There Will Be Blood (2007)

Indrukwekkende film. Day Lewis ken ik nog van Gangs of New York en ook hier speelt ie weer een erg fijn rolletje in in deze harde en meedogenloze film. Alles vind plaats in een stoffig stadje en het lijkt ook soms net op een Western maar dat is het dus niet. Het draait hier ronduit om olie en de hebzucht ernaar en het geld erin zien. De olieboorscenes zijn al erg indrukwekkend en gaat natuurlijk nooit zonder slag of stoot, met name bij die scene waarbij het fout gaat en het vuur uit de grond spuwt. Dat is ook overgens waar de film niet alleen maar om draait. Want ook komt er een pijnlijke vader zoon relatie van bod, en wat was die Daniel toch een verschrikkelijke klootzak zeg. Tegen zijn zoon, en tegen mensen waarvan hij vind dat ze geen dingen naar zijn zin doen. Met name die verschrikkelijke einde op die bowling baan. Denk dat we die Daniel wel kunnen beschrijven als een van de grootste klootzakken in de figuranten geschiedenis. Zet een mens toch wel aan het denken hoe mensen toch een misbruik maken van het geloof dat door de mensen zelf verder is ingevult en niet door een potentiele god.

Verder een ijzersterke en keiharde film. Geen blockbuster, schieten en duel's. Gewoon een bloedserieuze vertelling uit de geschiedenis.

4,0*

He doesn't save stupid people, Abel.

Anderson heeft me al twee keer om ver geblazen, dus niet zo verrast dat dit weer zo gebeuren. Echter een totaal andere ervaring dan Magnolia of Boogie Nights. Totaal. Maar toch zeer goed en sterk geregisseerd. Weer met de nodige vage symbolen, die me in dit verhaal veel meer interesseren dan bv. in Magnolia, aangezien daar de ervaring op zich telt, en hier je toch wel echt kijkt naar een verhaal.

De film heeft heel veel mooie plaatjes, nu moet ik zeggen dat ik heel oppervlakkig een stads mens ben waardoor het bijna claustrofbisch kan overkomen als een film de hele tijd op elkaar lijkt, vooral op het platteland. Het had allemaal een beetje dezelfde sfeer en kleur, soms wat scènes er tussen die anders waren, maar daardoor kwamen die wel weer heel goed uit de verf, en maakten ze ook meer indruk. Ik weet niet wat het is, maar ik heb het vaker.

Cast doet het voortreffelijk, enorm veel credits aan Daniel en Paul. Werkelijk waar perfecte rollen neergezet, ook verdiend de prijs dan maar.

Het verhaal deed me ruime tijd niet zo veel, ik hou wel van theatrale acting, waardoor het laatste half uurtje indrukwekkend over kwam. Ook de scènes in de kerk vond ik erg sterk, misschien makkelijk om die eruit te pikken, maar als ik dan toch wat mag benoemen zou ik die scènes de credits geven. Maar ach, de film kende niet alleen maar van dit soort scènes waardoor er toch wel redelijk veel realistisch werd gespeeld, niet verwacht gezien Paul's ander werk, maar toch erg goed en kon het allemaal meer dan waarderen.

Ik zag de film als een soort strijd tussen geloof en macht, er wordt veel samen onderhandelt, maar Paul's visie is uiteindelijk nogal pessimistisch over dit contract. Heel interessant punt belicht hij, film en vooral de gedachte erachter zal nog wel even rondspoken.

Voor nu 4 sterren, lichtelijk verrast en daarmee ook 0,001 teleurgesteld over het feit dat het zich niet heeft gericht op veel emotie zoals Magnolia en Boogie Nights. Ik miste sympathie en emotionele geschifte mensen. Maar Paul houdt aandacht.

4 sterren dus

Als liefhebber van dramafilms, kon ik niets met deze film.

De eerste helft had nog wel interessante elementen, echter de tweede helft was een draak om uit te kijken. Desondanks vond ik het acteerwerk wel zeer goed. Volgende keer nog een interessant verhaal erbij, dan gaat het wat minder op een biografie lijken.

Wow, wat hou ik toch van Paul Thomas Andersons ambitie. Je moet maar durven om een verhaal te verfilmen dat in elk geval deels symbool staat voor het grootste eeuwige conflict in een land dat barst van de tegenstrijdigheden, de Verenigde Staten. Ik ben blij dat dat soort figuren nog rondlopen. Niet het soort film dat ik wekelijks wil zien, maar laat dit nooit helemaal uitsterven. Ook zijn komende film klinkt niet bepaald bescheiden.

In zijn ambitie is dit typisch Anderson, tenminste de Anderson van Magnolia en in iets mindere mate Boogie Nights. Maar toch is dit een heel andere film. There Will Be Blood is veel meer Kubrick of klassieke Hollywood-epiek. Films uit het studiotijdperk die een paar decennia beslaan en grote thema's op een onbescheiden manier uitwerkten. Thematisch dan, want Anderson geeft er zowel visueel als vooral ook in de geweldige soundtrack van Jonny Greenwood (die moeiteloos één geheel is met de klassieke stukken) een eigen draai aan.

Waar Magnolia me heel diep raakte bewonder ik There Will Be Blood op een ander, verstandelijker niveau. Geen film die me in mijn hart raakt, maar wel een die me zeer sterk boeit en fascineert.

