Irréversible (2002)

Lastig. De eerste 50 minuten van Irréversible ontpoppen zich als een ware nachtmerrie, waarin twee zaken mij echt te ver gingen. In de eerste plaats het taalgebruik (met name de gedeelten die arno74 aanhaalt). Wat mij betreft was dit nogal functieloos, en in combinatie met de beelden werd ik er nogal onpasselijk van. Dan de verkrachtingsscène. Weerzinwekkend stukje cinema. Deze sequentie mocht dan wél een functie hebben binnen het verhaal, het is mij een waar raadsel waarom Bellucci heeft toegestemd dit te filmen. Ze lijkt oprecht volledig oncomfortabel, en geef haar eens ongelijk.

Nu goed, ergens halverwege die nachtmerrie kwam ik erachter dat de film bij het einde was begonnen en langzaam naar het begin toe werkte. Dat was een fijne ontdekking, want zo kon ik de vertelstructuur en de later blijkende tegenstelling tussen hemel en hel een stuk beter waarderen. Het is alleen jammer dat als de gruwelen achter de rug zijn, de film verzandt in weinig interessante scènes en dialogen tussen (met name) Bellucci en Cassel. Bellucci is echt een prachtige vrouw, maar Cassel vond ik erg vervelend. Vooral een bom testosteron die verder niet al te veel toevoegt.

Wat Irrevérsible desondanks wel sterk maakt, is het filmtechnische geheel. Waanzinnige belichting, sterk camerawerk, fenomenaal sound design en een cinematografie die beklemmend inwerkt, en je anderhalf uur lang gevangen houdt. De epileptietrip van het eerste kwartier was mij wel een stap te ver; het camerawerk viel vooral daar positief op, maar met die vage, flikkerende beelden kon ik verder niet veel.

Het is aan de vertelstructuur te danken dat het verder niet al te verheffende plot toch goed uit de verf komt. Toch, als je eenmaal bekend bent met het gegeven van het verhaal op haar kop, stelt het verder allemaal ook weer niet al te veel voor. Daarnaast gaat Noe op een paar momenten dusdanig over de schreef dat ik dit ook geen prettige film vond om naar te kijken. Camera, belichting en de muziek van Beethoven aan het einde (pardon, begin) maken iets goed.

2.5*

De intensiteit van Cassel vind ik juist een van de allersterkste aspecten van de film. Zelfs bij de wat luchtigere scenes energiek en volledig in zijn element. Deze scene alleen al spreekt voor zichzelf.

Irreversible - Monica Belluci Dance Scene - YouTube

Dat is dan een smaakkwestie denk ik. Ik vond hem hier niet per se slecht, maar hij had ook niet direct een toegevoegde waarde (m.i.). Ik zie Cassel veel liever ingetogen en een beetje mysterieus (Black Swan).

Zojuist mogen aanschouwen op 35mm film in mijn lokale filmhuis. Waanzinnige kijkervaring.

Gisterenavond deze zware kost voor het eerst naar binnengewerkt en ik weet nog steeds niet of ik hem goed vind of juist erg slecht.

Het eerste kwartier is in ieder geval erg slecht. Het begint met wat rondtollen van de camera, even fixeren op een lamp voor een halve minuut en de gevel van een huis. Heel donker gefilmd dat ik vaak amper wat zag, als ik me goed herinner was dat in de Rectum. Een homobar (niks tegen homo's dat zeker niet, maar wel over hoe het er aan toe ging). Het taalgebruik was niet om aan te horen maar is al genoeg vermeld, ik denk er net hetzelfde over. Beetje te marginaal allemaal voor mij. Cassel speelt dan ook nog eens een agressieve, opgefokte marginale macho. Niet uit te staan die vent. Walgelijke eerste 53 minuten en daarna wordt het eigenlijk niet veel boeiender. Wat ik dan ook niet snap is dat er velen hier inderdaad op de klok kijken, maar toch 5 sterren uitdelen. Dat is toch duidelijk teken dat dit gewoon niet om aan te zien is.

