Antichrist (2009)

Ho ho ho, Martyrs oppervlakkig amusement Dat je er niet van houdt kan ik me indenken, maar als één film niet valt onder oppervlakkig amusement, dan is het Martyrs wel.

Vreemd trouwens dat user "bubba01" die film wél kan waarderen en "Antichrist" niet. Beiden zijn toch films waar je toch geen hapklare brokken in krijgt voorgeschoteld.

Oeioei toch, enkele Martyrs fans op de kast gejaagd. De manier waarop Lars von Trier het lijden van de mens in beeld brengt gaat toch wel heel wat dieper dan het prutswerk van Pascal Laugier. Bij Martyr laten veel mensen zich vangen door de intiemere beeldvoering, maar inhoudelijk is toch wel wat anders

Anders, ja. Maar Martyrs is daarmee nog geen hapklaar amusement.

Voor kant en klaar amusenment moet je À l'intérieur kijken.

Opvallend goed.

Ja maar dat is de Antichrist uiteraard niet. Je hebt er een degout- of je bent er kapot van.

Ik heb het woord 'amusement" ook niet gebruikt Ik vond Martyrs alles behalve amuzant. Eerder ongemakkelijk, klunzig gestructureerd en inhoudelijk infantiel.

Nee dat woord heb je niet gebruikt, alleen ik dacht even dat je het zo wel een beetje insinueerde. Maar je hebt het zelf al gezegd, Martyrs is inhoudelijk anders. Je vindt er gewoon geen zak aan en je hebt hem zelfs nog is een keer verhoogd naar een 1,0.

Ja ik moest toegeven dat ie wat beter was dan Twilight, About a Boy of Dear John enzo maar dat maakt em nog niet veel beter

Toch ben ik blij dat je hem (iets) beter vindt danTwilight, About a Boy en Dear John.

Hee eindelijk een verdiende 3* gemiddelde

Was ik de enige die een k#tgevoel had tijdens het kijken van deze film? Wat weer Lars je weer goed te raken door weer een sfeer op te roepen die je het gevoel geeft dat je een ordinaire voyeur bent die een zeer persoonlijk drama aanschouwt.

Kortom: wát een goede film!

Nee ik vind het ook een nare film, en het paradoxale; een meesterwerk tegelijk!

Daarom raad ik hem dan ook niet aan anderen aan, mits gepaard met de waarschuwing; dat dit geen prettige filmavondfilm is.

Ja je kan dit moeilijk entertainment noemen. Meer een soort ervaring, en wat voor één! Bizar.

Laatst nog een lijstje gemaakt van nu aktieve belangwekkende regisseur/auteurs....volgens mij Lars von Trier helemaal vergeten!!
Gelukkig heeft ie z'n eigen dogma's weer aan de wilgen gehangen en voegt nu een donkere en soms aan Tarkovsky verwante film toe aan zijn oeuvre.
Rationaliteit versus natuur/emotie ofwel de eeuwige strijd tussen Mars en Venus.
Genre-aanduiding "horror" is overigens compleet misplaatst al was het wel een hele tijd geleden dat ik bij een scene mijn hoofd even de andere kant heb opgedraaid.

Audiovisueel een werkelijk adembenemend mooie film. Ook qua acteerwerk: Dafoe en Gainsbourg spelen de pannen van het dak in deze film.

Van het verhaal begreep ik geen snars, maar na wat op internet rond te hebben gekeken, denk ik dat de conclusie van Apollinisch over het Munchausen syndroom de enige juiste is. Van Trier probeert je nog wat verder in de war te brengen door er een bijbelverhaaltje aan toe te voegen.

De martelingen zijn behoorlijk gruwelijk in beeld gebracht. De soundtrack is geweldig. Bij proloog en epiloog kreeg ik kippenvel van die klassieke muziek.

Prachtig !!!

Of misschien bedoelt ie wel dat het christendom één groot Münchhausensyndroom is. Ja, het is me er eentje .

Lol, dat zou ook nog eens kunnen. Maar je wil hier geen religieuze discussie opstarten

Nee, laten we dat niet doen. Het was eigenlijk ook niet meer dan een (flauw) grapje. Maar het is te gemakkelijk om het verhaal te reduceren tot de diagnose 'Münchhausen (by proxy)', en daar dan te stoppen. Of daar in deze film nu wel of geen sprake van is (of van welke diagnose uit het psychiatrisch handboek dan ook), doet er niet zoveel toe. Zoiets dient dan alleen om de handeling in gang te zetten, een middel voor Von Trier om een veel breder en dieper perspectief te bieden op mensen, hun relaties en de cultuur waaruit zij voortkomen en onderdeel van zijn.