Daniel Day-Lewis is ideaal voor dit soort rollen (in Magnolia had hij niks te zoeken gehad, hoewel je dat met Amderson trouwens nooit helemaal weet). En van de kritiek op Paul Dano begrijp ik niets, fantastische rol ook. Het einde beviel ook prima, grootse verhalen met deze toon horen grotesk te eindigen Een confrontatie tussen Eli en Plainview moest er nog komen en dan die heerlijke laatste zin, precies goed.

Genoten.

4.0*

Door de lange speelduur (meer dan 2,5u), deze telkens maar uitgesteld en nu is het er toch eens van gekomen. Zoals eerder al is vermeld, was de cast uitstekend. Het verhaal kon me boeien, alleen vond 'k de muziek soms te nadrukkelijk. Het einde was nog grappig, zodat de film toch nog met een vrolijke noot eindigde (wat een verbitterde man ). Jammer dat Paul Thomas Anderson altijd zo'n lange films (bv Magnolia) maakt, maar ze zijn wel goed.

Een waar meesterwerk van Paul Thomas Anderson. Nu al een aantal keer gezien en hij eindigt op nummer drie in mijn top tien. Adembenemend. Met onheilspellende soundtrack van Jonny Greenwood, de prachtige beelden, het uitmuntende acteerwerk en het interessante verhaal wordt er een kunstwerk neergezet. Een aantal keren kippenvel en vooral de eindscène is meesterlijk. Daniel Day Lewis geeft hier zijn talenten bloot en ook Paul Dano doet het erg goed. Eén van de beste films van de laatste tien jaar. Vijf sterren.

Niets minder dan een meesterwerk. Alleen al door de fantastische rol van Daniel Day-Lewis verdient deze film een dikke voldoende. De man heb ik geen enkele keer betrapt op een blik die niet in de scène past, een verkeerde toon of een voorhoofd dat net even te geforceerd gefronst wordt. Zeer knap ook hoe hij moeiteloos schakelt van de charmeur naar de nietsontziende zakenman.

De film is ontzettend mooi geschoten en de decors zijn met veel oog voor detail in elkaar gezet. Ook qua kleding en wooninterieurs is aan alles gedacht. Nu ben ik iemand die naar normaliter niet zo mee bezig is maar in deze film zit het zo goed in elkaar dat je je helemaal 100 jaar terug in de tijd waant. Het tempo ligt dan ook op gepaste wijze laag maar door het oerdegelijke verhaal en de fantastische acteerprestaties heb ik mij geen seconde verveelt.

Hoewel de oliebaron veruit de belangrijkste rol speelt worden ook zijn broer, de priester en zijn 'zoontje' erg goed uitgewerkt waardoor het gevaar van een one-man-show wordt ingedamd. En dan die eindscène....je denkt dat een oude dronken man geen gevaar meer vormt voor de priester maar niks is minder waar. In enkele minuten draaien de rollen zich om en dan dat laatste zinnetje van de film...

Wellicht is het een grimmige film maar omdat het geweld niet wordt overdreven en het accent op de dialogen ligt is het zeker geen deprimerend materiaal.

4,5*

There Will Be Blood is gister dan toch eindelijk de eerste film geworden die ik van het vroegere super talent Paul Thomas Anderson (ondertussen een geariveerd top regiesseur) heb mogen aanschouwen. Ik moet zeggen dat ik absoluut niet teleurgesteld ben, de klasse druipt al in de eerste seconden van het beeld af waar het tempo de kijker in een flow teweegbrengt, de diepte in de scenes dat gevuld is met waanzinnige photografische shots. Op dat moment is al snel duidelijk dat je mag genieten van een schitterend 2 en een half uur durende portret van een man die alles over heeft voor eigensucces en belangrijker nog geen succes voor de mede mens . De film is verbluffend vakkundig geregisseerd en wat vooral mij opviel is de volwassenheid waar het mee gebeurd. Daar kan het ander ''top'' talent Noland nog wat val leren. Nergens word in There Will be blood vreemde beslissingen genomen. Narratief gezien is ieder scene essentieel aan het verhaal en wat je vooral later als kijker opmerkt als de film nog na aan het klotssen is dat iedere scene dubbelzinnig is. There Will be blood is op dat gebied écht vakwerk.

Op gebied van script is deze film bijna exceptioneel. Zoals ik al eerder al in mijn bericht schreef is iedere scene zo'n beetje dubbelzinnig ( Plainview ). Onder andere een scene met de rijke ondernemers is cruciaal op gebied van het doorgronden van Plainview geest. Zo zitten er tal van scenes die als een soort puzzelstukje gelden voor de geest van de man Plainvieuw en ik kan je garanderen dat je bij iederekijkbeurt weer nieuwe stukjes zal vinden. Het verhaal lijkt in het begin alleen te draaien om een fantastich acterend Daniel-Day-Lewis, maar dat is gelukkig niet alleen het geval, want ook de rol van Paul Dano (geen oscar nominatie !) is essenteel aan de vormgeving van het algehele verhaal.

De speelduur zelf is vrij lang maar verveelt zeker niet. Het is geen geheel makkelijke zit omdat de film de luchigheid gewoonweg niet voor heeft daar is de film te zwaar en complex voor (zie de verschillende interpretatie). Maar als je er de tijd voor neemt zie je zondermeer een fantastische film, die het talent bevestigd van Paul Thomas Anderson en hij is geen overroepen talent als Nolan.

Verder bevat de film scenes die over een paar jaar gegarandeerd als klassiekers beschouwd zullen worden.

