The Ring (2002)

Rasen is een alternatief voor Ringu 2 ze zijn beide bedoeld als sequel op Ringu...al is Ringu 2 heel wat beter te begrijpen als Rasen...

Ik wist even niet wat te zeggen maar gelukkig is alwetende Linda een MM lid.

dankje Gilles...eindelijk vind ik ook eens van mezelf dat ik iets wijs heb gezegd en iets goeds heb bijgedragen aan dit forum

sorry dit was TE arrogant (maar ik heb wel gelijk)

En daar gaat het om

hahah dankje ruud

O nou snap ik het dank je Linda

ik ben blij eens een keer iemand van dienst te zijn

Voor de Belgen hier: volgende week komt deze op VT4 en dinsdag kun je op jim de originele Japanse versie bekijken.

Helemaal absoluut mee eens! Daarom kunnen de meeste horrors mij niet boeien. Daarin lijkt het te gaan om de grootste hoeveelheid stromend bloed en de indrukwekkendste verzameling harde schreeuwen, and that's it.

Maar One Ring, dat vind ik nou dus juist bij deze film, en ook bij 'Pirates Of The Carribean', niet opgaan. Ik geef toe dat je even een paar fantastische verzinsels voor mogelijk moet willen houden en als dat niet lukt, dan houdt het natuurlijk op. Maar waarom zou - objectief gezien - een behekst huis zoals in 'The Shining', wel mogen, en een behekste video niet? Dat volg ik niet zo.

Horror mag wat mij betreft, als het verhaaltechnisch maar naadloos in elkaar past en klopt. Zoals bijvoorbeeld ook in 'The Sixth Sense' trouwens duidelijk het geval is. In die zin: inderdaad dezelfde logica-eisen als aan andere films. Maar in de twee voorbeelden die jij nu noemt vind ik dat dus zeker het geval.



Die snap ik niet... Ze laat die video toch aan hem zien binnen de gegeven zeven dagen? Waarom moest ze dan al dood zijn?



Aha, dus kennelijk is dat voor jou een criterium om van een film te kunnen genieten: het moet mij morgen kunnen overkomen. Dat mag. Mijn man heeft een dergelijk criterium op een ander vlak: acteurs mogen van hem niet te pas en te onpas op elk onbewaakt moment in gezang uitbarsten, begeleid door meeslepende strijkorkesten die nergens te zien zijn.

Maar hij heeft daar een simpele consequentie uit getrokken: "Ik kijk nooit meer naar musicals".

Wat een onzin. Je pakt hier er een bepaald soort horror bij maar er zijn verschillende soorten horror. Zoek de betekenis van horror eens op zou ik zeggen.

Twee quotes:

Een andere 'behandeling'?

Behalve dat de meeste 'horrorfilms' explicieter zijn dan andere genres, die ook een verhaal willen vertellen en bepaalde gevoelens en emoties proberen op te wekken, zie ik weinig verschil.

Of is opeens een charismatische alleskunner of een dappere fictief wezentje eclectischer dan een obsessieve kettingzaag vierendeler?

Er zijn voldoende 'horrors' die, mede dankzij het absurde [lees: niet allerdaags, fantastische] en tolerantiegrenzende aard van het genre meer over de karakters vertellen dan menig romcom en explosieve thriller.

Verhaaltechnisch en logica als in andere films moet dan zijn als in realiteit, want wat is de norm, behalve dan dat het fictief en geënsceneerd is.

Uiteindelijk gebruiken ze allemaal dezelfde truken uit dezelfde trukendoos, enkel om jou in te pakken, of het nu door een traan is, vanwege die zielige vrouw, of een bibber, door die enge man.

Dan rest er voorkeur en niks anders.

