Hellraiser: Judgment (2018)

Verre van perfect, maar het ziet er bijna uit als de meest authentieke Hellraiser sinds Bloodline (1996). Om wederom de rechten te kunnen behouden moest er weer eens een film worden gemaakt. Dit is al sinds jaar en dag het geval bij de franchise en ondanks dat er dus maar zeer beperkte middelen zijn om een film te maken deden sommige filmmakers nog hun best om er iets van te maken. Maar dat was niet altijd geval, met als absoluut dieptepunt deel 9: Revelations. Ditmaal mocht Special effects artiest Gary J. Tunnicliffe achter de camera plaats nemen. Deze was vanaf deel 3: Hell on Earth al betrokken bij de franchise. Niet dat nu direct heel hoopvol was want hij was ook verantwoordelijk voor het verhaal van de eerder genoemde deel negen. Maar eerlijk is eerlijk de film is op sommige momenten zeer mooi! Judgment begint erg goed met een man die verhoord wordt door "De Auditor" Een prachtig opening waar we rechter, jury en scherprechter aan het werk zien en lekker onsmakelijk is. Dit leek geïnspireerd te zijn op Nine Inch Nails - Pinion Met die opening wordt het ook direct duidelijk dat de film alleen fans zal plezieren! Helaas wordt het goede begin niet doorgezet en lijkt het volgende uur teveel op een SAW-kloon met een verhaaltje dat wel wat weg heeft van Seven. De film richt zich op drie rechercheurs die op jacht zijn naar de seriemoordenaar " de preceptor," die moord op basis van de Tien Geboden. Dit is soms te traag en afgezien van een paar leuke gore-momenten is het vrij mager. Toch vond ik het geen vervelende zit. De climax was prima en in de laatste momenten zien we nog een leuke en ambitieuze conclusie. In die climax is de nieuwe Pinhead ook het meest aanwezig en ik moet zeggen Paul T. Taylor zet een zeer goede Pinhead neer (Doug Bradley kan niemand natuurlijk laten vergeten) Het gebrek aan middelen is overduidelijk aan de film te zien maar de film bezit wel een grote charme en ondanks de budgettaire beperkingen lijden de speciale effecten er maar licht onder. Voor Hellraiser-fans zal het oordeel daarom dan ook net genoeg naar positief uitslaan om de film zijn bestaansrecht ​te rechtvaardigen.

Oh, en even wachten tot na de aftiteling want er is nog iets meer...

Triest.

Hellraiser moet ondertussen wel zo'n beetje de meest cynische (levende) filmreeks zijn. Om de zoveel jaar wordt er een vervolgje uitgebracht, niet omdat men nu zo graag een nieuwe Hellraiser wil maken, wel omdat men zo de rechten op de serie in het bezit houdt. Dat is er dan ook wel aan te zien.

Erg veel met het origineel heeft het niet meer te maken. Pinhead, tandjes, een paar kettingen en "the box" komen dan nog wel even voorbij, maar verder heeft men er een hoop extra rommel rondgeborduurd wat vooral afbraak doet aan het origineel. De hele opzet is het begin is lachwekkend, dat Pinhead het uiteindelijk aflegt tegen zo'n domme trees in een wit jasje is al helemaal karaktermoord.

Daartussen gaat het vooral over een politieonderzoekje naar één of andere seriemoordenaar. Twee barslechte acteurs, een twistje waar niemand op zit te wachten en een paar érg slechte dialogen onderstrepen alleen maar verder hoe diep deze reeks gezonken is. Tunnicliffe begon er zich ook aan te storen denk ik, want heel af en toe krijgen we een random shot van Pinhead die in een stoel zit, om de mensen er aan te herinneren dat dit een Hellraiser film is.

Qua regie is het ook echt om te janken. Slecht in beeld gebracht, de gore is erg goedkoop en de soundtrack is schatplichtig aan betere horrorfilms. Het budget zal dan niet al te hoog gelegen hebben, dat is gezien het gebrek aan talent in deze productie geen geldige reden geweest. Met een half miljoen en wat getalenteerd film maak je een film die brandhout maakt van deze onzin.