Aangezien The Master uitkomt was dit een mooi moment weer eens de films van Paul Thomas Anderson te herzien; één van mijn favoriete regisseurs waarbij geen film lager scoort dan 4* maar deze There Will Be Blood is toch wel zijn enige en absolute meesterwerk.

Na enkele ensemblefilms en het zeer komische Punch-Drunk Love keert Anderson weer terug naar zijn rustigere debuutfilm. Anderson toont ons in de basis het verhaal van een man die het zakelijk uitstekend lukt, maar als mens volledig faalt. In de basis niet het meest originele verhaal – dit kennen we al uit Citizen Kane en van Michael Corleone in The Godfather Part II – maar met de achterliggende thematiek, het acteerwerk en het audiovisuele werk stijgt de film ver boven de middelmaat uit.

Want naast het verhaal van de psychische neergang van een mens is dit wellicht ook een metafoor voor Amerika, dat weliswaar rijk wordt maar zijn ziel verliest. Het is ook de strijd tussen kerk en atheïsme, tussen kerk en geld, een aanklacht tegen de kerk die zichzelf ook wel verloochent voor rijkdom, een verhaal over de pioniers van Amerika en de opbouw van het land. Al die thema’s geven net dat beetje meer aan het verhaal.

Anderson heeft natuurlijk talent. Hij weet altijd onderhuidse spanning te creëren, werelden die wel echt lijken maar waar het toeval of het ongeluk altijd op de loer ligt. Dat eerste kwartier zonder spraak, het boren naar olie vlak voordat het gas omhoog komt met alle kleine geluidjes die zeer verontrustend werken, net genoeg beelden van Plainview en zijn zoon. Alles lijkt perfect te passen en in ruim tweeënhalf uur is er geen scène die overbodig lijkt.

Hij wordt verder geholpen door twee fantastische acteurs. Day-Lewis mag zich weer volledig uitleven maar wordt nergens een karikatuur. Met zijn gebaren, kleine bewegingen, de omgang met het zoontje (hem overigens wel steeds ‘eetsj-dubbeljoe’ noemen) toont hij wel menselijke trekjes en dat maakt hem geloofwaardig. Nooit weet je precies wat zijn gedachten zijn of zijn motieven, wel weet je te allen tijde dat hij ze heeft en dat hij dus een mens is. Paul Dano toont goed weerwerk als enge religieus die ook perfect weet te balanceren op het randje en ook nooit een typetje wordt. Wel krijg je een krachtige performance die ook nodig is om niet ondergesneeuwd te raken.

Stilistisch toont PTA zich hier een waar vakman in lange stille shots, prachtig gekadreerd en met wat licht afgebleekte kleuren dat zorgt voor een mooie look die het begin van de 20e eeuw prachtig toont. De muziek van Greenwood verdient ook een compliment, naargeestige onrustige muziek die de lange shots net die spanning en dat juiste tempo geeft. Ook de scherpte van de shots, juist veelal onscherp in de achtergrond bij close-ups en medium-close-ups, geeft een bevreemdende sfeer aan. En de omgevingen en decors helpen ook wel, zeer kaal, zonder dat het gestileerd lijkt.

De film houdt met speels gemak de 5* en komt tevens in mijn top 10, omdat ik het Anderson gun en ik wel eens een film uit deze eeuw erin wilde hebben.

Deze gisteren eens herzien, had sowieso nog geen stem staan.

Ik vind het maar lastig te beoordelen eigenlijk. Aan de ene kant spat de kwaliteit, verzorgdheid en ook zeker de originaliteit (iets wat ik zeer waardeer) er van af bij deze film. Tel daarbij op de mooie beelden en interessante camerastandpunten en je denkt al snel met een absolute topper te maken te hebben.

Ook het acteerwerk van Daniel draagt daar natuurlijk aan bij, sowieso één van de betere in het vak. Wie ik echter wat minder vond is Paul Dano, als Eli. Ik kreeg de hele tijd een beetje het gevoel dat het voor mij niet werkte, dat het een soort miscast betreft, dat er iemand anders beter op die plaats had kunnen staan. Wie weet ik dan weer even niet precies. Maar ik vond Dano verre van bijzonder in ieder geval.

Dan zijn er nog het verhaal en de karakterontwikkelingen. De setting waarbinnen dit zich afspeelt is voor mij wel uitnodigend. Daarbij hangt er een broeierig sfeertje boven de film, wat natuurlijk voor een groot deel komt door de opmerkelijke soundtrack (die het voor mij niet altijd helemaal deed).

De ontwikkeling van Daniel wordt uitvoerig en knap in beeld gebracht. Van een zakenman met nog enigszins sympathieke trekjes hier en daar naar een onuitstaanbare, vervelende en egoïstische snob.

En toch..Alle positieve punten ten spijt.. Toch heeft de film voor mij 1 klein probleempje: het boeit me simpelweg allemaal niet genoeg. En dat ligt niet alleen aan het onderwerp. Hier en daar duurt het me allemaal te lang, alhoewel ik ook weer niet het gevoel had dat er scènes geschrapt konden worden. Dan kan het dus niet anders dan een inhoudskwestie zijn. Echt de vinger kan ik daar verder niet op leggen. Alhoewel, dat laatste half uur beviel me allerminst. Te gezocht, te theatraal allemaal.