Ik geloof dat je de kern van mijn betoog mist hier. Ik pakte er inderdaad een bepaald soort horror bij, als voorbeeld van hoe er geen drol aan is in mijn ogen. Omdat ik dat met The One Ring eens was: alle genres lopen gevaar gemakzuchtig te blijven hangen in een aantal hoofdkenmerken, maar m.n. bij horror zie je dat vaak gebeuren. Althans, "m.n.", het probleem is dat dit verschijnsel bij de meeste andere genres slechts zorgt voor kaakkramp van het gapen , maar bij horror voor een tegenovergesteld effect dan beoogd: de slappe lach .

Een goede horror is dus niet die film waarbij het meeste bloed gutst en de meeste enge effecten worden gebruikt, maar de film waarin de plot klopt als een bus, en waar het griezelige juist veroorzaakt wordt door andere dingen. Een dame die ineens door het beeld wandelt ('Sixth Sense'), een jongen die zichzelf perongeluk in een monitor ziet en constateert dat zijn gezicht een vlek is ('The Ring'). In dit geval stokt de adem alleen in je keel omdat je d.m.v. het verhaal naar dat punt gebracht bent. Van een lijk dat ineens brullend uit een kist springt schrikt iedereen. Kunst.

In elk genre heb je originele en gemakzuchtige aanpak. Je hebt Jane Austen, je hebt Bouquetreeks. Hangt tegen elkaar aan, maar het eerste is origineel, het tweede niet. Bij SF zie je het ook gebeuren: een film die aan elkaar hangt van vreemde wezens en ruimte-oorlogen, of films met eens goed verzonnen plot waarbij het SF-jasje als een noodzakelijkheid gebruikt is ('1984', 'The Matrix I'(overige delen kom ik niet doorheen)). Ach, in elk genre heb je het, elk genre heeft zijn valkuilen, maar in dit geval gaat het dus over horror.

Met realiteit heeft het allemaal niets te maken. Het verhaal en de logica in 'The Sixth Sense' waren niet realistisch (voor mij zeker niet, want ik geloof op geen enkele manier in een hiernamaals), maar toch werd het op een manier gebracht waar ik geheel in mee kon gaan. Omdat alles klopte. En omdat de verkregen effecten juist niet uit een trukendoos kwamen.

In een goede horror zou je veel harder kunnen bibberen bij het zien van een niet-enge man, dan in een slechte film om een wel-enge man. Niet zelden schiet ik bij zeer matige horrors zelfs in de lach, als de zoveelste met zorg geschminkte zombie langsschuift. Vast niet het effect dat nagestreefd werd.

The Sixth Sense als 'uitstekende exemplaar' van een goede horror maakt de boel iets lastiger. Maar dat is een andere discussie waarin ook Silence of The Lambs in voorkomt.

Zelf vind ik The Sixth Sense te lineair en te 'afhankelijk', bijna formulistisch dat het in elke mal wel zou moeten werken. [*kuch* Usual Suspects]

Een werkelijk goede horror zou, ondanks het gebrek aan [of onduidelijkheid van] conventionele referenties of aanwezigheid van slecht geschminkte figuren toch moeten werken, vanwege de fantastische en macabere inslag volgens de regels en 'vermogen' die het zichzelf voorschrijft.

Of is zo'n slappe lach om over het ongemak heen te komen?

Zoals Wouter Bos en Wilfred Gene dat altijd doen

The Sixth Sense is geen horror

Oh, beginnen we opnieuw met mijn reacties te bediscussiëren. Nou, ik heb nog wat nagedacht over het onderwerp. Hopelijk kan ik hiermee mijn mening over het genre en deze film verduidelijken.

Wat is een horror-film? Een film waarvan het doel is je ontzettend bang te maken met bovennatuurlijke zaken of monsters. Tenminste: dit is mijn defenitie van het genre; een beetje versimpelt. Dus als een horrorfilm je niet bang weet te maken loopt het al gauw uit tot een mislukking en vaak moet je dan zelfs lachen. Wat éng is, is voor iedereen anders. Geesten vind ik nauwelijks eng, want ik geloof er niet in. Dit neemt niet weg dat films met geesten niet spannend kunnen zijn, maar er zit een moeilijk uit te leggen verschil tussen spanning en angst. Nog minder eng vind ik overigens weerwolven, vampieren, mummies en zo. Zombies zijn de moeite niet waard om over te praten.

