Antichrist (2009)

of moeten we allemaal een studie oudheidkunde hebben gedaan?..

Ik zou zeggen: lees de reacties door of zoek via de functie naar reacties van users als xav, eRCee en -fal, die zijn er flink mee bezig geweest hier.

Eindelijk een datum voor DVD release

En die is?

18 maart op dvd. Bluray denk ik dan ook

kijk hierboven ^

2 maart.

Waar haal jij 18 maart vandaan?

bol.commm

2 maart te huur, 18 maart te koop. Zo simpel is het.

Toch maar aanschaffen.

Weet nog steeds niet of ik m goed vond

Ow, das stom

nog 2 weken extra wachten...

Off topic berichten verwijderd.

kopen ! huren!!!!!!

Downloadlinks verwijderd.

Bizarre sexploitation. Een vrouw moet om duidelijke redenen psychisch geholpen worden door haar eigen man. Maar de therapie is geheel onduidelijk. Tussen het hysterische gedoe en de echte mensensex ook nog heel wat lichamelijke onsmakelijkheden in een ranzig blubberig bos.

Eng is het beslist niet.

Verhaal trok me altijd aan, gemiddelde schrok me af. Op aanraden van wat gebruikers toch maar opgezocht en gisteren gekeken.
Zoals altijd even een nachtje laten zakken en dan kijken wat er de volgende ochtend is blijven hangen.

Het verhaal begon mooi en dacht: 'Dit wordt zo'n film waarbij een laag gemiddelde staat, maar ik gewoon een hoog cijfer geef'.
Ik dacht dat het vooral vanwege het naakt was dat mensen de film afschrikwekkend vonden. Daar heb ik dan maar even doorheengeprikt. Ik bedoel.. als ik naakt wil zien (Lees: een penis), ga ik geen (amusements)film kijken!

Prachtige muziek en beelden in de proloog. Chapeau! Niks op aan te merken.

Chapter One begon heel goed. Er gebeurde vrij weinig en toch boeide het. En bij mij wil dat wat zeggen. Het zakte richting chapter two steeds meer in en de geboeidheid was op het einde heel ver te zoeken.

Chapter Two was de beste chapter en die was redelijk. Zakte nergens in, maar piekte ook nergens. Dat stukje met die vos snapte ik dan weer niks van. Iemand?

Chapter Three sloeg voor mij helemaal nergens op. Opeens is ze gek geworden en slaat ze hem bewusteloos door, tijdens de zoveelste keer seks. Dan jaagt ze een slijpmachinesteen door zijn been, zodat hij haar niet verlaat. Uhmm... tuurlijk! . En daarna gaat hij haar ook nog eens rustig knuffelen. Oh ja, er moest natuurlijk ook nog even afgetrokken worden. Om de smerigheid compleet te maken, kwam er bloed uit.

Epiloog was dan weer wel mooi. Alhoewel ik geen flauw idee had wat het nut ervan was. Ik snap wel dat die vrouwen, waarschijnlijk die vrouwen zijn die mannen voor de fun martelen. Of andersom. Beelden en muziek waren in ieder geval mooi.

Sommige scènes waren wat langdradig. Mede door wat ik al eerder aangaf. Er gebeurt gewoon niks. En wat er gebeurt kon ik niet plaats en sloeg in mijn ogen nergens op.

Waarom wilde die vrouw elke keer seks? Zij was echt niet goed bij d'r hoofd. Ik snapte er niks van. Dacht je eindelijk een normale scène te hebben. Kroop ze weer op hem.

Normaal ben ik niet van de lage cijfers, maar aan het eind van deze recensie kan ik er niet omheen. Ik vond het een rare, vage, af en toe slaapwekkende film.

1,5* voor de proloog, epiloog en nog wat losse scènes.

Ik wou dat ik het uit kon leggen, jammer is dat niet het geval.

Weet alleen dat ik hem gewoon heel indrukwekkend vond.

Om heel eerlijk te zijn, vind ik dit een ongelofelijke ridicule film,

Ontzettend saai verhaal, uitermate slecht geacteerd (hoewel ik beter gewend ben van Willem Dafoe), ik irriteerde me zo dat ik hem vooruitspoelde om het eind te zien.

het was een simplistiche film,dromerig en een zeer verwarrend en irriterend verhaal.

deze film verdient geen punt. Zeer slecht!!!

