Antichrist (2009)

Ben het met je eens wat betreft von Trier trouwens. Zijn beste werk vind ik persoonlijk Breaking the Waves en dat is melodrama en kitsch van een niveau wat zeldzaam is. Het heeft voor mij ook niet perse altijd een negatieve bijklank hoor. Ik meen het best dat goede kitsch ook kunst is.

Ik ben ook vatbaar voor effectbejag. Niets mis mee. Maar je moet dat niet gaan ontkennen. Of zeggen dit is dan geen kitsch en dat dan weer wel en zo.

(vond breaking the waves en vreselijke ervaring... die vrouw brrr.. maar dat terzijde )

Volgens mij wordt het een beetje een begrippen-kwestie, maar kitsch en melodrama zijn natuurlijk niet hetzelfde. Melodrama wordt meestal gebruikt in de betekenis van 'overdreven emotioneel effectbejag'. (Ik zie daar in het oeuvre van Kundera niks van terug, maar dat terzijde.)

Von Trier geruikt melodrama zeker, vooral bijvoorbeeld in Dancer in the dark. De Deen overdrijft graag, gaat over-the-top met de dramatische ontwikkelingen, gebruikt bombastische beelden. Ook de intro van Antichrist kan je in die zin wel wat melodramatisch vinden inderdaad, hoewel er volgens mij door de extreme stilering veel meer artistiek effectbejag is dan emotioneel.

Kitsch echter is nog steeds wat anders. Kitsch is vals, het is het aanbrengen van een dikke laag zoetigheid over de realiteit of het tot waarheid verheffen van een illusie. Een aantal elementen van kitsch, zoals geliktheid, zit stilistisch ook in de intro van Antichrist, maar die elementen als zodanig maken het voor mij nog geen kitsch. Nogmaals: wat Von Trier op het witte doek brengt is inhoudelijk volgens mij juist het tegenovergestelde van kitsch.

Lars Von Trier's Antichrist. Toen ik deze film voor het eerst zag voelde het aan als een mokerslag. Bij de tweede herziening zie je gewoon de pracht van deze film die er met de vonken vanaf schiet. Psychologisch drama? Mijn reet! Dit is horror! Misschien anders dan je van de normale norm gewend bent want Lars Von Trier creërt spanning in de waarlijke depressie van de karakters. Dit is gewoon een zeer intrigerende film. Charlotte Gainsbourg en Willem Dafoe spelen zeer intense. Ook het camerawerk en de cinematografie is ronduit prachtig: de close-ups van objecten of de snelle beelden (bijv. de bloemenvaas of de fast-motion shots van de natuur door dat raam). Erg prachtig camerawerk dat je niet zomaar tegenkomt. Nee, Antichrist is intrigerende horror dat meesterlijk geschoten is!

Vind het een enorm slechte film. Er zit gewoon niets van logica in. De acteerprestaties waren daarentegen wel goed. Zou hem totaal niet aanraden !!!

Hier zit wel logica in, maar het zit hem meer in de symboliek erachter. Het is ook een heel erg vreemde film en daar ben ik het totaal met je eens. Maar geweldig vind ik hem zeker!

Kan je volledig volgen in je mening dat het hem meer in de symboliek zit. Maar daar hecht ik weinig belang aan Vandaar dat jij hem wel goed vond, en ik niet.

Onthou dit, en als je toch zo nieuwschierig bent, mag je lekker kijken.

Wat een film. Wat er in zijn wereldje gebeurt zou ik waarschijnlijk nooit goed begrijpen, maar deze film heeft me echt geraakt. Buiten de fantastische beelden, en vooral de proloog is echt waanzinnig goed, vind ik de verloop van de film interessant. Na de eerste 5 minuten kreeg ik al meteen een beklemmend gevoel omdat ik vast zat en mee moest gaan om het te kunnen los laten. Nu dwaal ik een beetje in gedachten en zit ik te genieten dat er gelukkig een regisseur is die dit soort werk maakt.

Uiteindelijk is het een kwestie van smaak. En dit is absoluut mijn smaak, onder andere.

Na Melancholia had ik hoge verwachtingen van meneer von Trier en deze film, maar helaas ben ik erg teleurgesteld door deze moordpraktijken dat zichzelf een film noemt. Het begin ging nog, maar namate de film langer duurt werd het alsmaar slechter totdat het op hetzelfde niveau als my super psycho sweet 16 the movie kwam. Het enige mooie vond ikhoe dat kindje in slowmotioon sprong, dat de man er door de door haar genomen foto achterkwam dat zijn haar zoon martelde en de slowmotionbeelden in het bos.Ik denk dat ik het toch bij Melancholia houd en me niet verder ga verdiepen in trier om verdere teleurstellingen en belabberde films te ontwijken.