Het is evident dat er iets niet in orde is met de vrouw (wat overigens anderszins ook geldt voor haar man, en bijgevolg voor hun relatie). Von Trier geeft in deze film voldoende aanknopingspunten om dat te verbreden naar de constatering dat 'er iets niet in orde is' met de mens en zijn cultuur. En wat mij betreft kan je die drie laatste woordjes beter weglaten, want de schijnbare aanklacht tegen het christendom die je in deze film óók zou kunnen zien, gaat dan uit van de in brede kring populaire illusie dat de wereld er zonder het christendom beter had uitgezien. Nee, de vorm was anders geweest, de inhoud niet. Blijft dus over de stelling: er is iets niet in orde met de mens. Dat is volgens mij trouwens óók, heel algemeen, het christelijke uitgangspunt, maar daar gaan we het dus niet over hebben.

Nou vooruit, laten we zeggen 'Münchhausen'. Dat antwoord roept dan de veel interessanter vraag op: hoe komt iemand aan dat syndroom? Wikipedia houdt het, zeer compact, op 'uiteenlopende emotionele redenen'. En die hebben we bij gelegenheid allemaal, niet alleen psychiatrische patiënten. Het lijkt me dat 'Antichrist' eerder dáárover gaat, dan dat er een geruststellend medisch etiketje op geplakt kan worden.

Ik heb eerlijk gezegd geen idee waar ik moet beginnen, Antichrist is een optelsom, keer op keer een schepje erbij, terwijl het al zo magistraal begint zie je de film eigenlijk alleen maar groeien en groeien. Er zijn geen woorden die deze film volledig recht doen, onbeschrijfelijk mooi!

Lars von Trier begint Antichrist met één van de mooiste scenes die ik ooit heb gezien. De zwart/wit beelden, compleet in slow-motion en ondersteund door fenomenale klassieke muziek, dit laat meteen zien hoe de film uit zal pakken, emotioneel, intiem, bikkelhard, en briljant in vorm. De toon is gezet, nu nog vasthouden, maar daar weet von Trier duidelijk raad mee.

Hier begint de intense ervaring, eerst lijkt het een beeld te schetsen van het verdriet, de verwerking van de tragische gebeurtenis, maar het speelt ook erg in op het schuldgevoel, 'ik had het kunnen stoppen', een soort zelfkwelling doet zich voor. De daarop volgende stukken zullen je dieper meesleuren in deze worsteling met het innerlijk, een film vol lagen, waar je pagina's over kunt lullen, maar waarbij het vooral leuk is om op het internet de vele verschillende interpretaties te lezen, want dat is volledig vrij gelaten.

De intense, vrij intieme atmosfeer die er gecreëerd wordt is niet alleen ongemakkelijk, maar ook bijzonder mooi. Von Trier weet hier als geen ander de emotie over te brengen op de kijker. Niet alleen dankzij het briljante spel van Willem Dafoe en Charlotte Gainsbourg, maar vooral dankzij de manier waarop Trier dit allemaal registreert, dicht op de huid, heel puur, en nergens de inhoud verdoezelen door de vorm aan te dikken, het gaat hand in hand.

Tegen het einde gaat het helemaal los, ontzettend hard en schokkend, al is dat een understatement, niet een misselijk gebeuren, maar gewoonweg sterk gebracht. Het brengt dat beetje extra mee wat de film een stuk meer memorabel maakt. Al met al is dit een overweldigende ervaring, één die ik te lang heb laten wachten, maar nu uiteindelijk al mijn gigantische verwachtingen waar heeft kunnen maken.

Snap ik de film? Nee, denk het niet. Maar dat lijkt het punt ook niet te zijn, integendeel, het is wel beter als het wat 'vrij' overkomt op de kijker, zet je aan het denken, en laat je ondertussen genieten van shots waar je U tegen zegt, visueel één van de mooiste films.

Ja klopt, dat heb ik ook al veel eerder gezegd - dat von Trier de sleutel geeft bij de kijker - en zeker niet alles aan de kijker geeft wat hij WIL zien. Voor een wat meer inhoudelijke analyse raad ik de fans aan om in de filosofie boeken te duiken en het hoofdstuk 'Nietzsche" maar eens te bekijken. En mocht je een geïnteresseerd zijn in kunstgeschiedenis. Kijk dan maar eens aandachtig naar Jeroen Bosh

Nog bedankt voor de reminder btw . Had 'm anders nog steeds niet gezien!

Dan zou ik maar rap eens aan Dancer in The Dark beginnen

Dit zal iig niet de laatste Von Trier zijn voor mij. Epidemic en Riget (&II) spreken me nog het meeste aan, afgaande op het plot dan. Maar ik pleur die Dancer in the Dark ook op het lijstje dan

dancer in the dark leunt qua 'rouwheid' zelfs nog dichter aan bij the Antichrist als Riget

Ook Dogville is adembenemend!

hilarische stemverdeling trouwens!

Nou ga hem maar is proberen dan.

Slecht begrepen films noem je dat

Ik leest net een interessante review op IMDb:

Wat een inhoudsloze, slappe drogreden... zéker gezien je top 10...

Nou heb hem gekeken maar iemand mag mij die film toch wel even uit komen leggen hoor.:S Waarom gaat dat wijf opeens haar vent nou afmaken. rare film hoor. daarom 2 sterren