De reboot van het origineel komt er maar niet door, ondanks dat zowat alle interessante horrorregisseurs van de laatste 10 jaar al aan dat project gelinkt geweest zijn. Maar voor dit soort bizarre rommel wil men dan wel het licht op groen zetten. Mnee, dit verdient geen streepje meer dan het allerlaagste.

0.5*

De eerste twee Hellraiser films uit de jaren 80 waren gewoon goed (zeker wat betreft "Hellraiser II (1988)", maar daarna ging het snel bergafwaarts met de Hellraiser films ("Hellraiser III (1992)" heb ik zelfs nog in de bioscoop gezien tijdens een Horror marathon, waarbij men vanaf 12 uur 's nachts vier horrorfilms achter elkaar uitzond en deze was daarvan de laatste film) en na "Hellraiser: Bloodline (1996)" heb ik ook geen nieuwe Hellraiser films meer bekeken, totdat ik gisteravond besloot om deze nieuwe Hellraiser film te bekijken.

In dit verhaal keert de gevreesde Pinhead (Paul T. Taylor) terug in het volgende hoofdstuk van de Hellraiser reeks. Drie detectives, te weten de broers Sean Carter (Damon Carney) en David Carter (Randy Wayne) en Christine Egerton (Alexandra Harris) proberen een duivelse seriemoordenaar met de naam "Leermeester" te stoppen, maar worden in een doolhof van buitenaardse horror gezogen. Hier wachten de helse bewoners, inclusief de "Auditor" (Gary J. Tunnicliffe), de "Assessor" (John Gulager) en de driekoppige vrouwelijke "Jury" om een oordeel te vellen, waarna men terecht komt bij vrouwelijke "Cleaners" en de "Surgeon" (Jillyan Blundell).

De 12 minuten durende opening van het verhaal mocht er best wezen en daarin valt o.a. smerigheid (soms onsmakelijk om te zien), goor, bloot (de driekoppige vrouwelijke "Jury" en de vrouwelijke "Cleaners") en ranzige en vadsige figuren te zien en valt er zelfs ook wat te lachen en wel om de "Auditor", die leuk gespeeld werd door Gary J. Tunnicliffe en die eigenlijk ook de beste acteur is in deze film.

Na deze opening valt er hier en daar nog wat smerigheid (o.a. een hond in een dood vrouwenlichaam), goor, bloot en ranzige figuren te zien, maar krijg je voornamelijk een flauwe, niet boeiende en ook niet spannende thriller film te zien, die wel iets weghad van de films "The Silence of the Lambs (1991)" en "Se7en (1995)", maar dan wel met een achterlijke ontknoping, waarbij Sean Carter de "Leermeester" blijkt te zijn (die handelt namens de bijbel en hij heeft ook wat met het boek "A Tale of Two Cities" van Charles Dickens) en zijn broer David Carter blijkt een affaire te hebben met zijn vrouw Alison (Rheagan Wallace).

Hoewel Pinhead zeker in het verhaal voorkomt en ook zijn bekende Cenobiet's, komen deze wel pas na circa 70 minuten in actie (als het bekende puzzeldoosje wordt geopend), waarbij de film dan nog iets van 10 minuten duurt (inclusief extra scène in Hannover in Duitsland). De actie die Pinhead daarbij uitvoert op Sean (die wordt teruggestuurd, waarna hij wordt doodgeschoten door Christine), David en Alison stelt niet veel voor, maar zijn actie en dialogen gericht op Jophiel (Helena Grace Donald), zij is de engel die Adam en Eva uit het Hof van Eden deed verbannen, mochten er wel wezen. Zo duwt Pinhead pinnen uit zijn hoofd op haar voorhoofd en trekt ze haar uit elkaar met kettingen, waarna ze met haar laatste woorden zegt "Jezus wept !" (oftewel "Jezus huilde !" en dat werd ook al een aantal keren in de voorgaande Hellraiser films gezegd). Het is overigens Jophiel die als laatste lacht, want Pinhead wordt uiteindelijk verbannen naar de aarde als mens (en dus weer sterfelijk) en daar is hij niet blij mee.