Terug naar de geesten. Ik zei dus dat The Shining de enige horrorfilm was die voor mij werkte. Daar zitten, net als in The Ring, geesten in. Waarom werkt The Shining voor mij dan wel en The Ring niet? Simpel: door de manier waarop het gebracht wordt. Dingen worden pas echt eng als ze in verband gebracht worden met dingen die in de realiteit eng zijn of die je ergste nachtmerries tonen. The Shining gaat over eenzaam, geïsoleert leven in een verlaten hotel waar in de geschiedenis verschrikkelijke dingen plaatsgevonden hebben. Dat je van die eenzaamheid doordraait is iets wat, voor mij tenminste, niet heel moeilijk is om voor te stellen. Je zou al bang worden van de gedachte. De geesten blijven lang suggestief (ze zitten altijd in scènes met spiegels). Zijn ze er echt of zijn het waanbeelden? Alleen al deze psychologische diepgang maakt The Shining een stuk enger. Daarbij zijn het niet eens de geesten zelf die gevaarlijk blijken te zijn... het gevaar zit in iets anders. Daarbij bedient Kubrick zich nergens van schrikeffecten en is de film opvallend licht, wat ook een haast beangstigender effect blijkt te hebben dan het gebruikelijke donker in horror. Voeg daaraan briljante symboliek, beter acteerwerk, sterker verhaal en geweldige geluidseffecten toe en je hebt al een betere film dan The Ring

Maar nu terug naar de manier waarop geesten gebracht worden. Ik heb dus al uit gelegt waarop de presentatie van de geesten in The Shining eng is. The Ring presenteert zijn geest echter anders. Ik las deze week nog een recensie van de originele Ringu waarin de presentatie juist geprezen werd. Het in verband brengen met huidige technologie en spirituele krachten zou volgens de recensent goed inspelen op de huidige wereldsituatie. Tja, tegenover alle psychologie van The Shining vind ik The Ring niet zo indrukwekkend. The Ring verbind zijn geesten namelijk aan... een videoband. Ik moet al haast proberen mezelf tegen te houden met lachen als ik het hoor. Sorry, maar video's spreken mijn angsten nog minder aan dan zombies. Ik ken iemand die na het zien van The Ring een tijdje geen video meer durfde te kijken waarvan ze niet wist wat er op stond. Kan ik niet inkomen. Daarbij is de geest een extra eng uiterlijk gegeven waardoor de geloofwaardigheid (niet te verwarren met realisme) achteruit zakt. Spannend was de film nog wel, maar eng. Nee, daarvoor zochten ze het voor mij te ver. Maar als jij verder wel bang wordt van video's, laat je angst door mij niet verpesten

Wow wat een verhaal

Ja, je moet wat als je die kritische MovieMeter-users tevreden wilt stellen

Dat is waar.

Het is mijn schuld dat je reacties opnieuw bediscussieerd worden, One Ring. Dat komt omdat ik ze nogal laat onder ogen kreeg .

Wat mij in jouw verhaal keer op keer opvalt is dat je wel erg uitgaat van jouw persoonlijke smaak. Dat mag natuurlijk (we geven hier immers allemaal onze eigen visie), maar ik vind dat je daarbij wel in de valkuil stapt die persoonlijke mening te willen veralgemeniseren.

Ik kan me - vanuit jouw perspectief, omdat je het zo degelijk uitlegt - wel voorstellen waarom de video als behekst voorwerp voor jou niet werkt, maar tegelijkertijd zul je moeten onderkennen dat het zeer goed mogelijk is dat dit voor anderen juist een enorm pluspunt vormt. Een originaliteit. Getuige ook die recensie waarvan je rept.

Dat is dus een beetje mijn probleem met jouw verhaal. Je argumenten zijn dermate persoonlijk, dat ze bij mensen die het anders voelen niet aankomen.

