There Will Be Blood (2007)

Acteerkanonnen Daniel Day-Lewis en Paul Dano zijn grandioos gecast als de uitdragers van de wurggreep tussen de objectivistische neoliberaal (Daniel Plainview) en de extremistische Christen (Paul Sunday). Hun indringende acteerwerk is één grote middelvinger naar gemeenplaatsen als de Amerikaanse droom óf de idiote, doch invloedrijke, ideologie van een Ayn Rand. Onder de schitterende cinematografie van een meesterlijk regisseur als Paul Thomas Anderson wordt die 'clash of ideologies' razendknap invoelbaar gemaakt met weidse natuurshots en indringende actiescènes.

Een verfijnd spel van licht en schaduw zet de monsterlijk menselijke figuur neer als de eigentijdse Faust die zijn ziel dacht te hebben verkocht aan het goede, maar die tegelijkertijd nooit de vergeving weet te vinden waar hij meent recht op te hebben. Overal om hem heen brandt het vuur waarmee zijn systematische machinerie grondstoffen én mensenlevens uitput. Nooit vat krijgend op de natuurkrachten en het noodlot dat hem boven het hoofd hangt. Tegelijkertijd is er de al even passievolle religieuze figuur Sunday die met evenveel venijn in zieltjes boort met zijn list en bedrog. Knap hoe zijn duiveluitdrijvingen met net zoveel spanning op het beeld getoverd worden als de meer actiegerichte shots van boormachines in het woestijnlandschap.

Of hoe regie, soundtrack, editing, montage, acteerwerk van een bombastisch epos toch een klein en intiem verhaal weten te maken. Meesterlijk!

Die Paul Thomas Anderson toch... Wat een uiteenlopende films maakt ie toch, met als overeenkomst dat die zoveel uit z'n acteurs weet te peuren. Vooral omdat ie ze veel 3D en gewicht mee geeft, zodat er ook vleeschg aan de botten zit. 'Mooie' allegorie voor de twee zuilen waarop Amerika gestoeld is: snoeihard kapitalisme en het evangelie. Beurtelings staan de twee op gespannen voet of worden compromissen gesloten. De zucht naar olie corrumpeert en vernietigt 'naasten'. DDL speelt Plainview die onverwerkt leed uit z'n jeugd afreageert tot op het punt van zelfdestructie. Je ziet kleine 'literatuur momentjes' (d.w.z. in een boek zou de gezichtsuitdrukking uitgebreid beschreven staan). Bijv. als ie Henry gadeslaat op het strand. Abrupt einde alleen op een manier dat je denkt, hier hebben scenaristen en regisseur geworsteld om een eind te breien aan dit epische drama, zeg maar een Citizen Kane zonder 'rosebud'.

Niet onaardig, maar had er meer van verwacht. Achteraf vraag ik me een beetje af waar ik na heb zitten kijken. Ja, het gaat om het opboren van olie, en verder? Ik kom er niet helemaal uit. Daardoor was het bij tijd en wijle nogal saai, de randzaken leken me niet relevant. Ook de constante muziek, vooral in het begin van de film, stoorde op den duur. De landschappen en enkele dialogen daarentegen zijn dan weer prachtig. Ook het einde doet best veel goed. Al met al nog een magere 7.

Doordachte karakterschets, met een magistrale Daniel Day Lewis (die me net iets teveel aan Magnum deed denken ). Hoe dan ook, Daniel Plainview was een erg slechte kerel. Hebzucht, narcisme en grootheidswaanzin ("I have competition in me, I want no one else to succeed") hebben zijn gemene inborst nog meer verscherpt. Hij beschrijft op een moment zichzelf in de film (tegen zijn "halfbroer") als een mensenhater. En de rest van de film wordt dit alsmaar bevestigd in allerlei scènes. Hij is vreselijk rancuneus, lichtgeraakt, beschuldigt anderen voor zijn fouten, beledigt wie hem de les leest, ... Gevaarlijke vent!

Het zou bij de kijker moeten blijven hangen, hoe hij een monsterdeal met Standard Union weigerde omdat Plainview vond dat de kerel van de maatschappij hem de les las over het opvoeden van zijn zoon. Ver daarna komt die zelfde kerel terug in een café en wordt hij nog eens flink te grazen genomen door Plainview. Veelzeggend. De man wordt alsmaar driester in het laatste half uur en vertoont alsmaar extremer gedrag. Hoe harteloos moet je zijn om degene die jou als een vader beschouwt zo aan te pakken.

