Taxi Driver (1976)

Taxi driver werd door iemand aangeraden, die vond hem geweldig.

Ik kan zeker zijn mening delen.

Klassieker

Deze film kenmerkt zich wel zeker tot films van "tegenwoordig".

Ik was letterlijk terug in 1976 zo'n gevoel was het lijkt wel alsof films van tegenwoordig toch wel wat sfeer missen.

Echt een gevoel van die tijd en typische Amerikaanse dingen.

Alles is nog goed gefilmt.

Travis (hoofdpersoon) zet zijn rol toch heel erg goed neer en je merkt ook echt hoe hij zich voelt. Ook Iris (Jordi) vind ik toch wel opvallend sterk spelen van toentertijd een 13-jarige meisje.

4.5'

Heerlijk sfeervolle film. Het acteerwerk is echt geweldig en het verhaal is top. De film toont goed aan hoe je jezelf kunt verliezen in een grote stad als NY met al die gekken om je heen en gewoon door de afstandelijkheid van iedereen.

Ik kan me vergissen, maar was zijn aftakeling niet te wijten aan zijn militaire dienst en niet aan de omgeving?

Volgens mij aan allebei hoor: Bijv het tuig dat zijn taxi bekogeld.

Inderdaad, dat komt, hoe raar het ook klinkt, niet aan bod.

Het zit er wel in, maar heel terloops. Je komt er achter dat Bickle in Vietnam zat. De oorzaak zit vooral in zijn eenzaamheid, zijn slapeloosheid, zijn onvermogen zich te uiten en misschien ook wel een vietnamtrauma, daardoor kan hij wat hij ziet niet meer aan en glijdt Bickle af.

Met omgeving, bedoelde ik de personen in zijn omgeving. De hoofdzaak is uiteraard de eenzaamheid en de uiteraard grauwe omgeving.

Helaas kon Taxi Driver mij totaal niet bekoren. Ik miste gewoon de gehele film het goede gevoel.

Ten eerste vond ik Bickle zelf als character een lastige kerel om als kijker in te kunnen leven. In een film waar er maar 1 echte hoofdpersonage is, is het belangrijk de kijker mee te laten leven in de personage. Het is duidelijk dat Bickle zich totaal niet thuis voelt in de maatschappij, wat zich uit in pillen en slapeloosheid, maar zijn acties en daden kan ik als kijker totaal niet thuisbrengen. Het lukt me gewoon niet en dat is jammer. Misschien is het mijn schuld, misschien is Bickle onnavolgbaar, of misschien is het gewoon niet goed uitgewerkt, het is wel essentieel.

Ten tweede vind ik persoonlijk dat er totaal geen sfeer is in de film. Je kunt in elke shot zien dat Scorsese het echt probeerd, maar de figuranten op de set bereiken voor mij alleen het averechtse. Het straatbeeld klopt gewoon niet lijkt het. Voelt onnatuurlijk aan.

De muziek heeft voor mij de hele film ook sfeerverlagend gewerkt. Het pornografische saxofoon deuntje had ik 3 x exact hetzelfde wel gezien, helaas komt het tijdens de film meerdere keren in precies dezelfde samenstelling voor. Gevolgd door die monotone voice-overs van Bickle. Saai vond ik dat. Hier had men meer kunnen bereiken door de kijker wat te vertellen over Bickle zelf, over zijn persoonlijk. Echter niets van dat. De voice overs voegen in mijn ogen niets toe.

Al met al was voor mij het eerste uur gewoon doorbijten. Vooral het eerste kwartier heb je als kijker geen idee waar de film naartoe wil. De opening is niet pakkend, het springt van de hak op de tak, en het tempo ligt nogal laag.
Na een uur wordt het al beter, maar mede door de slechte acteerprestaties van verschillende bijrollen (bijvoorbeeld die wapenverkoper, wat een lachertje!) en rare personage-ontwikkeling van Bickle was het gewoon geen goed einde voor mij. Alleen Foster krijgt een hele dikke voldoende voor haar rol.