Als je dit filmpje moet kijken voor de mooie Monica Bellucci kan je beter gewoon op zoek gaan naar de desbetreffende scènes waar ze naakt gaat. Verder wordt geweld hier allesbehalve vermakelijk in beeld gebracht (in tegenstelling tot de meeste films) maar word je er ongemakkelijk en misselijk van. Hoofdpijn kreeg ik ook van de epileptische beelden en rondtollende camera.

De omgekeerde chronologie had volgens mij niet echt gehoeven, hoewel je op deze manier wat betreurt wat er met Monica Bellucci (zogezegd in de toekomst) is gebeurd. Het was vast de intentie van Gaspar Noë om de kijker zo te verkrachten met misselijkmakende beelden en eigenlijk is ie er nog heel goed in gelukt ook. Dus daarom weet ik niet of ik dit goed moet vinden achteraf bekeken. Qua vermaak brengt deze film helemaal niks, het is zelfs een hel om uit te kijken naar mijn mening (ik wou al stoppen met kijken na 12 minuten, maar toen dat een mug mij lastig viel speelde de film gewoon verder en leek het camerawerk alleszins wat te verbeteren).

Dit is dus echt een heel moeilijke film om juist te waarderen. Ik ga het bij een 2.5* houden.

Ik denk dat het camerawerk de belangrijkste personage is van de film. Het camerawerk probeert je gevoelsmatig mee te nemen in de nachtmerrie van Marcus. Het is wel een ultieme feel bad film dus als je zegt het is een hel om uit te kijken, nou het is de hel op aarde die je voorgeschoteld krijgt. Rondtollend camerawerk, donkere beelden en donkere pulserende muziek om een zo immersive mogelijk effect te creëren. Het is niet fijn om naar te kijken maar het heeft wel een doel en dat wordt goed uitgewerkt.

Behalve van de mooie Monica Belluci vond ik niet veel te genieten aan deze film. Alleen die naam al: Club Rectum!

Een film die aankomt als een mokerslag. Eigenlijk werkt de: "steeds 5 minuten verder in het verleden"-aanpak van Memento hier nog beter. Het resulteert namelijk in een bijzonder wrang einde.

Vond het allemaal niet veel soeps al blijft de verkrachtingsscene natuurlijk nazinderen temeer daar de rest van de film zo lauw en vrij chaotisch is (nota bene tussen levenspartners als ik het niet mis heb) en is dat waarschijnlijk ook waar de meesten aan zullen denken als je deze film vernoemt. 3 sterren

Typisch 'we knijpen eens in ons ballen terwijl we achteruitstappen' experiment van een beginnend filmmaker op zoek naar internationale aandacht. De tape terugspoelen is niet origineel en storender dan ooit, gerechtvaardigd door de ongenadige scepter van vadertje tijd als opgengetrapte open deur tijdens een opendeurdag over gemakkelijk open te trappen deuren. Het steevast verbluffende acteerwerk van Cassel en een realistisch rauw verbeelde verkrachtingsscene redden enigszins wat meubelen, en later op de avond ook nog wat mooi camerawerk eens het zich wat stabiliseert. De kijker die zich liever geen onpasselijk wordende kat in een droogtrommel voelt slaat best een stukje over.

Time destroys everything

Tragisch, misselijkmakend en hard, maar uiteindelijk is Irréversible ook mooi, menselijk en steengoed. Met een einde waarbij Gaspar Noé een ode brengt aan 2001: A Space Odyssey, en de kijker in vertwijfeling achterlaat. Is Monica Bellucci na een nachtmerrie in de hemel belandt? Of laat de film zien dat tijd helaas niet terug te draaien is?

Wat het ook is, Noé weet na een misselijkmakend eerste drie kwartier steeds meer indruk te maken. Want je hebt de eerste drie kwartier nodig om het schitterende tweede gedeelte nog meer te appreciëren, en daar krijg je dan ook nog het authentieke spel van Cassel, Bellucci en Dupontel bij. Het feest, de langgerekte scene in de metro, de intieme scènes tussen Cassel en Bellucci in bed… Briljant.

Van staalhard naar rustig.