Qua cinematografie kwam ik ook aan mijn trekken. De scène met de brandende boortoren vond ik prachtig en de eerste 15 minuten leken wel een docu over olie boren.

Het wil ook nog wel eens slordig worden : zo heerst verwarring rond de broer van Eli, Paul, die we niet meer terug zien. Zijn Paul en Eli één en dezelfde persoon (een oplichter) of is er wel een fysieke broer? Ik ben er iig nog niet aan uit en het blijft dubbelzinnig. Een intrigerende film met een duister en doorslecht hoofdpersonage die ten onder gaat aan zijn eigen menselijke tekortkomingen.

“I'm finished.”

Weergaloos acteerwerk. De film zelf vond ik wat taai en soms wat saai, maar allejezus, wat acteren Day-Lewis en Dano geweldig. Het verhaal is niet heel vervelend, maar ik had soms geen idee waar ik naar aan het kijken was. De lange scènes voelden soms erg stroperig aan en de regie van Thomas Anderson is niet heel bijzonder.

De strijd tussen Plainview en Sunday is interessant, maar al die subplotjes hadden van mij weggelaten mogen worden. Dan was de film ook een stuk korter geweest, want tweeënhalf uur is toch echt te lang. Gelukkig weten Day-Lewis en Dano met z’n tweeën de film naar een hoger niveau te stuwen. Alleen al die laatste scene… Wauw. Die scene zou op iedere acteursopleiding moeten worden bestudeert. Briljant.

Pff, wat een lange zit zeg. Heel de tijd vroeg ik me af waarom ik verder bleef kijken. Er zijn een paar leukere scènes maar zoals Onderhond oa al eerder aangaf vond ik de acting vaak ook over de top en vond ik het personage van Daniel-Day Lewis nergens bijster interessant. De setting kan ik op zich nog wel smaken, net zoals No Country Old Men die in diezelfde buurt is opgenomen en deze is toch 1 van mijn lievelingsfilms.

Deze film zit ook echt vol met zo'n slechte achtergrondmuziek. Soms leek het of dat we in een horrorfilm zaten en dat er spanning moest worden opgebouwd. Hele vreemde muziekkeuzes die totaal niet bij die bepaalde scènes pasten, soms ook jingel jangel dat je oren er bijna zeer van begonnen te doen. Ik zeg wel 'bijna', mijn oren doen het nog, gelukkig maar! De fans van deze film gaan waarschijnlijk op de tenen getrapt zijn maar ik zeg ook maar hoe deze film bij mij binnenkwam en ik ontving deze niet bepaald met open armen. DD-L mag nog de pannen van het dak acteren, zoals ik bij vele recensies lees, het maakt de film maar dat ietsie pietsie draaglijker om uit te kijken wat mij betreft. 1.5*

Drainage! Drainage, Eli, you boy. Drained dry. I'm so sorry. Here, if you have a milkshake, and I have a milkshake, and I have a straw. There it is, that's a straw, you see? Watch it. Now, my straw reaches acroooooooss the room and starts to drink your milkshake. I... drink... your... milkshake!

There Will Be Blood verteld het verhaal van Olieman Daniel Plainview, een echte self-made-man die flink verdient aan de olie. Op een dag krijgt hij een tip over een goedkoop land waar veel olie zou zijn. Plainview koopt al het land op en verdient veel. Conflicten met de plaatselijke Religieuze sekte, corruptie en de verslechterende band tussen hem en zijn (geadopteerde) zoon zorgen echter voor problemen.

Het is een lange film en erg avontuurlijk is hij niet. Toch weet There Will Be Blood je aandacht uitstekend vast te houden gedurende de speelduur. Een ijzersterk staaltje historisch drama. Daniel Day-Lewis speelde bijzonder goed als Daniel Plainview. Paul Dano wist ook te overtuigen als de sekteleider die meent wonderen te kunnen verrichten.

De film is bijzonder mooi geschoten. Ieder shot voldoet perfect aan de regel van derden. Het tijdsbeeld is bijzonder geslaagd en blijft niet steken in clichés.

