd) compleet stuurse gosling, en zijn moeder die net is weggelopen uit de flinstones. Kan er helemaal niets mee. 1.5 voor de moeite.

I LOVE IT

Geweldig kleurenspel topgeluid en een prachtig sfeertje,verhaal had iets meer inhoud kunnen hebben

Voor de acteurs ook niks anders dan lof

Er is maar weinig wat ik in deze film kan waarderen. Plot voorspelbaar, van acteren is nauwelijks sprake (je ziet alleen pokerfaces), veel te lange stiltes op het verkeerde moment. Wat een prutswerk eigenlijk.

Redelijke film waarin een drugsdealer de moord op zijn broer wreekt. De film ziet er prachtig uit. Sfeervol en met een dreigende sfeer in beeld gebracht (mede door de traagheid en de spaarzame dialogen). Inhoudelijk valt het echter wat tegen (style over substance). Kristin Scott Thomas steelt de show als de bitchy moeder.

Een redelijk misdaad, drama en thriller film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Ryan Gosling ...

Prima achtergrond geluid en muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Refn. Er zit altijd wel iets smakelijks in z'n films, maar het wil me nog wel eens koud laten. Zo ook hier, ondanks de broeierige setting. Het Thaise kleurenpalet levert ontegenzeggelijk sfeerrijke plaatjes op, al kan je zoiets ook te excessief inzetten. Bij bepaalde interieurs (dat bordeel) maakt Refn het echt te bont.

Wanneer hij iets bescheidener te werk gaat, is de film onmiddellijk een stuk mooier. De soundtrack lijkt in al dat visuele geweld enigszins te smoren. Kwam op mij in ieder geval als weinig opvallend over, toch een kleine sof voor iets als dit. Een andere tegenvaller is Gosling en in het verlengde daarvan zijn Julian.

Het zal iets met mannelijkheid en een moedercomplex van doen hebben, maar de acteur lijkt hier niet erg op z'n plaats en het personage is te monotoon. Kon vrij weinig met zijn belevingswereld en stiltes. Daarbij wordt hij van het scherm gespeeld door eens ijskoude Pansringarm, die zowat elke scène steelt.

Kaarsrechte houding, formele passen en goddelijke gerechtigheid van het wrede soort, vonnissend met een zwaard. Refn haalt wat dat betreft een paar keer flink uit, maar rondom z'n hoofdrol staat de film te vaak op snooze. Interessantdoenerij werkt in de regel alleen als iets in de eerste plaats interessant is.

Ik vond dit eerlijk gezegd wel een aardige Misdaad / Drama, met ook best een fraaie visuele (heel kleurrijk) uitvoering. Het verhaal is eigenlijk best simpel (wraak) en het gaat ook allemaal behoorlijk langzaam (inclusief de bewegingen van de acteurs en actrices), maar ondanks dat wist het verhaal me te boeien en gaat het zeer geregeld er lekker keihard en grof aan toe. Dat laatste wordt ook nog eens allemaal heerlijk visueel in beeld gebracht.

De rol van hoofdrolspeler Ryan Gosling als "Julian" stelt eigenlijk niet veel voor (kijkt wat simpel uit zijn ogen en zegt ook weinig. Hij moet het vooral hebben van zijn gelaatsuitdrukkingen) en een soortgelijke rol heeft hij ook min of meer gespeeld in de film "Drive (2011)". Niet toevallig ook gemaakt door dezelfde regisseur. Het is vooral Vithaya Pansringarm in de rol van "Chang" die de show steelt met zijn keiharde afstraffingen. Ook de niet typische rol van Kristin Scott Thomas in de rol van "Crystal"vond ik best aardig en ze liep er ook heerlijk goedkoop en sletterig bij.

Omdat de film ook niet lang duurt, kijkt hij ook nog eens lekker weg. Althans t/m het einde want dat vond ik eigenlijk raar/wazig.