Eerste Noé ervaring, en het is toch wel duidelijk te zien dat die man zeker talent heeft. Momenteel staan Enter the Void en Climax nog op het oog, de rest geloof ik wel een beetje tenzij die achteraf ook wel goed schijnen te zijn.

Noé overtuigd zeker met het sublieme camerawerk en sterke belichting. Acteerwerk is soms wat stroef maar dat merk je vrij weinig in de ellende die in het eerste uur aan bod komen. Een soort nachtmerrie op het doek. Ook de soundtrack is bijzonder sterk, (rectum).

De hemel en hel speculatie is wel interessant, maar na het harde eerste uur is de film dan wat saai. De scenes zijn wat uitgerekt en het weet je iets minder te pakken. Belucci komt wel een paar keer goed in beeld, maar daar blijft het dan wel bij. Het beklemmende toontje is ook weg.

Toch wel een bijzondere film.

Een Intrigerende film met veel waanzin en hardheid Het zal zo wel uit het leven gegrepen zijn..

En uit de tijd dat er nog weinig camera´s in zo´n stad rond hingen..

Het chaotische verhaal en filmen van het eerste half uur was misschien een overkill.

Maar misschien ook wel realistisch voor zo´n waanzinnige stad.

Hij is lastig te beoordelen maar ik denk 3 1/2 ster voor nu..

Ik zou eigenlijk willen weten waarom de regisseur zo'n film wou maken. Iemand enig idee?

Best wel bizar dat deze film zo'n hoge score heeft. De film is niet per se slecht maar enkel indrukwekkend door de harde verkrachting. Ik irriteerde me rot aan het camerawerk in het begin. Ik sluit me ook een beetje aan bij een eerdere opmerking dat de regisseur hier probeerde mee te scoren.

Ik vind ook dat de uitleg van de film flink tekort schiet omdat menig vrouw dit soort shit niet wil zien, wellicht ook menig man.

Ik ga voor nu een hele lage score geven voor het eerst.

Vervang ‘harde verkrachting’ door ‘Holocaust’ en ‘vrouw’ door ‘jood’ en je kunt je hetzelfde bij Schindler’s List afvragen. Of Saving Private Ryan, als je duizelig wordt van bewegende camera’s.

Ik vind het wel ironisch dat wanneer een filmmaker compromisloos emotie wil overbrengen, er dan een ‘waarom’-vraag rijst. Terwijl we ons niet afvragen waarom Spielberg ons nou sentimenteel wil maken. Waarom Wes Craven ons wil laten schrikken. Waarom Seth Rogen ons aan het lachen wil krijgen.

Vooral die laatste. Neem Sausage Party. De ene grap na de andere. Beetje makkelijk.

Goeie opmerking, misschien zijn we dan inderdaad een beetje hypocriet. Het is wel compleet normaal dat hard geweld, verkrachting en gruwel op zich geen meerwaarde biedt voor een normaal mens zoals een komedie dat wel doet die ons aan het lachen brengt. We weten dat het gebeurd, waarom zouden we dan inderdaad anderhalf uur naar de expliciete beelden daarvan kijken waar we ons alleen maar slecht bij voelen? Komedies brengen positiviteit, de vraag waarom is automatisch beantwoordt. Shindler's List draait rond gruwelijke feiten, maar het is zoveel meer dan dat en brengt ons een historisch relevant verhaal (ook voor de Joden) waar ontroering en bewondering ook present is.

Irreversible focust enkel en alleen op negativiteit, zonder reden of inhoudelijk echt of nauwelijks iets bij te brengen met als 'hoofdact' een expliciete verbeelding van één van de gruwelijkste misdaden men een medemens kan aandoen. De waarom vraag lijkt me in dit geval dan ook terecht.

De gruwel van horror schijnt ook ontlading teweeg te brengen. Natuurlijk, de zwartgalligheid waarmee Noé ons onuitroeibaar ingebakken gevoel voor zingeving aan het leven onderuit schopt is een ander uiterste maar hij brengt in ieder geval iets teweeg.

