Taxi Driver (1976)

Meer dan de helft is verkeerd gespeld..

Heb je het eind gemist of zo?

YouTube - Taxi Driver - The Ending Scene

Deze kritiek heb ik nog nooit eerder gehoord en vraagt toch om enige verduidelijking. Voor de rest vind ik het heel oppervlakkig om de saxofoon te associëren met pornofilms. Instrumenten zoals de saxofoon en de trompet zijn klassieke ingrediënten in de Amerikaanse Film Noir soundtrack en komen voort uit de jazz. Gaan we nu plotseling die hele stijl als porno beschouwen?

Luister Miles Davis - Kind of Blue (1959) - MusicMeter.nl dan eens.

Multatuli belde net, hij wil zijn woordenboek terug...

Ik vind taalzorg een teken van respect voor enerzijds mijn Nederlandstalige medemens en anderzijds mezelf. Tot mijn grote spijt constateer ik dat het gros van de forumgebruikers daar dus anders over denkt en i.p.v. bij te dragen tot de discussie, door bv. argumenten naar voor te brengen, diens inbreng beperkt tot het afrekenen van mensen die proberen met achting omgaan met zowel vorm als inhoud om hun boodschap te onderbouwen. Ach soit.

Het is geen overbodigheid te vermelden dat voor mij filmmuziek, waarvan ik een fervent verzamelaar ben, een hele film kan maken of kraken. Daarbovenop ben ik geen te grote aanhanger van de scores uit de jaren 70 en 80. Nochtans had ik weinig tot geen vooringenomenheden alvorens ik deze film bekeek, aangezien ik gewoon de Belgacom-TV-catalogus aan het doorstruinen was en op goed geluk deze rolprent eruit pikte. In die optiek was deze film misschien reeds op voorhand ietwat 'gedoemd' om te mislukken omwille van mijn muzieksmaak. Nochtans vond ik de muziek ditmaal niet enkel slecht, maar daarenboven nog eens enorm storend ook. De donkerte in de film (correctie: deze film doet wegens de gebrekkige filmtechnieken indertijd eerder bruin/grijs aan) vraagt naar mijn aanvoelen gewoon geen hoge saxofoonnoten, maar eerder viriele baslijnen. Ik refereer daarvoor bijvoorbeeld aan de openingsscène uit Sin City. Zo simpel, maar uitermate effectief. Zinderend masculien. Daarnaast deed vooral die saxofoon me denken aan één van de meest gedrochtelijk geflopte films aller tijden, waarin elke seksscène onderbroken werd door het camerastandpunt naar het plafond te laten afdwalen en het publiek daarna te treiteren met muziek die gelijkaardig was aan degene waar hier sprake van is. Ik besef maar al te goed dat muziekstromingen tijdsgebonden zijn en derhalve dienen gekaderd te worden in de periode waarin de film geproduceerd werd, maar -die excuses even achterwege gelaten- dan nog vind ik score en het beeldenmateriaal niet op mekaar afgestemd qua sfeer.

Het einde heb ik daarentegen wel als een lichtpunt (of moet ik net het omgekeerde zeggen?) in deze film aangeduid. Dat straalde tenminste de nodige dramatiek uit die dit hele genre veronderstelt. Ik vind dat de eindscène een illustratie is van de paradoxale werking van het personage zijn gedachtengang: het vormt het snijpunt van enerzijds zijn diepgewortelde mensenhaat, en anderzijds zijn verlangen om anderen uit die verziekte condition humaine te helpen. Een hele slachtpartij om één meisje uit het prostitutiemilieu te redden, ik vond sentimenteel en goed geslaagd. Vooral het feit dat zijn daarop volgende zelfmoordpoging mislukt vond ik een heel melancholisch gegeven. Uit het leven willen stappen na een bloedvergietende apotheose, maar er niet in slagen, ik vond het prachtig op een macabere manier. Ondanks mijn bewondering voor het laatste half uur van de film, schud ik mezelf wakker en dwing ik mezelf tot het besef dat louter een eindscène nog geen hele film maakt.

Dat de dialogen soms beklagenswaardig waren, is hier reeds eerder als punt van kritiek opgeworpen. De medewerker van Betsy met zijn monoloogje over de kanarie. Penibel. Robert de Niro bij die veiligheidsagent. Ridicuul. Zijn 'charismatische verovering' van Betsy. Bespottelijk. Gevolgd door hun gesprek in de bar. Lachwekkend. De Niro's gesprek met 'De Wijze', als aanleiding voor enige moraliteit. Onverantwoord. En zo blijft het ononderbroken doorgaan. Ik slaag er gewoon echt niet in om hier enige fijngevoeligheid voor het tot stand brengen van realistische gesprekvoeringen in te herkennen.

