There Will Be Blood (2007)

Niet het absolute meesterwerk waar ik op hoopte, maar wel een bijzondere en sterke film. De film is groots, ambitieus en technisch perfect.

In alle rust en kalmte vertelt de film tamelijk rechtuit een episch verhaal over een zilverzoeker die een olieveld ontdekt en uitgroeit tot oliemagnaat. Het wordt een verhaal over hebzucht, religie en familie.

De film deed mij denken aan grootheden als Welles (Citizen Kane) en Kubrick. Grotendeels dankzij de allure en perfectie die ieder shot van de film uitstralen. Zowel wat er op het doek te zien als wat er te horen is. Want ook de geluidsband deed me denken aan Kubrick: het zonder schroom op nadrukkelijke wijze gebruik maken van bestaande, beroemde klassieke muziek, alsook de score van Radiohead's Johnny Greenwood. Zijn composities hebben veel gemeen met de klanken van Penderecki en Ligeti in The Shining en 2001.

Zoals alle PTA's is ook deze film weer ijzersterk geacteerd. Ik ben doorgaans geen liefhebber van Daniel Day Lewis, maar hier is hij fantastisch.

Ik vind het heerlijk hoe schaamteloos ambitieus Anderson ook met deze film weer is. Maar voor mij kwam het er ditmaal niet helemaal uit. Het eerste uur, anderhalf uur is fantastisch, maar gaandeweg wisten niet alle scenes de spanning vast te houden. Het feit dat de film afstandelijk is (m'n hart werd nergens aangeroerd ) en geen van de personages 'likable' is, maakt dat ook niet makkelijk. En soms werd er ook wel erg veel en uitgebreid gesproken.

Maar ik moet wel bekennen dat ik een vermoedelijk essentieel element van de film niet doorhad: Paul Dano speelt een dubbelrol. Eli en Paul Sunday vormen een tweeling. Het was mij niet opgevallen dat Dano twee namen had, noch dat het twee personages waren. Zijn rol vond ik al zo moeilijk te doorgronden, maar pas naderhand had ik door hoe dat kwam. Tijdens het kijken heb ik dus vast sommige scenes niet goed geinterpreteerd.

Een goede reden om de film nog een keer te bekijken dus. En alleen al vanwege de vele minutenlange scene waarin een oliebron vlam vat, Plainviews zoon doof wordt en Plainview uiteindelijk als een dirigent het moment aangeeft waarop een explosie de brand moet doven, vind ik dat verre van erg.

En ik kijk nu alweer uit naar PTA's volgende. Het zou mij niet verbazen als Anderson over een film of wat door velen in één adem met Kubrick genoemd wordt.

Waarom deze film in de IMDB top 25 staat is mij een groot raadsel. Zal wel alles te maken hebben met de naam van de regisseur, want de film op zich is een wangedrocht zoals je ze niet gauw ziet.
Om te beginnen is het hoofdpersonage zo cliché als maar zijn kan. Een zoveelste rise&fall-psychopaat die bij het publiek eerst sympathie moet wekken om daarna genadeloos toe te slaan als ongenaakbare klootzak. Daniel Day-Lewis acteert niet eens zo slecht, maar een oscar is toch wat hoog gegrepen, niet? Nuja, het past wel perfect binnen het Hollywood-straatje, dus in dat opzicht zal het wel terecht zijn.
Verhaaltechnisch heeft "There Will Be Blood" ook niet veel te bieden. Helaas. Meer dan een impressie van Plainfields saaie leventje als oliebaron zit er niet in. Komt er nog een subplotje bij rond een valse profeet die gewoon wat in de weg loopt. Hier had veel meer mee gedaan moeten worden, ofwel laat je het allemaal gewoon achterwege... De soundtrack was ook niet veel soeps. Bizarre deuntjes, dat wel, maar helemaal niet geschikt voor dit soort film. Een gedurfde poging van Anderson, maar het pakt helaas helemaal verkeerd uit. De film duurt verder ook veel te lang. Er had gerust drie kwartier film uitgeknipt kunnen worden zonder dat dit een negatieve invloed had op de storytelling.
Met stip de slechtste film die ik tot nu toe heb gezien in 2008.

Goh, goh, goh. Wat een film!

Ik ging met zeer hoge verwachtingen de filmzaal binnen. Een verhaal dat me zeer fel aansprak, Daniel Day-Lewis vermoedelijk in topvorm en Paul Thomas Anderson in de regiestoel. Maar wat ik de volgende 2,5 uur later te zien kreeg, overtrof mijn hoogste verwachtingen. Dit is een epos zoals ik er zelden één heb gezien.

Daniel Day-Lewis draagt deze film. Zonder hem was de film waarschijnlijk een stuk minder geweest. Hij doet in bijna elke scene mee en de scenes zonder hem zijn dan ook direct de minste momenten(als je al van mindere momenten kan spreken). Hij speelt met zo'n charisma en durf dat ik er geregeld kippenvel van kreeg. Toch mag ook zijn tegenspeler, Paul Dano, niet vergeten worden(wat eigenlijk wel het geval is geweest bij de Oscars, had toch tenminste genomineerd mogen zijn als bijrol). Deze speelt zijn rol namelijk ook magistraal en leeft zich zeer goed in in het personage dat hij moet vertolken.

Voor de rest ziet de film er beeldig uit(Paul Thomas Anderson kan het nog steeds) en vond ik de muziek juist super bij de film passen. De hoge tonen, de rare geluiden, zeer goed werk van Johnny Greenwood.

En dan het einde, ja, een geniaal einde van een magistraal epos. Paul Thomas Anderson wordt één van de grootste

5* en een hoge top 10 plaats.

De hoge tonen op het begin van de film beloven veel, maar niet zoveel als de film echt te bieden heeft.

Na twee dagen heb ik het idee dat ik hier nog steeds maar weinig zinnigs over kan zeggen behalve dat deze film een rare samenhang kent van factoren die ik wel en niet waardeer. Hij duurt wellicht te lang, is visueel prachtig, heeft een erg goede , sfeer bepalende muziekkeuze (deed me denken aan punch-drunk love, waar ik het een stuk minder gepast vond), zeer sterke, innemende hoofdrol, ronduit vervelende bijrol van Dano als Religious Freak maar bovenal is de film heel saai!!

Ik kan deze positieve en negatieve punten niet echt met elkaar rijmen in een sterren gerelateerd cijfer. Hou het voorlopig maar op een 2,75* naar beneden afgerond.