Bovendien zou de technische en stilistische bekwaming die hij hier neergezet heeft ook een doel op zich kunnen zijn. Uiteindelijk bestaan er tal van redenen om een film als dit te maken, die zo persoonlijk kunnen zijn dat ik me afvraag of de waarom-vraag nut heeft. Al is het natuurlijk intrigerend om er mee bezig te zijn.

Historisch relevant? Zodat we niet in herhaling vallen? Lopen we sinds Schindler's List niet meer blind achter leiders aan? Voelen we ons niet meer superieur ten opzichte van andere rassen, afkomsten, geloven of met een andere seksuele voorkeur? Vinden er geen genocides meer plaats? Als je nagaat hoe repetitief de destructieve aard van de mens zich blíjft tentoonspreiden, zou men zich haast verwanter voelen met Noé's visie van zinloosheid. Historisch besef is belangrijk maar daar hebben we toch ook geschiedenisboeken voor?

Het zegt denk ik veel over filmkijkers (en hun criteria) als ze enkel met een positief gevoel de bios uit willen lopen. Niet dat er iets mis mee is, maar persoonlijk is het natuurlijk wel. Ik vind een werk krachtig als het me meesleept, de wolken of de krochten in. Noé trekt alle registers die het medium rijk is open om juist dat te doen, met maximaal effect. Dat is reteknap, al struikelt men vaak te veel over de richting die ze opgesleept worden om dat te onderkennen.

Klopt, maar dat is van een andere orde zoals je zelf al aangeeft dan de uit het leven geplukte smerigheid die een mens niet wil zien. Als walging het enige gevoel is dat een film kan meegeven is dat maar een mager iets. Al ligt dat uiteraard ook aan mij, die nu eenmaal niets met het camerawerk kon.

Het is historisch relevant omdat het een goed mens herdenkt die tussen alle menselijke gruwel een fantastisch mooie daad heeft gesteld.

Zolang er een elitewereld bestaat vol bankiers en gasten uit de olie, wedereropbouw en wapenindustrie in en rond de machtskoepels zullen wij onszelf herhalen overigens. Het is veel zinvoller om daar bij stil te staan dan de mens als (gemanipuleerd) geheel met de vinger te wijzen (of een film te maken over rotte enkelingen). Het gros van de mensheid is niet inherent slecht, intolerant of bekommerloos, we zijn wel met zijn allen gehandboeid. Maar misschien is dat een andere discussie.

Dat heb ik niet gezegd. Een kutgevoel is prima zolang het ook iets wezenlijks bijbrengt qua inzicht of visie naar een breder maatschappelijk probleem toe. Ik voelde me niet aangesproken na het zien van irreversible, het voelde niks aan de tand en ook de zogenaamde zinloosheid kwam niet op me over. Ik zag gewoon een vreselijke gebeurtenis en wreedheden door en rond individuen. Als een soort van snuff movie, bijna. Choquerend, maar weinigzeggend. Het rotgevoel omwille van het rotgevoel zeg maar en dat is magertjes.

Je sabelt deze neer omdat die over een rotte enkeling gaat, maar waardeert Schindler omdat hij een toffe enkeling is? Onderstreep je mijn punt dan niet? Dat je de emotie niet verdraagt en daarom blind bent voor hoe knap Noé hier zijn medium aanwendt?

De discussie wat zin heeft, veel- of weinigzeggend is, is wellicht inderdaad niet voor hier maar ik lees wel dat jij dat als minimum vereiste hanteert voor een negatief gevoel waar je mee opgezadeld wordt. Nogmaals: prima maar mijns inziens gaat er dan heel wat technisch vernuft aan je voorbij omdat je film een maatschappelijke verantwoordelijkheid toedicht die het helemaal niet hoeft te hebben en waar je komedies van vrijpleit omdat ze toevallig aan de andere kant van het emotionele spectrum zitten.

Nee, ik "sabel deze neer" omwille dat het mij enkel en alleen maar dat kutgevoel geeft zonder verdere betekenis. Is dat echt iets om op te zoeken? En zo ja waarom? Verder volstrekt logisch dat een positieve impuls meer waarde biedt voor een mens dan een negatief. De woorden zeggen het zelf.

