Antichrist (2009)

Dat kan zo lijken, maar voor mij is er geen tegenstrijdigheid.

Het thema op zich is uiteraard diepzinnig genoeg. Maar de personages in de film blijven daarin vooral erg oppervlakkig in het voor hen beoogde symbool hangen. Hun menselijke verhaal is verder zo weinig uitgewerkt dat ik niet echt met hen meeleefde doorheen de film. Niet meer dan in een derderangs horrorprent.

Daarbij komt nog dat ik de manier van in beeld brengen ook niet helemaal geslaagd vind. De camerabewegingen zijn vaak origineel maar onzorgvuldig uitgevoerd (een restant van dogme 95?). Stilistisch vloekt dat. Ik zou er nog van gaan denken dat dat het enige is wat Von Trier wil of kan, vloeken in de kerk.

Misschien belangrijk voor kerkgangers. Maar daar moet je mij niet bijrekenen.

Dan raad ik je aan (nog) eens naar Wild at Heart te kijken.

F**k, dat was ik ff helemaal vergeten... al was ie daar onvergetelijk...

Maar met zijn lelijke smoel en die maalstenen in zijn bakkes was die rol wel op zijn lijf geschreven natuurlijk (the man you love to hate)

Goede tip trouwens, moet ik dringend nogges herbekijken

Zeker doen. Ik heb het onlangs nog gedaan en ook de extra's op de dvd bekeken. Geniale film. Meesterwerk van een echte grootmeester. Antichrist daarentegen...

Ben ik niet helemaal met je eens. Handel past inderdaad helemaal perfect maar die scene is zo veel meer dan Handel alleen. Het spel met lichtinval vs sneeuw en water is geniaal, alles is tot in de puntjes perfect zoals dat water in de wasmachine dat op symbolische orgastische wijze door de machine klotst, details zoals de schoentjes die al verkeerd omstaan, symbolisch de sex OP het speelgoed van het kind en dan het prachtige contrast tussen haar gelukzalige klaarkomen en de dood van haar kind, op exact hetzelfde moment. Die scene zegt toch meer dan duizend woorden ? Tja, ik vind 't briljant. En dan heb ik nog niet eens over de surrealistische hints zoals de wijze waarop het menneke uit z'n box komt zetten. Alsof er hogere machten in het spel zijn dan de wil van dat jongetje. Deze scene is zo briljant uitgewerkt dat ik eigenlijk alleen maar aan Lynch kan denken als iemand die dit ook zou kunnen.

En over Lynch, dat zal waarschijnlijk altijd m'n favoriete regisseur blijven maar zoals iemand hier eerder aangaf, Antichrist doet me toch wel ietwat denken aan Lynch Meets Tarkovsky. And I love it

Ten dele waar, maar dat is niet het grootste probleem binnen de film. Dafoe schrijft op een gegeven moment 'nature' in de top van de piramide maar streept dit weer door. Dat rollenspel bevestigd dat: mocht de natuur het grote probleem zijn, dan kon de mens zich wel weren. Dan zouden de rationele therapiesessies van de man afdoende moeten zijn. Nee, het probleem is de natuur van de mens.

Dat hij uiteindelijk haar vermoordt, en niet andersom, staat er feitelijk buiten. Immers, deze moord is geen gekte, geen wraakzucht of een uiting van het kwaad, zoals de acties van de vrouw wel zijn. Je ziet Dafoe uiterst beheerst en rationeel zijn vrouw de nek omdraaien, omdat hij weet dat hij hiermee het kwaad overwint.


Ik wou dat ik het zelf gezegd had!

Erg interessant. Ik liep antuurlijk al een jaar geleden te stuiteren over deze film, en nu heb ik m dus mooi gezien. Een van de grote pluspunten is toch die von Trier oldskool style. Die man weet wat stileren is. De film maakt alleen daardoor al sterke indruk bij mij. En dan heeft de film ook nog is een plot. Beetje vreemd plot, dat wel. Het stappenplan van manlief vond ik een duidelijke kapstok voor de rest van het plot, maar toch heb ik iets gemist denk ik.

Toch vond ik de fantasie elementen een beetje raar overkomen. Onrealistisch aangezien de rest va nde film best naturel overkomt. Ik stoorde me er niet aan. Het keek goed weg, die afwisseling van psychologische diepgang en dan een soort van overkoepelend bijbelverhaal. Maar het blijft iets raars.

Het acteerwerk is zoals je bij von Trier kunt verwachten: intens. Kortom een van de betere films van dit jaar.