Ik vond het wel een sterk rise and fall verhaal. Lekker langzaam, maar niet traag. Prachtig in beeld gebracht, maar inderdaad nogal overaanwezige muziek. Toch werken die tonen wel voor de sfeer: mooie en kalme shots van de woestijn in cominatie met die rare tonen werken bevreemdend en beangstigend. Verder vooral Lewis erg goed (I drink your milkshake! I drink it up!), maar ook Dano houdt zich goed staande in dit dramatische epos. Na bezinking zijn 4 sterren toch ruim op zijn plaats.

Toch wel een tegenvaller. Waar Anderson zich in zijn andere films kenmerkt door een ontzetting goede timing en pacing; daar raakt hij het hier een beetje kwijt. Pakweg het eerste uur is fantastisch. Goede opbouw, waar je goed ziet hoe Plainview zijn zaken afhandelt en vooral visueel zit het verdomd goed in elkaar.

Maar vanaf het moment dat zijn zoon doof wordt gebeurt er eigenlijk niet zo veel interessants meer. De film wordt wat fragmentarisch. De psychologische ontwikkeling van Plainview is niet echt constant, het gaat met horten en stoten. Film blijft wel interessant genoeg, daar zorgt Anderson wel voor, maar uiteindelijk is het acteerwerk van Dano niet overtuigend genoeg om echte indruk te maken.

Jammer, want deze film is toch echt de eerste kleine misstap van Anderson. Volgende keer maar weer iets meer van zijn eigen krachten uitgaan; dan alles op de schouders van Day-Lewis te leggen. 3,5*

Hoe meer ik over deze film nadenk hoe beter hij wordt. Vooral de acteerprestatie van Day-Lewis wordt steeds beter, echt geniaal en die Oscar is meer dan terecht. Prachtig hoe Plainview langzaam maar zeker in een totale psychopaat veranderd (zonder dat hij echt psychopatische dingen doet, afgezien van het eind). Vooral na het ongeluk met zijn zoon wordt hij eng. Ook versterkt door de muziek kreeg ik de hele tijd het idee dat er een enorme geweldsuitbarsting zou komen. Die komt dan pas helemaal op het einde in een erg sterke scène.

Echt een film om nog eens te zien en om te kijken of sommige verhaallijntjes wat beter op zijn plek vallen, het nut van het gedoe met zijn zoon was me bijvoorbeeld niet helemaal duidelijk.

Voor nu een 4 voor een mooi uitziende, ijzersterk geacteerde film met een prachtige en unieke score.

Ja, goede film. Fascinerend spel van Daniel Day Lewis die terecht een Oscar heeft verzilverde hiervoor. Ook die andere Oscar voor camerawerk is verdient want de film is bijzonder fraai. Er zitten enkel spectaculaire stukjes cinematografie in. Ook de filmmuziek, die een belangrijke en nadrukkelijke rol speelt is erg sterk. Het zorgt voor een bijzonder "umheimlich" sfeertje, de hele film heb je het gevoel dat er ergens een bom aan het wegtikken is... Het is slechts wachten op het moment dat hij barst.

De bom in kwestie is natuurlijk Dhr Plainview, die als een soort kapitalistische dictator zijn leven leidt. Ik vond het ook erg mooi om eens een film te zien over de schaduwzijde van het succes van de "selfmade" zakenman, de oliemagnaat. Want om groot te worden en te blijven ontziet Plainview niemand. Egoïst, mensenhater pur sang, gebruikt hij de mensen in zijn omgeving om er zelf beter uit te komen. Mensen zijn niet meer en niet minder waardevol dan het gereedschap waarmee hij als eenvoudige zilverdelver vroeger de grond bewerkte. Nuttig voor zo lang het nodig en tot er iets beters beschikbaar komt en dus allemaal vervangbaar.

De film toont zeker niet de meest fraaie kant van de mensheid maar onderzoekt een hele donker zijde ervan, de film afdoen als een "rise and fall"- verhaaltje is het punt van de film totaal missen. De mannen in deze film zijn met zichzelf en het aardse bezig (letterlijk want er wordt diep gegraven, alsof het afdalen in de put met donkere aardolie een analogie is aan het afdalen aan de donkere kant van de menselijke natuur). Zelfs de vertegenwoordiger van het spirituele, die juist los zou moeten staan van dat aardse lijkt even krankzinnig en door de duivel bezeten als Plainview (geweldige, lichtelijk over the top rol ook van Paul Dano). De confrontaties tussen deze 2 mannen, die eigenlijk elkaars tegenpolen zouden moeten zijn maar feitelijk precies hetzelfde zijn, levert enkele nu al legendarische stukjes filmgeschiedenis op imo. De scene in de kerk, waarbij Plainview gedoopt gaat worden is volgens mij een instant klassieker.

Uiteindelijk heeft deze film wel iets weg van een Kubrick. Fascinerende en beklemmende film die langzaam maar zeker steeds verder wegzinkt in de diepzwarte teerput van de menselijke ziel. De film blijft ook erg hangen en ik denk dat There Will Be Blood met het herzien er alleen maar beter op zal worden.

4*

Zeg niet zulke onzinnige dingen! Volgens mij heb je helemaal niet op zitten tijdens There Will Be Blood en alle andere films van Anderson. Als je dat wel gedaan had dan had je allang geweten dat Anderson al één van de grootste regisseurs is!

...

Nu even serieus. Toen ik There Will Be Blood donderdag eindelijk zag wist ik dat dit een film zou zijn die niet iedereen zal bevallen. Anderson heeft een film gemaakt die niet gemakkelijk te duiden valt en waarvan de betekenis niet bepaald vast ligt. Het is een film waar iedereen volgens mij iets anders uit zou kunnen halen. Dat geldt misschien voor elke film, maar voor There Will Be Blood in het bijzonder.

De titel doet een martelfilm vol slachtpartijen in de stijl van Saw vermoeden, maar laat je niet voor de gek houden: de film bevat opvallend weinig bloed (en er vallen 'maar' 4 doden). De titel doet echter goed zijn werk, want hij herrinnert je er constant aan dat alles wel eens flink mis zou kunnen gaan. En dat doet het dan ook; al was het einde totaal anders dan ik had verwacht. Maar daarover later meer.