Tot slot dan nog de heise in het hoerenhuis. Alsjeblieft zeg, dit vond ik echt niet kunnen. Ik weet niet wat hier aan de hand was, maar opeens werden er superslechte cameraposities genoemen (zoals snel inzoomen nadat er werd geschoten, wat een onbegrijpelijke keuze) of verkeerde timing. Normaal ben ik niet zo'n zeikerd over special effects, maar Taxi Driver slaat wel alles. De schietpartij is gewoon ongeloofwaardig, het bloed is te triest voor woorden, en de muziek tergend.

Al met al heb ik zo hopelijk kunnen uitleggen waarom ik tot dit cijfer ben gekomen!

Tja, ik vond vooral dat het gezicht van De Niro de hele film op 1 stand stond .

En audiovisueel was dit toch een verschrikking? Waar ik me echt mateloos aan stoorde waren die verkeersgeluiden op de achtergrond van elke dialoog, volgens mij was dat een overblijfsel uit de 40's cinema ofzo. Stooooorend .

Maar ik ben blij dat er mensen zijn die de film wel kunnen waarderen.

Het straalde pure eenzaamheid uit.

Gek, dat je die achtergrondgeluiden noemt. Die zitten namelijk ook in "Henry,…" en illustreren net de nimmer aflatende aanwezigheid van de grootstad. Mmm, dat klinkt iets belachelijker en bombastischer dan ik het bedoelde

Maar als het muzikaal niet klikt, kan dat wel een enorm irritante domper zijn, dat is waar. Net nog het best wel goede "el secreto de sus ojos" gezien, maar met zo'n schmalzie muziek die er echt wel over ging.

Je bedoelt 'gehoord', niet? Het ligt waarschijnlijk aan de zwoele stijl van saxofonist 'Tom Scott'. Deze muzikant speelt namelijk ook het 'Love Theme' van Blade Runner en ook deze soundtrack wordt door verscheidene mensen als "pornografisch" bestempeld.

Een aangrijpende film met een hoofdrol voor DeNiro die hem perfect ligt. Zijn aftakeling pakt je vast en laat je niet meer los. Daarbij helpt de schitterende soundtrack om de trieste sfeer nog beter over te brengen.

Een topper en ook terug te vinden in mijn top 10.

Een mooie en erg treurige film. Mijn verwachtingen gingen eerder uit richting een soort van opgesmukte actiefilm, maar gelukkig draaide het veel beter uit en is het portret van een verwarde ziel binnen een anonieme grootstad (in verval) erg geslaagd te noemen.

De nachtelijke beelden van de talloze taxiritten in combinatie met de sfeervolle jazzy soundtrack van Bernard Herrmann zijn bijzonder sfeervol en zetten de perfecte toon. Ook de constante focus op Travis Bickle is een goede keuze, zeker met de prachtige vertolking van De Niro (zo onbeholpen, zo stuurloos,...). Bickle is een personage dat - ondanks een boel duistere gedachten in zijn hoofd - sympathie en medelijden opwekt bij de kijker, wat erg mooi uitgewerkt wordt in de mislukte date met Betsy (zijn onvermogen om te begrijpen wat hoort en wat niet hoort in combinatie met zijn puppyblik: ontroerend) en het pijnlijke telefoongesprek dat erop volgt.