Het technische aspect kon me, zoals eerder gezegd in een recensie ook, allerminst bekoren dus daar heeft het zeker mee te maken hoor. Maar ik snap ook gewoon niet wat ik ermee moet. Als de film zelf wél veelzeggend is en niet enkel choq is dat zeker relevant voor de discussie maar dan moet jij me goed uitleggen waar en hoe ik dat dan moet zien. OF je legt me de waarde van een goed meegegeven kutgevoel uit.

Exact dezelfde als bij een goed meegegeven goed gevoel. Of een dromerig, verdrietig of romantisch gevoel. Of bij grappen die me aan het schateren krijgen. Zonder op de onderliggende mechanismen in te gaan: knap als een maker dat kan overbrengen, zonder dat ik op de klok kijk of ruimte heb de film op meta-niveau te ontleden omdat ik opgeslokt wordt en een inkijk krijg in een totaal andere wereld. Er zijn genoeg films die daar niet in slagen. Dus om kort antwoord te geven: dat het goed meegegeven wordt.

Hier kan ik inkomen maar dan heb je het meer over de technische kant van de zaak die je in een lugubere wereld zuigen dat je blijkbaar triggert, niet zozeer over het algemene kutgevoel op zich. Maar bedankt voor de heldere uitleg. Jammer dat het voor mij niet werkte.

En dan toch eens bekeken, en het beviel me wel.

Dat dit een film was met een prachtig kleurgebruik vol neon en dat dit een enorme trip zou worden, dat wist ik al. Van het bestaan van die mega bekende scène wist ik ook al, en dat deze film een zelfde soort als chronologie zou krijgen als Memento wist ik ook. Door het vele vergelijken met die film in dat topic (dat ik overigens niet volledig deel), de titel van de film (als je een beetje frans kan), en wist je het dan nog niet dan weet je dat wel doordat de credits als eerste over het scherm rollen. Misschien moest ik Irreversible wel gekeken hebben zonder deze informatie, maar ik had al eerder een glimp opgevangen van de film, en op basis daarvan stond er zelfs al een rating op IMDb, en had ik een tijd ook lang een stem staan op Moviemeter.

Het duurt eventjes, maar niet lang voor je erin komt. Het nadeel bij een film die achterstevoren verloopt is dat het lastig is om de gebeurtenissen die op het einde voorkomen te linken met het begin, omdat het begin het einde is en het einde het begin, en je in het einde nog geen idee hebt van de voorgeschiedenis. Zo is me ontgaan wat er met de dader is gebeurd, blijkbaar toch in elkaar geslagen op het einde in de Rectum, en weet ik totaal niet wat de allereerste scène moet inhouden. De scène in de rectum moet trouwens één van de allermooiste scènes zijn die de cinéma heeft voortgebracht, en het is niet dat het vele rondtollende camerawerk met spanningsopbouwende muziek die de woede van Marcus een soort van 3D-gehalte moet geven. Ergens is het hypnotiserend, maar niet in de zin van het tot rust komen, maar juist in de zin van toename van bloed dat door de aders stroomt. In die zin werkt het dus zeker en vast. Maar de manier waarop het geheel uiteindelijk is gefilmd is een huzarenstukje, en op zich ben ik wel een sucker voor dat soort scènes.

Het eerste deel zien we vooral een opgefokte Marcus door het scherm lopen. Het was dan al van in de rectum duidelijk dat hij onder de invloed van cocaïne was. Maar dat het zo duidelijk was, bewijst ook wel dat het echt goed geacteerd werd. Cassel acteert verdomd goed, en dit moet ook wel in de buurt komen van één van de beste acteerprestaties die ik ooit in een film heb gezien. Ik denk dat het zeer moeilijk is om een "opgefokte" te moeten naspelen die aan de coke is, met al deze woede... Ik kan me haast niet voorstellen dat hij echt onder invloed van cocaïne was.