Paul Thomas Anderson had van de film met gemak een allegorie over de huidige oliemaatschappij kunnen maken, maar opvallend (en naar mijn mening gelukkig) genoeg laat hij dit achterwege. In plaats daarvan maakt Anderson er een karakterstudie van. En het karakter in kwestie is Daniel Plainview, een man met een bijzonder negatief beeld op de mensheid. Hij beweert dat hij het slechte in mensen ziet, dat er niets is in mensen wat de moeite waard is om te waarderen. Dit is de sleutel tot waar de film over gaat.

Ik lees veel berichten die beweren dat Plainview begint als een aardige man die langzaam een soort kwaadaardig monster wordt. Dit wil echter flink in twijfel trekken. Ik vond het moeilijk om in het eerste kwartier, waarin niet gepraat wordt, hoogte te krijgen van Plainvew. Geen idee of hij daarin wel sympathiek was of niet. Maar zodra hij eenmaal een echte olieman is deugt hij voor geen meter. Of hadden de gebruikers hier werkelijk het geovel dat het een prettige vent was toen hij op locatie aankwam om 'kwartels te gaan jagen'? Ik niet. De haat zat er al meteen, hoewel uiteraard nog niet zo aan de oppervlakte als in de latere scènes.

Wellicht denken mensen dat het zo'n sympathiek figuur is doordat hij bijna altijd mensen vriendelijk lachend benadert. Die lach vind ik erg typerend voor Plainview, want het is een soort ingestuurde glimlach; hij acteerd dat hij lacht om een vriendelijke indruk te maken. Maar zijn ogen vertellen de waarheid. Er is iets in zijn ogen dat ongeduld uitstraalt en zelfs een soort haat. Hoe dan ook, ik geloof er absoluut niets van dat Plainview verwildert puur en alleen door de gebeurtenissen waar de film zich voornamelijk op richt. Het was er al.

De rest van de film draait er vooral om dat deze kwade kant naar de duidelijke oppervlakte komt. Zoals Plainview zelf al aangeeft wil hij absoluut niet dat iemand anders succes heeft. Om dat te bereiken zal hij zelf succes moeten hebben. Ik denk zelf dat dit belangrijker is dan het geld. De film gaf mij nergens de indruk dat Plainview een echte geldwolf was. Het leek er meer op dat hij zichzelf probeerde bezig te houden en in dat proces andere mensen dwarsbomen. Waarom zou hij anders die mooie deal afwijzen die ervoor zorgt dat hij voor zijn geadopteerde zoontje kan zorgen? Plainview is net een haai: hij moet in beweging blijven om in leven te blijven. Er zijn gemakkelijker wegen naar rijkdom dan de weg die Plainview kiest, maar die wegen vergen minder beweging. En hij kan geen andere mensen dwarsbomen.

Daarbij wist Plainview denk ik dondersgoed wat er zou gebeuren als hij rijk zou zijn. Er zou niets meer zijn om te bereiken. Sommige berichten hier lijken te beweren dat Plainview op het einde bitter is omdat hij geen mensen meer om zich heen heeft. Zoals Charles Foster Kane in Citizen Kane. Het was echter de bedoeling van hem om van de mensen af te komen, zoals hij zelf beweerde. En hij had verder ook geen reden om zijn zoon weg te sturen. Nee, Plainview is niet verbitterd omdat hij geen mensen meer om zich heen heeft. Hij is verbitterd omdat hij geen doel meer heeft. Hij is te oud om zelf nog zo actief olie te gaan zoeken en alle noodzaak ervoor is ook verdwenen. Hij kan geen mensen meer dwarsbomen, omdat zijn leven hem tot isolement heeft gedreven. Wat dat betrefd had hijn wel mensen nodig.

Sommige mensen kunnen vinden dat Day-Lewis overacteerd in deze latere scènes, maar onthou wel dat Plainview hier nog maar slechts een geest is van zichzelf. Door zijn eenzaamheid heeft hij veel tijd om na te denken en zal hij langzaam in een karikatuur van zichzelf veranderen. De Plainview aan het begin van het verhaal was werkelijk een larger than life-karakter. De latere Plainview is een karakter dat larger than life probeert te zijn. Compleet terechte overacting als je het mij vraagt.

Dit verklaard het einde. Het einde is heel vreemd en het viel me al op dat veel critici het niets vonden. Persoonlijk vind ik het ten eerste dé scène die het meest aan de stijl van Andersons' vorige films deed denken. Ten tweede vind ik dit vooral de ultieme afronding voor het verhaal. Persoonlijk dacht ik, ook gezien de titel, dat het zou eindigen met een moord op Plainview. Dit einde zag ik niet aankomen. Maar het is deze laatste scène waarin Plainview weer even tot leven komt. De komst van Eli Sunday is waarlijk een geschenk uit de hemel voor Plainview, want zijn favoriete zwarte schaap komt weer in zijn leven. Hij heeft iemand die hij weer kapot kan maken en slaagt daar wonderwel in. Uiteindelijk doet hij iets wat hij volgens mij al de hele film wou doen: hij vermoord God, in de gedaante van Eli. Daarmee wordt hij werkelijk de duivel. De jongere Plainview was nog rationeel genoeg om Eli nooit op een dergelijke wijze aan te vallen. Maar de oude Plainview heeft geen ratio meer nodig en daarnaast is hij dronken. Hij weet dat zijn verhaal afgelopen is en maakt er voor zichzelf een waardig einde aan. Vandaar ook zijn vreemde reactie als hij zijn laatste opmerking maakt: "I'm finished." Wat maakt het nog uit?

Anderson had van Plainview een complete schurk kunnen maken, maar Anderson heeft nog nooit voor de gemakkelijke weg gekozen, dus dat doet hij hier ook niet. Vreemd is de relatie tussen Plainview en zijn geadopteerde zoon. Het is niet de meest warme vriendschap ooit in een film, maar soms had ik het gevoel dat Plainview toch wel om H.W. gaf. Maar we weten het nooit zeker. Anderson geeft ons in deze film geen antwoorden. Hij stelt slechts vragen. Dat maakt hem ook zo interessant.

Maar hij had het nooit kunnen doen zonder Daniel Day-Lewis. De man zet zijn beste rol tot nu toe neer en zijn acteerprestatie hoort misschien wel tot de 10 beste staaltjes acteerwerk die ik ooit heb gezien. Echt meesterlijk. De film is ook voor een groot deel een one-man-show. Er zijn natuurlijk sterke bijrollen, maar het draait toch constant om Plainview en de film bevat maar 1 scène waarin hij niet voorkomt.