Ik hink nogal op wat gedachten en hou het daarom bij een ruime 3,5 *

Dit is een heel mooi voorbeeld van dat een mainstream film van top kwaliteit kan zijn. Natuurlijk draagt Daniel Day Lewis de hele film. Wat een meesterlijk acteur! Fantastisch meedogenloos karakter neergezet in een historische context, heerlijk over the top, maar totaal niet misplaatst, het leidt niet af van het verhaal en van de geloofwaardigheid. En de magie van de film zit hem vooral in de eenvoud en precisie in het vormgeven van de tijd, plaats en omstadigheden waarin het zich afspeelt. Ben ruim twee en een half uur geboeid gebleven.

I drink your milkshake!

Schitterende film met een fenomenale acteerprestatie van Daniel Day-Lewis. De soundtrack van Johnny Greenwood draagt mee aan de authentieke en duistere sfeer die de film in zijn greep houd. Ook het camerawerk is tip top in orde. Paul Dano is ook sterk in zijn dubbelrol.

Paul Thomas Anderson flikt het weer, vier sterren.

Met films als Magnolia en Boogie Nights zou je bijna willen denken dat alles wat Paul Thomas Anderson aanraakt per direct goud wordt. Maar helaas, zijn There Will Be Blood deed 't niet zo voor mij. Het is zeker een goedgemaakte film en ben ook blij met een aantal sterke keuzes; zo is Daniel Day-Lewis fenomenaal, wederom een erg sterke rol van de man. Daarnaast erg prettig om te zien dat Anderson blijft experimenteren en niet snel voor de meest voor de hand liggende keuzes gaat. De bijzondere score van Radiohead gitarist Jonny Greenwood valt bijvoorbeeld op en het zijn juist die elementen die meedragen aan de sterke sfeer van There Will Be Blood.

Toch wisten de ruim 150 minuten van de film mij niet volledig te boeien. Visueel is de film alleraardigst, maar ik had wel ietsjes meer verwacht van Anderson, de écht mooie plaatjes blijven mijn inziens uit. En inhoudelijk geldt hetzelfde. De film opent sterk, maar wie daarna niet snel met de karakters mee weet te leven, heeft een lange rit voor de boeg. En dat was niet al te gemakkelijk. Met name Paul Dano werkte mij erg snel erg op de zenuwen. Kon erg weinig met zijn saaie en vrij matig uitgewerkte karakter, hij kwam voor mij in ieder geval nauwelijks uit de verf.

3 sterren.

Ik ben het met alle commentaren hierboven eens eigenlijk...

Ja het was vaag, ja het was saai, ja het was verwarrend op een of andere wijze.

En toch bleef ik geboeid kijken.

En dat had alleen te maken met de ongekend formidabele acteerprestatie van Daniel Day-Lewis.

Ja dat was het!

Het verhaal is niet overdonderend en je vraagt je soms af waar ze naar toe willen. En tegelijkertijd moet je tussen de regels lezen om te zien dat dit niet over olie gaat, maar over de clash tussen Daniel Plainview en Eli Sunday. De rest is allemaal bijkomstig. Geen zwart-wit figuren, waarbij het moeilijk is te zien wie de zogezegde badguy en goodguy is. Ik hoor hier ook veel het argument van rise & fall opduiken, maar dat is niet per se aanwezig. Er is wat rise natuurlijk, wat niet moeilijk is met zo'n succesvol persoon, maar dat gaat vrij snel. En de fall zie ik niet echt, tenzij je die verschillende tegenslagen meetelt. Maar dat is meer een slechte weg dan echt bergaf.

De film kent enkele grote troeven, die ondanks dit epische genre, niet meteen in het verhaal zelf zitten. Paul Thomas Anderson kan een grootse sfeer creëren en zorgt visueel ook voor een passend plaatje. De film neemt ook z'n tijd waar nodig en speelt mooi met kleuren en licht versus donker. Dan natuurlijk Daniel Day-Lewis, maar evengoed Paul Dano die me net als Daniel soms het bloed onder de nagels doet krijgen en doet denken aan een figuur uit Children of the Corn.

There will be blood is een wat averse epische film geworden, maar zal ongetwijfeld vele liefhebbers kennen. Dit is misschien niet de beste film, maar hoort zeker bovenaan het lijstje van zeer sterke films.

Eerst jagen op kwartels, om vervolgens zo doof als een kwartel te worden.

Waanzinnige film, aan de hand van een uitmuntende Daniel Day-Lewis. Zijn overtuiging zit tegen het enge aan.

Een buitengewoon interessant verhaal, met vele hoogtepunten. Sommige geloof stukjes zijn wat minder boeiend en vooral de rol van Dano was matig, maar de film heeft genoeg in zich om dit te compenseren.

Visueel ook ijzersterk.

Ruime 4* en voor mij voorlopig de beste van Anderson.

Hier de echte Daniel Plainview

Deze week heb ik There Will Be Blood voor de derde keer gezien. De film van Paul Thomas Anderson is in drie jaar tijd en in drie kijkbeurten gegroeid van een krappe 3,5* tot één van mijn favoriete films van de laatste tien jaar.

