Antichrist (2009)

Vaak mooi geschoten (vaak helaas ook te clean), maar het deed me verder geen zier. Ik kreeg absoluut geen emotionele binding met de personages en hun emoties. De symboliek kon ik niet plaatsen en bovendien had ik na afloop ook niet de behoefte om na te pluizen wat Von Trier nu eigenlijk beoogde. Een aantal shockerende grafische scenes zal ik wel onthouden. 2,5*-je dan maar.

De ode aan Tarkovsky vind ik helemaal onbegrijpelijk (en ook de users die dat onderstrepen). Het staat allemaal mijlenver van Tarkovsky's filmfilosofie af (zo had Tarkovsky een hekel aan symboliek omdat symboliek een eenduidige interpretatie/betekenis geeft aan cinema).

Heh?

Tarkovsky had een hekel aan symboliek?

Symboliek geeft een eenduidige betekenis aan cinema?

Met symboliek definieer je een betekenis. Toch? Terwijl Tarkovsky wilde dat elk individu zijn eigen betekenis gaf aan de beelden in zijn film. Gewoon dat boek van Tarkovsky lezen en dan zal het wel duidelijk worden.

Dat ligt eraan hoe het gebruikt wordt. Soms leidt symboliek juist tot meer diversiteit in interpretatie. Zie dit topic: de symboliek van Antichrist is moeilijk te duiden en zeker niet te definieren.

En verder kan je Tarkovsky zelf toch regelmatig op het gebruik van symboliek betrappen, of ik moet me wel erg vergissen.

Hier kun je denk ik wel een aantal antwoorden vinden eRCee (Nostalghia.com).

Naar eigen zeggen gebruikt ie geen symbolen.

Van Nostalghia.com:

I am an enemy of symbols. Symbol is too narrow a concept for me in the sense that symbols exist in order to be deciphered. An artistic image on the other hand is not to be deciphered, it is an equivalent of the world around us. Rain in Solaris is not a symbol, it is only rain which at certain moment has particular significance to the hero. But it does not symbolise anything. It only expresses. This rain is an artistic image. Symbol for me is something too complicated.

En ik heb echt het gevoel dat ik de symboliek in Von Trier's film moet ontcijferen voordat die film me een betekenis geeft en me emotionele binding geeft (ook met benoemende termen als Eden en 'three beggars'). Staat nogal ver van Tarkovsky's cinema af.

Kan me niet helemaal vinden in de woorden van Tarkovsky, maar zal de grote meester niet verder tegenspreken.

Denk dat de hommage die Von Trier hier uitspreekt trouwens ook niet voor ogen heeft een vergelijking te trekken ("dedicated to" is natuurlijk niet hetzelfde als "I tried to make a Tarkovsky-like movie"). De paralellen tussen de cinema van Von Trier en Tarkovsky liggen mijns inziens meer op inhoudelijk vlak. Maar ook dan zijn het onvergelijkbare regisseurs.

Dat is dan ook wel weer waar. Toch nodigt het uit een vergelijking te maken. Dat zie je bij sommige hoogstemmers ook wel terug in hun posts.

Dat gevoel heb ik (gelukkig) totaal niet. Wil de symboliek of imagery niet eens ontcijferen, de film gaf me al een geweldige vibe zonder uitleg. Zoals ik in mijn eerste reactie schreef: het is een geweldige nachtmerrie.

Overigens wel prachtig en waar verwoord door Tarkovsky.

Welke parallellen zie je dan?

Ik vind dat beiden een visuele vorm hebben gevonden voor religieuze thema's en als het ware een visuele theologie hebben ontwikkeld (voorheen uitsluitend het domein van 'het woord'). Ditzelfde geldt voor Dreyer, waar Von Trier helemaal idolaat van is.

De hoofdpersonages van Stalker en Offret delen bijvoorbeeld, om wat concreter te worden, een aantal kenmerken met personages in Von Trier-films.

UNDERRATED!

Als von Trier eenduidige symboliek had willen gebruiken, had ie een andere film gemaakt. Het zijn op z'n hoogst persoonlijke metaforen die je kunt waarnemen in Antichrist.

Ik heb gelezen (verder ben ik ook nog niet gekomen) dat het opdragen aan Tarkovskiy met name is vanwege de parallelen in de rol van de vrouw in het verhaal (deze zin is mij boven het hoofd gegroeid - snappen jullie het nog??).

Ik heb niet in alle films van Tarkovskiy de vrouwenrollen scherp voor de geest (Offret met name niet), maar ook daar zijn ze vaak sturend, terwijl ze nooit de hoofdrol hebben in het narratieve deel van de film, maar wel heel belangrijk zijn. Oftewel: het gaat om de katharsis bij de man die wordt bereikt door het ingrijpen van de vrouw - in Solyaris en Stalker is dat een duidelijke parallel, in Zerkalo is het de moederrol.

Maar goed ik zie het eigenlijk meer als een plagerijtje van Von Trier, om het allemaal nog wat aan te zetten. Er zijn zoveel films waarin bijfiguren sturender zijn voor de hoofdrollen dan je op het eerste gezicht zou denken. Dan zou je Fight Club ook een ode aan Tarkovskiy kunnen noemen.

Mijn recensie over deze film volgt (ooit) nog (steeds).

Ik snap het niet. Lijkt me toch meer dat Von Trier qua ritme en beeldtaal schatplichtig is aan Tarkovsky.

Jammer trouwens dat Tarkovsky genoemd wordt op het eind. Zo´n icoon bij de film betrekken heeft Antichrist niet nodig. Kan zelfs dweperig worden opgevat.