Wat je voornamelijk bijblijft van There Will Be Blood is de bijzondere muziekkeuze. Jonny Greenwood componeerde een erg aparte soundtrack die vaak een beklemmende en vervreemdende sfeer creëerde en soms wat ook minder goed op zijn plaats was. Het muziekstuk Violin Concerto in D Major Op.77:3. Vivace Non Troppo van Johannes Brahms werkte perfect bij de film.

De film heeft zowel audiovisuele als inhoudelijke kwaliteiten. De opkomst van het imperium van Plainview, het conflict met de sekte en met zijn zoon weten de film prima te vullen. Toch blijft het allemaal maar wat afstandelijk, dat komt vooral door de grote sprongen in tijd die er in de film zitten. There Will Be Blood is een film die ik even moest laten bezinken. Zonder twijfel is het een bijzonder sterk historisch drama en het bekijken meer dan waard.

There will be blood stond al lang op mijn lijstje, maar ik pikte er wellicht de verkeerde avond uit. Momenteel niet zo overtuigd van de film, maar het lijkt me dat dit een film is die je naarmate je meer ziet, beter kunt waarderen. En eigenlijk hoeft dat ook niet te verbazen als je weet dat Paul Thomas Anderson achter de schermen stond. There will be blood is een film in verschillende lagen met als centraal thema de nietsontziende kapitalistische machiene.

Daniel Plainviewis geen aangename man. Zijn hebzucht kent geen grenzen en deinst er niet voor terug om mensen te bedriegen of te manipuleren. Een sublieme Daniel Day-Lewis in de hoofdrol die nog maar eens bewijst dat hij zijn vak tot in de puntjes beheerst. Ook Paul Dano doet het meer dan behoorlijk, verrassend goed zelfs. Verder uiteraard een prima montage en camerawerk. De eindscène was dan ook geweldig. Toch sleepte de film wat aan en vond ik het niet overal altijd even boeiend.

There will be blood is er eentje die op het lijstje blijft staan om terug te zien, dat zeker. Voorlopig dus een voldoende quotering.

Blijf erbij, een goede rol van Daniel Day-Lewis alweer.

Maar de film is té saai en té lang !

Onnodig lange film waarbij je je na een tijdje afvraagt wanneer het eindelijk gaat beginnen, met name de lange introductie vergt teveel tijd zonder dat daar een aanleiding voor is. Dat is jammer want voor de rest is het op zich wel genietbaar, afgezien dan van het ontspoorde einde. Aan de magere kant. 2,5*

Herzien. Na jaren. Wat had ik hier weer eens zin in. 'There Will Be Blood' is technisch één van de meest perfecte films die ik ooit zag. Direct tijdens de epische opening kroop dit meesterwerk me onder de huid. Ik kan geen betere acteerprestatie opnoemen dan die van Daniel Day-Lewis hier. Monsterachtige prestatie, prachtig. Anderson creëert een groots spektakel, waarin we getuige zijn van de opkomst van de olie industrie in de VS, rond 1900. Thema's van alle tijden - religie, kapitalisme, hebzucht, familie - vormen een fundament in deze film die me emotioneel pakt en me door haar krankzinnige zwarte humor laat lachen.

Het misbruiken van Eli's geloof om kapitaal te vergaren. ''There is a pipeline'', de quote nadat Plainview gedoopt wordt. Alles om het land wat-ie wil te krijgen. Om op het einde keihard terug te slaan naar Eli, die hem tegelijkertijd zo voor schut zette vooraan in de kerk. Daniel is een bijzonder complex karakter die absoluut niet per definitie slecht is, maar wel maar één echt doel voor ogen heeft. Om op het laatst als een lege huls te eindigen. Het kapitalisme viert hoogtij. Toen, nu.. altijd. Ten koste van alles.

DRAINAGE, ELI! DRAINED DRY, YOU BOY.