Voorbeeld: als iemand schrijft "Ik vind films naar verhalen van Jane Austen niet uitsteken boven Bouquetreeksniveau", dan kwetst me dat. BEN JIJ NOU ZO DOM OF BEN IK NOU ZO SLIM?!, denk ik dan opstandig. Maar schrijft iemand "Ik heb categorisch een hekel aan zoetige liefdesverhalen die goed aflopen", dan denk ik: Tja, dat kan.

In de laatste categorie valt jouw uiteenzetting over horror hier. Jij hebt bepaalde eisen waaraan een film moet voldoen, en de meeste horrors voldoen daar duidelijk niet aan. Dan kan en dat mag.

Nee, in dit geval niet. Natuurlijk kan lachen een soort oversprongreactie zijn als je erg schrikt of bang bent (of verdrietig of boos of gekwetst ; vul maar in).

Maar er zijn horrors waarin de zoveelste krijs en het zoveelste bloedvergieten en het zoveelste monster echt oprecht op de lachspieren werken, omdat het gewoon potsierlijk wordt.

Ik heb me nimmer verdiept in officiële omschrijvingen op filmgebied over genre-indelingen, dus ook niet op het gebied van horror. Ik weet alleen dat 'horror' in het Engels o.a. 'huivering, rilling en schrik' betekent, en daar voldoet 'The Sixth Sense' voor mij in hoge mate aan. Na deze film wist ik pas wat er met 'koud zweet' en 'mijn nekharen staan recht overeind' bedoeld wordt.

Naschrift: okay, Movie Maker noemt Sixth Sense een thriller. Er zal dus inderdaad een subtiel verschil zijn dat ik over het hoofd heb gezien. Excuses.

Het is toch logisch dat ik hier mijn eigen mening en kijk op filsm neerzet. Het zijn immers mijn sterren die naar The Ring gaan en ik kan dan moeilijk een extra ster erbij geven omdat anderen The Ring wel mooi vinden. Je hoeft het niet met me eens te zijn. Mijn tekst hierboven is er dan ook vooral om duidelijk te maken waarom horrorfilms mij in de meeste gevallen niet boeien. Dat was even nodig, omdat men het mij hier wel vaker kwalijk neemt dat ik niet van horrorfilms hou (en dat is dan ook het enige genre waar ik een hekel aan heb).

Het gaat er bij mij niet om of je The Ring enerzijds en het genre horror goed moet vinden of niet. [Stel je voor]

Mijn reactie gaat vooral om de manier waarop horror, volgens jouw definiëring, noem het afbakening, niet deugt.

Bij The Shining leg je de link wél [of je neemt de moeite ervoor] naar 'onderliggende' thema's.

Echter, andere horrors [in dit geval The Ring] zijn te absurd om te analyseren.

Je hebt het over verbanden. De link met eenzaamheid lijkt mij minstens even ver gezocht als een allerdaags voorwerp dat behekst is. Een voorwerp dat een ieder wel in huis heeft, dat uiteindelijk dodelijk kan zijn. Dichter bij huis kan bijna niet. Net zoals een kampeeruitje met een loslopende maniak. Hoe geïsoleerd is dat dan wel niet.

En dan vraag je je af waarom dit mensen wél weet in te pakken terwijl jij het steeds probeert psychologische diepgang te vinden. The Ring heeft voldoende nuances. Je hebt een alleenstaande moeder die het te druk heeft en door enerzijds prestatiezucht en nalatigheid is haar zoontje vervloekt. Genoeg voer voor een pyschologische uiteenzetting, maar jij haakt af bij een videoband dat een geest huisvest.

Ik maak op dat de hele minachting van horror gebaseerd is op jouw 'definitie' van wat het moet voorstellen. En je krijgt het ook nog bevestigd door een aantal trieste voorbeelden van flutfilms [alsof de nieuwe stroom hedendaagse horror representatief is].

Alsof een puberhorror als House of Wax, die faalt je bang te maken de norm is. Sterker nog, alsof bang maken de norm is.