En toch neem ik ook direct een zelfrelativerend standpunt in, maar al te goed beseffend dat ik te zeer een kind van mijn tijd ben. Ik ben deze vormgevingen in de film ontgroeid. Maar dat weerhoudt me er niet van om dit vooralsnog geen geslaagde film te vinden.

Laten we nu alsjeblieft even op inhoud verder discussiëren?

Nee, dank je!

Je taalgebruik gaat ten koste van de inhoud. Dure woorden gebruiken betekent nog niet dat het functioneel is. Ik ben meer bezig met elke, tot kunstwerk geconstrueerde, zin dan met je commentaar, dat leidt af. Dat is een consequentie van je verder prachtige taalgebruik; ik maak enkel die constatering.

Look who's talking!

Naar welke film verwijs je?

Ontgroeid of onvertrouwd? Misschien ligt het aan een te enge culturele opvoeding? Ik moet hier gissen wat ik weet niet of je nu heel oud of juist heel jong bent. Ik kan als muziek- en filmfan geen enkel decennium zomaar verwerpen.

Sin City is qua toon en sfeer ook totaal anders dan wat Taxi Driver wil neerzetten. Ik krijg vooral het idee dat je het graag makkelijk in het gehoor hebt liggen als je zoiets schrijft. En bovendien te veel porno met saxofoon muziek hebt zitten kijken. Gelukkig is het gros van de kenners het er over eens dat de score van Herrmann niets minder dan magnifiek is, maar dat wil niet zeggen dat iedereen 'm mooi zal vinden. Verder heeft de bruine look weinig te maken met de gebrekkige techniek waarmee ze toen werkte, maar meer met de gebrekkige techniek waarmee ze te vaak films naar dvd over zetten. Wacht maar op de blu ray en de kleuren zullen van je scherm af spatten (Indien je over voldoende technische kennis bevat het goed in te regelen.)

Sorry dat ik lach maar dat was precies wat ik ook dacht.

Prachtige film.

De Niro is hier heel erg goed, geweldige film. Erg mooi.

De Niro is zeker heel erg goed, ben nu toch ook wel erg benieuwd naar The Deer Hunter en Raging Bull.

Echter viel deze film mij erg tegen. De plotomschrijving hierboven deed mij een totaal andere film vermoeden. Een Vietnam veteraan geobsedeerd door geweld die zich steeds meer irriteert aan het rondhangende tuig in zijn stad. Uit de laatste zin maakte ik ook op dat het tot een confrontatie zou komen.

Begrijp me goed, ik verwachtte geen actiespektakel waarin DeNiro de ene na de andere slechterik aan flarden knalt met rondvliegende kogels en bloedspetters. Echter wel anders dan wat Scorsese ons hier laat zien. Veel, heel veel gesprekken, met collega's, met Betsy, met Palantine en nog meer. Een rondrijdende Travis in zijn yellow taxi cabi.. Het werkte gewoon niet. Er zullen mensen zijn, genoeg zelfs aan de gemiddelde rating te zien, die het waarderen en het mischien sfeervol noemen, maar ik niet. Het voelde aan als een lange zit. Halverwege de film, wanneer Travis zijn wapens koopt van de handelaar verwachtte ik dat het tij wel zou keren. Niet bleek minder waar. Nog steeds kabbelde de film wat voort met redelijke scenes die echter te lang duurden. Zonde.
Aan het einde word het weer interessant. De laatste scenes zijn zelfs erg sterk. Helaas is het dan al zo laat dan het slechte gevoel overheerst.

Mischien heb ik me wat negatief verwoord, maar heel slecht was het ook weer niet, alleen had ik zoveel beter verwacht en ben ik vrij teleurgesteld.


2,5*

Hmm, ik heb hier al veel uiteenlopende meningen gezien maar geen enkele waarin ik me volledig in kan terugvinden wegens matig/slecht onderbouwd.

Aangezien ik niet wil jatten van een ander en omdat de recensie wat aan de lange kant is zal ik hier even de link plaatsen naar wat naar mijn gevoel de film goed samenvat.

