Antichrist (2009)

M'n eerste Von Trier en meteen een knaller van formaat.

Ondanks dat ik bij de aftiteling nog met vragen zat, is Antichrist een film waar ik vanaf seconde één werd ingezogen (wat een openingsscène ) en pas weer losgelaten werd bij het verlaten van de zaal.

Naast de fenomenale intro nog tal van indrukwekkende scènes gezien. o.a. het lichaam dat één wordt met het groen. Antichrist bevat ook wel harde, confronterende scènes die voor sommigen als shockerend kunnen worden opgevat.

Overigens prima acteerwerk.

Pracht van een film. Heb het andere werk van Von Trier al jaren links laten liggen. Misschien toch maar eens werk van maken, hoewel ik waarschijnlijk iets heel anders dan deze Antichrist mag verwachten.

4,5 *

Ik denk dat het bijna ongezond is als je deze film in een keer in alle glorie hebt begrepen en geanalyseerd. Het is volgens mij niet Von Trier zijn bedoeling geweest om een film te maken waarin alles voor iedereen direct te begrijpen is.

Niet zo overschatten, die Von Trier, zo bijzonder is hij ook weer niet!

Maar je moet hem ook niet onderschatten. Breaking the Waves is een van de beste films van de jaren ’90. En Antichrist is een van de beste films van dit decennium. Dit houdt in dat hij minstens 2 decennia lang aan de top staat...

Ach, je moet er van houden.

Ik vind hem zwaar overschat en ben niet zo onder de indruk van zijn films, maar dat is mijn mening.

Sorry hoor, maar dat is er ver over vind ik. Von Trier staat daar ergens bij in de buurt van de top, waar er zovelen staan. Maar hij is bijlange niet het kaliber van Lynch of Kubrick, om er maar eens twee van kaliber te noemen.

Dancer in the Dark kon ik zelfs geen tweede keer aanzien terwijl ik hem eerst wel goed vond. En dat ik hem niet meer kon aanzien was niet omdat het een schrijnend verhaal is, maar omdat het met zoveel overdreven pathos verteld wordt dat het niet meer mooi is.

Of Dogville, een film die groots wil zijn in een eenvoudige setting maar niet boeiender is dan een slaappil.

De kracht van Von Trier, zoals behalve nu in Antichrist ook te zien was in Festen en The Idiots, ligt in het lichtjes provoceren. Maar die kracht is ook meteen zijn zwakte.

Haha, gelijk heb je. Vergissing van mij.

Voor de rest vind ik dat je deels gelijk hebt. Er zijn inderdaad objectieve criteria. Maar uiteindelijk maken die geen bal uit in het feit of je een film nu wel of niet goed vindt.

Berichten verplaatst naar Film > Algemeen > Laat jij je beïnvloeden door recensenten?

Twee sterren voor het MEESTERLIJKE begin van de film.

Voor de rest kon de film me niet echt boeien, ik moet ook zeggen dat ik een echte horrorfilm had verwacht maar dat was dit toch zeker niet. Ook houd ik niet zo van films die in verband staan met mytische en geloof gerelateerde onderwerpen, daar sta ik veel te ver vanaf. Voor de rest waren Dafoe en Gainsbourg wel op dreef maar het boeide me gewoon geen reet meer na een half uurtje.

Een geniale film! Naast heerlijk veel symboliek toont Von Trier zich ook een audiovisueel meester. Wat heb ik genoten van sommige scènes zeg. En net als bij Martyrs gebeurt hier ook weer hetzelfde wat de controverse betreft. Het geweld is toch echt helemaal in functie van de film en maar een klein onderdeel van een grootse film. Net geen 5 sterren vanwege een sporadische saaie scène, maar zeker een dikke 4,5*.

Hier de echte review.

Goede review, kan ik mij 99% in terug vinden.

Zeer goede review, leest ook lekker weg! Ik weet nog steeds niet wat ik nu met Antichrist aan moet...Over een tijdje nog maar eens herzien.

Gááááápfilm, na een half uur afgehaakt. 1*

Stem dan alsjeblieft niet.