Bizarre en stijlvolle film over het kapitalisme rond een olieboer. Een film die ik inmiddels al meerdere keren zag en me toch ook iedere keer weer weet te verbazen als de ultieme karakterfilm

Het eerste kwartier van de film dient slechts om de de ploeterende Plainview in beeld te brengen. Keihard werk, geen woord, geen luxe, de pijn die hij verdraagt naar zijn ongeluk, het bevestigd het beeld van iemand die alles op zij zet, slechts met een idee of zijn wil bezig is, en bijzonder volhardend daar in is. De weg daarna leid langs verschillende bronnen om vervolgens zijn grote tegenstander in Little Boston te treffen. Tot dan is de film visueel prachtig, Lewis prima als karakter, de muziek apart en prikkelende maar is de toon en richting, na het 'harde' begin, even zoekende.

Het is echter predikant Eli die een bijzondere rol gaat vervullen en in zijn bemoeienis en hebzucht niet onderdoet voor Plainview en voor een aantal zeer interessante scenes gaat zorgen. De strijd tussen twee afgoden die de lakens uit willen delen en de andere in de spreekwoordelijke zinnen een kopje kleiner willen maken barst los. Pesterijen, vervelende bezoekjes en insinuaties....het is vooral Eli die in alle pech rond de put zijn gemis ziet. Fantastisch zijn de scenes in de kerk waar Dano, met deze film mijn eerste kennismaking met de acteur, geweldig acteert als doorgeslagen predikant die halve duivelsuitdrijving lijkt uit te voeren. De doop van Plainview is al net zo'n maniakaal stukje, en dan wel van beide. Heerlijk ook die ruzie die ze later hebben op het olieveld. Ondertussen spelen er ook nog andere zaken zoals de problematiek rond H.W. en de zogenaamde broer Henry. Zaken waar Daniel zich op geheel eigenwijze afmaakt. Geen afleiding, geen tijd voor zaken buiten de olie en het geld dat de olie oplevert en vooral geen verandering van leefwijze om de jongen beter te begeleiden. Neen, Plainview heeft maar twee dingen op zijn agenda, hijzelf en zijn beurs. Briljant opbouw trouwens ook als Daniel langzaam zijn kookpunt bereikt in de situatie met Henry. Die muziek ook, om kippenvel te krijgen. De scenes rond en tegen Eli zijn overigens het beste, momenten om met ingehouden adem te volgen.

De film zou dan volgens sommigen 'de opkomst en ondergang' van iemand zijn, ik zie overigens alleen een opkomst en geen ondergang. Ik zie wel heel duidelijk iemand die een 'one track mind' heeft. Hij gaat zover in zijn oorlog tegen concurrenten en hebzucht, alles is voor Bassie, dat wanneer er op het einde niemand meer is om ruzie te maken hij zijn zoon maar weg jaagt. De man is na afloop een lege huls omdat hij nooit met iets anders bezig geweest is en nooit voor iets ander geleefd heeft. En dan heb je alles? En wat nu...? Precies...overigens na de botsing met H.W. proef ik na afloop wel een bepaalde spijt, toch was het tot op zekere hoogte zijn zoon. En nu heeft hij niets meer, hij sprak ooit de hoop uit een groot huis te hebben met het geluid van kleine voetjes. Iets dat niet meer gaat gebeuren.

There Will Be Blood doet wat het belooft, de concurrentie strijd en kapitalisme is een messy gebeuren en zoals de titel zegt zal het een bloedbad worden, waarvan akte. Lewis geeft een masterclass weg, maar Dano weert zich ook meer dan prima. De muziek is erg apart te noemen. Soms voelt het ongemakkelijk en onvoorspelbaar aan, dan is het weer ronduit experimenteel en chaosverhogend om vervolgens melodieus en melancholiek te worden. There Will Be Blood is daarmee een fascinerende en intrigerende film.

Uitmuntende film over – als ik ‘m zo kan samenvatten – hoe begin 20ste eeuw het kapitalisme de nieuwe religie in de VS werd en z'n ideologie van de 'vooruitgang' al het oude vernietigt. Niemand kan ontkomen aan de macht van het geld dat alles opkoopt en alle menselijke betrekkingen corrumpeert. Daarbij vernietigt het kapitalisme in de eerste plaats families en de film richt zich dan ook met name op de vaders en hun zonen als de persoonlijke dimensie van het conflict en de strijd om de macht.

