Gake no Ue no Ponyo (2008)

Totaal niet mee eens. Gake no Ue no Ponyo is een prachtig gemaakt filmpje dat vooral schitterend geanimeerd is. Het verhaaltje is echter zo zoetsappig als het maar zijn kan en heeft ook vrij weinig om het lijf. Mijn probleem met films als Ponyo is dat ze ook echt puur en alleen gemaakt lijken te zijn voor kleine kinderen.

Waar de gemiddelde Disneyfilm nog een flinke dosis humor kent, waardoor die films vaak zeer genietbaar voor volwassenen zijn, is dat bij een film als deze totaal niet het geval. Het gemiddelde tekenfilmpje op Nickelodeon is grappiger en interessanter (wat verhaal betreft) dan Ponyo.

Wel vind ik dat de animatie schitterend is gedaan. Ponyo is een zeer geslaagde kinderfilm, maar is in mijn ogen voor filmkijkers die niet heel bekend zijn met animé (zoals ik), niet echt bijster interessant om te volgen.

2,5/3,0*

Ik verwachtte schitterende animatie, en misschien verwachtte ik wel te veel van deze film. Ok, ik bedacht me regelmatig wat een enorm werk het maken van zo'n film moet zijn geweest. Ook waren er een paar momenten waarin ik de beelden en tekeningen echt wel mooi vond.

Maar... Het verhaal en tekeningen zijn zo zoet dat ik na zo'n 20 minuten al helemaal verzadigd ben. En dan die muziek: mooie orkestrale arrangementen, nagedaan van westerse stukken, maar niet van westerse filmmuziek. Deze muziek is zo voor de hand liggend, dat het alleen maar bijdraagt aan de totale onïnteressantheid van dit verhaal.

Oh ja, en die schreeuwerige japanse kinderstemmetjes kan ik na een tijdje ook niet meer verdragen. En waarom is een mooie godin altijd een Westers figuur? Of zie je er een Indiase in? In ieder geval geen Japanner. Is dat westerse schoonheidsidiaal in Japan nou nog niet aan het vervagen?

Sprookjes moeten wat mij betreft een diepere laag, een levensles bevatten. Deze Tsunami-uitleg is veel te bedacht voor mij.

Helaas, je merkt het, deze film was niet echt iets voor mij...

Leuke Miyazaki, mooie animatie, maar toch net niet de magie van een film als Castle In The Sky of Kiki's Delivery Service. Ponyo is wel een hele schattige character overigens. Hier en daar komt de magie soms even boven drijven door een aantal mooie scenes en muziek. De film duurde wel iets te lang naar mijn gevoel.

Net geen 4*, maar wel een dikke 3,5*

Zelden een film gezien waarbij de verdeeldheid zo duidelijk te verklaren is: sommigen missen het serieuze en het ambiteuze van 'Spirited Away' e n 'Howl's Moving Castle', anderen leven op bij dit nostalgische pareltje en wanen zich terug in het tijdperk dat Miyazaki nog films maakte als 'My Neighbour Totoro'.

Persoonlijk deden het verderlichte karakter en de milde humor die onstaat door de schattige klungeligheid van de personages mij sterk denken aan Takahata's 'Pom Poko'. Miyazaki legt zijn boodschap er echter niet zo dik op en laat zijn film gewoon luchtig zijn - zonder verdere pretenties.

Bijgestaan door een sfeervolle score (die de juiste komische en dramatische accenten legt), speelt het over-the-top-karakter van 'Ponyo on the Cliff by the Sea' de film alleen maar in het voordeel.

Werkelijk hartverwarmende cinema...en daar doet Miyazaki het toch voor?

3,25*

Ben nog niet bekend met dit soort films. Heb ooit 1 gezien in filmmarathon, maar ben afgehaakt. Meer om de slaap.

Spirited Away staat op mijn must-see-lijstje. Vraag is: is het verstandig om eerst Spirited Away te zien? Om films van Hayao Miyazaki te leren kennen?

je hoeft geen film te zien om miyazaki te leren kennen, je moet gewoon open staan voor het verhaal, de animatie en de fanatasie

ik heb alle gibli's in door elkaar gekeken en af en toe zie je connecties en dat maakt het alleen maar leuker om de film nog eens te kijken want voor 1 kijkbeurt heb je niet genoeg gezien van 1 film

de animatie lijkt wel jaren 80 (of dat was de bedoeling?)..voor de rest wel ok imo

ik heb betere anime films gezien

De animatie is nog volledig met de hand gedaan zonder het gebruik van computers. Houd dat maar eens in de gaten bij de openingsscène met de honderden (zo niet duizenden) zeedieren.

