Only God Forgives (2013)

Dat er een historie van misbruik achter zit ligt er inderdaad erg dik op. Maar dat is toch niet het enige dat de film niet laat zien... De relatie met de vader, hun rol in het imperium. Daarbij is het niet duidelijk of het een droom is of realiteit. Ben zelf niet van mening dat hij sterft op het eind. Het is zijn broer die op een zelfmoord rampage gaat en de duivel ontmoet. Julian vindt juist verlossing door zijn handen waar bloed aan kleeft te offeren.

Ben het eens dat Drive misschien nog wat sterker in elkaar steekt op metafysisch vlak.

Een film die vooral opvalt op audiovisueel vlak als deze moet je ten eerste inpakken door de stijl. Hier was het alsof Refn teveel met zijn stijl bezig was waardoor deze als het ware al het andere overschaduwde waardoor het geheel niets meer voorstelt. Heeft ook wel te maken dat het personage in Drive wel werkt en dat je kan identificeren met zijn eenzaamheid en zijn problemen met vrouwen of intimiteit. Die problemen herken je in heel veel van Refn's z'n films. Julian in deze film heeft dezelfde problemen als Driver alleen het straalt er totaal niet vanaf, het personage is te vlak om je er mee te identificeren. Wellicht als je bepaalde moedercomplexen hebt dat het dan wel werkt maar ik vond het een stuk karton. De thema's en problemen zijn wel te herkennen en vaak ligt het er ook te dik bovenop en sommige dingen blijven onduidelijk maar als de personages en de stijl je niet bevallen dan zijn die achterliggende thema's ook helemaal niet interessant want dat komt gewoon op de tweede plaats om een film als deze goed te vinden of het zou niet eens uit moeten maken. Je kan ook prima een film van Lynch heel goed vinden zonder te weten waarover het gaat. Het komt er uiteindelijk op neer dat ik de keuzes van Refn niet goed vind. Vind dat Bangkok helemaal niet tof wordt gefilmd trouwens en door deze film heb ik veel meer respect hoe Noé Tokyo vastlegde in Enter The Void.

Ik vond het personage de tweede kijkbeurt een stuk beter invoelbaar en echter. Na de eerste kijkbeurt had ik overigens dezelfde mening en noemde ik Refn zelfs een miscasting. Maar bij herziening, toen ik de film niet als (mislukte) wraakfilm zag, maar al een drama over een dolende ziel die vast zat in een web van misbruik & misdaad vond ik m wel overtuigend.

Die tweede (en derde) kijkbeurt komt er bij mij ook nog wel, maar mijn eerste indruk was niet best. Dat heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat ik graag verhalen in films wil zien,ik wil meeleven meer dan beelden en sfeertjes. Ik heb niet zo lang geleden mijn eerste Cassavetes ( eerder genoemd in deze tread) gezien, en daar was ik erg van onder de indruk. Piepklein verhaaltje over een vrouw met psychische problemen, maar zou trouw gebracht.

Blijft een kwestie van smaak, en daar valt niet over te twisten.

Ja, dit is wel zo'n beetje het tegenovergestelde van Cassavetes en om het verhalende moet je m ook niet gaan zien. Misschien is het gewoon je film niet. Dat kan natuurlijk ook. Ik hou juist heel erg van schimmige surrealistische vertellingen.

Te pretentieus en vooral te langzaam. Wat er allemaal gebeurde in de film had mijns inziens ook wel in één uurtje gekund, maar doordat iedereen heel langzaam praatte en bewoog duurde het allemaal onnodig lang. De personages vond ik erg vlak, hier had meer uit kunnen worden gehaald.

Welkom op MM. Leuke naam ook voor een spam account. Heb je ook wel eens films gezien die je wel goed vindt? Je weet ze namelijk wel uit te zoeken....

Zojuist gereserveerd. Ik ga er vanmiddag heen...ben zeer benieuwd.

Sterke film.

Weer een duidelijke Refn. Aan stijl en klasse geen gebrek. Deze is iets symbolischer dan Drive maar verder ook wel wat raakvlakken. Vooral in het karakter van Gosling. Maar ook Bronson en Vahalla zijn nooit ver weg. Beeld, geluid sluiten perfect op elkaar aan. Over elke compositie is nagedacht en de rust in het lopen in het doen brengt de uitbarstingen van geweld nog harder aan. Met het gevecht tussen Gosling en Vithaya als hoogtepunt.

Film die nog wel zal groeien zoals de meeste van Refn.

4 sterren.

Als ik het in 1 zin zou moeten zeggen, zou het zijn: Ryan Goslin loopt als het half-debiele broertje van Keanu Reves door het neon-licht van Bangkok en dan krijgt hij een pak slaag. De iets langere versie zou een opmerking bevatten over hoe je vast cinematografisch sensitief moet staan tegenover deze zorgvuldig geschoten Tarantino-gelieerde glorificatie van geweld. Maar het geval wil dat ik gewoon walg van deze onzin. Uitstekende film voor mensen die altijd te pas en te onpas beginnen over die klassieke oor-scene in Reservoir dogs. Koorballen-vermaak, dit.

Hoewel we hetzelfde cijfer geven ben ik het totaal niet met je mening eens. Tarantino en Refn zijn eerder tegenpolen dan dat je ze met elkaar kunt vergelijken. Had de film maar meer van Tarantino's speelse popcultuur gehad en het narratief wat zijn scripts met zich mee brengen. Dan had mijn score waarschijnlijk hoger uitgekomen.