There Will Be Blood is enorm imponerend en overdonderend op een erg ingetogen en beheerste manier. Vanaf het eerste beeld, met die luide muziek die bij mij gevoelens van aankomende verdoemenis opriep, werd ik door de film vastgegrepen en niet meer losgelaten. Paul Thomas Anderson laat hierna twintig minuten lang de beelden voor zichzelf spreken, en begint daarna aan een epos over machtswellust, (a)morele waarden en de kapitalistische levensstijl die uiteindelijk volledige corruptie met zich meebrengt (of, andersom, over gecorrumpeerde mensen die ideaal gedijen in dat systeem, en daardoor zonder scrupules naar de top kunnen stijgen). Zware kost, maar het wordt allemaal zo ongelooflijk interessant, en ook poëtisch, in beeld gebracht. Een film die je echt wel aan het denken zet, tijdens en achteraf het kijken. Het verloopt allemaal heel rustig (en ik kan begrijpen dat sommigen het té rustig vinden), maar dat kon hier wat mij betreft niet anders. Het is een subtiele karakterstudie, dat vergt opbouw en tijd. En er zitten gewoonweg zoveel pareltjes van scènes in; het laatste gesprek met zijn zoon, de ultieme confrontatie met Eli waarin hij hem psychologisch breekt, Daniel die zijn zoontje op de trein zet en daar subtiel toch wel door aangedaan lijkt, de scènes met zijn zogenaamde broer en de waarheid die hij uiteindelijk achterhaalt, etc Veel om van te genieten, en wat is vooral die allerlaatste lange scène een masterclass in acteren.

Want je kan er gewoonweg niet omheen; wat een legendarische acteerprestatie van Daniel Day-Lewis. Ik overdrijf niet graag, maar hij zet zonder twijfel één van de beste acteerprestaties ooit neer. Genuanceerd, subtiel, en waarschijnlijk akelig realistisch in het neerzetten van een absolute sociopaat. Op vele momenten zet Daniel Plainview een facade op voor de buitenwereld en de mensen rond hem, maar naarmate de film vordert laat hij dat steeds meer vallen. Er zijn genoeg momenten aanwezig waarin duidelijk wordt dat hij wel degelijk om zijn zoon geeft, maar dan wel op zijn eigen manier. Geld en macht zijn belangrijk, de rest enkel in hoeverre ze daar naartoe kunnen leiden. De scène waarin de boortoren in brand vliegt is een perfecte mini-representatie van de hele film, (en absoluut een pareltje van een scène); het eerste wat Daniel doet is zijn zoon wegdragen, maar meteen daarna laat hij hem achter om terug te keren naar de brand, en blijft hij een hele nacht extatisch zitten wanneer hij ontdekt dat er een oceaan aan olie onder de grond zit. Consistent maakt hij doorheen de film deze zelfde keuze; en dat leidt maar naar 1 einde. Erg genuanceerd en fascinerend personage, misschien wel één van de beste karakterstudies in film ooit.

Het is dus grotendeels een one man show, maar ook Paul Dano is ijzersterk. De andere personages schieten in vergelijking misschien wat te kort; het zoontje, de broer of sommige werknemers hadden interessanter of relevanter kunnen zijn. Maakt niet zo veel uit verder. Het schommelt tussen de 4.5* en 5*. Het is sowieso denk ik een film die je met elke volgende kijkbeurt meer apprecieert, dus de volle pot komt er misschien nog wel eens van. Is ook slechts de eerste film die ik van Anderson zag, daar gaat nu ongetwijfeld verandering in komen.

PTAs epos.

Ik had wat twijfels over deze film. Ik vertrouw PTA als regisseur wel, maar zijn allernieuwste film uit 2017 kon me niet echt bekoren. Ik ben een fan van zijn wat frissere werk, dus dit serieuze epos was een gokje wat mij betreft. Ik was me bewust van de stortvloed aan positieve geluiden, en toch wist ik niet zeker of het me wel zou smaken.

Gelukkig bleek het niettemin een zeer bovengemiddelde film te zijn waarin de hand van PTA nog altijd in te herkennen valt. Wel in iets volwassenere en professionelere mate. Het echt speelse karakter is uit deze film, buiten wat aparte maar treffende keuzes voor soundtracks. There Will Be Blood profiteert van de regelmatig unieke regisseerstijl die de kijker vaak weet te pakken.

