Gake no Ue no Ponyo (2008)

Vandaag deze film bij toeval gezien met gelukkig ook de Nederlandse stemmen eronder i.p.v. die vreselijke Aziatische stemmen. Hoewel animatie me niet echt ligt was dit best wel een leuke en soms ook aandoenlijke animatiefilm. Het verhaal was leuk gevonden en hetzelfde geldt voor de kleurrijke uitvoering. Het einde is misschien wat afgerateld maar was best goed. Het leukste karakter in deze animatie vond ik eigenlijk nog de stoere en dappere moeder van Sosuke.

De film heb ik ook een aantal jaren geleden gezien (althans een stukje ervan), maar tegen dat Aziatische gekrijs kon ik niet tegen (daarom mede ook niet uitgekeken). Ik ben normaal ook geen voorstander van "dubs" maar bij animatiefilms (zeker bij Aziatische) vind ik het nog wel te pruimen.

Aziatische gekrijs? Jongen, ga je mond spoelen. De Nederlandse dub was zeker niet slecht, maar haalt het bij lange niet bij de prachtige Japanse taal. Pfft, Aziatische gekrijs....

..tja, zijn natuurlijk volstrekt domme uitspraken. Geen energie aan verspillen, zo zonde.

Moet je inderdaad met dit warme weer ook niet doen, heeft ook geen zin overigens.

Dit

Feelgoodmovie to the Maxxx

Zo lief en schattig.. en mooie kleuren en magische tekeningen..

Een simpel en lief verhaaltje waar je niet te veel bij hoeft na te denken. Zo heb ik ze heel graag af en toe.

Ik wou deze al een tijdje heel graag zien om de Ghibli serie af te kunnen sluiten. Nou komt deze vanmiddag op televisie, dus dat komt goed uit. De trailer ziet er in ieder geval fijn en kleurrijk uit en als ik de bovenstaande reacties moet geloven dan is het een prettig filmpje.

[quote=4178875Nou komt deze vanmiddag op televisie, dus dat komt goed uit. ....... [/quote]

en wat vonden we ervan.?

in de Nederlandse nasynchronisatie, die toch anders is dan de Japanse met ondertitels.

Oh mooi, in't Nederlands

Zeer leuke Japanse animatiefilm!

Ik heb hem gezien op Nederland 3, waar de stemmen nederlands waren ingesproken. Volkomen begrijpelijk, maar toch jammer. Ik stoorde me daar net iets teveel aan.

Mooi was het in ieder geval, Miyazaki speelt hier in Ponyo on the Cliff by the Sea héél mooi met water. Meer bepaald wanneer de schattige karakters Sosuke en Ponyo met hun boot op de ondergelopen stad varen, zijn de beelden erg fraai!

Minpunt vind ik het verhaal.. opzich wel leuk tot betoverend, maar wat mij betreft net iets té simpel.

[quote]Serpicos schreef:

Zeer leuke Japanse animatiefilm!

Minpunt vind ik het verhaal.. opzich wel leuk tot betoverend, maar wat mij betreft net iets té simpel.[/quote

Het verhaal is inderdaad simpel, maar te simpel zou ik het persoonlijk niet noemen. Aan actie, drama en interactie tussen verschillende personages geen gebrek. Persoonlijk had ik graag wat meer achtergrond grekregen bij Ponyo's afkomst en vooral haar ouders. Daar gingen ze nogal snel overheen. Aan het verhaal zou ik niets veranderen.