Enkele puntjes van kritiek zijn er wel.
Zo vond ik de finale met de shoot-out nogal teleurstellend. Het had een groezelig sfeertje, maar tegelijkertijd kwam het te amateuristisch over wegens matige special effects en verminderde beeldkwaliteit. Op voorhand had ik me bij Taxi Driver meer van dit soort scènes voorgesteld, maar ik ben blij dat de focus bij Scorsese elders lag.
Ook vond ik dat Travis' militaire achtergrond (die allicht mee verantwoordelijk is voor zijn insomnia en ontwrichte gedachtegoed) in de film erg op de achtergrond bleef. Je moest het er als kijker zelf allemaal bij zoeken, het gegeven dat hij bij de marine zat leek wel een te verwaarlozen "fait divers" voor de makers wanneer je het zo zag in de film. Ik verwachtte geen flash-backs of zo, maar een monoloog/dialoog rond dit gegeven had het misschien nog wat sterker gemaakt.
Ten slotte had ik ook verwacht dat Travis' haat voor de kille maatschappij zich zou keren tegen de Afro-Amerikanen. Tijdens de hele film zie je Travis vaak focussen op zwarte "pimps", en focust de camera ook op ziedende zwarte mannen en een Afro-Amerikaanse jeugdbende die zijn taxi bekogelen met eieren en flessen. Het is duidelijk dat in de geest van Travis de Afro-Amerikaanse gangsters/nozems voor een erg groot deel symbool staan voor het verval van de maatschappij, dat hij daarop focust. Nu las ik dat de pooier van Iris in het script oorspronkelijk een Afro-Amerikaan moest zijn, dus in principe had de finale dan meer geklopt. Jammer dus dat het uiteindelijk een blanke pooier werd, zo wordt de opbouw voor een deel om zeep geholpen..

Maar voorts is Taxi Driver, zeker tijdens het eerste uur, een pracht van een film en een terechte klassieker.


4*

Ik ga deze film vandaag zien,lijkt me echt een steengoeie film.

Zonet heb ik Taxi Driver eindelijk gezien en ik vind het een erg goeie film,

wat ik dus al verwacht had,scorsese heeft weer een film met prachtig

cinematografisch werk afgeleverd met deze film,ook de acteerprestatie van De Niro is grandioos,in bijna 2uur gebeurd er erg veel in deze film,zonder dat het onvolgbaar is,deze film is voor z'n tijd erg snel en verveeld geen moment,je blijft benieuwd naar wat De Niro nou eigenlijk

allemaal van plan is,maar je weet dat het niet zoetsappige dingen zullen zijn ,deze film heeft me verrast van begin tot eind,het is een film met een de boodschap dat er keihard opgetreden moet worden tegen criminelen,anders lossen de burgers het zelf wel op (niet dat dat een goeie oplossing is) maar mensen die eigenlijk niks te verliezen hebben zoals deze Taxi chauffeur zien hun kansen altijd.

Dat is een lange zin.

Ik zat ook al naar punten te zoeken haha. Maar fijn dat je de film kan waarderen Fabian

Ik ben blij dat je ervan genoten hebt, maar dat is volgens mij echt niet de boodschap achter de film hoor..

Er zit dan ook niet een echte boodschap in.

Ga niet als nachttaxichauffer werken in New York.

En: het is wel degelijk stoer om tegen jezelf te praten in de spiegel.

Je ziet toch zo waar Kick-Ass de inspiratie vandaan heeft gehaald? Net als in die film bestrijdt Travis het onrecht in de straten. Het verschil is: In Kick-Ass beschouwen we de onrechtbestrijders als helden. In Taxi Driver is de held een gevaarlijke gek.

Beetje ver gezocht, maar he prima als je het verband ziet

De are you talking to me scene was trouwens wel echt een lacher

Had hem me anders voorgesteld, maar dat geldt trouwens voor de hele film. Ik vind het wel tof gedaan. Je ziet dat Travis zichzelf heel serieus neemt het onrecht te bestrijden.

Wat is er zo onmogelijk vergezocht aan? Kick-Ass maakt zelf een referentie naar Taxi Driver! Daarna is het verband tussen beide films niet moeilijk om te vinden. Als je kijkt naar het skelet van het verhaal zie je zo de gelijkenissen.

Dat verschil had ik al aangegeven. Het verband is nochtans voor de hand liggend. Travis kan als een gek maar ook als een held beschouwd worden. Kick-Ass en zeker Hit Girl kan als held maar ook een gek beschouwd worden. Het is maar net hoe je het bekijkt. Met enige afstand bewandelt het een heel dunne lijn. De film (Kick-Ass) heeft er in ieder geval wel rekening mee gehouden (de hit Crazy van Gnarls Barkley):

Does That Make Me Crazy?

Does That Make Me Crazy?

Does That Make Me Crazy?

Possibly

....