De cast is zeker niet hoogstaand in deze low budget film en zeker wat betreft de drie hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Damon Carney, Randy Wayne en Alexandra Harris (wel een mooie vrouw overigens). Daarentegen vond ik Paul T. Taylor als Pinhead het best verdienstelijk doen en heb ik vooral genoten van Gary J. Tunnicliffe als de "Auditor" (die op een geweldige typemachine de bekentenissen van personen op papier tikt, waarna die beoordeeld worden door de "Assessor", die de papieren opeet en daarna uitbraakt, waarna de "Jury" aan de hand van het braaksel uiteindelijk het vonnis velt) met bril, waarbij hij me qua uiterlijk deed denken aan Woody Harrelson in de Actie / Misdaad film "Natural Born Killers (1994)". Hij speelde zijn rol namelijk heel leuk, waarbij ik regelmatig om hem moest (glim)lachen.

Hoewel Crystal Lanning (in de rol van Grace Montie, die na de opening van het verhaal vermoord wordt) maar heel eventjes te zien was in deze film, vond ik haar wel een fraaie verschijning om naar te kijken en dat geldt ook voor de vrouwen Alexandra Harris, Helena Grace Donald en Rheagan Wallace, maar acteren konden ze zeker niet.

Al met al een matige Hellraiser film zonder een sterk verhaal. Maar voor de fans van bizar zieke scenes (zoals ik), is deze low budget film wel nog een aanrader om eens te bekijken (duurt met circa 80 minuten ook niet lang).

Na het gedrocht Hellraiser: Revelations (2011) valt dit eigenlijk reuze mee. Sterker nog; er zitten een aantal fantastische scenes in. Die opening alleen al was voor mij genoeg om me niet met al te veel moeite door het inspiratieloze rechercheurs-verhaaltje heen te worstelen. Ik hoop echter (uiteraard) nog steeds dat Doug Bradley nog voor een laatste maal de make-up in mag voor een échte Hellraiser film, maar zo'n franchise zal niet snel uit de klauwen van de huidige studio worden gepikt. Voorlopig zullen we het dus moeten doen met toevoegingen van dit niveau.

Vergeleken met de vorige delen is dit best een aardige film. Het verhaal stelt bar weinig voor maar is nog wel te pruimen. Met name de opening is geweldig waardoor je de rest van de film vergeeft. Na een kwartier kakt de film ook behoorlijk in, maar door de eerste scenes heb je dat pas richting het eind door. Het einde is wat teleurstellend en redt helaas de film niet meer. Het acteerwerk is verder matig. De special effects zijn okay. Het begint hoopvol, maar stelt uiteindelijk toch enigszins teleur. 2.5

De uitspraak ‘beter dan de vorige’ was zelden zo betekenisloos als bij deze tiende Hellraiser. Want kwalitatief ónder deel 9 - Hellraiser: Revelations - zitten is praktisch onmogelijk. Al sinds de jaren 80 zit de Hellraiser serie op kwalitatief vlak in een kaarsrechte lijn naar beneden. In 2005 was dat dieptepunt nog Hellraiser: Hellworld, maar jaren later wist men met Revelations - een film die puur gemaakt werd om de rechten te behouden - daar nog flink onder te komen. Jaren later is er niets veranderd; nog steeds is er geen remake of reboot en heeft men een paar dollar beschikbaar om een vervolg te maken om de rechten van Hellraiser te houden. Niemand zal daarom een goede film verwachten, dus de vraag is vooral: hoe érg is deze Hellraiser: Judgement?