De film kwam heel traag op gang, na zo'n beetje een half uur tot drie kwartier, komt de film een beetje op tempo en wordt het beter.
De film zet je nogal aan het denken van wat, wie en waarom bepaalde mensen zo zijn(vooral achteraf)

Al om al had er wel 15 minuten van de film afgekund, ook het zingen van 1 van de hoofdpersonages haalt het tempo erg uit de film en kon me eerlijk gezegd ook niet boeien(achteraf, google, snap ik wat de betekenis er van was) Toch is het op een of andere manier een interessante film, maar niet een top uitgesproken film.

Laatst zowel 'Bronson' als deze prent aangeschaft, met vooral erg hoge verwachtingen van de eerstgenoemde titel. Die heb ik nog niet gezien, maar daar kijk ik nu toch wel erg naar uit, want het is 'Only God Forgives' die eerst weet te imponeren. Schitterende verrassing dit van Nicolas Winding Refn.

Het is toch wel lang geleden dat een film mij zo'n gevoel wist te geven, me zo mee wist te slepen in alle audiovisuele pracht die het te bieden heeft. Sinds lange tijd weer echt een film gevoeld, beleefd en heb ik me mee laten voeren in de nachtmerrie die Refn voorschotelt. Op een gegeven moment krijg ik gewoon zoveel kippenvel, omdat alles zo mooi tot elkaar komt qua gevoel.. met dit hoogtepunt uit de verbluffende soundtrack. Het is een film die je moet voelen. Als je je niet mee kan laten voeren door deze trip, dan houdt het al snel op. 'Only God Forgives' moet het niet hebben van het plot wat we krijgen voorgeschoteld, maar vooral van de diepe lagen en de betoverende sfeer die je als kijker rechtstreeks diep in een nachtmerrie gooien, met enkele hoopvolle droomachtige sequenties, ondersteund door de prachtige soundtrack.

Zo te zien zijn Thailand en Refn een goede match in ieder geval. Die gast haalt echt alles uit de locaties, speelt op een fantastische manier met beelden, licht, kleuren en noem het maar op. Alles wat er samen met de steeds ondersteunende score (heeft soms iets Lynch achtigs) voor zorgt dat dit een grote belevenis is. Gosling is fantastisch. Zijn personage is mysterieus en Refn weet een fantastische draai te geven aan het wraak genre, door het allemaal om te gooien. Moeders Scott Thomas is al net zo sterk, wat een kutwijf, maar samen met Gosling en Refn een prachtig drieluik die ervoor zorgt dat ik het wraakgenre echt op een totaal andere, maar fantastische manier beleefd heb. Dit blijft wel even door m'n hoofd spoken.

Meesterwerk wat mij betreft. Reft wordt bij elke film die ik van de beste man zie beter. Maar snel meer zien van hem, met 'Bronson' als voorste in de rij. Eerst rustig nagenieten van deze prent. Ik heb genoten.

Blijft ook bij herziening een ijzersterke film, die niet het niveau van een Valhalla Rising haalt, maar wel aardig in de buurt komt.

Qua cinematografie uiteraard best indrukwekkend op momenten. Het kleurgebruik straalt er vanaf bij zo'n beetje elk shot, en het camerawerk oogt erg verzorgd. Had af en toe misschien nog iets gewaagder en aparter gemogen, maar over het algemeen is het vaak erg mooi. De soundtrack sluit hier goed bij aan, waardoor de film in zekere zin vaak hypnotiserend werkt.

Hoewel Gosling nou niet al te veel tekst had, vult hij z'n rol wel goed in. Moet het natuurlijk vooral van z'n uiterlijk hebben in deze film, maar komt desalniettemin overtuigend over als man die te kampen heeft met een oedipuscomplex. Klein minpuntje is Scott Thomas, wiens rol een beetje karikaturaal overkwam.