Anderson heeft er dus een indrukwekkend werkje van gemaakt. Ook knap is dat hij zich niet door het formaat van zijn films laat afschrikken. Enerzijds is het een man die een groots epos weet te maken vol grote gebaren. Maar tegelijkertijd weet hij ook bij vlagen subtiel te zijn en zet hij kleine gebaren prachtig in. Maar bovenal biedt Anderson ons met There Will Be Blood een ervaring. Al deze bovengeschreven theorieën bedacht ik vooral achteraf en niet zozeer tijdens het kijken. Daarvoor had ik namelijk geen tijd want ik werd compleet meegezogen in deze filmwereld. There Will Be Blood wijkt wat af van Andersons vorige films, maar zijn hand valt toch nog wel te herkennen. Deze film komt vooral over als een mix tussen Citizen Kane en The Treasure of the Sierra Madre geregisseert door Stanley Kubrick. Jawel.

Verder wil ik nog kort samenvattend zeggen dat de muziek en cinematografie vrijwel perfect zijn en dat de film veel geweldige scènes bevat. Ik heb echter niet zo veel zin om ook daarover nu in detail te treden.

Het enige dat ik op de film aan te merken heb is dat hij iets minder verrassend is dan Andersons Boogie Nights en Magnolia, maar dat is nauwelijks een goed verwijt. Anderson heeft weer iets heel bijzonders gemaakt. Een duidelijk meesterwerk dat ik zeker nog eens wil zien. Niet een film voor iedereen, maar wel eentje die bij iedereen een kans verdient. Gek dat twee van zulke bijzondere en ietwat ongewone films als No Country for Old Men en There Will Be Blood uit hetzelfde jaar konden komen. Mag natuurlijk vaker gebeuren.

4,5*

Kort samengevat: Kos mag zich met recht verheugen op deze film

Behoorlijke tegenvaller toch. There Will Be Blood verloopt tergend langzaam en duurt gewoon veel te lang om mij echt te kunnen bekoren. Daniel-Day Lewis wel ijzersterk, en een behoorlijk verhaal, maar een voldoende kan ik helaas niet geven. 2.5*

Gemengde gevoelens!

In zijn eerdere films leek meneer hard opweg naar een klassiek filmmaker met een eigentijds gevoel. Wat hem ook meteen tot 1 van mijn favoriete filmmakers maakte. Prachtige belichting, en vaak heerlijke shots. Montage was vaak aan de rustige kant, maar duidelijk een goed oog voor timing. Waardoor ik me nog nooit heb verveelt bij zijn films.

Maar hier lijkt hij toch iets wat terug in de tijd te gaan, niet alleen qua verhaal maar ook qua uitvoering. Erg droge belichting vaak. En goed camerawerk dat wel, maar ik miste de flair die ik zag in Magnolia.

PT Anderson stopt me dan ook in een lastige positie. Zijn timing is nog steeds buitengewoon goed. En hij laat zijn acteurs altijd fantastisch acteren, kleine Plainview deed het ook fantastisch. En de dialogen waren vaak extreem sterk.

4 sterren dat zeker en het einde is perfect. Maar miste toch de moderne touch een beetje. Wil de film toch graag nog een keer zien. Ik ben er nog niet helemaal over uit...

Het meest relevante is toch al gezegd en dan vind ik het niet echt heel nuttig om er nog iets over te schrijven.

De film is bij vlagen geweldig, maar heeft net wat te storende elementen om nog van schoonheidsfoutjes te spreken. De laatste 20 minuten zijn gewoon te theatraal en de rol van Dano had wat handiger uitgewerkt kunnen worden.

Verder is er veel moois te zien en te horen, mooie intense scenes en acteerwerk en vooral de hele smerige oldschool-oliewinnig met dat zwarte goud wat overal tussen gaan zitten en overheen druipt is mooi om te zien.

Paul Thomas Anderson levert met deze film een werk af waar veel over nagepraat wordt zo blijkt. De een vind de film een meesterwerk de ander vindt het helemaal niets. Na deze film dan eindelijk gezien te hebben kan ik beide meningen wel begrijpen.

Dat de film een meesterwerk genoemd wordt is enkel en alleen te danken aan Daniel Day Lewis, die op een geweldige manier zijn rol neerzet. De man zijn houding, zijn accent en zijn manier van acteren zijn in deze film gewoon perfect waarvoor hulde.

Verder klopt het aardig wat Thildin al over de film zegt. Vond het camerawerk niet bijzonder, de muziek ook niet echt speciaal. Kan me voorstellen dat de film voor sommigen saai overkomt, omdat het tempo van de film nu eenmaal erg traag is. Ik vond het verhaal op zich vrij standaard en niet bijzonder, maar dankzij het goede einde, waardoor je toch over de film blijft nadenken en het geniale spel van Lewis kom ik tot 3,5* met een kleine kans op verhoging.

In ieder geval een film die stof tot nadenken geeft.

Hmm, nadat No Country for Old Men al een lichte tegenvaller was is ook die andere bejubelde en als meesterwerk binnengehaalde film, There Will Be Blood, niet geheel aan mij besteed.

Qua aankleding, camera en cast valt er hoegenaamd niets op de film aan te merken, en het eerste uur intrigeerd ontzettend; de persoon Plainview, zijn relatie met z'n zoon, z'n binnenkomst in de gemeenschap. Helaas valt daarna de spanning wat weg, wordt de film zelfs enigzins langdradig en is het slothoofdstuk te abrupt.

Ik had er geweldig veel zin in, maar blijf vooralsnog steken op 3 sterren...

Het ziet er allemaal leuk uit, maar de muziek werkte nogal op mijn zenuwen. Op een gegeven moment heb je wel door dat de muziek innerlijke gevoelens van personages uitdrukt en niet zozeer bij de rustige beelden hoeft te passen. Dat is op zich een leuke vinding.

Daar houdt het positieve wel een beetje op. Day Lewis acteert goed maar het neigt steeds meer naar overacting, en hij lijkt beter thuis op een toneel dan in een film. Het personage werd steeds onrealistischer en ongeloofwaardiger met zijn theatrale gedoe.

Het verhaal is op zich nog een beetje boeiend en de openingsscène, zonder woorden, doet qua eenvoud en onderhuidse spanning denken aan dat van Once Upon A Time In The West, maar verder... Brrr.

2.5 sterren

Ik vond Paul Dano anders niet onderdoen voor Daniel Day-Lewis in deze grootse prent.

There Will Be Blood voelt perfectionistisch aan. Het is daarom extra zuur (onvergeeflijk) dat de [ja, ik ook struikelde er over] grimeur vergeten was aandacht te schenken aan Paul Dano's '15 jaar later' look.