Het is er weer eentje om in te lijsten. Ik gun Miyazaki zijn rust, maar hopelijk komt hij terug op zijn besluit om met pensioen te gaan. Op een of andere manier had ik mijn twijfels bij Ponyo. Waarschijnlijk omdat de tekenstijl op de poster vrij simpel is, maar de film zelf neemt deze direct weg. Weer een prachtig Miyazakisprookje. Ghibli heeft in artistiek opzicht het stokje van Disney (al twintig jaar geleden) overgenomen. Dit zou ik mijn (toekomstige?) kinderen veel eerder voorschotelen dan de kindermeuk uit de Verenigde Staten. Hier kan je heerlijk wegdromen in een mooi avontuur en prachtige animaties. Het is verbluffend hoe Miyazaki steeds weer met schitterende scenes komt. Ponyo is een lust voor het oog en laat je ouderwets wegdromen op de bank. Wat heb ik genoten van de ondergelopen wegen en bossen, waar lang uitgestorven vissen zwemmen.

Inderdaad weer heel mooi gemaakt waarbij je als kijker lekker kunt bij weg dromen. De kleuren zijn prachtig en de animatie is weer prachtig gedetailleerd uitgewerkt. De boodschap van het verhaal is duidelijk, maar het werkt niet echt verfrissend. Zorg voor onze natuur dragen is een opdracht, maar deze boodschap is al meermaals aan de kijker gebracht. Niks mis mee, maar dus ook geen pluspunt.

Ook het verhaal weet niet de volledige lengte te boeien, maar er is genoeg te zien. Conclusie : mooie, artistieke film. 7/10

Ik vond 'm top! De animatie was fantastisch en erg kleurrijk. Ook erg indrukwekkend dat het helemaal met de hand getekend is! Ik heb nu dus een Japans gesproken versie weten te bemachtigen. Ik ga hem straks dus voor een tweede keer bekijken!

Ponyo is mijn tweede Miyazaki-film, na Totoro. Het niveau van dat meesterwerk haalt deze film niet, maar het was toch weer genieten.

Ponyo is een vrolijk sprookje over de 5-jarige Sosuke die vriendschap sluit met de goudvis(?) Ponyo. Miyazaki snijdt grootse thema's aan - het voortbestaan van de hele aarde staat op het spel - maar eigenlijk is de kindervriendschap waar het echt om draait. Net als bij Totoro valt op hoe realistisch en liefdevol de personages worden neergezet. Sosuke is een échte kleuter en ook in zijn moeder Lisa, met al haar onhebbelijkheden, kun je je helemaal inleven.

Visueel is Ponyo prachtig. De scènes met de krioelende dieren, de Walkürenritt en de golven en het water zijn indrukwekkend. Ik kon de zilte zeelucht haast ruiken.

Ik heb de film de afgelopen weken een aantal keer gezien, samen met mijn dochter van 3. Ook zij vindt hem geweldig. De scènes met de woeste golven jagen haar wat angst aan.

De Nederlandse nasynchronisatie is prima, al is het Japanse origineel natuurlijk sfeervoller. Alleen de Nederlandse stem van Ponyo's vader Fujimoto vind ik minder goed getroffen. (In de Amerikaanse versie, die je verder gerust links kunt laten liggen, is dat trouwens een leuke rol van Liam Neeson.)

Hoeft niet natuurlijk. Maar de lagen motieven en thema's die je overduidelijk gemist hebt zijn typisch Japans. EcoCriticism, posthumanism enz. Zijn filosofie-boekenkasten over vol geschreven hoor.

Naar mijn idee gaat Ponyo een stuk minder diep dan de andere Miyazaki-films die ik heb gezien. Maar misschien snap ik hem gewoon niet of spreekt de thematiek (milieu en afwezige vaders?) me minder aan.

Het 'we-moeten-het-milieu-niet-verpesten' was overduidelijk aanwezig toch? Lijkt me niet dat iemand (kinderen daargelaten) dat zomaar overheen kijkt. Het mooie is dat het bij deze animatie niet vervelend en te moralistisch wordt gebracht. Als je bij deze film je kritische bril afzet, dan valt het allemaal nauwelijks op.

Ecocriticism is meer dan 'we-moeten-het-milieu-niet-verpesten'. Centraal staat bijvoorbeeld de binaire oppositie natuur-cultuur, die in Ponyo nu juist wordt geproblematiseerd.