Ben benieuwd waar Refn in het vervolg nog meekomt, want deze film blijft ook bij de tweede keer prachtig. Audiovisueel in orde, interessante symboliek, en al bij al gewoon een magische ervaring. Net geen 4,5*, maar toch zeker een ruime 4,0*.

Trage film. Meestal niet mijn ding. Nu ook niet echt. Maar het schommelt. De soundtrack daarin tegen maakt veel goed. Mooie synth muziek. Elke keer als Kristen (de moeder) in beeld komt ben ik ook weer gefocust. Wat speelt zij lekker goed. Sommige hele grove scenes maken het dan ook nog de moeite waard. Verder gauw vergeten deze film. Voor mij althans.

Tsja, dat zgn. minimalist expression face van Gosling heb ik nou wel gezien in films. Misschien zijn de dames onder ons er wel gecharmeerd van ("diepe wateren etc."), en vinden de mannen zoiets wel 'cool'. Maar het is een beetje een gemakkelijk trucje van deze regisseur. En Gosling kan zoveel meer. Walgelijk vond ik de vele 'geweldsporno' in de film. Heb bij bepaalde passages zelfs maar overgeschakeld. Bij de VPRO is gezien de aandacht die eraan is besteed, klaarblijkelijk een voorliefde voor dit soort heftig realisme. Blij dat ik toch mijn abonnement heb opgezegd. Score wel lekker. En mensen, 'wraakfilms'... hebben we dat nou niet in alle geuren en kleuren wel gezien?

Voor mij het derde beeldverhaal van Refn dat ik gezien heb, en hoewel de man ontegenzeggelijk kwaliteiten heeft, moet ik voorlopig concluderen dat zijn stijl me kennelijk niet helemaal ligt.

Onder de kolkende oppervlakte stuit ik al snel op de bodem, en erg veel vind ik daar niet. In principe is daar niets mis mee, dat weet ik ook wel; de opvatting dat hoe meer de substance zich in de style, de inhoud zich in het beeld, manifesteert, hoe beter het is, is goed verdedigbaar.

Daartegenover staat dan het idee, dat – schijnbaar paradoxalerwijze in film - het belangrijkste niet zichtbaar is. Misschien ben ik meer van die school, dat onder het schijnbaar rustige, alledaagse en banale oppervlak zich een peilloze diepte bevindt, of althans doet vermoeden.

Het onderscheid is misschien wat kunstmatig, en ik ben er nog niet uit of Refn qua substance gewoon te snel tevreden is, of dat ik niet goed genoeg kijk.

Geheel in eerstgenoemde stijl zijn hier de Freudiaanse referenties zwaar aangezet, net zoals de inkleuring dat is, en het geweld. Het onbewuste lijkt hier binnenstebuiten gekeerd, en het pathologische van de familiebetrekkingen wordt hier direct in al zijn bizarre waanzin en gewelddadigheid in het volle licht tentoongespreid, in plaats van gaandeweg uit het duister tevoorschijn te komen.

Dat slaat de film op dat vlak wat mij betreft een beetje dood, ook al omdat het oedipale hier de ‘bodem’ lijkt te zijn, en dat vind ik een beetje mager. Iemand als Ki-Duk Kim lijkt dat wat beter af te gaan.

Maar ik moet toegeven dat die stilistische en letterlijke overkill op den duur (je ogen hebben misschien wat tijd nodig om er aan te wennen) wel werkt, en de film toch de aandacht weet vast te houden. Ik vind Gosling hier trouwens best goed, en Kirstin Scott Thomas ook. Dat scheelt wel.

De metaforische worsteling van Julian met de politieman – die op deze pagina’s merkwaardig genoeg herhaaldelijk aangeduid wordt als bad guy – is iets interessanter dan het gezinnetje, en deed me wel wat denken aan Jacobs gevecht met de engel. Waar de aartsvader overigens ook niet geheel ongeschonden uitkwam

Nu ik erover nadenk, is het eigenlijk opvallend hoeveel het karakter en het uiteindelijke wedervaren van Julian overeenkomsten lijken te vertonen met dat van One-Eye in Valhalla Rising. Maar die film is volgens mij (althans in mijn herinnering) een stuk beter. In het kader van mijn ‘worsteling’ met Refn zal ik die binnenkort eens gaan herzien.