Lars von Trier altijd een intrigerend cineast gevonden, maar ook na Antichrist nog steeds geen grote fan. Zijn films hebben iets tegendraads, een soort onbehaaglijke sfeer die er me van weerhoudt zijn cinema in de armen te sluiten. Niettemin wist Antichrist me de hele speelduur te boeien en bleef ik tot het einde met spanning kijken naar de strijd tussen de twee rouwende ouders.

Op visueel vlak ook een interessante prent en hoewel het coloriet per hoofdstuk verandert (en niet elke look even geslaagd is) zie je hier duidelijk een artiest aan het werk.

De acteurs zijn er overigens met verve in geslaagd op te gaan in het bizarre universum van de Dogme-peetvader. Gainsbourg, waar ik best een boontje voor heb, komt hier in mijn ogen echter wat theatraal voor de dag om me echt mee te slepen. Geef me dan toch maar Dafoe, waar ik het normaliter helemaal niet voor heb.

Duidelijk dat von Trier tijdens het schrijfproces een droefgeestige periode doormaakte en Antichrist is dan ook het resultaat van een ontketende regisseur die zwaar tekeer is gegaan. De film mag er zeker wezen maar het meedogenloze juweel waar ie wel eens wordt voor versleten zie ik er niet in. Ergens tussen 2,5 en 3 in.

Ik kan er niet zo veel mee. De film steekt goed in elkaar, weet wel een bijzondere sfeer te creëren, maar het doet me uiteindelijk helemaal niets. Alle lof voor die 10 minuten durende Aqua di gio reclame begrijp ik niet echt, trouwens.

ik neem aan dat dit jou mening is, want voor mij zijn het niet de beste films van 90 en nu. Dus het geld voor de liefhebbers van Von Trier, of voor jou

Vette film.

Echt een vette film. Ik kan geen andere moderne cineast verzinnen die dergelijke thematiek en dergelijke religieuze symboliek zo in een film durft te verwerken. Von Trier wortelt stevig in de traditie van Dreyer, Bergman en natuurlijk Tarkovsky, aan wie hij Antichrist opdroeg. Dat is direct al een meesterzet want zo dwingt hij alle critici die de film willen afkraken om een keer extra na te denken.

Dan de film zelf. In dit topic wordt de openingsscene de hemel in geprezen, wat mij met name op visueel vlak niet helemaal terecht lijkt. Daarvoor heeft het inderdaad teveel weg van een gelikte commercial. De compacte manier waarop Von Trier hier z'n uitgangspunt neerzet, de totaal andere stijl die hij daarvoor hanteert en de etherische muziek van Handel die de beelden ondersteunt maken het echter wel een erg sterk begin.
Vervolgens ontwikkelt zich het drama tussen een man en een vrouw in het bos van Eden. Dankzij de horror-elementen in beeld en geluid is dit vrij spannend maar inhoudelijk eigenlijk niet eens zo interessant. Daarbij blijven de personages veel meer abstract dan in het eerdere werk van Von Trier. Emotionele binding was er wat mij betreft minder, en dat is misschien maar goed ook.
In het laatste deel gaan namelijk alle remmen los. Von Trier spuwt je zijn themathiek over de vrouw, het kwaad en de rede in het gezicht. De breuk met de rest van zijn oeuvre is hier vrijwel totaal. Niet langer is de vrouw een goed wezen dat het kwaad bij anderen lijkt op te wekken, hier zit het kwaad in haarzelf. Hoe ik dit concreet moet interpreteren is me een raadsel, als je wat meer op de vlakte blijft kan je er nog wel wat zinnigs van maken. Zie bijvoorbeeld het reeds door Arnie gelinkte artikel: The visual theology of Von Trier. De schokkende beelden die Lars von Trier gebruikt zijn uitermate effectief en dus ook vanuit artistiek oogpunt legitiem (hoewel ik zelf meer geschokt werd door zijn eerdere films, die stuk voor stuk meer dramatisch-narratieve kracht hebben).
Het slot keert terug naar de stijl van het begin, en toont ons een Adam die wilde bessen eet, plots omringd door op het oog vredelievende vrouwen. Het lijkt de terugkeer naar een paradijselijke situatie. De strijd tegen het kwaad is gewonnen. Tsja, maak er maar wat van.