Wat jammer nou...

ik heb hem net gebrand..

Heb geen zin om al die moeilijke berichten van de gebruikers te lezen die hierboven een keer genoemd zijn.

Na het lezen van deze ' moeilijke ' berichten ga je wel meer inzicht in deze film krijgen, maar daar moet je natuurlijk wel de zin in hebben. Denk niet dat je de behoefte hebt aangezien je het helemaal niets vond..

Ik zie alleen maar: ik snap het niet-berichten en hij is te koop bij blo.com-berichten.. waar zijn die moeilijke berichten gebleven?

832 berichten | 52 meningen.

Als je 5 a 10 pagina's terug klikt heb je een hele discussie dat je kan lezen.

Nou het zal ook wel.. Ik heb er uberhaupt geen zin in. Eventuele symboliek dat er wel of niet in zit, vind ik verre van interessant. (edit:)

vreemde film met een aantal ranzige scenes , geen topper maar wel een film die je bij blijft .

al is het alleen al omdat het zo''n vreemde film is .

Sterke film van 'zonnetje-in-huis' Von Trier.
Zoals gebruikelijk bij zijn werk, is ook deze weer doorspekt met symbolisme.
Zijn kenmerkende 'realistische' stijl van filmen, de prachtige, sferische settings en Lars' vermogen om controversieel te zijn zonder dit tot dogma te verheffen, maken deze productie een juweel voor het oog.
Ditmaal anticipeert hij op christelijke thema's, het eeuwige conflict tussen emotie en ratio (de film deed mij onwillekeurig terugdenken aan het boek 'Narziss und Goldmund' van Hermann Hesse) en basale psycho-analyse á la Freud.
Von Trier vlecht dit aan mekaar middels zijn herkenbare, visuele stijl.
We krijgen als publiek een kijkje aangeboden in de katholieke kern van de regisseur, omwikkeld met meer duistere en existentialistischere lagen dan bijvoorbeeld Mel Gibson laat zien in zijn 'The Passion of the Christ', welke mijns inziens goeddeels is gevuld met vale fantasieën over kruisiging en meer is gericht op de meerdere eer en glorie van Gibson's zogenaamde vroomheid.
Enfin...
Antichrist gaat diep in op het christelijk onderbewustzijn en metafysische verlangens en dito angsten.
Anders dan in 'Breaking the Waves', krijgt de protagoniste (subliem vertolkt door Charlotte Gainsbourg) niet het christusfiguur aangemeten, maar functioneert zij meer als Eva in het Paradijs.
Eva, die in de christelijke, theologische traditie de menselijke representatie van het Kwaad en dood in de wereld vormt.
Von Trier speelt hier met (seksuele) stereotiepen door regelmatig te refereren aan man-vrouw verdelingen in de maatschappij.
De vrouw die haar plaats moet zien te vinden in de masculaire wereld van Pathos. De man, die zijn aanwezigheid op de planeet heeft vormgegeven als een soort misogynische sekte.

Antichrist begint met een slow-motion proloog in zwart-wit met de begeleidende klanken van de 'Lascio Chi'o Pianga' aria uit Händel's 'Rinaldo' ("Laat mij treuren om mijn wrede lot, en laat mij verlangen naar vrijheid. Moge smart de ketenen breken van mijn lijden, omwille van medelijden.")
Met de val uit het raam van het kind uit het raam ligt de focus meteen op de schaduwzijde (de vrouwelijke zijde) van christelijke verlossing, waarin de (naamloze) vrouw de rol vervult van Maria/Eva, wiens kind moet sterven om de mensheid verlossing te bieden, voor haar tegen een hoge prijs dan het sterfgeval an sich.

De Madonna is hier één en al dualiteit: Een tedere hoer, een gulzige en dodelijke verleidster, een rouwende sloerie.
Middels enkele flashbacks zien we hoe zij het kind de zomer ervoor meeneemt naar een huisje in het bos (genaamd 'Eden').
Daar werkt zij aan haar doctoraal thesis, met als onderwerp gynocide, een term bedacht door vroege feministen ter duiding van massale, systematische vrouwenvervolging, vooral binnen christelijke tradities.
Ze raakt er van overtuigd dat de kennis die ze zoekt een leugen is, en dat vrouwen daadwerkelijk verantwoordelijk zijn voor alles waar ze ooit van beschuldigd zijn.Op deze manier wordt de jonge moeder Trier's Eva; zoeker van verboden kennis, boodschapper des doods, draagster van de schuld der mensheid en oorzaak van de dood van de Mensenzoon.