De invloed van Stanley Kubricks stijl op deze film is duidelijk merkbaar gedurende de hele film, maar ik vond dat dit met name het geval was in de openingsscène. Er zijn meerdere parallellen te trekken tussen de eerste scène van TWBB en de eerste scène van 2001. Eerst en vooral is de totale afwezigheid van dialoog gedurende het eerste kwartier. Daarnaast is er eenzelfde soort kale, desolate setting, waarbij er vanaf een hoog camerastandpunt wordt ‘neergekeken’ op de personages met af en toe cuts naar een laag camerastandpunt waarbij de acties van de personages een stuk heroïscher lijken. Bovendien lijken beide scènes dezelfde situatie te schetsen. De personages bevinden zich in een situatie van gestokte vooruitgang; het delven van goud brengt grote risico’s met zich mee met een relatief kleine pay-off. Dan komt datgene wat de revolutie inluidt: olie. Waarschijnlijk de belangrijkste drijfveer achter honderd jaar explosieve welvaartsgroei voor de mensheid en, nog belangrijker in deze film, bijna honderd jaar economische dominantie van de Verenigde Staten. En, als je de personages zo bezig ziet vanop een afstandje, doet dat niet denken aan Kubricks apen? In ieder geval, heerlijke scène!

Het zet de toon voor een uitgebreide analyse van de twee instituties die de grootste invloed hebben gehad op de ontwikkeling van het leven in de VS: religie en kapitalisme. Voor mij laat de film vooral zien dat beide systemen grotendeels op dezelfde manier werken. Beiden beloven vrijheid en onafhankelijkheid door diegenen die het desbetreffende systeem volledig omarmen. Kapitalisme belooft rijkdom en macht voor iedereen die er maar hard genoeg voor werkt. We zien Daniel Plainview onder andere onderwijs en goede jobs beloven aan de inwoners van het dorp om hen te overtuigen om voor hem te kiezen. Religie verlossing en vergeving aan iedereen die zijn of haar leven op de ‘correcte’ manier leidt. Eli belooft zieken te genezen door middel van uitdrijvingen. Beide systemen hebben in theorie dus bewonderenswaardige motieven.

Maar van de beloftes van zowel Eli als Daniel komen uiteindelijk weinig in huis. De school komt er niet en de mensen van het dorpen lijken het niet beter hebben dan voor de komst van Plainview. Integendeel, ze zijn verplicht zwaar en gevaarlijk werk uit te voeren terwijl de enige die daadwerkelijk rijker wordt Daniel Plainview zelf is. Niemand wordt beter van de wonderen van Eli en als je je laat overtuigen om lid te worden van zijn kerk krijg je daar voornamelijk (financiële) verplichtingen voor terug. De menselijke imperfecties, de eerder genoemde honger naar vrijheid door macht, corrumperen het systeem en zorgen voor perverse eindresultaten.

Ook de unieke relatie tussen beiden wordt erg goed in beeld gebracht door de film. Sunday en Plainview hebben een hartgrondige hekel aan elkaar, net omdat zij het bedrog van de andere (als enige) doorzien. Ze ‘strijden’ ook om dezelfde mensen, Plainview heeft ze nodig om te werken, Sunday heeft ze nodig in zijn kerk. Dit komt expliciet tot uiting in de scène waarin Eli Daniel aanspreekt over het aantal uren dat ze moeten werken van hem waardoor ze geen tijd meer hebben om naar zijn kerkdiensten te komen. Het valt op dat beide mannen die op zoek zijn naar onafhankelijkheid, uiteindelijk heel afhankelijk zijn van de gewone dorpelingen. De dominantie binnen hun relatie verschuift gedurende film regelmatig, meestal door exterieure zaken. Hier wordt ook een fundament gelegd voor het einde: wanneer Daniel in het nauw gedreven is door de olieontploffing en de gevolgen voor zijn geadopteerde zoon moet Eli het ontgelden.

Naar het einde toe worden de lijnen van de metafoor voor mij een stuk minder duidelijk. Het grote, grauwe en vooral lege huis van Daniel lijkt mij de desillusie van het succes te symboliseren. De bowlingbaan in Plainviews is een geweldige locatie voor het einde. Met name door de absurditeit van die kamer, er zijn drie bowlingbanen terwijl uit alles blijkt dat er nooit vriendschappelijk bezoek is ten huize Plainview. ]Ik kan niet echt beslissen wat de moord op Eli juist betekent. De huidige teloorgang van het christendom, een voorspelling over een toekomstig einde van religie in de VS of eerder een illustratie en waarschuwing dat het kapitalisme gevaarlijk uit de hoek kan komen wanneer het in het nauw gedreven is(hier door de breuk met zijn zoon). De breuk met de zoon vond ik op zich interessanter. De geadopteerde zoon lijkt zijn vader en zijn manier van werken te verachten en besluit voor zichzelf te beginnen. Hij is van plan om het anders aan te pakken dan zijn vader(weliswaar in dezelfde business). Dit zou een metafoor voor de nieuwe generatie kunnen zijn. Zijn intenties zijn goed, maar het is niet duidelijk of hij uiteindelijk ook gaat slagen in zijn opzet. De kans leek mij reëel dat hij uiteindelijk in dezelfde vallen als zijn vader trapt. Misschien is de echte winnaar wel Paul Sunday. Hij probeert het systeem niet te exploiteren of te veranderen maar gewoon te gebruiken om een afzijdig maar zelfstandig bestaan af te dwingen. Het wordt enigszins gesuggereerd dat hij het dichtste bij die gegeerde vrijheid komt.[/spoiler