Taxi Driver film bespreking Digg* filmbespreking

De Niro zet hier een personge neer die in wezen eenzelfde persoonlijkheid heeft als serie-/massamoordenaar. Hoewel hij ogenschijnlijk deel neemt aan het normale dagelijkse leven is hij totaal in zichzelf gekeerd en produceert vage hersenspinsels die geen ander werkelijk kan begrijpen. Zo heeft hij het telkens over " het schoonspoelen van de stad", wie of wat hij daar precies mee bedoeld wordt echter niet geheel duidelijk en ook zijn motivatie om te gaan trainen en een metamorfose te ondergaan is niet kristalhelder. Je kan hier wellicht een snelle verklaring voor hebben, ware het niet dat Bickle ook niet zuiver op de graat leeft; als kijker wordt je telkens geconfronteerd met zijn tegenstrijdigheden in denken en doen. De ondoorgrondelijkheid van ideeen en beweegredenen zie je bijv. ook terug bij de Virgina Tech moordenaar of de jongen die om zich heen stak in een kinderdagverblijf in Belgie. De wijze waarop Scorsese dit in de film weet neer te zetten is fascinerend.

"Het schoonspoelen van de stad" lijkt mij overigens te staan voor het opruimen van de" vuiligheid" (dieven, pooiers, drugsdealers...) die de straten van nachtelijk New York bevolken.Waarvoor zou dit anders kunnen staan volgens jou?

Als taxichauffeur is Travis getuige van al die praktijken, waar hij zich zelf ver boven stelt. Ironisch genoeg wordt hij zelf steeds meer een deel van die 'vuiligheid'.Misschien beseft hij dat zelf wel tijdens zijn laatste, fatalistische actie?

He's a poet, he's a picker, he's a prophet, he's a pusher

He's a pilgrim and a preacher and a problem when he's stoned

He's a walking contradiction, partly truth and partly fiction

Taking every wrong direction on his lonely way back home

He has tasted good and evil, in your bedrooms and your bars

And he's traded-in tomorrow for today

Running from his devils Lord, reachin' for the stars

Losin' all his love along the way

~ Kris Kristofferson - He's a Pilgrim

Erg bijzonder is het allemaal niet.

Een eenzame taxi-chauffeur die besluit om een meisje te helpen, en daarbij zijn eigen leven op het spel zet. Wellicht heeft de oorlog hem geleerd dat geweld iets vreselijks is en dat hij daarom iets goeds wil doen. Maar ik had zoiets van: je kunt wel één meisje helpen maar eigenlijk schiet je daar niets mee op. Er lopen talloze hoeren rond die je misschien wel kan helpen.

Die actiescénes tegen het einde waren vrij knullig in elkaar gezet.

Wel mooi om achteraf te zien dat die vent met hoed in de taxi hem op 'n idee bracht.

De Niro speelt goed. Ik herkende 'm bijna niet meer met z'n nieuwe kapsel. Deed me effe aan Tim Roth in Made in Britain denken.

Wel leuk die saxofoon.

Taxi Driver, ik vind het meer een filmpje om laat in de avond op te zetten met een glaasje whiskey erbij.

Net gezien, alhoewel het niet echt mijn ding is, snap ik waarom de film zo hoog genoteerd staat. het vele zwijgen en de krankzinnigheid die hij soms uitstraalt vind ik echt geweldig en hoe hij de erotomanie in beeld brengt is ook van te smullen. Ik houd zelf van iets meer actie en werd soms wat ongeduldig.

Iris was ook een toppertje, knappe rol.

Voldoende,

Onderhoudende film.

Maar ik denk dat als ik hem op een andere tijd in mijn leven had gezien ik m wellicht beter had gevonden.

Ik ben tegenwoordig niet echt meer van de nu wat oudere films, en deze maakt daardoor dan ook geen hele hoge indruk op mij.

2.5*

deze verdiend een plaats in mijn top 10

Toen ik 17 was, vond ik Taxi Driver geweldig vanwege de constante dreiging en het buitensporige geweld.

Toen ik 27 was vond ik Taxi Driver goed vanwege de onderhuidse spanning tussen Robert DeNiro's personage en de twee vrouwen in zijn leven: Cybill Shepherd en Jodie Foster.

Nu ik 37 ben, raakt Taxi Driver mij vooral vanwege zijn thema's van eenzaamheid en vervreemding in de Grote Anonieme Stad, het herkennen van die drang van Travic Bickle om van betekenis te zijn, Iemand zijn, het Verschil uit te maken.

On every corner on every street there is a Nobody who wants to be a Somebody...