Er zijn films die met elke kijkbeurt beter worden omdat je steeds weer iets nieuws ontdekt. Soms echter wordt een film steeds minder goed naar mate je hem vaker ziet. Alsof je ergens langzaam maar zeker doorheen prikt.

Ik had dat met David Lynch' Lost highway sterk en heb dat nu met Von Triers Antichrist ook.

Toegegeven, de film bevat wonderlijke en angstaanjagende beelden, zoals je van Von Trier mag verwachten, maar steeds meer bekruipt mij het gevoel dat de film niet 'meer is dan de som der delen'.

Sommige delen zijn prachtig, maar het geheel overtuigt niet langer...

Van 4,5 * naar 3,5 * (en om verdere teleurstellingen te voorkomen voorlopig maar niet nog eens herzien...)

Je slaat de spijker op zijn kop, YD.

Qua uitvoering, vooral in beeld en ook qua verhaal, al vind ik het niet geheel kloppend en aansprekend, vind ik toch dat deze 3.5 verdient.

Dit heeft er ook mee te maken dat ik inmiddels meer van Von Trier zag en beter begrijp waar hij mee bezig is. Dus al komt het m.i. niet altijd uit de verf, hetgeen hij wil zeggen is voor mij de moeite waard om kennis van te nemen. Het blijft een iconisch regisseur.

Waar is hij dan precies mee bezig volgens jou?

Wat ik beter kon zeggen is dat ik nu beter begrijp wie hij is, maar dat komt eigenlijk wel op hetzelfde neer. Je kunt kennis maken met iemand via zijn werken en via zijn uitingen. Het is een kwestie van tussen de regels doorlezen.

En bij Von Trier zie ik dat hij terugkerende thema's behandelt: zijn eigen emoties, ervaringen en levensinstelling brengt hij natuurlijk mee en hij doet geen moeite dat te verbergen, verder o.a. christendom en/of religie en man-vrouwverhoudingen. Als ik interviews naast de films leg, zie ik het gehele plaatje. Zijn oog voor schoonheid in beeld en dat weten te combineren met geluid zie ik ook steeds terug en kan ik nu niet meer laag waarderen omdat iets anders mij niet helemaal aanstond. Zijn innerlijke struggles zijn mij nu ook meer zichtbaar.

En dan heb ik nog lang niet alles van hem gezien, maar ik heb wel oog voor het innerlijk wat doorschemert via het uiterlijk.

Ik begrijp het nu Dreiecke.

Probeer van Von Trier zeker The element of crime, Europa en Breaking the waves gezien. Zelden zijn deprimerende films zo mooi neergezet.

filmisch schitterend -

schoonheid en gruwelijke ellende gaan hand in hand

soms verstikkend, - waar kan ik even ademhalen - waar breekt even de zon door - maar die momenten zijn er niet,

(dat is toch een belangrijk verschil met Lynch - die zelfs in zware sombere films als Lost Highway wel her en der wat lichte toetsen zet (al zijn die 'niet waar'))

ik ken mensen die echt een hekel hebben aan het werk van Von Trier, ik snap wel waarom

ik ken echter ook een paar grote liefhebbers, en die snap ik nog beter

Het begon enorm veelbelovend. Prachtige zwart-wit slow-motion beelden van een ingrijpende gebeurtenis. Na de proloog kwam er een heerlijke horror-achtige sfeer en deze bleef hangen. Er werd goed gespeeld, er waren sterke en angstige scènes en er zaten heerlijke shots tussen. Tijdens de dialogen tussen de twee hoofdpersonen stoorde mij het camerawerk wel verschrikkelijk. Ik had het gevoel dat ik naar het nieuws zat te kijken. Constant inzoomen en uitzoomen op een gezicht en het beeld was altijd schokkerig in beweging, erg storend. Andere beelden waren dan weer wel prachtig neer gezet en er zaten veel kippenvelmomentjes voor me bij.