Daarna volgt de onsmakelijke "ontknoping" of hoogtepunt van de film. Op zich viel het bij mij wel mee met het onsmakelijke. Maar die scène is echt op zich niet normaal, omdat het allemaal zo echt en zo realistisch is, en dat is uiteraard ook te danken aan het ja niet-normale en zelfs wat ondankbare acteerwerk dat Belucci en de verkrachter (de lintworm) hier klaarspelen. Maar juist dat moet je de filmmaker ook wel nageven. Niets verbloemen om je kijkers te sparen via symboliek, neen gewoon de keiharde realiteit tonen. En uiteraard is het een zeer sterke scène. Ik denk wel dat ik genoeg van me kon afzetten dat het "maar" film is natuurlijk. In het echt zou ik meer gechoqueerd zijn, en zou ik wellicht hetzelfde gedrag tonen als die ene passant, de tunnel inwandelen, zien wat er gebeurt, en direct weer weglopen. Nu vond ik het ook niet slim van het hoofdpersonage om de tunnel ten eerste in te wandelen, en dan ook nog eens te bemoeien met wat er daar gebeurde. Dat vond ik een beetje naïef. En uiteindelijk alleen terug naar huis keren als vrouw, zo laat op de nacht (of eigenlijk was het nog niet extreem laat bleek later) vind ik ook naïef. Natuurlijk moet Marcus ook wel leren zijn verantwoordelijkheid pakken, en geen coke snuiven natuurlijk. En dan was dat allemaal ook niet gebeurd. En in een stad is het risico natuurlijk groter dan in een dorp / middelgrote stad. De ongure buurten zijn over het algemeen wel bekend.

Het laatste deel valt dan misschien toch een tikkeltje tegen in vergelijking met het eerste deel, al heb ik het wel nooit echt zo ervaren. Maar de ontknoping en ook de opgefokte achtervolging zijn dan al voorbij. Daardoor beleef je dus de aanloop naar dat alles. En misschien is dat ook wel het nadeel van een film die zich achterstevoren afspeelt. Je hebt geen ontknoping meer klaar liggen. Dat heb je dus niet met de film die de correcte chronologie er op nahoudt, maar het zorgt er niet voor dat het een slechtere film wordt in principe, en de korte speelduur zorgt er ook niet voor dat het uitgerekt wordt. Maar het slot wordt wel grotendeels gevuld door koetjes- en kalfjespraat over onder meer seks. Niet dat dat het niet realistisch maakt. Uiteindelijk is er dan nog wel een ontknoping op het einde, al had ik doorheen de film wel al een indicatie in die richting opgevangen

De vergelijking met Memento die ik 1,5* gaf is ook snel gemaakt. Ik vind Memento absoluut moeilijk om te volgen, en dan heb je daar nog zo een onbevredigend einde. In Irreversible is de film ondanks zijn vertelstructuur wel prima te volgen, al had ik misschien wel die belangrijke informatie vooraleer ik aan de film startte. De vergelijking houdt verder ook geen steek omdat het enige wat de twee films gemeen hebben de vertelstructuur is, maar verder zijn de films qua stijl, qua verhaal, qua onderwerp, qua emotie en qua genre gewoon allemaal erg verschillend. Duidelijk zijn ook de referenties naar 2001: A Space Odyssey (geregisseerd door het grote idool van Noé), waar niet alleen de poster een verwijzing naar de film is, maar ook de positieve zwangerstest een verwijzing is naar de allerlaatste scène in 2001: A Space Odyssey, en dat Irreversible net zoals 2001 een soort kijk heeft op leven en dood, maar dan wel op een ontnuchterende manier.

Sterke recensie. Ik kan me er goed in vinden. De film is echt een trip, een beleving, voornamelijk de club Rectum-scene. Ijzersterk stukje cinema is dat. De metroscène vind ik ook een beetje tegenvallen desondanks het wel logisch en realistisch geplaatst is.

Nope, de dader komt er juist mee weg. Die zie je grijnzend toekijken wanneer het hoofd van z'n maat tot pulp is geslagen. Iets wat me de eerste kijkbeurt niet opviel.


Als je Seul Contre Tous hebt gezien snap je die scène


Niet alleen onder invloed van Cocaïne maar ook nog eens XTC erbij, zoals je er in de scène op het feestje achterkomt. Hierdoor staat zijn wereld in club Rectum helemaal duizelingwekkend en chaotisch op zijn kop, echt de ultieme badtrip.