Nou dat heb ik er in elk geval ook niet uitgehaald, verre van zelfs. Ik heb nauwelijks Tarkovskiy achtige scenes gezien in elk geval, precies zoals Ramon K schrijft: beeldsymboliek is bij Tarkovskiy toch nauwelijks in directe zin aanwezig (al ben ik het het eens dat aanwezige symbolen helemaal niet eenduidig te interpreteren (moeten/hoeven) te zijn.

Vandaar dat ik de 'vrouwen'-verklaring zelf nog wel plausibel vind.

Al denk ik toch nog steeds dat we het niet té serieus moeten proberen te duiden (evenals de film zelf).

Ik bedoelde ook niet beeldsymboliek, maar het tempo en de visuele verbeeldingskracht, wat ik beeldtaal noem.

Verder zou ik geen overeenkomsten kunnen bedenken. Maar ik ben dan ook geen groot adept van Tarkovski.

Het lijkt me sowieso een schopje tegen de schenen van een aantal critici ja. Echte Von Trier humor.

toen ik antichrist zag staan

dacht iets heel ander film dan dit

meningen rondom mijn omgeving vinden deze film nergens opslaan een beetje lopen vrijen hier en daar en zielig lopen doen

heel erg onduidelijk. ik denk zelf dat deze film bedoeld is voor een hele ander doelgroep

Conclusie

Heel erge vage film

met ranzige vrij partytjes

Behoorlijk heftige film..

Mijn verwachtingen waren niet al te hoog, dankzij een discussie bijna een jaar geleden over Breaking the Waves (Von Trier). Dit was ook pas mijn eerste Von Trier, omdat ik hem zorgvuldig heb ontweken. Maar ik werd hier toch 'aangenaam' verrast.

Beklemmend drama, met een paar erg heftige scènes, sterke muziek (en achtergrondgeluid!)keuze en een erg 'mooie' beginscène.

Ik durf hier wel een kleine 4.5* aan kwijt.

Ik heb 1 scene opgemerkt die aan een film van Tarkovsky deed denken: Dafoe in een landschap van wuivend riet (de wind komt er doorheen). That's all. Misschien zijn er nog meer vanwege de locatie?

Maakt toch niet uit? Door gebruik te maken van symboliek stuur je je publiek (een) bepaalde richting(en) uit. Tarkovsky geloof niet in symboliek (zelfs al zou bepaalde symboliek multi-interpretabel zijn) en gelooft in de kracht van het beeld. Verder gelooft Tarkovsky in de lange take, terwijl Von Trier er regelmatig op los edit. Dus ik zie ook weinig gelijkenissen in beeldtaal. Dan mag je het nog gerust mooi vinden verder hoor!

En Watson in Breaking The Waves deelt kenmerken met een personage uit Dreyer's Ordet. Misschien zullen er wel een paar thematische overeenkomsten tussen Von Trier en Tarkovsky zijn, maar dan houdt het toch op? Vooral als de ode een cineast betreft die zo'n uitgesproken mening heeft over cinema (schreef er zelfs boeken over). En dat grafische geweld? Lijkt me ondenkbaar in Tarkovsky's cinema.

Ik zou een ode van Bay aan Ozu ook vreemd vinden als ie in de film zijn flitsende montage volhoudt.

Ik las net ook nog in een review dat de aftiteling in Cannes (dedicated to Tarkovsky) werd ontvangen met lachsalvo's.

Bij de brandstapel moest ik aan Zerkalo denken.

Die overeenkomsten zijn best bijzonder, omdat dit soort thema's in film niet bepaald gemeengoed zijn. Noem mij maar eens drie regisseurs die net zo veel en zo 'eigen' met religie bezig zijn in hun films als Dreyer, Von Trier en Tarkovsky.

Ik moest ook grinniken ja. Leuke grap van Von Trier.

Er zijn trouwens ook verhalen dat de helft van de zaal in Cannes langdurig applaudiseerde na afloop. Voor wat het waard is.

Dat is toch geen bijzondere overeenkomst? Zo'n algemene noemer als religie? Het gaat toch om uitwerking van je thema, je oprechtheid, de conclusies etc? (Bergman, Pasolini, Bunuel oa).

Von Trier heeft zelfs beweerd dat ie deze film enkel gemaakt had om uit een depressie te geraken. Ook heeft ie beweerd dat ie veel symboliek uit deze film (al dat Eden gezwets) had willen verwijderen. 'Eigen' my ass. Deze film van Von Trier heeft verder weinig met Tarkovsky van doen. Op, inderdaad, wat gelijkende shots na. Eerder hoogdravend.

Goh je bent wel erg met deze film bezig Ramon K, misschien vindt je 'm stiekem toch wel interessant (wil niet zeggen goed)

Dit is gewoon een film met ballen d.w.z. Von Trier had de ballen om een aantal zaken in beeld te brengen die je niet vaak ziet in een (arthouse) film. Die hele openingsscene al: een verschrikkelijke dood verschrikkelijk mooi in beeld brengen, dat is bijna heiligschennis. Die scene waarin Gainsbourg ter aarde stortte tijdens die begrafenis vond ik magistraal. Ik was in ieder geval best wel geshockeerd (in de zin van: Jezus dat Von Trier dat durft om dat zo in beeld te brengen).

Maar hij is er zeker in geslaagd een controversiële film te maken, of je het nou bagger vindt of niet, en dat is is heden ten dage al moeilijk genoeg.

Idd.

Of dat zo is begin ik me ook af te vragen. Bij films die mijn geen zier doen, post ik meestal ook niet veel....

Uhm... Begnini...