Wat een verassing werd dit. Klein meesterwerkje dat bij herziening kans heeft op puntverhoging. Ja dat weet ik nu al.

Het verhaal heeft niet bar veel om het lijf, maar is vermakelijk. Heb niks tegen wraakfilms. Het verhaal nodigt uit om omheen gebouwt te worden. Dit gebeurd door de nadruk meer te leggen op andere zaken. Want wat heeft deze film een bijna onge-evenaarde sfeer zeg.

De muziek, de neon lampen in de Bangkokse achterbuurten en het lekker expliciete geweld dragen er allemaal aan bij. Refn, dit heb je echt heel knap gedaan.

Gosling is voor mij toch wel de held van de film. Sommigen vinden het zwak acteerwerk, ik vind het juist sterk. De scene waar zn zogenaamde vriendinnetje het jaste moet teruggeven.. Give me the jacket!!!! Geweldig.

Tot slot, hoe kan het dat dit hier en op IMDB zo laag scoort. Ik kan er met mn hoofd niet bij.

Die Gosling.. hoe geposeerd wil je het hebben. Exemplarisch zijn de shots waarin hij leunend tegen een deurpost een hinkelend hondje aanhaalt. 'Mensen sta ik er zo nonchalant genoeg op?', zoals de Chris Zegers parodie. En zo kwam een deel van de film zelf ook wat geforceerd over.

Ondanks het tot vermoeiends toe zwijgzame karakter moet ik zeggen dat dat wél past in de film. Een dromerig voortkabbelend tempo en dito sfeertje, mooie stilering (decors, belichting), heerlijke soundtrack en op de juiste momenten een harde opleving. Niets mis mee en thank god voor de aanwezigheid van de agent.

Al met al een aardige film met een gepaste speelduur. Hoewel Refn nooit m'n favo regisseur worden zal ik nog zeker The Neon Demon (en Valhalla Rising) kijken.

Oke, ik haak af bij Refn en kan me wat deze film betreft aansluiten bij de reviews van yeyo, Fortune en olivier. Only God Forgives is in mijn optiek stilistische kitsch, met neonlampjes, overdreven kleurenfilters, de continue bastonen en als meest ergerniswekkende de eindeloze slow-motions, waarmee Refn z'n prul ongeveer driemaal uitrekt. Het zwijgen van Gosling als personage is een betekenisloze gimmick en de overige personages zijn zo mogelijk nog erger. Een kader om het sadisme in te plaatsen ontbreekt, en derhalve is Only God Forgives zoals door anderen al opgemerkt inderdaad verfoeilijke geweldsporno.

Voor mij kan Refn niet meer stuk sinds Bronson (2008). Zijn hypergestileerde geweldsorgies zijn al eerder een splijtzwam gebleken tussen de connaisseurs van smaakvolle cinema en zij die meer hebben met dat wat de onderbuik raakt. Zoals Drive (2011) de B-cinema van Death Wish en andere jaren tachtig nostalgie stijlvol tot leven bracht; zo duikt Only God Forgives (2013) in de extreem gestileerde edelkitsch van contemporaine Aziaten als Chan-wook Park en Kar-wai Wong. Refn laat de zwijgzame mooiboy Ryan Gosling los in een vervreemdende nachtmerrie in het moderne Thailand. Het werk zit vol met bijzondere kaders, vreemde set pieces, ongebruikelijke montage-overgangen en knipogen naar andere experimentele cinema. Intellectueel stelt het geforceerde oedipus-complex een tikkeltje teleur, maar het is de soort film waarbij je vooral niet teveel moet willen nadenken. Het is de ongenaakbare schoonheid van de afstandelijke, kille nachtmerrie wereld die jou als kijker betovert óf afstoot.