Ja, Seul Contre Tous komt zeker nog aan de beurt, en Enter The Void gooi ik wellicht vroeg of laat ook eens in de herkijk. Ik weet dat ik Enter The Void goed vind, maar punt is om echt 160 minuten vrij te maken zodat ik er echt van kan "genieten", want de vorige keer kon ik het echt niet zo lang trekken.

Ja begrijp ik wel, het is een hele zit, eerste keer heb ik hem ook niet kunnen uitkijken. Maar wanneer ik er voor in de stemming ben en er goed tijd voor vrij kan maken is het echt 160 minuten lang een ervaring om van te smullen.

Moet deze film ook weer eens nodig herzien, ben inmiddels weer wat meer afgestompt vergeleken met de eerste keer dat ik hem zag.

Ik heb dit overigens altijd een hele pakkende poster gevonden.

Stuk beter bevallen deze keer en verhoogd van 2.0* naar 3.5*. Nu ik een stuk meer films achter de kiezen heb vergeleken met de eerste keer dat ik hem zag viel het me op hoe uniek deze film is. Vooral op audiovisueel gebied heb ik nog nooit zoiets meegemaakt. De manier waarop het camerawerk perfect synchroon loopt met de gemoedstoestand van de hoofdpersonages is indrukwekkend. Wel jammer dat het beeld zo korrelig is. Misschien heeft het met mijn TV te maken of de versie die ik gezien heb, maar de zwartwaarden zagen er regelmatig uit als donkergroen waar ik me nogal aan ergerde. Toen ik daar eenmaal vrede mee had werd ik meegezogen in de krankzinnige nachtmerrie dankzij de combinatie van beelden, beukende muziek en fraaie editing. De editing is zeker het benoemen waard, want de manier waarop de scènes naadloos in elkaar overlopen is subliem. Was dit niet van zo'n hoog niveau geweest dan zouden de achterstevoren vertelstructuur en de koortsdroom vibe niet uit de verf zijn gekomen.

Ondanks deze masterclass in filmmaking is het voor mij geen meesterwerk. De opgefokte hoofdpersonages vooral na de Rectum scène werkte me behoorlijk op mijn zenuwen. Ik snap dat het in de geest van de film is, maar het haalde nou eenmaal het bloed onder mijn nagels vandaan. Ook de scènes voor de verkrachtingsscène waren niet aan mij besteed. Leuk dat er veel geïmproviseerd werd, maar de ellenlange discussie over Bellucci's orgasmes begon snel te vervelen. Dit had zoveel interessanter en meeslepender kunnen zijn geweest als de personages het over boeiende dingen gehad zouden hebben. De film zou zoveel beter tot zijn recht zijn gekomen als Noé echt de moeite had genomen om de personages interessant en likeable te maken. Echt een gemiste kans wat mij betreft.

Grappig trouwens dat ik Seul contre Tous (1998) had gekeken voordat ik Irréversible opzette, waardoor de beginscène ook op zijn plek viel. Leuke knipoog.

Die verlaten rode voetgangerstunnel zal me wel altijd bijblijven. Dat is voor mij toch een van de meest ijzingwekkende beelden die op mijn netvlies gebrand staat.

Eerlijk gezegd snap ik ook niet dat mensen kritiek hebben op het taalgebruik in het begin van de film. Het is juist realistisch gezien de situatie en het volk wat daar in club Rectum rondloopt.

Heb me 90 minuten lang verveeld. Iemand had blijkbaar een half uur nodig om erachter te komen dat de film terug gaat in de tijd. Dat was toch duidelijk vanaf het begin? Stel dat deze film zich in chronologische volgorde had afgespeeld, dan was het toch compleet ruk geweest?

Het feit dat ze dat niet deden maakt het nog geen goede film. Zo'n film die velen 'geniaal' vinden zonder dat het ergens op gebaseerd is. Van 'hemel naar hel'.... Dat is volgens sommigen de moraal van het verhaal. Ja dus? Ik ben nog steeds niets wijzer.....