Von Trier laat ons er mee achter en levert zo opnieuw een vrijwel niet te hanteren film af. Weer volledig anders dan die van alle andere filmmakers en ook anders dan die van zichzelf. Zonder twijfel is VT inhoudelijk de meest interessante regisseur van dit moment, en waarschijnlijk de enige die een eigen, visuele theologie aan het uitwerken is. Antichrist is wat mij betreft echter geen meesterwerk. Wasington zal dat wellicht wel worden.

De minste Von Trier die ik al gezien heb (en dat zijn ze bijna allemaal), maar nog steeds op zijn minst erg interessant. Dat moet ik hem wel steeds nageven: hij slaagt er telkens in zich te vernieuwen, zonder daarbij echt het noorden te verliezen.

Wat me stoorde aan deze film is de moeilijke symboliek, de logge zwaarte en humorloosheid van een aantal scenes (terwijl op andere momenten wel de heerlijk satanische humor van Von Trier duidelijk te merken is) en de visuele wisselvalligheid - de film komt nooit echt in het goede ritme en is gedaan voordat je beseft dat er iets bereikt is.

Uiteraard ontken ik niet de schitterende acteerprestaties, de prachtige beelden, de vieze wreedheid en de interessante psychologische uitwerking (dat hij het grotendeels uit zijn eigen mentale stoornissen afgeleid heeft, maakt de film enkel fascinerender), maar als geheel is het toch net niet.

Ik moet wel zeggen dat ik de film in Duitsland gezien heb, in een Duitse dub. Die was heel goed gedaan en ik heb bij andere films al gemerkt dat het me niet zo kan schelen, maar bij een film waar de personages zo op elkaars huid zitten als hier, kan ik me voorstellen dat het origineel toch meer indruk kan maken. Misschien dat ik hem dus toch nog eens opnieuw moet bekijken.

Dat von Trier een intellectueel filosoof op niveau is liet hij al zien door in "Dogville" uiterst complexe doch boeiende vragen aan zijn publiek voor te schotelen. Ditmaal laat deze behoorlijk controversiele regisseur zien dat hij niet alleen op intellectueel gebied zijn mannetje staat; ook als kunstenaar mag hij gerust tot de groten worden gerekend. De openings scene is werkelijkwaar verbluffend mooi gestilleerd, maar ook die shots uit de droomwereld zijn zo sprookjesachtig onwerkelijk mooi dat je het gevoel krijgt dat er nauwelijks nog ruimte voor verbetering is en de afstand tot perfectie toch wel angstvallig klein is geworden.

Inhoudelijk ligt AntiChrist wat mij betreft in het verlengde van Dogville. Waar het in laatsgenoemde draait om de vraag in hoeverre je iemand mag straffen voor kwalijk gedrag dat zijn oorsprong heeft gevonden in zowel het gedrag van anderen als in 'nature' (uit het klassieke nature vs nurture vraagstuk), draait het in AntiChrist meer om de generieke vraag waar het kwaad als geheel vandaan komt. Von Trier's opvatting dat de bron van het kwaad de natuur is, is even controversieel als interessant en past bij de opvatting van Hitler die schreef dat de mens te ver van de 'wrede' natuur afstond en de gekunstelde maatschappij weer dichter bij de natuur moest komen; alhoewel Hitler deze filosofie omarmde en Von Trier naar mijn smaak meer iets wil laten zien dan dat hij oordeelt, is de controversie uiteraard niet te gering Wetende dat von Trier dit in zijn depressieve periode heeft geschreven gaat 't misschien trouwens wel wat verder dan 'laten zien' en zou het ook maar zo kunnen dat von Trier deze pessimistische blik op de wereld voor waar aanneemt.

4.5 * (met potentie tot verhoging naar 5)

Op zich vond ik het verhaal inhoudelijk te weinig diepgang hebben en zo kwamen de meest geweldadige scènes in de film op mij als nogal holle schokeffecten over. Al schokten ze mij na al de controverse erover eigenlijk niet.

