Taxi Driver (1976)

Ja, ik had het gezien, daarom heb ik maar m'n bericht verwijderd.

volgens mij heeft Hans Teeuwen ook naar deze film gekeken

En toen dacht ik nou, eigenlijk ben jij best wel een lekker geil tijgertje Hans

Want toen, zag ik op tafel, een MARS. Ik zag een MARS.

Voor de liefhebber van het genre misdaad een topper.
Prachtige karakter rol neergezet door De Niro.
Leuk om hier de ontluikende Foster tegen te komen.
Ondanks de geslaagde missie van Travis wordt al weer eens duidelijk dat misdaad niet veel oplost.
Hij had dat kind best op een slimmere manier eruit kunnen halen.
Maar goed dat was het een ander genre geweest.
Ondanks dat geen spijt van deze film.

Toch is 't wel 'n symphatieke gast.

Inderdaad, de hele aanloop van de film, en de karakter eigenschappen van Travis, zouden een slimme oplossing onnozel maken.

Scorcese is een geniale filmmaker, die weet wel wat hij doet, en de hele geweldscene is juist zeer belangrijk, dit is het punt dat hij eindelijk knapt.

Gister voor het eerst gezien. Ai, weet een eenzaamheid wordt hier uitgestraald door een weergaloze DeNiro. Helaas komt hij hier tegenwoordig niet meer in de buurt.

Wat een anti-held. Ik weet niet of ik hem sympathiek moet vinden of juist onuitstaanbaar.

Prachtig hoe een film je bezig kan houden. Dat tekent voor mij de kwaliteit van de film. Het laat me niet los.

5*

Hou het maar op 'griezelig fascinerend'.

Een totale, domme, fucked-up idioot. Een 'unguided missile'. Een gek die door het lot als 'held' uit de bus komt, maar voor hetzelfde geld zijn hele verdere leven achter tralies zou moeten doorbrengen.

Dit is mijn all time favourite, boeiend van begin tot eind met ijzersterk acteerwerk. Echt een aanrader.

Ondanks de sterke sfeer die wordt opgeroepen in de film, is het verhaal veel te eenvoudig en het tempo te laag om de aandacht vast te houden. Het personage is interessant, maar niet meer dan dat. Ik snap dat zijn onvermogen om te communiceren treffend in beeld is gebracht, maar het kon me niet bekoren. Volgens mij heeft dit te maken met de onmogelijkheid om je als kijker in te leven in het personage en daarom zijn acties te begrijpen. Nee, ik vond de opening met de beelden van New York en de melodieuze saxofoonmuziek zeer sterk, maar daarna is het mijns inziens alleen maar bergafwaarts gegaan.

Dat is anders wel eens een keertje wat anders.

Lijkt me ook strontvervelend om steeds naar films te moeten kijken die over mij hadden kunnen gaan Bovendien bevat Travis best wat elementen die breder aanwezig zijn in de samenleving van toen en zeker ook nu (vervreemding, angst, onzekerheid).

Blauwe vrouwenogen. Wie zijn ze, wat doen ze en mogen ze echt wel zó blauw zijn? Dju toch, Betsy. Dju toch! Om nog meer slachtoffers te vermijden, zet ik momenteel een klein actiegroepje op. Ik ken mijn opdracht, dus da's nu niet belangrijk.

Wel niet te verwonderen dat Travis er weke knieën aan overhoudt. Doorwrongen van eenzaamheid ziet hij nochtans geen schoonheid meer rond zich, enkel nog de smeerlapperij. En als ook zijn relatie met Betsy mank loopt, is de vervreemding totaal. De poster die er nu staat geeft dat gevoel van isolement erg mooi weer.

Vandaag Taxi Driver dus voor de derde keer bekeken. Na de eerste keer was ik weggeblazen en na de tweede dacht ik "Is ie nu wel echt zo goed?" Een film waarvoor ik in de juiste mood moet zijn waarschijnlijk... Een film ook die je moet voelen, en vandaag voelde ik hem in hart en nieren.