(En wat ik zo goed zal vinden aan Taxi Driver wanneer ik 47 ben?

Dat laat ik u over tien jaar wel weten....)

Nou zeg ik kan nu al niet wachten.

Dit is een van de hoog genoteerde jaren 70 films die ik nog niet heb gezien. Ik ben van plan deze film deze week eens te gaan kijken.

goeie film maar ze mochten de film stoppen bij dat stuk dat hij net iedereen vermoord heeft en in de zetel zit en zijn vinger tegen zijn hoofd houd en doet alzof hij schiet en dat hij dan uitijdlijk zou sterven want dat dacht ik dus dat de film zo zou eindigen en dat hij een beetje het nivau ging hallen van scarface dat het hoofd personage zou sterven maar dat deed hij dus niet de film had zelfs een happy end dus buiten het einde een zeer goeie film

Er zijn verschillende discussies over de daarop volgende scène. Het is vermoedelijk een hallucinatie of kan als zodanig opgevat worden.

Beetje gemengde gevoelens weer. Volgens mij viel hier meer uit te halen.

Het verhaal is eenvoudig, maar best aangrijpend.
Paar dingen begrijp ik niet goed.
Zo staat er dat hij in actie komt tegen het tuig dat 's avonds op straat rond loopt, ik moet zeggen dat hij dan weinig actie heeft ondernomen. Ik had na het zien van de trailer gedacht dat hij de 'you talking to me?' scene ging nadoen als hij een crimineel in mekaar ramde ofzo. Nu is het enige wat hij doet hoerelopers neerknallen.
Ook de 'relatie' met Betsy vond ik niet goed, snap de meerwaarde er niet van.
Van mij mocht er wat meer 'afrekening' inzitten en het wat dramatischer maken op het eind.
Verder mocht zijn Vietnam-verleden en de daarbij horende trauma's wat tot uiting komen.

Maar goed, De Niro was weer top, Jodie Foster deed het zeer goed, het sfeertje was grimmig.
Een 4*, meer kan ik niet geven.

Andere poster : deze is niet mooi

Spijtig dat zo vaak de nadruk wordt gelegd op de escalatie, het geweld en de actie. Voor dat soort dingen hoef je het eigenlijk niet te doen. Destijds bikkelhard, het is ook nu niet bepaald tam en als afronding van het centrale karakter absoluut noodzakelijk, maar toch slechts een betrekkelijk klein onderdeel. Het geheel behelst vooral een kijkje vanuit de onevenwichtige psyche van een persoon die stilaan afglijdt in zijn eigen bittere gedachten. Inleven of zijn doen en laten bekritiseren heeft binnen deze context dan ook weinig zin.

Bickle is vanaf de start al een probleem, Scorsese duwt hem vervolgens (als regisseur én acteur) richting kookpunt. En hoe. Hij laat geen detail onbenut om de donkere, smerige kant van New York te tonen. Grotendeels door Bickle's ogen, dat samen met zijn deplorabele leefwijze een wereld van eenzaamheid schetst. De zwoele saxofoonmuziek maakt het toch al trieste sfeertje nog wat wranger. Alsof al de obsceniteiten behoren tot een soort alom aanvaarde romantiek van een stad die Bickle langzaam aan het verzwelgen is.

Betsy is natuurlijk wel degelijk van belang. Cruciaal zelfs. Ze toont op onverbiddelijke wijze Bickle's sociale onvermogen aan. Het bezoekje aan de bioscoop is alleszeggend, maar eigenlijk zit het al niet helemaal lekker bij de koffie even daarvoor. Het telefoongesprek na de date is zelfs zo pijnlijk dat de camera De Niro loslaat en een lege gang in staart. Alsof het zich schaamt. Travis is zielig en als de interactie met de mensen om hem heen nog niet voldoende mocht zijn, dan is dat het wel wanneer hij in de beroemdste scène tegen zichzelf praat.

Het culmineert in een finale die juist bol staat van de dramatiek. Al was het alleen al omwille van dat fenomenale tracking shot dat boven het bloederige tafereel zweeft en de waanzin van die obsessieve uitbarsting nog eens bekrachtigd. Maar ook vanwege de onmacht en mislukking die Bickle in al zijn agressiviteit ook daar weer parten spelen. Hoe je het slot ook interpreteert, ik zie er geen happy end in. Wellicht ironisch. In dat geval begint alles weer van voren af aan. Hoe dan ook, wat mij betreft een brok briljante cinema.