De hele film kon me maar net genoeg boeien om te blijven kijken en dat is vooral te danken aan de sterke acteerprestaties van Charlotte Gainsbourg, terwijl Willem Dafoe me hier wat tegenviel.

Het lijkt mij eerder een nogal westers katholieke opvatting, waarin aan het ideaal van het volmaakt eeuwige wordt vastgeklampt en men altijd heeft geworsteld met de realiteit van het vergankelijke en de 'dierlijke' begeerte.

Als de kerk van God de katholieke moraal is, het transcendente, het blijvende, dan is de natuur, immanent, a-moreel en altijd veranderlijk, daar automatisch het tegendeel van. In die visie verwordt de natuur als immoreel dus tot kerk van Satan.

Geheel anders is dit in bijvoorbeeld het Chinese taoïsme, waarin tzu-jen (letterlijk 'het vanzelf-zo', de natuur zoals die spontaan van zichzelf is) centraal staat en het ideaal is daar als mens zo dicht mogelijk bij te blijven, stevig geaard in de stromingen en ritmes van de natuur.

Begin en het einde van de film is briljant!

Ik zou hier met deze quote op gereageerd hebben: "[...] the film is an artistic masterpiece, one that can't be 'read' in any conventional sense of the word, one that will continually disappoint and offend anyone that tries to look for a straightforward meaning. May Lars von Trier long continue to wind up the Daily Mail. If you don’t like that, go and see the Bourne fucking Identity."

Maar dan kom je met deze briljante analyse:

zie ook de eerder aangehaalde review hier

Is dat niet in tegenstrijdigheid met wat je eerst vermeld? Is dat niet diepzinnig genoeg? Heb je nog meer verhaal nodig? Is de manier waarop Von Trier deze themas in deze film tot beeld brengt niet briljant? Er worden pagina-lange analyses over deze film geschreven, omdat er geen diepgang inzit? Neen, hier geen hersenen-gemastrubeer-puzzelstuk verhaaltje, waar uiteindelijk alles netjes in elkaar valt, en daarna niets meer van blijft hangen, maar een modern kunstwerk, dat je bij je zieltje en geweten pakt en alles grondig door elkaar schud, zodat je je twee weken later nog zit af te vragen of de stukjes zowieso wel van dezelfde puzzel zijn.

Eerder heb je het over S. Kubrick en David Lynch als grootse filmmakers. Als je ze in hun juiste context plaatst past volgens mij Von Trier hier zeker bij. Laat ik ze eens vergelijken met bekende schilders, dan zie ik Kubrick als een kunstschilder uit de Gouden Eeuw, een Johannes Vermeer, een perfectionist, een grootmeester in de traditionele zin van het kunstschilderen (filmmaken), David Lynch is dan natuurlijk de meester van het surrealisme, maar meer een Salvador Dali (populist) dan een René Magritte. Lars Von Trier moet ik dan plaatsen tegenover Pablo Picasso. Een zoeker, een experimenteerder, iemand die tegen de schenen schopt van de gevestigde orde, een genie die de grenzen van de gernes, van de bestaande stromingen verkent, verlegt, en ook nieuwe stromingen creeert en vermengt. Picasso de grondlegger van het kubisme, Von Trier van Dogme. Picasso die eindigde met het abstracte, wie waar eindigt Von Trier?

Voor mij dus wel degelijk een filmmaker die behoort tot de absolute top, al vind ik deze film ook geen 100% geslaagd meesterwerk, maar andermaal een 100% geslaagd experiment. Een interessant werkstuk ontsproten uit de geest van een grote, ware kunstenaar.

Voor mij valt Dafoe eigenlijk altijd tegen, hier was hij iets beter, maar hij blijft inderdaad een van de zwakkere schakels in deze film.

De kracht van de openingsscene komt volgens mij voor 90% ten goede aan Handel. Diens Lascio Chi'o Pianga aria uit de opera Rinaldo is hier het ware stukje kunst dat zo al voor de nodige dramatiek zorgt (onvergetelijk ook in Farinelli, zie youtube ) Veel meer dan de reclamespotjes aandoende fotografie in ieder geval, al zijn de "scenes" dan toch wel weer sterk.