Maar, helaas, ik geloof dat het laatste half uur mijn gehele fijne gevoel bij de film heeft laten wegvagen. Ik zeg het niet vaak, ik zeg het niet graag maar nu komt het er toch echt van, noem het terecht of noem me een softy, het ging mij echt een beetje te ver. Vanaf het moment dat de doorgeslagen vrouw haar man tot bloedens toe aftrekt tot de scène waarin ze haar eigen schaamlippen afknipt, dit was voor mij gewoon echt niet O.K.
Dit is de eerste keer dat ik een film echt bijna heb willen afzetten, maar ik heb stug door gezet. Achteraf heb ik daar geen spijt van, want als ik terug denk aan het voorgaande grote deel van de film, word ik wel weer een beetje enthousiast.

Verder snap ik de film nog niet volkomen. Ik zou hem nog een keer moeten zien om de symboliek wat onder de knie te krijgen nu ik weet waar ik op moet letten, want ik weet dat onder dit plot nog een hoop schuilt wat ik gemist heb. Wel vond ik het bijzonder om steeds 'The Three Beggars' terug te zien in de verhaallijn. Dit is mijn eerste Von Trier, en ik verwacht niet mijn laatste, ondanks dat ik niet erg enthousiast ben over het einde van deze film, heeft hij me wel nieuwsgierig kunnen maken naar de rest van zijn werk.
Kortom, ik vond de film enorm schokkend en tegelijkertijd prachtig, waarbij ik niet precies weet wat mij dan geraakt heeft. Von Trier heeft hier wel laten zien dat hij het filmmaken op een eigen bijzondere manier onder de knie heeft en daar wil ik meer van zien. Op naar de herziening en voor nu geef ik de film drie sterren, omdat ik waarschijnlijk nog veel te leren heb over dit stukje kunst.

Dank je! Ik ga maar eens op zoek naar meer, Breaking the waves heb ik al vaker langs zien komen. Op naar de volgende Von Trier!

Met intussen drie Tarkovskijs achter de kiezen, deze maar weer eens herzien, met in het achterhoofd de gedachte dat Von Trier Antichrist aan Tarkovskij heeft opgedragen, en de opmerkingen van Ramon K dienaangaande bij Melancholia. En inderdaad, zoals ook in dit topic al herhaaldelijk gememoreerd, zijn de referenties aan met name Zerkalo, maar ook aan Stalker en Soljaris, moeilijk te missen voor wie die films gezien heeft.

Op het eerste gezicht lijken die referenties nogal misplaatst; een gedachte die gevoed wordt door het contrast tussen de contemplatieve stijl van Tarkovskij en en de brutale, duimendikke in-your-face aanpak van Von Trier. De plotseling opstekende wind, de regen, de bossen, het struikgewas, de dieren, het inzoomen op de achterhoofden: hoe Von Trier dit alles gebruikt, lijkt welhaast een parodie op Tarkovskij. Maar dat is het volgens mij toch niet.

De Zone uit Stalker, waar het gevaar op de loer ligt, is niet zo heel verschillend van Von Triers unheimische Eden, en toen de man de vrouw van steen tot steen door het gras leidde, moest ik toch denken aan die merkwaardige tocht van Stalker en zijn metgezellen. Met dit min of meer spiegelbeeldige verschil dat in Antichrist de zelfbenoemde gids totaal onwetend is, en zijn metgezel het gevaar voorvoelt.

Bij Tarkovskij èn Von Trier is de confrontatie met de natuur een - niet in de laatste plaats morele - confrontatie van de mens met zichzelf. Maar hun respectievelijke 'waardering' daarvan is min of meer tegengesteld. Anders gezegd, bij Tarkovskij is die confrontatie noodzakelijk voor de mens om tot 'zichzelf' te komen, en ook bij Von Trier heeft die confrontatie dat resultaat, maar de laatste lijkt een pietsje minder gerust op de uitkomst. De natuur bij Tarkovskij suggereert een mogelijkheid tot bevrijding en inzicht (misschien niet de natuur op zichzelf, maar zij lijkt wel die functie te vervullen); bij Von Trier betekent zij dood en verderf.

Een duidelijke overeenkomst tussen beiden is dus die morele dimensie, het geweten, goed en kwaad in het handelen of het nalaten van de mens, dat kennelijk onvermijdelijk leidt tot... schuld (Bergman is hier ook al genoemd, geloof ik?)