Only God Forgives is een hele mooie film, over ieder shot lijkt nagedacht te zijn en de muziek is geweldig. Door de muziek voel je soms een spanning die niet in de beelden naar voren komt en dat is mooi gemaakt. Het verhaal opzich is niet heel bijzonder, er word iemand vermoord, de broer van Ryan Gosling word vermoord en zijn moeder vind dat hij wraak moet nemen. Gosling zegt niet veel maar uiteindelijk blijkt dat hij het niet wil doen omdat er volgens hem meer achter zit. Zijn moeder vind dan haar eigen manieren om toch wraak te nemen. Ondertussen is er ook nog een politiemeneer die het recht naar eigen hand zet met een samuraizwaard. Wat ik al zei, de film is een visueel plaatje, wanneer de regisseur nu ook nog leert om iets makkelijker een verhaal te vertellen, of uberhaupt een beter verhaal te verfilmen dan word hij een hele grote. (maar dat is hij natuurlijk al wel)

Geen enkele twee regisseurs zijn hetzelfde natuurlijk, maar Refn en Tarantino doen beiden aan glorificatie van geweld en het "lekker" in beeld brengen van marteling. In dat opzicht zijn ze heel goed te vergelijken.

Ja, maar ook daar ligt het geheel toch wel een beetje genuanceerder, als je het mij vraagt. Het geweld in Tarantinofilms is echt filmgeweld, speels haast (vooral in zijn laatste paar films). Refn verheerlijkt geweld niet echt: in zijn films is het met name heel bruut en vaak erg onprettig om naar te kijken. Bij Tarantino is het geweld cool, bij Refn niet per se.

100 % mee eens. Refn lijkt qua stijl meer op Kubrick, en dan heb ik het over de algehele stijl, ook het brengen van geweld. Tarantino is compleet anders, dat is inderdaad meer verheerlijking van geweld. In Drive en zeker Only God Forgives kan je het geen verheerlijking noemen.

Beide schijnen wel een voorliefde voor geweld te hebben.

Je zou kunnen zeggen dat Refn probeert om geweld te verheffen tot kunst. Waarom? Zo analyseert de auteur het zelf: “We leven in een maatschappij waarin geweld wordt onderdrukt. Het wordt uit ons lichaam geschreven, omdat we niet langer meer de noodzaak hebben om gewelddadig te zijn. Maar instinctief ligt dat anders: het verlangen naar geweld is aangeboren. Door middel van kunst kunnen we die gevoelens bespelen op een niet-destructieve manier.”

Only God Forgives | Moviezone

En volgens regisseur Quentin Tarantino is geweld de meest vermakelijke factor in een film.

Volgens Tarantino is geweld vermakelijk - AD.nl

En daar stopt de vergelijking als je het mij vraagt.

Tarantino en Refn zijn ook allebei autodidact en maken genrefilms met bepaalde verwijzingen naar andere films maar toch weer hun eigen ding. Django was Tarantino's western en Valhalla Rising is Refn's eigen vikingenfilm.

Precies wat ik zei, dus

Ja... Op de één of andere manier gaat het bij QT regelmatig gepaard met humor. En eigenlijk maakt QT vaak of zelfs altijd verkapte zwarte komedies.

En juist de humor maakt het geweld dragelijk...althans voor mij dan.

Met vaak een vrolijk of leuk muziekje erbij.

http://24.media.tumblr.com/00d38ad6f8636d27d74b80117c9fe7cd/tumblr_mkph0zWPpA1qzqrd2o1_500.png

Tarantino maakt het geweld dragelijk?! En waarom moet dat geweld dragelijk gemaakt worden. Zodat we er met zijn allen mee om kunnen gaan? Tarantino als therapeut? Ik mag hopen dat dit net de strekking is.Ik hoop dat de strekking is "dragelijk in de film zelf". Maar dan blijft het exploitatief geweld. Een knipoog rechtvaardigt dat niet voor mij.

Maar even voor de duidelijkheid: die martelscene in "Only Gid forgives" is wat mij betreft prachtig arthouse-gemaakt sadisme. Niet functioneel ingezet, maar zorgvuldig naar toe gewerkt, als exploitatief hoogtepunt. En daar walg ik van. Geweld tot kunst verheffen omdat we er allemaal stiekem naar verlangen? Speak for yourself, Refn, ik heb die geweldsporno van jou niet nodig.

Waarom kijk je er dan naar?

Weet je toch van te voren.

Nee. Ik vond Drive wel een goede film, ik dacht ik doe er nog een Maar het stopt hier.

En Drive was geen geweldsporno, wat een onzin zeg. In Drive zaten ook een aantal bedenkelijke geweld scènes joh.

Ja misschien is dat zo. Misschien was ik daar te mild over. Misschien dat het verhaal daar voor de afleiding zorgde. Misschien dat daar minder georkestreerd gemarteled werd. Ik zal het nooit weten, want ik ga dat niet meer zitten kijken.

In Drive paste dat bij de donkere kant van het personage en was het geweld onvoorspelbaarder en gaf het meer impact, veel minder in-you're-face en al bij al functioneler tot het verhaal. In OGF was het geweld nogal groteske, esthetisch in beeld gebracht maar het gaf geen gevoel af dat het realistisch was en veel minder functioneel.