Ja, prachtig filmpje weer van Miyazaki hoor. Lief, schattig, vermakelijk en prachtig geanimeerd. Dit zie ik toch liever dan al die strakke computer effecten. Prachtig met de hand getekend dit allemaal.

Het verhaaltje is niet bijzonder en is érg zoetzappig, maar dat brengt z'n charmes ook weer met zich mee in deze Ponyo. Prachtige beelden van het dorpje, de heuvels (en het huisje erop), de zee, de gevaarlijke weg waar Sosuke's moeder overheen scheurt, maar toch vooral het laatste half uurtje waar het hele dorp ondergespoeld is en Sosuke en Ponyo er overheen varen op hun bootje. Geweldig om al die huisjes onder water te zien, prachtig gedaan. Ook de chemie tussen Ponyo en Sosuke was prachtig. Ik heb Miyazaki's ''magie'' niet gemist in ieder geval.

Erg fantasierijk gebracht weer door Miyazaki. Ik prefereer Ghibli nog steeds makkelijk boven Pixar. Prachtige stijl, heerlijke sfeer, ongelovelijk - en erg mooi gedetaileerde - beelden. Ik heb weer genoten. Hele dikke voldoende. Eén om op dvd te hebben.

Zoveelste erg leuke film van regisseur Miyazaki en zijn Studio Ghibli. Alle facetten die we inmiddels al gewend zijn uit onder meer Spirited Away, My Neighbour Totoro en Laputa: Castle in the Sky zijn dan ook weer aanwezig. Van de grappige en lieve kinderhoofdrollen tot de grote ontdekkingsreis die zij doormaken. Dat alles overgoten met de vrolijke muziek en de met veel gevoel voor fantasie gemaakte animaties zorgt voor wederom anderhalf uur een grote glimlach op je gezicht.

4*

Eigentijdse Ghibli magie.....

Ponyo on a Cliff overtreft mijn stoutste verwachtingen en blijkt een bonte, creatieve stoet aan schattigheid aan boord te hebben. De Ghibli magie weet gedurende de hele film flink huis te houden. Het begin in de onderwaterwereld oogt gelijk fabelachtig, de optiteling statig. Susuke, Ponyo en de zussen van Ponyo zijn allemaal weergaloos lief en prachtig vormgegeven. Magnifiek, zoals de zussen de tovenaar dwarsbomen, door hem te kietelen als hij voet aan wal probeert te zetten of als ze Ponyo helpen te bevrijden, wat een kettingreactie in werking zet.

Ik vond de manier waarop Miyazaki soms maar bleef voortborduren op het uitbouwen van een scene fenomenaal. De manier waarop de storm werd gevisualiseerd, maakte dat je intens bij de film betrokken was en geeft duidelijk het kwaliteit cq mentaliteitsverschil met Pixar aan. Ponyo on a Cliff baadt in een grandioze sfeer waarin een storm niet binnen een paar minuten afgelopen is om halsoverkop weer plaats te maken voor een duidelijk plot.

Ponyo on a Cliff blijft gedurende zijn hele speelduur luchtig aanvoelen. Zelfs als de storm ervoor heeft gezorgd dat de moeder van Susuke spoorloos verdwenen is en plots opdoemt in een luchtbel, ''die ik in het begin nog aanzag voor het hiernamaals'', heeft Miyazaki vooral veel oog voor mooie beelden van de onderwater gelopen stad, een schepenkerkhof dat herrezen wordt en de wonderbaarlijke avonturen die Sosuke en Ponyo samen beleven, al dan niet op de huid gezeten door een wat illustere figuur. De animatie ziet er knap verzorgd uit en de personages zijn allemaal schatten van mensen, met hun eigenaardigheden. De oude dames vond ik lief en goed passen binnen de toonzetting van de film.

Miyazaki slaagt er in om van een simpel verhaal een sensationele, met kleuren overgoten film te maken, zonder dat de aangename, luchtige sfeer waarin iedereen residenteert in gevaar komt. Joe Hisaishi bewijst het ongelijk van Takeshi Kitano om hem niet meer voor zijn filmkar te spannen. De muziek is spannend en schattig tegelijk en eenmaal de eindtune is ingezet is er geen ontkomen meer aan! Ponyo, Ponyo.....Ik zie mij genoodzaakt om na een periode van ruim een jaar film kijken, weer eens 5* van stal te halen.