De man is een therapeut die besluit de behandeling van zijn vrouw op zich te nemen en biedt zich aan als de vetrouwenspersoon en messias van zijn vrouw die degenereert in overweldigende rouw en gekte over de dood van hun kind.Wanneer zij toegeeft doodsbang te zijn voor het bos, staat hij erop terug te keren naar het huisje om haar zo te confronteren met haar angsten en deze te rationaliseren.
Op hun weg daar naartoe symboliseert een prachtig uitgewerkte scène op een bruggetje de overgang van cultuur naar natuur; rede naar chaos; normaliteit naar gekte.
De verhalende stijl waar de film mee begon desintegreert wanneer Von Trier de archetypische, westerse man van de ratio meesleurt in de donkerste nachtmerries van zijn meest onderdrukte en irrationele angsten; het moeras van vrouwelijke seksualiteit en de wilde, soms gewelddadige kant van de natuur.
In meerdere scènes tracht de man de angsten van de vrouw voor het bos te analyseren. Zij vertelt hem dat het bos zélf niet haar grootste angst is, maar iets anders.
Hij pakt een vel papier en tekent er een driehoek op (á la Maslov), waarin hij onder de top het woord 'Eden' schrijft. De bovenkant vult hij met een vraagteken, als uitgangspunt van zijn zoektocht naar de ware bron van haar angsten.
Op een gegeven moment vertelt de vrouw hem dat de natuur 'Satan's Kerk' is en hij zet 'Satan' boven in de pyramide.
Wanneer hij erachter komt hoe diep haar persóónlijke kwaad en angst zit vervangt hij 'Satan' door het woord 'Me'. Ergo: zijzelf als haar ultieme angst, maar ook dit streept hij vrij snel weer door.
De val wordt door de gehele film door meermaals gesymboliseerd, maar we krijgen nooit de slang zelf te zien... dat impliceert dat de zoektocht in feite nutteloos is: Wat de bron van het Kwaad ook is, het heeft zijn werk al gedaan.

De regisseur laat in Antichrist duidelijk zijn afkeer van de 'therapie-industrie' blijken. de alsmaar rationaliserende, mannelijke geest die het mysterie van Goed en Kwaad ontkent, zich afkeert van de primaire chaos van de natuur en die aspecten van menselijke ervaring die voorbij taal en de controle van de rede liggen.
Tegelijkertijd is dit te zien als een hommâge aan Freud, die zich destijds waagde op het terrein van onze meest duistere fantasieën en nachtmerries.