Nog interessanter dan de symbolische tweestrijd tussen Plainview en Sunday vind ik de invulling van de persoonlijkheden van beide karakters. Plainview wordt hier regelmatig als een monster afgeschilderd, ik ben het daar niet mee eens. Daniel Plainview is volgens mij eerder een extreem tragisch personage. Hij lijkt niet in staat te zijn om een persoonlijke relatie op te bouwen met een andere persoon, laat staan iemand anders dan hemzelf vertrouwen. Vreemd genoeg is de meest volwassen relatie die hij heeft gedurende de film die met zijn jonge zoon tijdens het ‘kwartels jagen’, er lijkt zelfs sprake te zijn van vertrouwen. Maar wanneer het ongeval gebeurt, neemt hij onmiddellijk afstand; hij stuurt H.W. weg naar een school en focust zich op zijn werk. Daniels onvermogen om een persoonlijke relatie te hebben komt echter het meest naar voren in de laatste ontmoeting tussen vader en zoon. Wanneer Daniel zich verraden voelt door iemand moet daar onmiddellijk mee afgerekend worden, “You’re afterbirth”! De manier waarop hij dat blijft herhalen doet mij denken dat hij zichzelf daarvan koste wat kost moet overtuigen. Die scène had dan ook eerder een sneue sfeer dan een gemene sfeer. Dat Daniel op zich wel een connectie wil voelen met mensen blijkt uit de ontmoeting met zijn ‘broer’. Het idee van een natuurlijke connectie met iemand met wie hij zaken gemeen heeft spreekt hem, waardoor hij volledig out-of-character op pad gaat met hem. Het vertrouwen ontploft echter in zijn gezicht, wat naar mijn gevoel het lot van Plainview voor goed bezegelde.

Daartegenover staat de Eli Sunday. Eli belichaamt het idee dat zoveel jonge mensen koesteren, het verlangen om ‘speciaal’ te zijn. Het verlangen om grote dingen te verwezenlijken en het idee daarvoor gekozen te zijn. Het is ironisch dat net datgene hem ondermijnt, Eli is behoorlijk slim en charismatisch. Maar zijn zelfbewustheid is datgene wat hem tegenhoudt om ook daadwerkelijk succesvol te zijn. Waardoor hij uiteindelijk op het, naar zijn normen en waarden, laagst mogelijke punt eindigt: letterlijk en figuurlijk overgeleverd aan de genade van zijn grote vijand.

Het getuigt van de grote klasse van Daniel Day-Lewis dat hij het groteske maar complexe personage zo overtuigend weet neer te zetten. Zeggen dat Paul Dano zich hier tegenover staande weet te houden is dan ook een groot compliment in dit geval. De score van Greenwood was goed, met veel gevoel voor de sfeer van de film en nergens dominant aanwezig. Misschien had het af en toe zelfs iets minder vrijblijvend mogen zijn.

PTA wentelt zich zoals eerder aangehaald in de Kubrickiaanse stijl met veel lange, complex geschoten shots. Die steevast zorgvuldig zijn opgebouwd met een enorm oog voor detail. De typische manier van het vertellen van een verhaal die Anderson vrijwel altijd gebruikt is hier ook aanwezig. Daarbij kiest hij ervoor om slechts fragmenten van het verhaal te tonen aan zijn publiek. Deze fragmenten worden wel zeer gedetailleerd uitgewerkt, waarmee je de rest van het verhaal zelf kan uitwerken. Hierdoor zorgt het een verhaal voor een zeer bevredigende kijkervaring.

Dit alles maakt There Will Be Blood een indrukkende werk over mens en maatschappij waarmee Anderson zich definitief bij de allergrootsten voegt.


4.5*

Een machtige, ambitieuze film over het vroege kapitalisme van de VS, gedragen door een verbluffende prestatie van Day Lewis. Samen met de eindeloze ambitie en technische perfectie van Anderson is dit ook na Magnolia een schot in de roos.

*4,5

Groeit met iedere herziening.

Schitterend portret van een land in "bloei". Voor de Tweede Wereldoorlog was de VS nog een uit de kluiten gewassen ex-kolonie van Engeland die zich van de rest van de wereld had geïsoleerd, maar na 1945 werd het de sterkste natie op aarde. Vast geen toeval dat There Will Be Blood eindigt in het interbellum, vlak voor het land zich aan de wereld zou openbaren.

Anderson laat zien hoe de supermacht zoals we die vandaag de dag kennen zijn vorm heeft gekregen, in een fantastische metaforische vertelling over de strijd van Amerika - het kapitalisme (Plainview) en religie (Sunday) - om het volk.

Weet niet wat hier leuk of interessant aan zou moeten zijn. Goed, er wordt sterk geacteerd door Paul Dano, en sommige dingen zijn wel tof gedaan, waaronder de set van het dorpje, en bijvoorbeeld die brand, maar verder? Plottechnisch kan ik er niks mee. Zeker het eerste uur was een van de saaiste dingen die ik in lange tijd gezien heb.

Later wordt het enigszins interessanter, maar alsnog ben ik nergens het verhaal ingesleurd. Welk verhaal eigenlijk? We zien een moeilijke man die alleen aan zichzelf denkt en iedereen uit de weg ruimt, soms letterlijk, die hem hindert op zijn pad. Wat mij betreft houdt het daar op. De relatie met zijn zoon wil graag een boeiend plotelement zijn, maar dat is het wat mij betreft niet echt.
Plainview had uiteindelijk ook elke acteur met een snor kunnen zijn, (heb de gelijkenis met Tom Selleck ook niet kunnen negeren) zijn prestaties worden lichtelijk overdreven. Had dan nog eerder Dano genomineerd willen zien voor een Oscar.