Het acteerwerk is van de meeste crewleden bovengemiddeld te noemen, met een Day-Lewis die volledig in zijn element zit. Dano speelt dan weer een iets te aparte rol die ik regelmatig iets te theatraal vond, zeker tijdens zijn prediken. Niet dat het veel verschil maakt, want iedereen zit diep in zijn rol genesteld waardoor ik niet echt iemand kan bekritiseren.

Het eerste anderhalfuur weet erg te intrigeren en te boeien. Als "Henry" in beeld komt neemt het allemaal opeens wat gas terug. Voorheen wisten de dialogen te boeien gecombineerd met scenes die ondertussen bijna legendarisch zijn door hun cinematografische kwaliteit, maar uiteindelijk merk je de speelduur toch wel en beginnen de personages je wat minder te interesseren. De film zuigt je ook gewoon minder op, en de steeds fragmentarischere aanpak van het verhaal is ook niet altijd voordelig helaas.

Na een tijdje kon de film me gewoon niet heel erg meer bekoren. Ik werd niet meer meegetrokken in de dialogen en argumenten. Het verhaal is zonder twijfel een verhaal waar je de tijd voor moet nemen, en dat doet PTA dan ook, maar ik mis uiteindelijk wel die frisheid. Cinematografisch tot in de puntjes verzorgd, zeer sterk acteerwerk, maar uiteindelijk gewoon niet echt boeiend meer. Ik vind dit toch een wat mindere film van PTA, maar zeker niet zijn minste en nog altijd solide als geheel.

Daniel Day Lewis is een erg, erg goede acteur. Maar de films waar hij in speelt gaan nogal vaak ten onder aan een overmaat aan epicness, en dat is ook bij dit geval weer zo. Op zich klopt het allemaal prima, met geniaal mooie scenes, een droef en donker thema, mooi uitgewerkte moeizame karakters, wijdse landschapjes. Maar het komt toch op een of andere manier absoluut niet tot leven, en ik merk dat ik de hele tijd zit te kijken hoe lang het nog moet duren.

Niet mijn film, kennelijk. Of misschien op een verkeerd moment gezien - wellicht denk ik er over een paar jaar weer anders over.

"What are you looking so miserable about? There's a whole ocean of oil under our feet! No one can get at it except for me.”

Wederom een film die al heel lang op mijn kijklijst staat maar die ik eigenlijk nooit heb willen kijken dankzij de nogal wat langere en afschrikbare speelduur die deze film hanteert. Toen de film op Netflix verscheen (ik meende vorige maand), kreeg de film ook weer nieuw daglicht bij mij. En omdat ik nog een beetje in de vibe van de begin jaren twintig zat (niet gelijk het wilde westen, wel dezelfde setting) heb ik de film gelijk aangezet gisteravond, wat resulteerde tot een goede en vermakelijke filmavond maar, wel eentje waarvan ik een bittere nasmaak over hou door het gevreesde wat ik eerder benoemde; de speelduur. De film is vooral in de eerste negentig minuten heel vermakelijk maar, ik merkte toch wel dat het laatste half uur een taaie zit werd. Eigenlijk alles nadat hij het voor elkaar kreeg om die pijpleiding te leggen was niet echt héél boeiend meer. Het verhaal sloot zichzelf leuk af, al had ik wel genoeg gezien.

Maar, niet van Daniel. Wat een prachtige rol zet hij neer als Daniel Plainview, de oliemagnaat die land opkoopt om daar te gaan boren en zijn eigen mijnen te bouwen, en zo een imperium voor zichzelf en zijn zoontje te bouwen maar, eigenlijk door verschillende tegenslagen steeds dieper in een dal terecht komt en je ook zijn mentale gezondheid achteruit ziet gaan. Ik noem bijvoorbeeld het ongeluk met zijn zoontje, waar zijn zoontje doof raakt en een man die verteld zijn broer te zijn maar, zijn werkelijke “broer” (wat ook niet zeker was) achteraf is overleden aan TBC, en die beste man zich dus voordeed als zijn broer. Hij heeft die man na de waarheid ook even koudbloedig afgemaakt, en vanaf dat moment veranderde Daniel dus aanzienlijk.