Prachtig camerawerk, onheilspellende soundtrack, rommelende oliebronnen, schmierende oliebaronnen, gedetailleerde aankleding, en 'the famous last words' van de film die nu al een plekje in m'n cinema-eindes top 100 hebben veroverd.

Jammer dat de film middenin in een flinke dip komt met de introductie van de zogenaamde halfbroer. Olie werd zeep.

Moddervette 4 sterren. Het probleem van het nastreven van perfectie en grootsheid is de grote kans te verzuipen. There Will Be Blood gaat gelukkig slechts een paar keer kopje onder.

Ik vond dit toch ook wel een dikke tegenvaller van deze hoopvolle

regisseur. Deze film had van mij 90 minuten mogen duren.

Daarbij moet het onderwerp je ook nog is aanspreken, alhoewel toch een mooi stukje geschiedenis is.

Wel prima geacteert, zoals je kan verwachten van D.Lewis.

Verder kabbelt de film steeds in herhaling naar mijn gevoel.

Desalnietemin een redelijke film.

There Will Be Blood heeft zijn herziening goed doorstaan, en is bij deze de beste film van de 21ste eeuw.

Een tweetal punten maken deze film voor mij legendarisch. Allereerst het acteren van DDL en het karakter van Daniel Plainview. DDL maakt van Plainview een zeer complex en onvoorspelbaar karakter. De gelaatsuitdrukkingen en de woede op het gezicht van Plainview zijn echt zeldzaam dreigend. Toch kon ik voor een deel met hem meeleven, daar ligt dan ook de kracht van het karakter.

Het tweede punt zijn de verschillende losse scènes. Stuk voor stuk pareltjes en niet één overbodig. Elke scène brengt een deel verhaal en is op zijn eigen manier qua inhoud vrij onvoorspelbaar. De echte hoogtepunten zijn wat mij betreft de doop van Plainview en natuurlijk de slotscène.

Een aantal dingen zijn mij nu wel duidelijker geworden. Zo is het zeker dat Eli en Paul twee verschillende karakters zijn, en ook dat H.W. niet zijn echte zoon is. Andere ontdekkingen zijn gevoelsmatig en zijn door ieder anders te interpreteren. Het gaat hier vooral om de beweegredenen van Plainview. Ik denk dat hij, zoals in de film gezegd wordt, vooral zijn tegenstanders niet wil laten slagen. Verder is zijn haat tegenover andere mensen overduidelijk. Toch heeft hij mensen om zich heen nodig. Vooral mensen die kunnen bevestigen wat een succes hij !op eigen kracht! heeft behaald. Zijn relatie met Eli bestaat vooral uit haat. Tegen Eli persoonlijk en tegen godsdienst. Zijn aversie tegen godsdienst is er omdat hij vindt dat je het alleen moet doen, en niet kan rekenen op een god. I am the Third Revelation

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Met name het karakter van DDL geeft de film zoveel lagen mee. Dat de film in de bioscoop gezien moet worden lijkt mij logisch. En wie nog niet overtuigd is: Daniel Day-Lewis evenaart hier Marlon Brando in The Godfather, en Paul Thomas Anderson evenaart hier Stanley Kubrick met 2001. Gaat dat zien.

Voor de tweede keer gezien in de bioscoop afgelopen weekend. Jammer dat de film op enkele momenten iets te veel trekt; verder is het weergaloos. Daniel Day Lewis zou voor alleen de eindscene al een oscar moeten krijgen.

Drrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrainage.....

Geweldig.

4*

Ik heb dan toch eindelijk de nieuwste film gezien van mijn favoriete regisseur. Dat het een hele andere film ging worden dan zijn voorgangers was al snel duidelijk en daar had ik ook een beetje schrik voor.

Het eerste deel vond ik vrij sterk en dan vooral het openingskwartier en de scene met de brandende boortoren waren subliem gefilmd. Nadien wordt de film iets langdradiger en blijft het niet altijd even interessant. Ik vind het jammer dat deze film nogal traag is, terwijl Boogie Nights en Magnolia een lekker hoog tempo hebben. Gelukkig weet Anderson mijn aandacht toch vast te houden door het juiste gebruik van muziek(trouwens zeer toepasselijk bij deze film) en de mooie cinematografie.

De thematiek in de film vond ik ook wel mooi: een egoistische kapitalist tegenover de familiale samenleving in het dorp en de concurrentie tussen Plainview en Eli Sunday die op het eerste gezicht tegnpolen zijn, maar eigenlijk twee charismatische leiders zijn die de grootste en de belangrijkste willen zijn. Al moet ik wel toegeven dat het thema van Magnolia mij meer boeide.

Day Lewis acteerde vooral het eerste deel ijzersterk en heeft die oscar in mijn ogen dus verdiend gewonnen al vind ik wel dat hij het laatste half uur op het randje van over the top acteerde, maar misschien hoort dit wel helemaal bij de krankzinnig geworden Plainview.

There will be blood krijgt van mij na een eerste kijkbeurt 4*. Het is een prima film maar ik vind zijn vorige films toch nog wat beter.

Het is misschien wel een vrij extreme uitspraak, maar ik hoop toch ook dat PTA de volgende keer weer een film maakt zoals Boogie Nights of Magnolia of dat hij weer uitpakt met een "luchtig" filmpje zoals Punch-drunk Love. PTA is natuurlijk nog jong en het is mooi dat hij zich toch ook eens waagt aan een ander soort film.

Anderson flikt het opnieuw: een vreemde, ietwat ontoegankelijke film maken die tóch goed is. Dit drama is misschien qua tempo niet vlot maar boort weer nieuwe invalshoeken aan in de wereld der film. Echter zonder Day-Lewis blijft er weinig van over. Langzaam sluiten de vingers zich om de keel van de kijker. Voor de één een tergende zit en voor de ander een waar meesterwerk. Wat je er ook van vind, de film maakt genoeg emoties los. Niet Anderson's beste maar dit zéér sfeervolle drama is goed.

‘There Will Be Blood’, de nieuwe Paul Thomas Anderson, was reeds vanaf zijn release een “gevreesd” gespreksonderwerp onder cinefielen. Het zou de film zijn van de twee grote kampen, zo liet ik me vertellen, en dat alles rond één centrale vraag: is het karakter van Daniel Day Lewis nu een grote karikatuur of niet? Helaas laat die vraag zich niet ondubbelzinnig beantwoorden: ergens wel, maar eigenlijk vooral ook niet. Tijd om daar eens over na te denken.