Dat is ook wat ik bedoelde met 'natuur'; niet alleen datgene dat je om je heenziet maar ook wat in je zit en niet te beheersen of te controleren is, dat haar haar angst inboezemde. True, haar angst was specifiek de natuur in haarzelf maar dat neemt niet weg dat deze natuur veel breder is dan haarzelf en daar zie ik toch weer de bevestiging die von Trier geeft in bijvoorbeeld die beesten en bomen.

Alleen, vraag ik me dan bij je laatste punt weer af, dat omdraaien van die vrouwelijke nek staat dan natuurlijk weer gelijk aan die genocide van de vrouwen, waarin het kwaad in de vrouw 'overwonnen' wordt. Echter, als ik dan die conclusie van haar thesis toepas, houdt dat dus impliciet ook in dat OOK hij 'evil' is door haar te vermoorden Maw, haar thesis wordt dus inderdaad bevestigd en het cirkeltje is weer rond. Het is dan de natuur die het kwaad in de mens brengt en ik kom dan toch weer bij m'n vergelijking met Hitler terug

Ik weet niet of ik je helemaal snap. Wat de vrouw tijdens het schrijven van haar thesis volgens mij 'ontdekte' was dat de vrouwen die in de geschiedenis zijn vermoord omdat ze heks en dergelijke zouden zijn, inderdaad het kwaad in zich droegen, met andere woorden: dat ze de straf verdienden. Het gaat hier om de 'ontdekking' van een verdorven, vrouwelijke natuur. In de film komen de man en de vrouw er vervolgens achter (mede vanwege die schoentjes) dat zij ook 'kwaad' is. Dat hij haar vermoord maakt hem dus niet 'evil', hij voltrekt slechts het gerechtvaardigd vonnis. Allemaal binnen de film, uiteraard.

De redenering uit haar thesis was dat de genocide op vrouwen plaatsvond omdat human nature evil zou zijn. Vervolgens zegt ze dat 'IF human nature is evil, that also goes for all the sisters'.
Ik zie (en heb het idee dat Von Trier het zo bedoelde) de moord op zijn vrouw als een exact voorbeeld van hoe vroeger die genocide is verlopen. Ik zie dan ook geen enkele rechtvaardiging voor haar dood en schrijf deze (zoals Von Trier het volgens mij bedoelt) toe aan human nature. Of misschien nog beter gezegd, misschien is er wel een rechtvaardiging voor haar dood (kun je stellen dat ze dat ' verdiend heeft' maar dat volgt dan ook weer uit een evil human nature. Je kan mij namelijk niet wijsmaken dat er een oprechte rechtvaardiging uit een soort van goedheid, voor een genocide te vinden is. Dus dan is het cirkeltje weer rond.
Of misschien nog beter geformuleerd dan: een rechtvaardiging voor een moord bestaat nooit en komt enkel en alleen voort uit human nature. En dan ook: het (onterechte) gevoel van rechtvaardiging van een (massa-)moord is dan weer het bewijs voor het 'kwaad' in human nature.
Nou ik er zo over nadenk, dan gaat deze ook niet bepaald minder diep dan Dogville al ging

Overigens, nu ik er over nadenk, ligt deze nog dichter op Dogville dan ik me besefte. Immers, in laatst genoemde draaide het voornamelijk ook al om de vraag of de genocide die zij aan het einde pleegt te verantwoorden was. Misschien moet je in die zin 'Antichrist' inhoudelijk wel als Von Trier's antwoord op zijn vragen uit Dogville zien.

Pfff ... nu ik er nog meer over nadenk is 't eigenlijk briljant ook. Immers, al die kortzichtige mensen stonden klappend in de bioscoop toen in Dogville de genocide plaats vond. En ik moet eerlijk toegeven dat er bij mij ook een dergelijk gevoel naarboven kwam in eerste instantie (en dat is uiteraard de kern van wat Von Trier met Dogville heeft willen laten zien). Pas als je je pysche laat rationaliseren (en je 'nature' buiten spel zet) zie je in dat er NOOIT een verantwoording voor een genocide is die je kan plaatsen in het licht van goedheid. Zo ontstaan oorlogen en ik denk dat Von Trier de vinger exact op de zere plek heeft gelegd. Echter, is er mijn inziens nog wel hoop voor de mensheid Immers, een mens is meer dan haar nature alleen. Bovendien, die nature in de mensheid is meer dan het 'kwade' alleen maar meer een ying/yang van kwaad vs goed.
Desalniettemin, nogmaals hulde voor Von Trier wat mij betreft.