Horror is meer dan een monsterparade met als enige bestaansrecht het publiek te laten schrikken.

Alsof een 'actie' film meteen slecht is als er niet voldoende in gevochten en achtervolgd wordt. Alsof westerns meteen flut zijn als de marshall niet op een paardje zijn hulzen leegschiet op bandieten.

Zo kan ik ook wel een aantal genres afbranden die ik niet kan pruimen. Maar geheel eerlijk en volledig is het niet, natuurlijk...

Als ik nog eens een andere horrorfilm tegenkom die me weet te boeien zal ik daar best dieper op in willen gaan, maar The Ring was niet interessant genoeg voor mij om te gaan analyseren. Dat ligt aan de kwaliteit van de film, niet aan het genre. Als ik elke film zou moeten gaan analyseren zou ik geen leven overhouden. Dat doe ik dus alleen bij interessante films. Ik ben door deze discussies nu echter veel dieper ingegaan op The Ring dan mijn bedoeling was. Ik ben er niet veel enthousiaster op geworden. De film blijft staan op het oordeel waarop ie staat.

Ben ik het niet mee eens. Dat iemand gek wordt van de eenzaamheid is een stuk geloofwaardiger dan een behekst voorwerp. Dat iemand doordraait van de eenzaamheid gebeurt echt; maar van behekste voorwerpen heb ik tot dusver alleen maar gehoort via sprookjes en zwaar bijgelovige mensen. Als je gelooft dat voorwerpen werkelijk vervloekt kunnen zijn zal The Ring vast wel eng zijn. Ik geloof er echter niet het kleinste beetje in dus mij maakt het niet bang.

Je hebt me nog steeds niet overtuigd van de psychologische diepgang. Dat verhaal van die alleenstaande moeder kwam op mij als niks anders over dan extra toevoeging van drama (net als het liefdesverhaaltje). De prestatiedrang heeft in mijn ogen weinig verband met de vervloeking van het zoontje. Alleen al het feit dat de vervloeking van het zoontje niks toevoegt aan het verhaal zegt al genoeg. Zo kun je overal wel diepgang zoeken die er niet is.

Ik heb geen vergelijking getrokken met House of Wax of enige andere moderne horror. Ik heb het alleen over The Ring en The Shining gehad en nooit hun leeftijdsverschil besproken. Die is hier niet relevant.

De definitie van horrorfilm volgens www.filmsite.org is:

Horror Films are unsettling films designed to frighten and panic, cause dread and alarm, and to invoke our hidden worst fears, often in a terrifying, shocking finale, while captivating and entertaining us at the same time in a cathartic experience. Horror films effectively center on the dark side of life, the forbidden, and strange and alarming events. They deal with our most primal nature and its fears: our nightmares, our vulnerability, our alienation, our revulsions, our terror of the unknown, our fear of death and dismemberment, loss of identity, or fear of sexuality.

Is een uitgebreide versie van de manier waarop ik horrorfilms omschreef. Horror slaat op angsten en als een film geen angsten wil oproepen is het eigenlijk geen horrorfilm meer. Net als dat een film waarbij het niet de bedoeling is dat je lacht geen komedie is.

De enige vraag die ik nog aan jou heb, ToNe, is of jij geen genre hebt waar jij een hekel aan hebt? Niet alle horrorfilms zijn bagger nee, maar voor mij het grootste deel wel. Dat ligt uiteraard aan kenmerken van het genre.

Nee. Dat ligt aan de slechte uitvoering van die kenmerken en dat het dus met die kenmerken moeilijker blijkt een goede film te maken.

Ik ben het helemaal met The One Ring eens.Ondanks een paar schrikmomenten heb ik niet zitten shaken in me stoel terwijl dat WEL de bedoeling is bij een horrorfilm.

Dit is meer een Thriller...

nou sorry hoor, maar dit kan je echt geen thriller noemen, het is inderdaad wel spannend maar het heeft wel een horror gehalte hoor

jaaa maar een alleen een ''gehalte'' vind ik niet voldoende.

tja, ik wel