Een terugkerend motief is die van de 'Drie Bedelaars', welke Lijden, Pijn en Leed symboliseren. Deze vormen tevens de titelpagina's die in de film zijn gemonteerd (Grief; Pain (Chaos Reigns); Despair (Gynocide) en The Three Beggars). Een techniek die je ook in 'Breaking the Waves' terugziet. Deze opzet is de voorzet van de bijna esotherische climax die veel vragen beantwoord én oproept.
In de epiloog komt de aria van Händel terug, maar biedt zo een nogal kitscherige fantasie van verlossing. De man die van moordenaar in messias verandert, loopt gewond, maar in leven rond in een Eden dat weer terug lijkt te zijn gekeerd naar zijn oorspronkelijke goedheid. De vermoorde vrouwen waarmee het bos bezaaid ligt, rijzen op uit hun graf en lopen allemaal richting de man.Is dit ironisch bedoeld wellicht; of zelfs spottend?
Daar ben ik zelf niet echt uitgekomen. Wat er vervolgens gebeurt, krijgen we namelijk niet te zien.
Zien deze vrouwen de man inderdaad als hun messias en vervullen ze het beeld van het Hemelse Banket, waar Christus plaats neemt aan tafel met de verrezen vrouwen? Of wellicht zijn ze gereed voor hun ultieme wraak op de Man? Misschien is het feit dat de man zich daar alleen bevindt zelfs een reden voor de vrouwen om zich massaal op hem te storten vanuit een seksuele (voortplantings)drang?
Met Von Trier kan het alle kanten op, en ook daarin is de dualiteit goed terug te zien. De vrouw is niet alleen de gewelddadige, wraakzuchtige natuurkracht, maar tegelijkertijd ook de moeder van het lijden, wiens smart té hevig is om zich te kunnen handhaven in een wereld die wordt gedomineerd door rationaliserende en objectieve mannelijkheid.
Hoe meer de man haar probeert onder controle te krijgen, hoe oncontroleerbaarder zij wordt, waardoor ze verandert in de Eva uit Genesis die verdoemd is haar kinderen in pijn te dragen en die verlangt naar de man die over hen waakt, maar wiens kind ook de bron van hun verlossing zal zijn.
In de film hoort de vrouw op een gegeven moment haar zoon huilen. Wanneer ze op zoek gaat naar hem, lijkt de stem nergens en overal tegelijk te zijn. De camera beweegt plotseling naar boven, zodat we God's perspectief krijgen, waardoor het huilen van het kind verwordt tot een schreeuw van de kosmische Christus, die lijdt onder de zonden van de wereld.
Dit beeld wordt versterkt wanneer de vrouw terugkeert naar het huisje en haar kind ziet spelen met hout, in een pose die doet denken aan vroege schilderijen waarin Jezus wordt afgebeeld die als kind in de timmerwerkplaats van vader Jozef . Een omen dat refereert aan het hout van het kruis.
Datzelfde stuk hout wordt later in de film overigens gebruikt door de vrouw om haar man hardhandig mee te castreren.
Waar wilde Von Trier naartoe met deze film? Is het alsnog een sterk staaltje misogynie? Uiteindelijk is het namelijk niet de vrouw, maar de man die overleeft. De gekruisigde wordt de kruisiger en de vrouw geeft zichzelf de grofste seksuele straf voor het kwaad waar zij voor symbool meent te staan.De vrouw als de Nieuwe Eva, de heilige moeder, symbool voor God's tevredenheid met zijn creatie en de goedheid en gratie van de verrezen vrouw?
Of de vernietigende kracht in het universum, bron van emotie, chaos en dood die in toom moet worden gehouden door mannelijke ratio?
Von Trier vertelt slechts het halve verhaal.
Daarmee impliceert hij volgens mij noodzakelijke dualiteit. De noodzaak van vernietiging als vereiste voor creatie; dood als vereiste voor leven en emotie als vereiste voor cognities...

Ik vraag me terdege af waar de lage beoordelingen vandaan komen. Wanneer je plat vermaak en brute gore wilt is dat natuurlijk prima, maar je kan toch nagaan dat je dan bij Von Trier niet aan het juiste adres bent? Het is bij uitstek een regisseur die zich legt op de diepere onderlaag, de keerzijdes van medailles en (visueel) symbolisme.
De negatieve reageerders verwijs ik graag naar tienerhorror-miskleuntjes als 'The Village' en 'Blairwitch Project' met daarbij het verzoek geen berichten meer te plaatsen bij films die ze van hun leven niet zouden/willen begrijpen...

Nette recensie Rephlex Sommige gedeeltes zijn voor mij nu ook een stuk duidelijker geworden. Zo zie je maar dat Antichrist op velen manier kan worden begrepen.

Willem Dafoe, maar niet die ik ken van The Boondock Saints of American Psycho, moet ik even op laten inwerken, ga hem binnenkort weer kijken en dan een cijfer geven. Lars von Trier is weer in zijn nopjes met deze productie denk ik.

Dogville vond ik persoonlijk in eerste instantie ietsiepietsie beter, maar die heb ik dan ook 2x gezien.

Onderwerp was wel vrij pittig ook, dus eerst herzien en dan een cijfertje.

Van de week herzien en ik vind nu de film minder goed dan de eerste keer. Ik houd van minimalistische films, maar deze film mist de subtiliteit en ingetogenheid van een minimalistisch meesterwerk.

**** / *****

Ik benadruk het maar nog een keer, SOMMIGE GEDEELTES zijn voor mij nu ook een stuk duidelijker. Van een film geen barst begrijpen is iets heel anders he? Dus beetje een nutteloze opmerking. Misschien omdat ik zijn stukje wel goed vond of wat?

Enkele offtopic berichten verwijderd.