De term 'horror' was absoluut van toepassing, mijn groeiende afgrijzen in aanmerking nemend toen ik begon te beseffen dat ik naar een onbegrijpelijke, pretentieuze kutfilm zat te kijken. Precies wat ik had gehoopt toen ik hoorde dat Von Trier een ‘horror’ ging maken dus.

De film gaat over complexe mensen met bijzonder moeilijke emoties. Hoe ik dat weet? Nou, dat is natuurlijk duidelijk te merken doordat de vrouw tijdens het neuken steevast in janken uitbarst. Zeer complex. En omdat een vechtpartij altijd uitmondt in neuken. En daarna weer janken natuurlijk. Een ware kermis van ingewikkelde emoties die de cinemafijnproever uiteraard op waarde weet te schatten.

Tussen de onbegrijpelijke emoties door blijft ook het horror-aspect niet onderbelicht. Al vroeg in de film zoomt L. Von Trier bijvoorbeeld, zonder enige verklaring of aanleiding overigens, in op een vaas bloemen en wordt de kijker tegelijk vergast op enge geluiden. Of wat te denken van die shot van een paar berkenboompjes in combinatie met enge geluiden. Het nut van de scènes is me nog steeds niet duidelijk, vooral omdat iedere context volledig ontbrak, maar ik moet zeggen dat de adrenaline bij mij wel begint te stromen als ik een bos bloemen of een paar berken zie.

Dan zijn er nog die geweldig uitgewerkte karakters, levensecht, wat een genie is die Von Trier toch. Kind gaat dood. Moeder gaat janken, masturberen, man slaan en dan neuken, janken en dan neuken, man slaan en dan janken… en dan weer neuken. Enfin, de gebruikelijke kost bij iemand die een kind verliest, neem ik aan.

Vader daarentegen is veerkrachtiger van geest. Hij begint al snel vol goede moed therapie te geven aan moeder. In tegenstelling tot moeder de vrouw is hij goed gehumeurd en lijkt hij zich niet al te druk meer te maken over dat incidentje met dat kind dat uit het raam flikkerde. Misschien was het een onsympathiek kind, ik weet het niet, maar hij was er in ieder geval erg snel overheen. Gaf de film wel wat luchtigs, moet ik zeggen.

Als kers op de taart was er het schitterende camerawerk. Bij wijze van cameraman had men een parkinsonpatiënt uitgerust met een shouldercam. Tjongejongejongejonge, was me dat even non-conformistisch. Echt nog NOOIT gezien. Dat die Von Trier het aandurft, zo’n stijlbreuk met zijn eerdere werk. Shouldercam, hoe komt die man erop.

Voor mij maakte het de film in ieder geval extra confronterend. Ik voelde me veel meer betrokken bij de gebeurtenissen omdat ik ‘in het echte leven’ ook altijd alles op en neer schokkend waarneem. Had dus echt het idee dat ik erbij was.

Absoluut een aanrader deze prent. Zit nog na te genieten van alle onbegrijpelijke emoties waar ik getuige van ben geweest. Niet kijken als je fobie hebt voor bossen bloemen, want dan zit er wel een heel eng shot in deze parel van een film.

P.S. Ook niet kijken als je bang bent voor stijve piemels. Dit is een film voor liefhebbers en die lijden natuurlijk niet aan die kleinburgerlijke angst voor close-ups van copulaties en erecties. In 1998 vond ik het porno-gegeven enorm vernieuwend in ‘Idioterne’ en elf jaar later vind ik het nog steeds buitengewoon vernieuwend. Ben niet zo burgerlijk dat ik dat niet vernieuwend vind ofzo.

EDIT: typo

Beter dan de film zelf.

4* voor de recensie van Phobophile.

Hehe. Bekijk een abstract kunstwerk als een schilderij van Mondriaan vanuit het perspectief van een kind, kraak het vervolgens af vanuit dat perspectief en je hebt de lachers op je hand hoor. Niet dat ik Phobophile wil vergelijken met een kind of Von Trier met Mondriaan, maar de analogie als geheel volstaat hier mijn inziens prima: als je in je eerste zin al aangeeft dat je een film niet begrepen hebt en 'm dan vanuit dat perspectief uitgebreid gaat afkraken is dat mijn inziens zowel nogal triviaal als onzinnig en voegt dat aan een inhoudelijke discussie absoluut niks toe. Maar goed, krijg ook niet de indruk dat Phobophile meer wil dan zijn ongenoegen spuien en dat mag hier uiteraard

Onder de liefhebbers van moderne kunst bevinden zich naar mijn idee ook een hoop mensen die niet durven te zeggen dat de keizer in zijn blote reet loopt. Wat dat betreft lijkt de analogie inderdaad in dit geval goed bruikbaar.