Ik kende de films van Refn niet (zelfs Drive heb ik nog niet gezien), maar ik was onder de indruk van The Neon Demon die ik in de bioscoop zag (recensie: The Neon Demon (2016)) zodat ik nu meer films van Refn wil zien. De eerste na The Neon Demon is Only God Forgives geworden. Maar waar de voor Refn kenmerkende kitscherige esthetiek heel goed werkte bij The Neon Demon, waar het perfect past bij de inhoud van die film en het een hallucinerende ervaring gaf, vond ik het bij Only God Forgives niet werken. Only God Forgives is namelijk een misdaadfilm, zodat de kitscherige esthetiek niets toevoegt en de zeer kitscherig (campy?) vormgegeven geweldsorgie slechts van de film een enigszins mislukte Tarantino-imitatie maakt maar dan onzinniger en zonder rake one-liners. Onzinniger, want de film is niet alleen vaag maar lijkt ook vooral vaag te willen zijn in de plotontwikkeling (ik heb bv. echt geen idee wie ergens in het midden van de film de keel wordt doorgesneden of waarom) en in hoe het is vormgegeven (met vooral hele lange, min of meer stilstaande en daardoor quasi-meditatieve, shots). Al met al is Only God Forgives zo een vage typische filmhuisfim waarvan je niet weet wat je er mee aan moet.

Maakt alle verwachtingen waar. Een modern meesterwerk van Refn, dat in de toekomst hopelijk nog eens de algemene waardering krijgt dat het verdient.

Ik heb een rush van een uur of anderhalf achter de rug langs een aantal fora en filmpjes die hun licht hebben laten schijnen op de metaforen en achterliggende thema's die op deze film van toepassing zijn. Want zo'n werk is Only God Forgives dus: wie niet verder komt dan de opmerking 'wat een vaag verhaal' mist veel. Vul ik de info die ik tegenkwam aan met wat ik zelf zoal uit deze Refn haalde, dan kom ik tot de conclusie dat ik voor mezelf een goed idee heb waar de film zoal over gaat. Ik laat een spoiler review voor nu achterwege, en richt me kort op enkele andere aspecten. Maar wat zit er hier veel onder de oppervlakte, en wat is het prijzenswaardig dat Refn niet de gemakkelijkste weg naar succes heeft genomen.

Nee, In Only God Forgives zitten de emoties en de betekenislagen in de gezichtsuitdrukkingen van Gosling, de prachtige score van Cliff Martinez en de subtiele editing. Het zoeken is niet naar wat er on screen gebeurt, maar naar wat erachter zit. Wat dat betreft is het bijna jammer als de dialogen je uit je trance halen; bij vlagen had ik het idee dat als ik maar goed genoeg oplette, ik alles niet hoefde te horen, maar überhaupt gewoon kon zién.

Vooral in de eerste minuten volgde het ene belachelijk mooie shot het andere op. Prachtige cinematografie van Larry Smith, die natuurlijk gewoon in beeld had moeten zijn voor de Golden Globes destijds. Respect ook voor het prachtige camerawerk en de vaak voyeuristische camerastandpunten, die dat gevoel nog eens bevestigen dat je geen kijker, maar deelnemer bent. En tenslotte schuilt er natuurlijk grote kracht achter het 'Reffiaanse' lichtspel, dat sfeerbepalend is en Bangkok laat baden in een soms bedwelmende, en soms verlossend lichte gloed (lees: de etablissementen respectievelijk de slotscène).

Only God Forgives is een weergaloze film. Optimale waardering heeft, wat mij betreft, meer nodig dan één kijkbeurt, vereist gevoeligheid voor Refn's wereld, en, dat vooral, is gebaat bij kijkers die niet afgeschrikt worden door een film wier betekenis eens in alles behálve de dialogen zit.