Hier en daar gebeuren er dingetjes die speldenprikjes zijn in het duffe geheel (zoals Eli die van Plainview God moet ontkennen, hoewel dat pas helemaal aan het einde zit, de mooi geschoten brand, en de manier waarop hij op het laatst zijn zoon ontkent), maar dat is echt allemaal te weinig om dit een voldoende te laten zijn voor me.

2*

Zeer mooi onderwerp om aan een film te beginnen. Jammer dat het rotkarakter van de hoofdpersonage te veel in beeld kwam. Daniel Lewis acteerprestaties waren zeer goed.

Voor mij een 3,5; er zat wat meer in.

Paul Thomas Anderson.. Mijn eerste kennismaking met hem was Punch-Drunk Love. Die kwam ik tegen op de lijst met alle Adam Sandler films die ik toen aan het bekijken was. Als jonge filmkijker was dat een behoorlijk revolutionaire film. Het aparte aan die film is dat ik constant betwijfel of ik hem wel vijf sterren waard vind waar ik hem nu op heb staan. Als ik de film echter herzie, blijkt toch keer op keer weer dat ik achter die keuze sta. Magnolia heb ik pas één keer gezien en die viel me toen wat tegen. Nu ik wat meer ervaring en respect heb voor mozaïekfilms wil ik die best nog eens zien. Boogie Nights en There Will Be Blood waren ook nog films die op Anderson zijn cv stonden en die me wel interesseerden.

Die laatste gisteravond maar eens bekeken. Ik ben niet per se gebonden aan films die verlopen volgens de standaard Hollywood formule. Hier werd al vrij snel duidelijk dat dat niet het geval is. De introductie is lang en geruime tijd had ik niet door waar ik nu naar aan het kijken was. Na een halfuur kwam het verhaal enigszins op gang en toen was het een kwestie van het verhaal volgen. Ik zal eerlijk zijn dat ik dat in eerste instantie niet erg indrukwekkend vond. Vanaf de brand wordt het allemaal wel wat interessanter, omdat Planview vanaf dat moment een engerd wordt. Het mag dan wel iets interessanter worden, écht intrigeren deed het me allemaal niet zozeer. Het is vooral kijken naar alle acties en handelingen van een klootzak.

Begrijp me niet verkeerd; ik was best wel onder de indruk van de prestatie van Daniel-Day Lewis. Hij zette zijn rol zeer overtuigend neer. Van overacting kan ik niet echt spreken. Op het einde misschien een beetje, maar zonder echt de geloofwaardigheid te verliezen. Paul Dano vond ik persoonlijk iets minder. Zijn performance was verder niet slecht te noemen, maar met zijn personage kon ik nooit een band opbouwen. Daniel stal makkelijk de show. Het overige acteerwerk was ook niet onaardig, maar het is Lewis zijn rol die uiteindelijk memorabel blijft.

Verder was het denk ik toch het speelduur dat me iets te lang duurde. Er zitten een aantal mooie plaatjes in en Lewis zijn verschijning en steeds duisterder wordende zijde hebben ervoor gezorgd dat ik braaf ben blijven kijken tot het einde, maar ik zou liegen als ik zou zeggen ik het allemaal ongelofelijk interessant vond. Ondanks dat het onderwerp niet erg gemakkelijk ligt, kwam het verhaal wel zo constant op me over. Het aanwezige sfeertje was aardig, maar in mijn ogen toch lang niet zo speciaal als bij een P-DL. Het hele laatste gedeelte hakt er wel behoorlijk in. Eerst die confrontatie met zijn zoon en vervolgens de uiteindelijke ontknoping tussen hem en Eli. Overtuigende scenes waren dat. Al kan ik niet ontkennen toch een beetje een onbevredigend gevoel te hebben bij het idee dat Daniel min of meer wegkomt met al zijn praktijken. Uiteraard niet geheel duidelijk wat zich na het einde nog zou afspelen, maar toch..

There Will Be Blood is een film waarvan ik weet dat die best goed in elkaar steekt, maar die er gewoon niet in slaagde om mij constant te blijven boeien. Het speelduur is dan ook de grootste troef waar ik mee zat. Het is allemaal goed uitgevoerd en op de technische punten klopt het allemaal wel, maar toch wist de film mij niet dusdanig te overdonderen op de manier waar ik waarschijnlijk toch stiekem op gehoopt had.

3*

Een waar staaltje kunst. Tenminste tot zo'n 60-70 minuten. De trage shots van de olievelden, de ongelukken, de gestage ontwikkeling van de karakters, een van de beste scores die ik ooit heb gehoord en het geweldige spel tussen goed en kwaad; de montere, gelovige Eli en Daniel die naar het vagevuur wordt toegetrokken.
Dit alles cumuleert in een geweldige scene (waarbij het olieplatform affikt en H.W. zijn gehoor verliest). PTA maakt vervolgens in mijn ogen een minder goede keuze en zet in op de bittere Daniel, die zonder enig doel voor ogen enkel bitterder wordt en alles en iedereen afstoot. De keuze voor het spel tussen goed en kwaad, geloof en hebzucht was een betere insteek geweest, alle ingrediënten waren daar voor aanwezig.
Feit is dat de film vervolgens langdradig aandoet en dat vlagen van de film daardoor onduidelijk worden (zoals de verhaallijn over de nep-halfbroer). Duidelijkere keuzes, die voor mijn part best gepaard mogen gaan met wat explicietere symboliek, hadden deze film goed gedaan. Nu blijft 'ie toch steken op 3*, ondanks het sublieme acteerwerk door zowel Day-Lewis als Dano.