Een prent met gebreken nochtans. Maar daar staat zoveel tegenover, dat ik Scorsese die meteen vergeef. Voor mij is het wél een enorm sfeervol gebeuren. De cinematografie vind ik bij momenten prachtig, vooral tijdens de nacht. De finale in het appartement is zo'n bloedmooie scène. Die rauwe kleuren, met veel roodtinten... Iel ferm! Ook de jazzy score geeft dat alleen-in-de-nacht-gevoel schitterend weer.

Diep intense film, met een meesterlijke De Niro. 5*

Goede post

Ik denk dat vooral zijn EQ heel erg laag was. Pijnlijk moment dat zijn date meenam naar een pornofilm...

Verder wordt in heel de film duidelijk dat hij niet goed met mensen om kan gaan. Ik zeg niet dat hij slim is, maar ik denk dat vooral zijn gebrek aan emotionele intellegentie hem zo raar laat gedragen.

Vreemde film, maar erg goed, vooral de laatste scene zal ik me lang herrineren. Wat me ook opvalt zijn de vele *4.5 en *5 beoordelingen voor deze film van bekende users.

Dit is een film waarin De Niro bewees dat hij een complete film moeiteloos kan "dragen".

De scene waarin hij met een pistool voor een spiegel staat is naar mijn mening het absolute hoogtepunt.

De muziek past overigens ook naadloos bij de sfeer van de film.

Wederom een klassefilm uit de jaren '70, maar door het vrij dunne verhaal net geen 5 sterren.

Klassieker. En weer eens herkeken.

Blijft zonder twijfel op een 4.5

Fantastische film met een perfecte sfeer en een rol voor de geschiedenisboeken ( is ie al ) van DeNiro. Vooral het laatste shot maakt de film.

Superb, chapeau gaat maar door. Een film die iedereen eens gezien zou moeten hebben.

Taxi Driver is een film die volledig op handen gedragen wordt door de geweldige Robert de Niro.

Hij wordt hierbij geholpen door een sfeervolle setting en grappige muziek dat gek genoeg perfect bij de film past.

Hier blijft het dan ook bij, want ondanks de grote verwachtingen werd ik niet mee het verhaal in getrokken, had toch iets meer van de film verwacht. En dan doel ik vooral op een flippende Robert de Niro in het nachtelijk leven van New York, dat gebeurt dus helaas niet in Taxi Driver.

Verder genoeg thema's die worden aangehaald in de film en voor veel mensen voor een diepere laag kan zorgen en dat begrijp ik ook. Helaas was dat niet helemaal voor mij.

Wat blijft er dus over? Een verder goede film!

3,5*

Mijn tijd is me te kostbaar om hier een diepgravende
recensie over neer te schrijven. Tijd is immer een kwestie
van uiterste relevantie.

De muziek was gewoon vreselijk.
Zo hemeltergend irritant.
Voldoende om een hele film te verpesten.

Wat het dan ook heeft gedaan.

Bah!

Sterk acteerwerk van Robert de Niro.
Sterke vertolking van een dissociale anti-held,
die schijnbaar toch nog een klein kloppend hartje
op de juiste plaats heeft, maar overladen wordt door
de modderstroom van onze hedendaagse maatschappij.

Krachtig verhaal. Helaas minder psychologisch
diepgaand uitgewerkt dan zo'n thema vereist, en dat
is nog zwak uitgedrukt. Het was gewoonweg zwak.
Penibel om zien hoe zo'n universeel thema helemaal
wordt vergald.

Het kabbelde maar wat voort.

Esthetische vormgeving was ondermaats.
Het tijdperk noch de stijlstroming zijn hiervoor geen excuus,
er zijn films uit de jaren '20 die mooier ogen dan deze.

Enig twijfelachtig hoogtepunt met enige feeling
voor scenografie was verdorie een suizend bruistablet.