4.5*

Only God Forgives is een lastige film om uit te kijken. Verhaal zit er weinig in en aan achtergrondinformatie kom je enkel het essentiële te weten. Heel weinig dialoog door een introverte Ryan Gosling. Niks mis mee, maar de film biedt te weinig qua verhaal en is gewoon te traag. Ook al is het audiovisueel soms erg hoogstand ik denk maar aan de schitterende muziek die gepaard gaat bij het duel tussen de Thai en Gosling's personage. , veelal vond ik de composities te geforceerd en daardoor onnatuurlijk ogen. Dat is natuurlijk een persoonlijke mening van mezelf en geen feit. Er zijn hier vast mensen dat dit erg stijlvolle arthouse vinden, anderen vinden het dan weer een enorme draak en zetten deze film af na vaak al een kwartier. Ik kan beide meningen wel begrijpen en bevind me op dit moment een beetje er tussenin. Deze film lijkt me ook een beetje een mengeling tussen Valhalla Rising en Drive. Het blijft een regisseur die vreemde films maakt en waarvan ik enkel Drive goed vind tot nu toe. Tot nu toe valt Refn dus niet echt in de smaak bij mij.

Only God Forgives komt wat moeizaam op gang maar door de vreemde betovering die rond de film hangt raakte ik gefascineerd. De gewaagde combinatie van genres stoten af en trekken weer aan. Je hoeft niet te houden van expliciet geweld in films om OGF te zien maar je mag het ook niet verafschuwen om te zien wat voor stijlvolle film dit is. De mooie shots en sfeervolle belichting werken als een helende zalf op de afschuwelijke scènes die je tussendoor te zien krijgt. Het creëert een dromerige, bijna surrëele omgeving die losstaat van de werkelijkheid.

Het verhaal lijkt tamelijk straight forward maar hoe langer ik keek, hoe meer ik het gevoel had minder te weten. Er blijft een hoop info achterwege, gelukkig weet men met weinig dialogen de relaties tussen de personages wat vorm te geven zodat we net voldoende interesse houden in het verhaal en niet volledig worden meegesleept door het audiovisuele, ook al deed het slot er voor mij persoonlijk weinig toe.

Ryan Gosling straalt echt in deze film, nog meer dan in Drive vind ik. Ik begin een beetje te snappen waarom ze hem weinig tekst geven, zijn sterke doch mystieke uitstraling past wel in deze stilistische stijl en geeft het extra cachet. Om geen fan te zijn van het uiterst grove geweld, vond ik het best een knappe film.

Vreemde film. Vaag en onduidelijk. Drive vond ik veel beter

“Time to meet the devil.”

Bij films van Refn film heb ik na afloop altijd een beetje dezelfde gedachten en gevoelens. De cinematografie is zo overweldigend dat ik van iedere scene een screenshot zou willen maken, en de sfeer die Refn telkens weer weet te creëren slokt me iedere keer weer helemaal op. Maar het script laat vaak wat steken vallen (Drive is een uitzondering), en daarom zat ik ook bij Only God Forgives na afloop weer met veel gemende gevoelens.

En toch, iedere keer blijft een film van Refn een feest om naar te kijken, en zijn films blijven altijd nog wel een paar dagen in mijn hoofd rondspoken. En dat is wel een kwaliteit van de Deense regisseur. Net zoals het casten van de juiste acteurs, want Gosling, Pansringarm, mevrouw Yayaying en Kristin Scott Thomas zijn weergaloos.

Kleurboek

Buiten twijfel mooie doordachte shots die de film naar een visueel hoger plan trekken. Dat zal ik niet ontkennen.

Het verhaal an sich was natuurlijk niet bijster origineel of boeiend.

Alsof je Jean Claude van Damme's Kickboxer in een cinematografisch verantwoord verfbad hebt ondergedompeld.

Refn's films zijn niet echt mijn ding merk ik. Misschien over een tijd eens herzien.