Kitano heeft wel eens geroepen dat Hisaishi te duur geworden is, al weet je bij Kitano eigenlijk nooit of hij iets ook echt meent.

Ik heb eigenlijk niets toe te voegen aan de omschrijving van maxcomthrilla dus ik stem gewoon in

Heerlijke film die ik nog heel vaak ga zien!

4,5*

top film echt een aanrader voor iedere animatie film liefhebber.

En als je hem voor de kids aanzet kan het ook wel maar het is

mischien op sommige stukjes wel ff moeilijk te begrijpen.

Denk echter wel dat het voor de kids veel meer voor de lieve

ponyo gaan dan voor het echte verhaal.

Een warme film, die zich vooral richt op kinderen, maar voor mij als groot kind ook een waar genot is om naar te kijken.

Wat opvalt aan de films van Miyazaki is dat zijn films altijd iets vrolijks en warms hebben. Een kleurrijke wereld zet hij zijn eveneens kleurrijke personages in. Hij weet zijn verhalen zo goed te vullen en over te brengen, dat je er meteen vanaf het eerste minuut al een zwak voor hebt. Komt ook mede door de muziek van Hisaishi die weer geweldig werk levert om de wereld nog mooier te laten overkomen. Het verhaaltje van een jongetje wat een goudvisje vind en hiermee een vriendschap opbouwt is erg leuk gevonden. Dit zijn ook de 2 leukste karakters van de film. Miyazaki heeft ze gewoon erg goed geschreven. Je vraagt je echt af waar hij dit allemaal vandaan haalt. Het blijft de hele tijd erg leuk om de gebeurtenissen te volgen en je te verwonderen over de prachtig gedetailleerde animaties. Helaas gaat het net als andere films van de regisseur en studio Ghibli op het laatst weer een beetje de verkeerde kant op en wordt er voor gekozen om het einde teveel uit te rekken en de moraal er nog eens metersdik boven op te leggen. Is dit erg, nee want dit vergeven we hem na het laten zien van dit warme en schattige verhaal wat je tot dan toe helemaal heeft meegesleept, ontroerd en vermaakt. Weer een topper van Miyazaki.

Een dik verdiende 4*

Meer een kinderfilm dan de andere Ghibli films die ik heb gezien, maar hij heeft mij toch wel kunnen bekoren. Op een donkere regenachtige zondagmiddag is dit de perfecte film om je uit je depressie te halen !

Ook hier komt trouwens het hele watervervuiling-vraagstuk aan bod, net als in Spirited Away. Leuk, hoe Miyazaki toch altijd weer een onderliggende boodschap naar voren weet te brengen.

De trailer zag er schitterend uit, maar ik blijf toch een beetje een hekel houden aan anime. Misschien brengt deze film daar wel verandering in!

Wat valt Hisaishi hier keihard tegen zeg. Erg vermakelijke Miyazaki trouwens!

Deze studio Ghibli film viel mij wat tegen.

De doelgroep voor Ponyo is overduidelijk een stuk jonger dan die van bijvoorbeeld Spirited Away en Howl's Moving Castle. De animatie doet ook een stap terug, deze ziet er namelijk simpel uit maar is gelukkig nog wel heel mooi en sierlijk.

Het eerste half uur vond ik nog wel leuk en boeiend maar daarna werd het allemaal iets te voor spelbaar en vooral té zoetsappig. Het glazuur van mijn tanden brak af.

Voor (jonge) kinderen is dit zeker een aanrader en voor animatie liefhebbers is zijn de onderwater scenes heerlijk maar voor het verhaal kunnen de meeste volwassen kijkers het beter laten.

De onderwaterscenes zijn geniaal, het laatste half overall erg goed en verder is het zeer aardig. Zweeft een beetje tussen het avontuurlijke en fantasierijke van Miyazaki zelf en de wat serieuzere kant die Takahata heeft. Deze komt in elk geval op nummer 7 in mijn Miyazaki top 10, maar dat zegt vooral veel over die eerste 6. 4 sterren.

Aardige anime, alleen werd het geschreeuw van Ponyo me soms even iets te veel.

Ondanks de slechte beeldkwaliteit en wel erg dubieuze ondertitels van een online versie heb ik dan toch de 'nieuwe' Miyazaki bekeken. Heb er achteraf weinig spijt van.

Ponyo on the Cliff doet af en toe in een flits aan Totoro denken, waarin de herkenbare huiselijke sfeer zich geweldig manifesteert.