Paul Thomas Anderson is voor mij nog steeds meer een naam dan echt een cineast waarvan ik de kenmerken probleemloos kan onderschrijven. Van ‘Magnolia’ geloof ik dat het een emotioneel en visueel pareltje is, met ‘Punch-Drunk Love’ heb ik een standaard filmpje gezien met enigszins vreemde humor. En ook in ‘There Will Be Blood’ zie ik geen revolutionair figuur achter de camera: het kleurenpalet had indringender en ‘nijpender’ gekund; nu blijft alles nogal droogjes. Dat kan een bewuste keuze geweest zijn: de film draait bijgevolg immers eerder om 'het menselijke', dan om 'de situatie' – wat ons opnieuw bij de centrale vraag brengt.

Laat ons deze dan meteen trachten te beantwoorden. Aanvankelijk is Daniel een geloofwaardig figuur: een succesjager uit het dozijn die duidelijk zijn menselijke trekjes heeft – en daarom dus best realistisch overkomt. Ergens middenin verliest de film echter scherpte: Anderson trekt geen duidelijke lijn in zijn scenario en ‘There Will Be Blood’ blijft steken in zijn potentieel: hij legt alweer de nadruk bij Daniel, in plaats van een sociaal epos te maken. Niets mis mee, natuurlijk, maar hier gaat het helaas fout. In het laatste half uur gaat Daniel Day-Lewis in zijn onverbiddelijke vertolking zelfs voorbij aan de karikatuur, zover zijn we plots verwijderd van het personage dat de we al kenden. “Bastard in a basket!” - en terloops nog even een predikant een kopje kleiner maken - is dat wat Anderson verstaat onder de teloorgang van een karakter? Voor een film die initieel erg uitgebalanceerd overkomt verwacht je absoluut geen groteske finale zoals deze. En met Brahms op de aftiteling gaat het al helemaal de mist in.

‘There Will Be Blood’ verzandt met andere woorden in zijn goede bedoelingen. Driewerf hoera voor Paul Thomas Anderson die zijn score laat verzorgen door niemand minder dan Johnny Greenwood, maar mag het alstublieft ook nog functioneel zijn? Want wees eerlijk: het psychedelische geluid laat zich absoluut niet begeleiden door weinig suggestieve beelden, toch?
Zo af en toe staat een cineast op die weigert conventionele paden te bewandelen; Paul Thomas Anderson vindt bij hen aansluiting. Daar is niets op tegen, maar zo iemand moet verstandig genoeg zijn om geen geijkte paden te bewandelen en een simpele “olie”-film te maken. Conclusie? Interessant figuur, matige film. En zo bevind ik me noch in het ene, noch in het andere kamp.
2,75*

Wat me meteen opviel was de grote gelijkenis met The Treasure of the Sierra Madre. Heb het idee dat Anderson veel naar deze film heeft gekeken want hij lijkt er erg veel op, al is goud dan ingewisseld voor olie en Bogart voor Day-Lewis. Aangezien Magnolia zo ongeveer mijn favoriete film aller tijden is enorm hoge verwachtingen van There Will be Blood. Ze worden helaas niet waargemaakt. Ten eerste duurt de film simpelweg te lang. Voornamelijk omdat het redelijk standaard rise and fall verhaal erg voorspelbaar is. Bovendien is de hand van Anderson nauwelijks te herkennen. Daar waar Boogie Nights en Magnolia hem nog ruimte boden om zijn creativiteit te tonen zit hij hier duidelijk vast in het verhaal. Toch zijn er wel een aantal grote pluspunten. Allereerst de soundtrack maar nog belangrijker Day-Lewis. Hij is bijzonder sterk en zorgt er eigenlijk praktisch in zijn eentje voor dat de film nog op een dikke voldoende eindigt. Ondanks dat het een fikse tegenvaller was eindigt de film toch nog op 3,5 * maar hopelijk laat Anderson in zijn toekomstige films weer wat van zijn creatieve geest zien.

Hebzucht, was het niet één van de zeven hoofdzonden? Jawel. Heeft iedereen niet wel eens uit alle macht willen wínnen, om de ander te zien verliezen? Jawel. En is iedereen niet wel eens kinderachtig, en dat misschien veel te ver doorgeduwd?

Jawel. En nu 3 keer raden waar deze film over gaat. Heeft deze film het dan ook in zich om universeel herkenbaar en zelfs bijbels te zijn?

Het antwoord laat zich raden, maar is geen te onderschatten prestatie. De manier waarop P.T. Anderson hier een geobsedeerde, kwaaddenkende geest weet neer te zetten is legendarisch. Het zijn vooral de onderbuikgevoelens die hij gebruikt, en dat zijn nu net de gevoelens waar de serieuze filmliefhebber meer mee kan dan de gemiddelde filmkijker. There Will Be Blood is geen doorsnee, eenvoudig te snappen film, maar een perfect accuraat portret van een man die zijn emoties echter verstopt tussen 2 zinnen door. Niet zomaar op te merken, maar onbewust constant aanwezig. De bezetenheid van Day-Lewis is onstuitbaar, door uiteraard Day-Lewis' uitzinnige acteerprestatie, maar ook door Anderson. Hij is een meester van de subtekst en de dubbele betekenis, die je hoe dan ook oppikt. Wat je met de door Anderson opgeroepen gevoelens doet moet je helemaal zelf weten. Hij geeft je er geen kapstok voor, wat velen niet zal aanstaan. De film is compromisloos.

Maar zo krijgt hij het wel voor elkaar dat zo'n olie-uitbarsting werkelijk te intens voor woorden is. Schrijnend, schitterend, verschrikkelijk, alles. Geholpen door één van de sterkste soundtracks in jaren overigens, zelden zoveel unieke beklemming in zo weinig tonen gehoord. Wat ervan overblijft op cd weet ik niet, maar tijdens de film weet deze gitarist van Radiohead de scène's ongekend goed te ondersteunen, of zelfs op te stuwen. En dan vooral in die oliespuit-scène, wát een openmond moment. Het samenspel van verborgen emotie, camerazettingen, verlaten landschappen, muziek; het komt allemaal samen daar. Een magisch filmmoment om U tegen te zeggen.

