Irréversible (2002)

Deze film van Noé maar weer eens herzien. En nogmaals, dat deze film a-chronologisch verloopt vind ik juist het sterke van deze film. De eerste 53 minuten was even doorbijten. Ik slaakte dan ook een zucht van verlichting toen die er op zaten. Daarna kon ik genieten van de mooie danceparty, het slap geleuter in de metro over seks, de prachtige erotische scène met Alex en Marcus en het fenomenale "einde" en dit onder de klanken van Beethoven's 7e symfonie. Dat laatste moest uiteraard de hemel voorstellen terwijl het "begin" of beter gezegd de eerste 53 minuten stonden voor de hel. Tja, het kan verkeren. Moest het allemaal zo zijn, was het voorbestemd? Als je in het 2e gedeelte goed opgelet had zou je haast zeggen van wel. "Irréversible" heb ik ook na herziening ervaren als een film die niet zo makkelijk te interpreteren is. Maar so what...Ik houd daar wel van.

Waardering: onveranderd 5,0*

Mijn eerste Noé, en ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben.

Het verhaal is op zich niet érg bijzonder, maar de volgorde van vertellen heeft echt een enorme meerwaarde in mijn ogen. Bijzonder om te zien.

De cast is echt fantastisch. Ik vond Cassel echt uitblinken en ook Bellucci doet het meer dan goed. Wat het extra knap maakt is dat sommige scènes erg lang aan een stuk zijn opgenomen, of heb ik dit mis? Heb er niets over opgezocht, dit dacht ik gewoon tijdens het zien van de film.

Een paar kleine aspecten zijn mega geniaal. De dansende Alex, de lezende Alex op het eind van de film, Marcus die erg indrukwekkend acteert in zijn toestand na Alex haar verkrachting, maar dat ik hierboven eigenlijk ook al genoemd.

De soundtrack was top, en dan heb ik het eigenlijk over de soundtrack tijdens het bezoek aan Rectum en het feestje. Niet te vergeten Beethoven's bijdrage zoals alle positivisten al hebben genoemd.

Noé heeft blijkbaar lak aan gewaagde beelden, zo zijn de vechtpartijen enorm gewelddadig (in beeld gebracht) en is er veel naakt, factoren die de film een nog realistischer randje geven.

In eerste instantie dacht ik er anders over, maar het is toch wel een bijzonder goede film.

4.0*!

Dostojevski schreef ergens aan het begin van zijn glorieperiode toen alle grote romans nog moesten komen een ietwat apart werk: Aantekening uit het Ondergrondse. Dit boek is in tweeën gesplitst, met een fulminerende ik-figuur in het eerste deel wat vooral op ideeën is gebaseerd en een tweede deel dat veel zachter is van toen, zich afspeelt in het verleden, rustiger is van toon en meer verhalend. Hoewel de vergelijking niet helemaal zuiver is deed dat boek me toch denken aan deze film bij de herziening daarvan. Ook Dostojevski begint bij het absolute nulpunt en gaat dan langzaam weer opbouwen (terug het verleden in). Ergens hangt Noé dit ook aan met een (weder)geboorte aan het eind - de verwijzing naar 2001 is er niet voor niets. Sterk gedaan dus.

Maar goed, alle filosofie ten spijt (en of Noé hetzelfde bedoelde weet ik niet) is dit vooral een heel sterke film. De omgekeerde volgorde werkt ook vooral door het effectbejag, zowel doordat je weet wat er zal komen (en wat de personen niet weten) maar ook doordat de stijl zo steeds rustiger wordt. En teder haast. Dat is een vrij unieke opbouw. Meestal wordt de volgorde van pakweg Requiem for a Dream gehanteerd. De stijl volgt dit volledig, zowel met de camera die steeds rustiger wordt, het kleurenpalet dat steeds breder wordt of de muziek die van elektro naar klassiek gaat. Vooral die laatste scène in volle kleurenglorie en met Beethovens 7e is echt prachtig (en ik durf niet te zeggen of dit een juiste werkelijkheid weergeeft en dat datgeen daarvoor letterlijk een nachtmerrie was - ergens houdt Noé dat open, of ze is gewoon in de hemel; de film begint immers in de hel). Verder is het acteerwerk sterk, met een prima naturelle Bellucci (vooral als ze lacht in de metro), een ingetogen Dupontel die veel meer verbergt daarachter en een altijd geloofwaardige Cassel of hij nu ziedend, verdrietig of gelukkig is. Het is verder niet mijn type persoon, het machotype dat vervelend wordt met alcohol en soms dan weer poeslief gaat doen, maar Cassel maakt er wel een echt mens van. Verder valt vooral op hoe knap sommige shots zijn die maar blijven duren.

Al met al zou je kunnen zeggen dat ik dit best een meesterwerk vind, zij het dat Noé me gewoonweg niet zo weet mee te slepen als sommige andere films doen. Het is me iets te klinisch, iets te koud. Niettemin 4,0*.

Chaotisch geheel + een gratis persoonlijk psychedelisch tripje op het eind.