Als je wat minder druk zou zijn met het meewarig schudden van je hoofd, zou je misschien kunnen zien dat ik wel degelijk inhoudelijke kritiek geef. Volgens mij heb ik het zelfs behoorlijk overzichtelijk ingedeeld door in iedere alinea een ander aspect aan bod te laten komen.

Erg makkelijk om het hele verhaal af te doen met een 'je begrijpt het gewoon niet'.

Zitten in ieder geval heel veel waarheden in die recensie.

Tsja, als er al iets is wat je in deze film met porno linkt, zegt dat voor mij toch veel over je visie en referenties, en hoe serieus die, en dus ook de rest van je recensie, te nemen. Over je gradatie van "kleinburgelijkheid" zullen we verder ook maar beter zwijgen dan.

P.S. Was jij soms de persoon naast mij die voor een schilderij van Van Gogh de volgende opmerking maakte: ,,Zie dit geklad hier, lijkt wel gemaakt door een kleurenblinde Parkingson patient! De verf hangt er centimeters dik op, het perspectief klopt van geen bal, de kleuren zijn te fel en rechte lijnen lukt hem blijkbaar ook al niet!"

Wel, als jij het niet was, het was in ieder geval ook iemand die naar zijn visie en referenties een correcte analyse maakte van wat hij zag...

Nog een zonnig en prettig leven verder! (Twijfel ik niet aan.)

Ik probeer er op in te gaan, maar ik kan je redenatie echt niet volgen. Niet vervelend bedoeld.

Wel zie ik dat je met beide handen de kans aangrijpt om niet op mijn kritiek in te gaan. Ik begin een patroon te herkennen.

Zou toch aardig zijn als een van de liefhebbers van deze film eens zou reageren in de geest van:

"Nee, joh, dat inzoomen op die vaas bloemen was een heel goed idee. Kijk, Phobophile, het zit zo...[verklaring hier]"

Of

"Ja, die vader verandert inderdaad in één klap van 'vader' naar full time therapeut die zich kostelijk vermaakt met z'n flauwe therapeutische spelletjes, maar dat is heel verklaarbaar, mijn waarde Phobophile. Het is namelijk zo dat therapeuten, als ze een kind verliezen, ... [vul verklaring in].

Of

"Goh, vond je dat echt? Dat groepje berken is juist essentieel. Kijk, Phobophile, je hebt waarschijnlijk over het hoofd gezien dat....[verklaring].

Of

"Die close-up van die copulatie was een sleutelscene. Von Trier heeft in Dogville weliswaar ge-experimenteerd met het weglaten van alles wat niet noodzakelijk is. Maar die stijve snikkel was hier echt heel belangrijk. Wie kon anders verzinnen wat die man en die vrouw daar naakt op elkaar lagen te doen, beste Phobophile. We zijn immers niet allemaal helderziend."

Omgekeerd zou ik jou kunnen vragen of iedereen die verf op canvas smeert als een gelijke van Van Gogh gezien moet worden. Geen ijzersterke zet om dit er met de haren bij te slepen...

Het zal wel aan mij liggen ofzo, maar ik snap helemaal niks van deze film. Waarom heet het antichrist? Er gebeurd toch niks tegen christus ofzo? Ik heb hem 2 keer op pauze gezet omdat ik hem saai vond, maar wilde persé weten wat er met die vrouw aan de hand was. Heb hem daarom maar afgekeken. Ik werd helemaal gek van die vieze seksistische scenes. Ja ik hoop dat iemand me dit kan uitleggen, want mijn mening is: Hele erge tijdverspilling deze film!

Los van enige diepere betekenis inderdaad een stukje cinema wat erg goed werkte. Als je alleen maar op zoek bent naar zeer logische verklaringen en diepere lagen dan kan zo'n zoom best vervelend zijn, maar de combinatie van de muziek, het inzoomen op iets onbenulligs, het wel erg troebele en smerige water en het visueel zeer aangenaam moment maakt dit absoluut tot een mooie scene. Zat ik tijdens het kijken van de film ook al te denken.

Nu je het zegt, die emoties zijn inderdaad wel heel erg vereenvoudigd.

@Phobophile: kan jij het onstaan van het heelal verklaren? Het wat van voor de Big Bang? De sterrenhemel kan jouw waarschijnlijk niet ontroeren? Moet alles dan verklaard kunnen worden om erdoor ontroerd te raken?