Goede, beklemmende film met topprestatie van Day-Lewis. Deze doet wat niet aan velen gegeven is: een film van begin tot eind dragen. Deze goede acteur, die ik in Gangs of New York op het spoor kwam, heeft volledig terecht een Oscar gewonnen voor zijn rol, want zijn acteerprestatie is fenomenaal. De film zelf wordt gekenmerkt door een goed verhaal, dat goed uitgewerkt wordt. Enkele zeer krachtige scenes dragen bij aan een verder in traag tempo verlopende film: het had van mij wel een halfuurtje korter gemogen. Het karakter Eli wekte bij mij voornamelijk weerzin op, maar daarin zal ik vast niet de enige geweest zijn. Vermaakt heb ik me zeker niet, in de goede betekenis: dit is geen film die je leuk moet vinden, dit is een film die je moet aanspreken vanwege het acteerwerk van Day-Lewis en/of het goede verhaal. Regie vond ik redelijk. De muziekkeuze vond ik af en toe niet helemaal op de film afgestemd, maar bij sommige stukken film sloot de muziek juist naadloos aan. 4*

Zelden zo'n saaie, slome film gezien. Al had het hele sfeertje eromheen wel iets mysterieus, waardoor je blijft denken dat er nog iets gaat gebeuren wat totaal niet het geval is.

Ook herzien. Ipv achter in de auto op een tv schermpje, nu in de woonkamer. Wat een verschil.

De muziek komt veel beter tot zn recht, de beelden zijn nog schitterender. Nogmaals de credits voor de cast, wat spelen die goed zeg.

Ohja halfje erbij.

Masterpiece

Ok er is veel goeds over te zeggen ( zie de voorgaande tig berichten) en als kijk en luister ervaring zeker niet saai.

Maar het thema : van obsessieve ploeteraar via klootzak naar totale waanzin tot in het extreme dus weinig realistisch dus wel moralistisch bedoeld denk ik dan. Tja, wat moet ik ermee, het zal allemaal wel, al die moeite die de makers zich getroost hebben leveren mij geen verrijkende inzichten op dus een superfilm kan ik het niet noemen en dat is jammer.

Film die vooral leunt op de inderdaad erg goede acteerprestatie van Day-Lewis. Misschien niet de meeste originele rol, maar wel erg goed geacteerd en draagt de film toch uiteindelijk.

Verder vond ik het om eerlijk te zijn niet meer dan wel aardig. Visueel was het soms best goed, net name de begin scene was erg sfeervol en wat mij betreft een van de hoogtepunten van de film. Goede keus ook om gewoon het eerste kwartier van de film compleet vrij te houden van dialogen. Krijg je toch een beetje dat mysterieuze. Muziek was op sommige momenten geslaagd, op andere momenten killde het de sfeer een beetje (dat klassieke gejengel opeens), maar uiteindelijk wel aardig.

Hoewel Daniel's personage in de tweede helft wel een stuk interessanter werd, en zijn acteerwerk daarmee ook beter, vond ik het uiteindelijk wel het mindere gedeelte van de film. Oogde nogal rommelig en ook het einde vond ik iets teveel van het goede allemaal. Wat trouwens ook het vermelden waard is, is dat ik die Eli een vreselijk irritant personage vond. Misschien dat het juist de bedoeling was, maar heb me in ieder geval mateloos geërgerd.

Zoals ik al zei, film is wel aardig maar word uiteindelijk tot een hoger niveau getild door Daniel-Day Lewis. 3,5* lijkt me genoeg.

Njah.

Ik vraag me af wat er gebeurt als ik PTA's oude films weer eens terugkijk. Vond ze vroeger super, maar als ik zie hoe z'n laatste twee films bevielen is het moeilijk te geloven dat een regisseur plots zo diep kan zakken.

There Will Be Blood is zo'n film waarbij ik eigenlijk niet goed weet waarnaar ik zit te kijken. De film vertelt het verhaal van Plainview, maar dat weet eigenlijk nooit de boeien. Nu doet de setting me niks, maar ook Daniel-Day Lewis weet echt helemaal niks van z'n personage te maken. Vervelende overacting van zijn kant, héél gewichtig en overdreven allemaal. De beslommering met z'n zoontje en de kerk maken het er niet beter op.

Soundtrack is regelmatig vervelend en ongepast, visueel is het degelijk maar onopvallend. Maar het ergste is eigenlijk nog dat dat PTA de eerste 5 a 10 minuten liet zien hoe het wél moest. Zolang er niet gesproken werd was alles stukken beter en sfeervoller. En als dat alles dan niet aanslaat is 160 minuten uiteraard véél te lang.

Begin verdient een extratje en de solide uitvoering van PTA valt links en rechts wel te herkennen, maar verder vond ik het doodsaai en compleet oninteressant. Binnenkort toch nog maar eens Magnolia herzien, 't zal mij benieuwen.

1.5*

Gister deze film voor een tweede keer gezien. Ik vond hem nog beter dan de vorige keer. Geweldige acteerprestaties, en niet alleen van Daniel Day-Lewis, de rest speelt ook magistraal. Elk shot is raak, elk emotie komt echt over en de laatste scene is zo briljant dat het bijna eng wordt.

De volle mep.