Dat het deel daarvoor 'saai' is, boeit mij niet. Niks is saai als het fascineert. Daarom is het nogal een gok om een film 'saai' te maken, maar Anderson zegeviert. Minitieus weet hij Plainview te doorgronden en interessant te houden, zijn op-en ondergang van het juiste drama te voorzien en van sterke uitbarstingen te vergezellen. Het slaan van Eli in de modder en het wegsturen van zijn zoontje noem ik als zijnde zo'n uitbarsting. En het einde op de bowlingbaan is natuurlijk de últieme climax. Het script is een mirakeltje, evenals setting en detail.

Ik zou Plainview overigens niet willen zien als 'het kwaad'. Hij is gewoon vreselijk gefixeerd op zijn doel, tegen het maniakale aan, maar dat zit gewoon in hem. Hij haat mensen. Hij wil winnen. Ziek, krankzinnig, maar niet het kwaad. Hij is zelf ook een mens - hij vertegenwoordigt zelfs een stukje van ons allemaal.

En dat maakt hem zo geweldig. Zijn gevecht tegen de kerk onder leiding van de evenzo briljant acterende Paul Dano is één van de mooiste en uniekste filmgevechten ooit. Nog steeds koud en ver verwijderd van emotie, maar doordringend - hell's yeah!
Voor de filmliefhebber onmisbaar. Onwaarschijnlijk geniaal epos.

Anderson heeft zich wel eens teleurgesteld uitgelaten over de tegenvallende bezoekcijfers voor zijn films. Maar dat ligt gewoon compleet aan hem: hij kan het niet laten om films te maken voor de serieuze filmkijker. En die zijn nu eenmaal in mindere mate aanwezig. Lullig voor hem, maar een baken van hoop voor ons. Zeker als je bedenkt dat de sfeer wéér totaal anders is dan een Punch-Drunk Love of Magnolia!

4,5*

P.S. - Het hoesje meent dat er zwarte humor in de film zit. Klopt niks van. Ik heb niet één keer gelachen. Het feit dat de film nochtans verteerbaar is spreekt boekdelen.

Helemaal anders dan we van Anderson gewoon zijn. Geen surrealistisch kantje aan de film. Maar een drama met een keihard verhaal over altijd maar meer en meer willen. Ik ben er zeker van dat Daniel Plainview de geschiedenisboeken ingaat. Binnen 30 jaar praten we daar nog over zoals we nu nog praten over Vito Corleone en Randle McMurphy. Een schitterend en fascinerend personage subliem vertolkt door Daniel-Day Lewis, een terechte oscar. Films met z'n personage hebben bij mij zowiezo al een streepje voor maar toch zal deze film niet verder geraken dan 3,5*. Over de cinematografie en soundtrack geen kwaad woord, voor de soundtrack mocht de oscar ook voor naar There Will Be Blood gaan imo. Het probleem: De film duurt veel te lang. Ik vind het verhaal gewoon veel te dun en zich teveel op 1 ding richten om hier een film van 2:30u te gaan maken. Haalt het tempo uit de film en de amusementswaarde. Buiten Lewis vond ik het acteren ook niet hoog liggen, die priester acteert imo ondermaats.

Maw Daniel Plainview gaat de geschiedenisboeken in, de film zelf niet.

3,5*

Prachtige, maar ook zeer deprimerende film over een man die met groeiende rijkdom alles kwijtraakt, inclusief zichzelf. Na Gangs of New York ben ik nu volledig overtuigd van het grandioze acteertalent van Daniel-Day Lewis, die zijn rol met verve speelt. Je ziet hoe hij als Daniel Plainview zijn eerste fortuin met pijn en moeite weet te verdienen, en zo steeds verder gaat en conflicten ontstaan tussen hem en in principe alle mensen om hen heen, waar hij steeds meer van begint te vervreemden en de meeste zelfs steeds meer begint te haten. Ook de relatie met het jochie dat hij als zoon heeft aangenomen gaat sterk achteruit na een ongeluk waarbij het kind doof wordt, en Daniel niet meer weet wat hij met het kind aan moet. Daniel-Day Lewis weet op magistrale wijze te laten zien wat er gebeurt met iemand die alles wat hem menselijk maakt kwijtraakt. Maar gelukkig zorgt de rest van de cast met solide acteerprestaties voor tegengas, met name de jonge priester Eli, gespeeld door Paul Dano, zorgt voor een mooi contrast tussen het kwijtraken van je menselijkheid in hebzucht en hoe je menselijkheid ervoor kan zorgen dat je diep in de problemen kan komen. Geld maakt niet gelukkig, maar blind geloof ook niet. Dat is wat ik eruit opmaak.

Ik heb het voornamelijk over de geweldige acteerprestaties, maar dat betekent niet dat dat het enige is dat de film te bieden heeft. Hoewel de tijd wordt genomen om het verhaal te vertellen, boeit het van begin tot eind door prachtige cinematografie, die de landschappen en op die manier de groeiende eenzaamheid van Daniel goed weet te benadrukken. Hierbij werkt ook een onheilspellende en tevens onbeschrijfelijk mooie soundtrack om de sfeer erin te houden. De film kabbelt rustig voort met af en toe grootse momenten, zowel op het gebied van verhaalontwikkeling als acteergeweld, en het is niet voor iedereen. Maar het is zeker een filmervaring die iedereen een keer mee moet maken, al is het alleen maar om één van de beste acteerprestaties van in ieder geval de laatste tien jaar te zien.

4,5

Tegenvaller.

Na het zien van Magnolia, Boogie Nights & Punch-Drunk Love was ik erg benieuwd naar deze film.

Qua tempo verschilt deze film eigenlijk niet zoveel met de andere 3 films. Veel tijd wordt er besteed aan personage-opbouw, wat aan de film de nodige diepgang meegeeft. In deze scenes komt de klasse van Daniel-Day Lewis duidelijk naar voren. Helaas was zijn personage de enige die mij echt lag, maar ook hij haalde het niet bij personages als Donnie Smith en Barry Egan.

Visueel is de film verre van boeiend, beelden houden niet veel in, en als er een mooi schot voorbij komt wordt er te snel gecut. De soundtrack kan ik me helemaal niets meer van herinneren.

Het verhaal wist mij niet echt te boeien. De diepere betekenis, die brutaal in de schoot van de kijker wordt geschoven, laat weinig ruimte open voor eigen interpretatie/stof tot nadenken.

Deze film herkans ik zeker nog wel eens, maar voorlopig is/blijft het een onvoldoende.