De film laat overigens een prachtig beeld aan natuur zien, het nog braakliggende west kant van Amerika is een indrukwekkend gebeuren, en ook de groei naar het imperium maar, ook waanzin en verraadt is eveneens een waanzinnig beeld om te volgen. Er is genoeg actie, en het stukje olieboren vond ik ook heel interessant om te volgen.

Toch deed het einde niet veel goeds, en vond ik de tijdsduur gewoon simpel weg te lang. Toch vond ik het verhaal best interessant om te volgen voor een langere duur, en heb ik best genoten van zowel de acteerprestaties, als het regie werk wat op veel plekken toch wel erg keurig is afgewerkt.

Herzien, na 13 jaar. De film kan heel goed spanning opwekken, vanuit de cinematografie, de score (vol dissonanten) en het acteerwerk. Dit houdt het van begin tot eind boeiend. Inhoudelijk vind ik het nog steeds niet zo geweldig. David Plainview kan niet genieten van zijn eigen succes, maar teert vooral op het mislukken van anderen. Er speelt een soort trauma uit zijn jeugd, waar alleen maar naar gehint wordt, en ook dat hij eigenlijk verlangd naar familie. Mja, als dit een 'geweldige karakterstudie' moet zijn, dan is het wat mager. Er wordt nog net geen 'Rosebud' gezegd. Ook de ontsporing van het laatste halfuur valt nog steeds niet echt lekker bij me, hoewel het dit keer ook niet echt afstoot. Voor mij is PTA op z'n best als hij het in herkenbare situaties zoekt, in plaats van 'larger than life' karakters op te voeren die zich proberen te onttrekken aan het normale menselijke gewoel, zoals Plainview, Lancaster Dodd (The Master) en Reynolds Woodcock (Phantom Thread). Desondanks een vol punt omhoog, omdat het heel goed gemaakt is.

Herzien na ruim 15 jaar, net voor hij van Netflix verdween. Time sure flies...Ik ben het niet meer eens met mijn bericht uit 2008, lette toen te veel op plot, terwijl dit een karakterstudie is, van een intrigerend, bijzonder onsympathiek figuur. Dat maakt het misschien ook juist wel boeiend: Plainview is weliswaar een schoft, geen eendimensionale schurk maar iemand met een complexe persoonlijkheid, waar van alles mee aan de hand is, en Daniel Day Lewis is bij uitstek de man om hem te spelen. Dano is niet veel sympathieker als megalomane religieuze charlatan, voor wie Plainview al snel een hartstochtelijke minachting koestert.

Hoewel de tijdsprongen niet heel overtuigend zijn- Anderson kiest ervoor niet moeilijk te doen met grime en zo, maar gewoon een jaartal te laten zien en dan moeten we maar aannemen dat er weer zoveel jaar verstreken is- is de botsing van karakters, van twee mannen die meer op elkaar lijken dan ze zouden willen toegeven, fascinerend. Beiden hebben een enorm ego, en willen de ander er onder zien te krijgen, wat uiteindelijk tot de ondergang van beiden zal leiden. Mooi hoe ook even iets van menselijkheid in Plainview lijkt te sluipen als zijn 'broer' langskomt, of in zijn relatie met zijn 'zoon'. Beiden worden afgestoten, de een wat definitiever dan de ander, en hij eindigt volledig van iedereen afgesloten.

Het camerawerk is prachtig, het van olie doordrenkte landschap leent zich daar ook goed voor, en wordt ondersteund door de vervreemdende soundtrack van Jonny Greenwood.

PTA's beste, concludeer ik voor nu. Moet nog wel weer werk van hem herzien.

In de absentie van het daadwerkelijke geloof binnen de hoofdpersoon is zijn eindstation triest binnen zijn overtuiging van bezit en rijkdom. Want wat is ware rijkdom, dat is een goede vraag binnen deze goed uitgevoerde film over "the oilman" De gretigheid van het kapitaal in al zijn kwaad en haatbinnen 1 persoon contra de controversiële uitvoering van het geloof. Hoe eenzaam binnen rijkdom, hoe vol van geloof zonder dollars. Het geheel is een tot nu toe voortdurende " inner battle" van vele mensen, waarbij als lichtpunt in deze film het huwelijk van Freasier en Foy is. 4,2*