Het is niet dat de liefhebbers van deze film niet op uw kritiek WILLEN ingaan, het is omdat het onmogelijk is, vanwege uw punt van kijken/ervaren, en bijvoorbeeld de mijne. Ik voel geen raakpunten, hoe kan ik dan concreet reageren? Dat wilde ik ook net aantonen in het Van Gogh verhaaltje.

Als je de film voor de tweede keer bekijkt, (of achteraf bekeken) geeft dit beeld je trouwens nog eens een diepere innerlijke gewaarwording...

een sublieme hint naar de nog te komen verschrikkingen in/van de natuur...

Weinig subliems aan imo. Ligt er ook wel vingerdik op en is als hint/symbool op zichzelf maar erg pover. Niettemin blijft het een erg sterke scene.

"subliem" volgens VanDale: "hoogst voortreffelijk"

Dat is wat ik wil zeggen , plus dat het wel degelijk in de film "past"

Zoals ik al zei, als hint weinig subliems aan. Als scene wel gewoon erg geslaagd.

Negeren dus wat mij betreft of het sarcasme met lichte ironie afwimpelen.

Wat Demini bedoelt met zijn analogie is dat jij de film afkraakt op punten die mensen helemaal niet als de sterke punten van de film beschouwen en jij dat wel doet voorkomen, dat lijkt me nogal duidelijk, toch ? Ik heb bijvoorbeeld nog niemand, op jou na, gehoord dat ie Antichrist zo briljant vond vanwege die penetratie scene.

Overigens, om op dat laatste dan toch nog even in te gaan, ik kan me er wel in vinden. Immers, het draait in AntiChrist om het dierlijke/natuurlijke/niet rationele in de mens en daar valt sex als niks anders onder (en de hoofdpersoon kan haar sexuele behoeftes ook niet meer controleren, de natuur wint het van haar rationele psyche en dat is waar ze zo bang voor is. Overigens vind ik dat laatste dan ook weer een erg sterke basis voor een film. Ik kan me de (min of meer) klassieker 'peeping Tom' herinneren waarin gesteld werd dat de grootste angst een spiegel van die angst zou zijn maar wat is er nou beangstigender dan het stellen dat er een kwaad in je zit waar je zelf geen controle over hebt ?

Overigens, ik heb helaas ooit een depressie geval in mijn nabije omgeving moeten meemaken. Ze had net als het hoofdpersonage ook paniekaanvallen en als je haar dan vroeg waar ze dan zo bang voor was, dan was dat de angst om 'gek te worden' of 'om zichzelf te verliezen'. Wat is er nou enger dan dat ? Ik begreep haar angstaanvallen daardoor wel in ieder geval en ik vind dat gegeven toch wel wat beanstigender dan een film over psychopaten, zombies, weerwolven, bloeddorstige monsters en ander gespuis Het is een ander soort angst, eentje die pas gaat groeien als je er over gaat denken.

ik had iets heel anders verwacht van de film .

het is natuurlijk heel erg wat dit echtpaar is overkomen, maar als ik ik had geweten waar het over zou gaan dan had ik hem waarschijnlijk helemaal niet gekeken.

Nee, maar mag ik je er nog maar eens op wijzen dat ik het 'porno-aspect' in een 'P.S.' heb toegevoegd aan de recensie. Het was niet bepaald het zwaartepunt in mijn betoog, zal ik maar zeggen.

Wie het wil hebben over elementaire dingen in de film zou eerder ingaan op:

- Vader die geen vader is, maar 100% therapeut;

- Achterlijke jank-neuk emoties;

- Het shouldercam -camerawerk dat geen enkele nuttige functie vervult en zeker al sinds de gebroeders Lumière als afgezaagd geldt, maar blijkbaar nog steeds voor 'non-conformistisch' moet doorgaan,

- Enz, enz.

Ook jij kiest niet de sterke punten van mijn recensie, gmx...

*grijnst sardonish*

Volgens mij heb je mijn stukje niet begrepen. Om dan nogmaals een analogie te gebruiken, jij kraakt een Ferrari af omdat je de kilometerteller niet mooi vindt, de antenne te kort en het viltje op het gaspedaal niet aantrekkelijk. Dat zijn toch helemaal niet de aspecten waarom de mensen die een Ferrari WEL mooi vinden die Ferrari om roemen ?

Overigens mag je op je bovenstaande punten best kritiek leveren en je mag uiteraard ook stellen dat dat voor jou doorslaggevend belangrijke punten zijn en je de film daarom maar niks vond, maar ga nou niet doen of de liefhebbers DAT nou juist de sterke punten zouden vinden.

Ik vind sarcasme altijd wel leuk.

Maar slachtoffer van het eigen sarcasme gaan spelen ronduit zielig.