Alles is ook zo vanzelfsprekend. Het verhaaltje mag dan wel wat mysterieus klinken (die commotie rond de vader), maar een uitleg voelt hier onnodig aan. Er zit tevens weer die subtiel verpakte moraal in, die eigen is aan Miyazaki. Alles in de zee leeft en moet gerespecteerd worden. Zelfs het water krijgt een gezicht.

Verder veel knappe scènes die weliswaar geen hoogstaande animatie bevatten, maar toch aanslaan. Eenvoud is troef. De scènes bij nacht bijvoorbeeld, wanneer ze morsetekens gebruiken, of die waarin de 'Godin' over het water glijdt. Studio Ghibli lijkt even een stap terug te zetten en eens diep in te ademen, wat absoluut geen slecht idee is.

Ik kon me er wel in vinden. Lekker ontspannend vertelseltje.

Heerlijke film weeral! Schitterende beelden ook, vooral de onderwaterwereld (eat this, Pixar!) en de hele storm-sequentie vond ik absoluut indrukwekkend. Het verhaal vond ik mooi, al ging het mythologische gedeelte me iets te ver, zo zonder enige introductie (waarom per se de hele wereld bijna moest vergaan en zo, gaat er bij mij niet zo in. Ook de watergodin vond ik net iets te veel kitsch naar mijn smaak. Maar goed, dat heb ik wel vaker bij Ghibli-films: ze zijn gebaseerd op een hoop dingen waar je gewoon als westerling niks van afweet... )
Vond de beelden ook echt mooi, waar de vorige Miyazaki-films echt naar perfectie op zoek gingen, is het hier vooral de schetsachtige stijl die de film maakt. en Ponyo is ook gewoon een heerlijk figuurtje, kan voor mijn part gerust naast Totoro staan.

Jammer genoeg heb ik hiermee weeral de laatste Ghibli-film gezien die ik nog niet kende, het wachten is andermaal op de nieuwe Takahata, of die film van Yonebayashi...

Vermakelijk, maar niet zo super als ik had gehoopt. De animatie is prima in orde, ik ben het er niet mee eens dat dit een sprong terug is, de animatie is in mijn ogen een flink stuk beter dan bijvoorbeeld Laputa. Muziek was okee, bij de ontsnapping van Ponyo leek het wel een beetje erg op de Walkürenritt van Wagner.

Verhaal was grappig, een beetje Kleine Zeemeermin-achtig, maar dan veel lieflijker. Het hele gedoe rond die vader van Ponyo had geschrapt kunnen worden. Ik snapte er ook helemaal niets van waarom de wereld zou vergaan. Dan wordt er ineens bijgehaald dat de maan op de aarde gaat vallen, kwam allemaal nogal random op me over. Nou ja, het zal wel zijn omdat hij zijn dochter niet kan missen. Het hele vader-verhaal verstoorde het evenwicht van de film, omdat er de hele tijd met een drama werd gedreigd dat nergens tot uiting kwam. Haal of die dreiging weg, of werk het juist uit (met de voorkeur in dit geval voor het eerste), want dit verstoort ook de sfeer.
Ik dacht eerst dat Lisa de oudere zus van Sousuke was. Ik heb geloof ik nog geen Japanse film gezien, waarbij de ouders bij de voornaam aangesproken werden. Grappig. Wat vervelend was, was het stemmetje van Ponyo. Dat begon op een gegeven moment toch wel te irriteren.

Al met al vermakelijk, maar niet geweldig.

Afgrijselijk gewoon. De animaties waren zeer matig en de Japanse stemmen pasten totaal niet bij de karakters en het klonk gewoon vreselijk als men begon te praten (beter gezegd gekrijs).

Fantastische film! Ik heb genoten van deze film! Niet het beste werk van Hayao Miyazaki, want Spirited Away blijft een pareltje, maar zeker leuk (en al helemaal leuk voor kinderen)

Iets minder mystieke lagen dan Spirited Away of Princess Mononoke maar absoluut mooi, vertederend en lief.

Schitterende animaties met de meest prachtige felle kleurtjes en tijdens de aftiteling zong ik nog even het Ponyo-lied mee.

Lief.

Ik zie dat allemaal goede sterren geeft, tja voor mij is echt kinderfilm.

Leuk dat je dan meteen daarna G-Force 4 sterren geeft. Maakt je motivatie niet meteen sterker.

Dat is logisch, G-Force maakt me spannender dan de Ponyo...

G-Force is heel anders, mooi beeld. Ponyo niet.