De meeste personages van Tarkovskij in de drie hier genoemde films ontkennen die dimensie en/of willen, dan wel kunnen die confrontatie met zichzelf niet aangaan (de astronauten in Soljaris, Schrijver en Professor in Stalker); anderen (Kris in Soljaris, Aleksei in Zerkalo) worden, min of meer ondanks zichzelf, welhaast gedwongen tot die confrontatie, of worden zich in ieder geval bewust van het conflict. De stalker, die onbegrepen profeet, is de uitzondering. De morele dimensie is voor hem als zuurstof; hij kan niet zonder.

De man in Antichrist kan in eerste instantie tot de eerste groep gerekend worden, maar wordt gaandeweg door zijn vrouw in de tweede groep getrokken. Maar waar voor Kris en Aleksei op zijn minst toch de suggestie van loutering en bevrijding geldt, is er voor het echtpaar in Antichrist slechts pijn, wanhoop, en verdriet.

Waar bij Tarkovskij het conflict vooral mentaal en psychologisch is (alleen het geduw en getrek bij de Kamer in de Zone in Stalker komt in de buurt van wat je 'fysiek geweld' zou kunnen noemen), gaat Von Trier, niet gehinderd door enige goede smaak, vol op het orgel van kitscherig melodrama, vette symboliek en bloederig geweld om zijn 'boodschap' er in te rammen. Tarkovskij nodigt je uit tot 'zien'; Von Trier wrijft het je in.

Ik zou inderdaad (met Von Trier zelf, overigens) zeggen dat Tarkovskij de meester is. Maar dat neemt niet weg dat Von Trier met het drama van Antichrist een menselijke (cultuur-)geschiedenis heeft geschetst, die bij mij nog lang op het netvlies zal staan. En dat misschien juist wel vanwege Von Triers brute stijl, omdat die de (psychologische en fysieke) gewelddadigheid van deze geschiedenis zo onontkoombaar effectief reflecteert.

Ik heb deze film twee jaar geleden gezien en ik dacht er in een keer weer aan. Antichrist heeft mij erg aangegrepen, een mooie combinatie tussen horror en drama. De film is donker en luguber, maar erg sterk van verhaal. Ik vond hem beangstigend maar ook emotioneel. sommige stukken zijn naar mijn mening erg pervers maar is niet slecht naar buiten gebracht door het te verhullen met mystiek.

Dit is precies mijn uiteindelijke probleem met de film. Al dat perverse en expliciete geweld is de doodsteek van die schitterende, haast ongrijpbare mystieke sfeer....

Daar geef ik je inderdaad wel gelijk in. In principe is het een erg sterk verhaal maar door het nogal vieze geweld word het juist eigenlijk een beetje verpest.

Mijn eerste Von Trier.

Ik wist voorheen nog niets van Von Trier en wist daarom niet precies wat ik van Antichrist moest denken. Ik verwachtte een horrorfilm maar kreeg een artistiek psychologisch drama met een aantal horror elementen. De film begon veelbelovend. De proloog bevatte prachtige zwart-wit slow motion beelden van een ingrijpende gebeurtenis. Jammer genoeg was dit meteen het hoogtepunt van de film. Visueel zag het er allemaal prima uit, maar met een mooi plaatje red je het niet bij mij. Er waren onnodig veel perverse momenten. De personages lieten me koud. Ik ergerde me verschrikkelijk aan zowat elk ding dat die vrouw deed of zei. De relatie tussen 'hem' en 'haar' kwam te koud, leeg en onrealistisch over. Ook vond ik de behandeling van Dafoe maar saai. De film leek erg lang te duren, vooral het eerste uur was vermoeiend om te zien. Van de slow motion beelden had ik al snel genoeg en ook het trillende camerawerk vond ik irritant. Verder begreep ik een aantal momenten niet. Het zal wel om de symboliek, interpretaties en het geweld van de natuur gaan. Voor mij is het maar vaag.

Ben bang dat deze film niet voor mij is weggelegd.

1,5*

Prachtig.

Wat een opening heeft deze film, ongelooflijk mooi.

Weet niet of hij al een keer gepost is... Maar dit is wel een leuke analyse over de film (vooral betrekking tot de symboliek)!

YouTube - Evil Nature: Woman in Lars von Trier's Antichrist

ik heb dit allemaal echt meegemaakt.

en daar mijn boek gestuurd naar de filmmaker.

zo ik ben weer rijk

Denk dat als je Nietsches beschrijving van het Apollinische en het Dionysische leest (geboorte van de tragedie), dat je deze film veel beter kunt plaatsen.

Link?