Nee, veel meer van dit prentje verwacht. Het verhaal begint al tergend langzaam. Wanneer je eindelijk doorhebt dat de volgorde niet helemaal klopt, is er nog amper iets gebeurd. Het tweede deel wordt wat leuker, maar ook hier kun je niet meer doen dan alleen maar raden wat er exact gaande is. Leuk, dat mysterieuze, maar dan moet er wel een spectaculair einde achteraan komen. Die ontbrak helaas op een manier zoals ik 'm had gehoopt. Voor nu een mager 6*. Tijd voor wat "explanations".

Helaas is het einde ook echt het einde. Ik kan begrijpen dat de vorm waarin het verhaal verteld wordt, de shock achteraf groter maakt. Alleen vond ik het niet schokkend genoeg om er helemaal van in mijn stoel te krullen.

Is dit de eerste film die bij het einde begint en steeds in stukjes naar het begin toewerkt?

Hell yeah

Memento (2000)

Oh verrek, ik dacht dat deze ouder was dan Memento.

Harde dobber deze...

De brute moord aan het begin is erg akelig, maar wanneer even later de stukjes van de puzzel ineen beginnen passen, begin je minder spijt te voelen over het uiteindelijke lot van 'de lintworm', hoewel je verstand zegt dat het ethisch en psychisch niet gezond kan zijn en je ook beseft dat er nu (minstens) 4 levens verwoest zijn.
Nou ja, misschien waren die sowieso al verwoest zodra het mis begon te gaan...
Ik was wel aangenaam verrast door de pittige camera en montage. Was die niet van onze Belgische Benoit Debie? Straf!

Deze eens bekeken en dit was wel een opmerkelijke film. Visueel is de film is het begin erg opvallend. De bijhorende soundtrack is in het begin redelijk enerverend, maar gelukkig veranderd dit wel.

Ook het verhaalverloop is opmerkelijk te noemen, vergelijkbaar met Memento.

De acteerprestaties zijn wel prima.

Het is zeker geen standaard film geworden en het eerste uur is er wel één waar je wel wat door moet, maar uiteindelijk wel het bekijken waard.

Deze film zweeft door de tijd.

Het toont aan dat het element 'tijd' vrijwel een vernietigende functie heeft. Dit is ook de hoofdreden waarom de film teruggaat naar het begin en direct het einde laat zien wanneer je de film aanzet ( Memento is daar nog een bekend voorbeeld van, buiten dat is Memento op geen enkele vlak te vergelijke met Irreversible ).

Deze truc wordt in Irreversible gehanteerd om aan te tonen dat het een situatie naarmate de tijd vordert kan uitmonden in iets verschrikkelijks....met andere woorden : als TIJD er niet was geweest dan hadden bepaalde incidenten geen plaats gevonden. De menselijke emotie flink op de proef gesteld met alle gevolgen van dien.

Gaspar Noe heeft met deze film een creatie naar voren gebracht met enorme dosis lef en zelfvertrouwen. Zijn manier van het presenteren van films werkt op de zenuwen en veroorzaken een claustrofobisch en angstig gevoel. Toch is het net alsof we willen blijven kijken om te zien hoe het uitpakt.

Hou ervan of heb er een hekel aan..het maakt in feite weinig uit. Waar het om draait is dat Noe een film heeft gemaakt wat simpelweg gemaakt ' moest ' worden. Er zijn vele andere voor hem geweest die wellicht ook een buitengewoon cinematografische ervaring hebben weten vast te leggen, echter heeft deze regisseur met Irreversible, naar mijn mening, 1 van de bruutste films aller tijden afgeleverd.....met hier en daar een hele lichte streel over onze rug.

Na een eerste poging maanden geleden, waarbij ik tijdens de eerste minuten al afhaakte vanwege de volstrekt niet boeiende dialogen waarmee het begint, heb ik deze film een tweede kans gegeven. Helaas is het bij mij niet in de smaak gevallen. In de film komen lukte aanvankelijk niet vanwege de beroerde dialogen en het beroerde camerawerk. Daarna werd het camerawerk wat normaal al werden de dialogen niet veel beter. De setting is verschrikkelijk ongeloofwaardig en de regie lijkt alleen maar te willen choqueren met heftige beelden en grof taalgebruik, maar daar raak ik niet van onder de indruk, al moet ik toegeven dat het behoorlijk weerzinwekkend is. In die zin past het in hetzelfde rijtje als Srpski Film (2010) (0,5*), choqueren om het choqueren.

Een kleine greep uit de 'dialogen':

You there. Do you know The Tapeworm?
- Forget The Tapeworm. Fist me.

Shut up. Take me to him.
- Fist me.

Keep quiet! I`m not a fag. Take me to him!
- Two hands up your ass! Fist me, that`s much better.