Een kijker kan in een film zien wat hij wil, hoe weinig de film zelf daar ook aanleiding tot geeft. Dus als je bepaalde lagen actief negeert, dan kan je het als een simpel en lief verhaaltje zien. Mijn ervaring is dat kritisch interpretatief kijken niet gelijk staat aan minder ontspannen op de bank zitten. Ik zie een super cute vis/kind en tegelijkertijd probeer ik te letten op wat de maker me wil voorhouden.

lekker kleurrijk

schattig

magie,s

mooi

en deze film op zich haalt et niet tot Spirited Away

Mooi getekend zoals altijd, maar dit vond ik in tegenstelling tot de meeste films van Miyazaki wel eentje voor de échte kleintjes, met een verhaal die voor volwassenen weinig te bieden heeft. Omdat ik in deze film een element mis die volwassenen aan kan spreken hou ik het op 2,5*. Wel fraai getekend en uitstekend voor kleine kinderen.

ik heb hm op dvd voor maar €5 bij d media markt voor een meester werk als dit heb ik dat wel er voor over

Weer een draak van een animatie bekeken. Niet leuk, niet grappig, en een verhaal van likmetoges. Het verhaal zwabbert alle kanten heen. Het verschil in hoofdzaken en bijzaken doet er niet toe... zelf dingen die er überhaupt niet toe doen, voegen iets toe.

Het is stuntelig getekend. Nauwelijks of geen vertedering in te bekennen. Achterlijke wezentjes en potsierlijke figuren zie ik... heel erg veel zelfs. Maar je krijgt nergens een band mee.

De muziek slaat ook al vreselijk de plank mis. Los dat het erg slecht geent is op bekende klassieke werken, wordt het ingezet op de verkeerde momenten. Ach laat ook maar... het rammelt aan alle kanten. Wanstaltig zijn deze creaties.

Wat een fantastisch sprookje uit de Ghibli-stal. Een jochie vindt in de zee een goudvis, dat graag een mens wil zijn. Haar vader (een soort cross-over tussen David Bowie en een stereotiepe heks) ziet dat niet zitten en doet er alles aan om dat te laten gebeuren. Het ziet er fantastisch uit en het verhaal is ook gewoon leuk en charmant om te volgen. Bij dat laatste gaat het voor mij nogal eens mis met deze soort films. In de tweede helft gaan alle remmen altijd bizar los en dat is hier ook wel het geval, zij het dat het wel in dienst is van het verhaal en misschien dat ik het nu ook beter trek.

Leuke animatie die me toch wat minder raakt dan bijvoorbeeld Totoro of Spirited Away. De interactie tussen het jongetje en Ponyo was nog wel leuk, maar het ontbrak aan een goede villain: de vader van Ponyo vond ik niet zo'n leuk personage, wiens hekel aan mensen ook maar even kort werd aangestipt om snel weer te verdwijnen.

Nog steeds een heel aangenaam filmpje maar van Miyazaki had ik toch iets meer verwacht.

Een behoorlijke film van Miyazaki, al heeft hij ook beduidend betere films gemaakt. Het verhaal is het grootste minpunt, dat is behoorlijk kinderlijk en heeft weinig te bieden. Pluspunten zijn echter de animatie, de fantasierijke wereld die gecreëerd is en de vlotte wisselwerking tussen hoofdrolspelers Ponyo en Sosuke. De film is door deze pluspunten het aanzien wel waard.

Ik ben nog niet door de box heen maar tot nu toe is dit de mooiste beste Ghibli die ik gezien heb. Ik heb de volle tijd met kinderlijke verwondering en verheuging zitten kijken. De fantasie is grenzeloos en compleet eigen, het moraal eens niet te dik op de voorgrond maar voldoende om spanning te bieden, heersend is de zalige übercuteness en de constante magische sfeer; zo mooi verbeeld allemaal, prachtig. Enorm genoten, meer dan ooit van een Ghibli. Pronkstuk.