En dat valt deels nog best mee. De film bestaat namelijk heel sterk uit twee delen. Aan de ene kant is er de openingssequentie over een aantal vreemde figuren in een oud huis. Naar het schijnt is dit gebaseerd op een eerder script van regisseur Gary J. Tunnicliffe, de man die al sinds Hellraiser 3: Hell on Earth bij de franchise betrokken is. Maar hij kreeg geen geld voor zijn project, dus besloot hij het in een Hellraiser film te stoppen. Hij heeft zichzelf de leukste rol gegeven, die van de Auditor. Dit tafereel in de openingsscène (waarin onder meer ook regisseur John Gulager komt opdraven) is creatief, goor, bizar en best geestig. Het heeft weliswaar geen hol met Hellraiser te maken, maar het past wel in de sfeer. Zelfs Pinhead komt weer even voorbij, ditmaal wederom door een andere acteur gespeeld. Hij doet het prima, zeker in vergelijking met die vent uit Revelations. Maar het moge duidelijk zijn; de elementen aan Hellraiser: Judgement die best aardig werken hebben weinig te maken met Pinhead. Sterker nog, hij had er ook prima niet kunnen zijn.

Ditzelfde geldt voor het ander deel van de film; het politiedrama. Net als in de straight-to-DVD werkjes als Inferno, Hellseeker en Deader moeten er inwisselbare agenten zoeken naar een moordenaar, met één of andere twist als gevolg. Ditmaal ontmoeten we twee broers en een jonge chick, die op zoek zijn naar een moordenaar en tijdens hun zoektocht 5 seconden interactie hebben met Heather Langenkamp uit A Nightmare on Elm Street. Compleet willekeurig en onnodig, maar dat geldt voor het hele segment met de politieagenten, het voelt compleet overbodig en totaal niet interessant. Op een gegeven moment komen de verhaallijnen van de wezens uit de openingssequentie en de agenten wel bij elkaar, maar de film wordt er niet bepaald sterker van. Leek Hellraiser: Judgement meer op zijn eerste 10 minuten, dan had het zowaar een alleraardigste horror kunnen worden. Nu is de film niet veel meer waard dan een onverschillig ‘mwoah’- geluidje. Desondanks is dat een verbetering ten opzichte van die straight-to-video meuk sinds Hellraiser: Inferno. Maar het blijft een erg magere franchise, die Hellraiser.

2 sterren.

Tja, ik hoef niet veel toe te voegen gezien de uitleg van Chainsaw.

Best aardige opening met een paar gore scènes en gelukkig hier en daar weet wat ouderwetse hellraiser sfeer van de jaren 80. Maar het verhaal verloopt erg chaotisch en is niet echt vermakelijk. Het concept van de moordenaar vond ik wat aan de magere kant en de toevoeging van die engel vond ik wat bij de haren erbij getrokken. Uiteindelijk wordt er ook heel weinig mee gedaan. 4/10

Scenarist en regisseur Tunnicliffe geeft een frisse wending aan de langlopende franchise, ook dankzij zijn eigen rol als ‘The Auditor’ in een film die zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt en in Paul T. Taylor een waardige vervanger voor Doug Bradley heeft gevonden. Het verhaal betreft broer Sean [Damon Carney] en David Carter [Randy Wayne], detectives die onderzoek doen naar een seriemoordenaar genaamd ‘The Preceptor’ en ongevraagde hulp krijgen van FBI-agent Christine Egerton [Alexandra Harris]. De nieuwe Cenobites geven enige glans aan deze verder routinematige seriemoordenaarsthriller.

Een doordachte of verzorgde productie is Judgment in geen enkel opzicht, maar het kijkt aanzienlijk makkelijker weg dan zijn voorgangers. De eerste 10 minuten zijn direct eigenzinnig (ondanks de iets te opzettelijke poging om weird te zijn) en de voortzetting van het verhaal kan genieten van degelijke personages. Echt bovengemiddeld goed is het acteerwerk niet, maar de karakters hebben in ieder geval een onderscheidende persoonlijkheid. De aanwezigheid van Pinhead is weer teruggeschroefd ten opzichte van het negende deel, maar met een ietwat matige (nieuwe) acteur is dat helemaal niet erg. Het verhaal is ondertussen ver afgedwaald van het basisconcept, maar regisseur Gary J. Tunnicliffe zorgt in ieder geval weer voor een fantasierijke en excentrieke toonzetting. Ietwat onnozele antagonisten, een onrustige verhaalopbouw en het gebrek aan doeltreffende gore weerhouden een hoger cijfer.