Slechts één echt memorabel moment, namelijk wanneer
hij na die hele massacre in dat prostitutiehuis
teneinde Iris te redden wil zelfmoord plegen, maar het
magazijn van zijn geweer blijkt leeg te zijn.

Daarenboven heb ik hoofdpijn aan deze film overgehouden.
Nogmaals met dank aan de muziek.

Mijn quotering spreekt voor zich.

Volgens mij is je tijd niet kostbaar als ik kijk wat voor verhaal je hebt getypt. Type je altijd door midden in de zin over te gaan naar de volgende regel?

Ja, viel me ook een beetje op. Erger me daar meer aan als de muziek in de film. Misschien heeft hij een fobie voor automatische regel overspring.

Inhoudelijk ben ik het zo ie zo niet eens met je scenografie en thematische zwakte van het verhaal, maar dat is een ander verhaal.

Inderdaad, een mooie Film Noir soundtrack.

Ik denk dat rascaly onbewust eerder gevallen is over de 'slechte' staat van de film zelf dan over de vormgeving. Het lijkt wel of de film (de pellicule) niet goed bewaard is gebleven en dat daardoor de kwaliteit van het beeld verre van optimaal is. Voor sommige kijkers draagt dit bij tot de depressieve sfeer.

Alleen maar als je de films van Nolan als toonbeeld neemt. Taxi Driver is geen film dat voortbeweegt op plot.

Inderdeed, dit is een "character driven" film, en een zeer goede ook nog.

Sorry voor de wanstaltige manier van noteren in mijn vorige bericht. Neen, ik doe dat niet steeds zo en dat is derhalve geen usance. De enige motivatie die ik had om mijn recensie op dergelijke wijze vast te leggen, is het feit dat ik -wegens mijn weerzin om er hele volzinnen aan te wijden- gewoon alles heel enumeratief wou vastleggen, en mijn manier van schrijven was daar een veruiterlijking van. Inmiddels ben ik al ietwat bekomen van deze fatigante ervaring en dientegevolge is mijn hoofdpijndonderwolk al wat opgetrokken. Ik blijf er echter bij, ik zal me nooit met een rabiate aanhanger van deze film vereenzelvigen. Ach soit.

"De gustibus et coloribus non est disputandum". Of er nu een adequate manier van beschouwing bestaat of niet laat ik achterwege, maar ik begrijp echt niet hoe de stelling dat de score en het beeldmateriaal thematisch op elkaar afgestemd zijn voorts verdedigbaar is. Dat schelle saxofoongeluid leek gewoon een aberrante pornofilm-persiflage. Noem me labiel, maar god, ik kreeg er gewoon instantaan kippevel van. Daarbovenop werd dat deuntje dan nog eens ad nauseam herhaald. Opnieuw en opnieuw. Ondraaglijk gewoon.

Dat Robert de Niro met het grootste gemak deze rolprent in zijn totaliteit weet te dragen staat in dit dispuut buiten kijf. Dit verhaal is inderdaad character-driven. Maar een personage mag dan nog zo intrigerend zijn, wanneer dit onvoldoende tot uiting wordt gebracht door aan betekenisvolle 'scharniermomenten' die een vormgeving zijn van psychologische ontwikkelingen te verzaken, en daarenboven niet eens concordantie wordt gezocht tussen de innerlijke belevingen van het personage en de uitwerkingen op de reële wereld, dan blijkt dit geheel gewoon niet draagkrachtig genoeg om de hele film te ondersteunen.

Ik poneer absoluut niet dat deze film een thematische zwakte zou hebben, maar daarentegen vind ik wel dat dit existentieel sentiment gewoon onvoldoende tot uiting is gebracht. Indien de beeldensfeer donkerder was geweest, grimmiger was uitgewerkt, met enige finesse om spanning in de dialogen (die soms ook werkelijk om te wenen waren...) te laten infiltreren, dan had deze film me een heel eind verder kunnen meeslepen.

Wat een dure woorden opeens We get the point.