Film gisteren onverwachts herzien. Ik was in de verwachting dat hij niet zou overleven op de televisie in een backpackershol, vooral in de wetenschap zijnde van de 15 minuten stilte in het begin....Dat moest wel problemen opleveren, maar nee.....

Je kunt slechts bespeuren dat er een perfectionist aan het werk was. Het camerawerk is absoluut niet slecht, Anderson heeft duidelijk een bepaalde visie voor ogen en denkt veel na over interessante kadreringen, vooral in de dialogen plaatst hij Plainview vaak tegenover zijn tegenspeler, beiden zowat half uit het beeld verdwenen. Alsof hij hiermee wil impliceren dat Plainview altijd lijnrecht tegenover andere mensen heeft gestaan.

Verder is er goed nagedacht over de landschapsfotografie, waarbij Anderson wel degelijk getracht heeft om het allemaal wat extra te belichten. Toch, voelde het ook duk zat aan als een grote, dorre, ongeinspireerde zandbak. Niet gelijk woorden die bijdroegen tot een mythische kijkervaring, maar vooral een van gemiste kansen.

De muziek is zeker niet anoniem of slecht maar faalt te vaak om de film een grimmige look aan te meten en als dit gebeurt dan lijkt het allemaal ineens verdacht veel op de oversteek van de apenplaneet naar de ruimte in 2001: A Space Odyssey, hiermee doelend op het moment bij de boortoren waar Plainview zojuist wat mensen heeft toegesproken en de machine in werking zet. Een van de weinige momenten dat de muziek echt van toegevoegde waarde was, de camera gericht op een draaiende machine, de glorieuze middagzon weerkaatst op de houten boortoren. Het moment hield slechts 15 sec. aan. Verder zijn er plotse cuts die in een moment boeiender ogen dan in de voorafgaande 5 minuten materialen die naar beneden vielen en medewerkers doodden, gezien van onderaf. Hiermee houdt Anderson ritme in zijn film, maar tegelijkertijd geeft dit pijnlijk aan dat het allemaal een beetje faalt in de aanloop ernaartoe.

There Will be Blood is ook meer een typische Anderson dan sommige mensen zouden willen beweren, met name door de typische rise and fall structuur die de film hanteert ( Punch - Drunk Love uitgezonderd ). Oke, het mag dan niet zo ( soms vrolijk ) van de hak op de tak springen als in Boogie Nights of een mozaiekvertelling hanteren zoals in Magnolia, maar de insteek is precies hetzelfde, daarbij nog even vermeld dat Anderson in volstrekt diverse werelden/tijdsbeelden opereert.

There Will be Blood kon een goede film zijn geweest mocht hij ingekort zijn, vanaf het moment dat Plainview Eli voor de 1ste keer slaag gaf. Er waren al genoeg op handen zijnde interpretaties dat beiden elkaar niet lagen, met een wel heel expliciete aanwijzing denkende aan de eerdere mis die Plainview bijwoonde. Nu, is There Will be Blood ook een film van toeval, van een plotselinge inloop van nieuwe karakters, waarbij ik totaal geen genade voor Plainview kende nadat hij er achter kwam dat hij zijn bloed eigen broer vermoord had al zullen anderen wel weer tegenwerpen dat hij nu pas echt zijn zelfbeheersing verloor, terwijl er tig meerdere aanwijzigingen aan vooraf waren gegaan die hetzelfde impliceerden. Plainview zelf wordt overigens uitstekend performt, net zoals de film bij vlagen genoeg heeft te bieden om een aardige film genoemd te mogen worden, met name de brandende olietoren in de nacht was een juweeltje!

Toch bewijst Anderson dat hij zich beter kan concentereren op wat vlotter vertelde films in plaats zich aan epische films te wagen, hij heeft teveel karakters en expliciet vertelde gebeurtenissen nodig om zijn kijker te laten gissen of hem daadwerkelijk naar een volstrekt andere wereld te brengen, immens te hypnotiseren zodat je aan de buis gekluisterd bent of zelf dingen gaat zien die je niet nadrukkelijk ziet. Niets mis met traag camerawerk, maar laat er dan wel aldoor iets te zien zijn. Niet meer dan een aardige poging dit. 3,5* blijven staan.

Mooi drama met een Daniel Day-Lewis die goed op dreef is. De eerste 10 minuten had ik mijn twijfels of ik hem ging uitkijken want er wordt in het begin geen woord gezegd. Het verhaal is best aardig maar ik had er toch iets meer van verwacht. Kan me goed voorstellen dat deze film veel Oscars heeft mislopen want buiten Daniel Day-Lewis was de rest maar vrij standaard.

Eindelijk gezien! En moet zeggen dat ik toch wel een beetje last heb van gemengde gevoelens.

Na Magnolia gaat Anderson weer aan de slag met zware thema's als geluk, religie, vertrouwen, hebzucht en familie. Waar dat in Magnolia prima werkte is deze film misschien iets te vol en te zwaar.

De eerste helft van de film loopt erg lekker. Veel mooie scènes en de film weet al snel zijn tempo te vinden. Verhaal is ook erg boeiend en beetje bij beetje krijgen we de thematiek over ons heen. De tweede helft is naar mijn mening iets te zwaar. Je krijgt zoveel over je heen dat het erg moeilijk is dit in 1 keer mee te krijgen. Lijkt wel alsof de film hier een beetje inzakt onder zijn eigen gewicht. Vind het einde wel weer briljant, en zorgt er ook voor dat je nog eventjes naar de aftiteling aan het staren bent.

Visueel vind ik het nog steeds fantastisch. Veel mooie buitenscènes met lekkere lange shots en erg mooi camerawerk. Valt me ook weer op dat Anderson echt een fantastisch gevoel voor timing heeft, vind de tragere montage ook erg goed bij de film passen. De binnenscènes zijn visueel wat minder overtuigend, vooral belichting hier voelde beetje oud aan.

Ook de soundtrack is niets minder dan briljant. Erg sfeerscheppend, dynamisch en creatief. Verbaasde me ook niets toen ik de naam Johnny Greenwood tegenkwam.

Valt me ook op dat Anderson altijd het beste uit zijn acteurs haalt. Natuurlijk een schitterende rol van Daniel Day-Lewis maar Paul Dano hoeft hier nauwelijks voor onder te doen en zelfs dat jongetje zet een goede rol neer.

Uiteindelijk kan je wel zeggen dat deze film eigenlijk te vol is om na 1 kijkbeurt te beoordelen. Hou het voorlopig op een veilige 4* en ga hem binnenkort nog een keertje kijken.