En dit is maar een samenvatting van dat "gesprek"... en de homofobe dialogen zal ik jullie maar besparen. Naast het gebrek aan geloofwaardigheid is de film ook enorm langdradig, wanneer je eenmaal (een uur later, dat véél langer aanvoelde) bij het einde denkt te zijn aangekomen blijkt dat er nog een nutteloze halve uur achteraankomt, die wederom minstens tweemaal zo lang lijkt te duren. En dat alles om bij "het moraal" van de film te komen, de tijd kun je niet terugdraaien. Ooit van een open deur gehoord? En gezien dit einde ben ik blij dat ik deze niet in de bioscoop heb gezien, want je wordt getrakteerd op flikkerende beelden (nou ja, beelden...) waar menigeen spontaan epilepsie van krijgt. Nee, niet mijn ding. Het vlakke en gebrekkige aan het script en aan de dialogen lijkt men te willen verhullen door de film in omgekeerde volgorde te brengen, de kijker steeds op gewelddadige scenes te trakteren, met wazig camerawerk en door het toevoegen van een zeer oppervlakkige "moraal". Dat men dit in Cannes durfde te nomineren... 1*

Hoop dat dit juweel ooit de Criterion treatment mag krijgen.

Ben hier ook benieuwd naar!! Man man man, wat een film...

Er is een blu-ray: link. Toen ik hem op die website zag staan dacht ik "eindelijk!!", maar toen ik de caps in vergelijking met de dvd zag dacht ik "laat maar". Niet echt beter dan de dvd.

Het is inderdaad te hopen dat deze film een mooie restauratie krijgt van Criterion, Masters of Cinema of Arrow. Deze film wil ik al zo lang en zo graag zien.

Je wacht gewoon echt tot er een fatsoenlijke blu ray is. Respect!!

Ik zie Criterion hem wel een keer "doen"

Ja ik heb een paar jaar geleden ook gezocht naar een dvd, maar kon dat toen niet vinden. De dvd's die dan beschikbaar waren hadden dan weer alleen FR subs en ik kan geen Frans en ook al zou ik het kunnen, lijkt het mij toch handiger met NL subs. Ik heb zijn andere film Enter The Void gezien en vindt het wel handig dat ik het goed kan volgen aangezien zijn films nogal psychedelisch en apart zijn.

Nu kan ik wel aan een dvd hiervan komen, maar ik heb ook wel geduld met deze film. Wat ik ook vaak gehad heb met dit soort films is dat ik op een gegeven moment geen geduld meer heb en hem perse wil zien, koop ik de film toch maar op dvd en een paar dagen later komt er een goede blu-ray van uit

Ik heb nog genoeg andere films liggen. Als die die een keer allemaal heb gezien zien we dan wel later of er iets bekend is van een goede blu-ray, want deze film verdient dat wel ondertussen.

Je kunt de film toch ook gewoon kijken?

Het is niet dat Irreversible niet binnen handbereik is, want hij is inderdaad gewoon op dvd te koop in de eerste de beste winkel. En anders valt ie gerust wel te bestellen. Ik moet zeggen dat ze deze film ook weleens mooi op blu-ray mogen uit brengen (via Arrow of zoals de grunt noemt Criterion) en hetzelfde geldt voor Seul Contre Tous, want dat is een film die wel erg moeilijk te vinden is.

Lees trouwens wel dat voor beiden film in Australie blu-rays zijn uitgebracht. Maar moet van erbarmelijke kwaliteit zijn.

Klopt. Maar een eerste kijkbeurt kan overweldigend zijn als het in een mooi gerestaureerde HD kwaliteit is en dat hoop ik met deze film, maar als het heel lang duurt dat er niks over een restauratie bekend is ga ik hem ook gewoon kijken hoor.

In de tussentijd andere films daarna zie ik wel verder of er meer van bekend is van een nieuwe release.

Ik weet niet wat je verwachtingen zijn Maarten0402 maar visueel heeft deze film niets te bieden, en zeker niet iets waarvoor een bluray een plus zou zijn. Van Enter the Void kan ik me wel voorstellen, maar dit is absoluut geen visueel gestylleerde film.

En dit zeg ik niet omdat ik de film slecht vind, maar als je hier een visueel juweeeltje verwacht dan gaat dit enorm tegenvallen.

Visueel niks te bieden? Irreversible is een van de meest visueel prachtigste en meest effectieve films ooit gemaakt. Dat zweverige, dat hectische. Je zit midden in de waanzin. Dat je dan Enter the Void noemt vind ik dan wel grappig: die film vond ik dan visueel al gauw eentonig worden; dat zweven over de stad en naar iemands achterhoofd kijken.

Meest hilarische opmerking sinds tijden.

Tja dat is gewoon subjectief inderdaad. Het is anders dan Enter The Void, maar ik vind het niet minder. Een beetje jammer dat je me dit niet aanbeveelt arno74, terwijl ik wel interesse in deze film heb. Ik kan dit altijd nog voor mezelf bepalen hè

Ik heb genoeg caps. van de film gezien en mij sprak dit wel aan. Alleen was dit SD. Niet heel erg, maar van mij mag die restauratie er meteen komen!

Hoe vaak ik wel eens een oordeel had over een film die op dvd een slechte master had en hem op een gerestaureerde blu-ray terugzag en mijn mening 90 graden had gedraaid.

Camerawerk zelf + editing behoort ook tot het visuele, dat zijn zaken waar wel/geen HD geen enkele invloed op heeft. Dat de film tot één lange longtake verknipt is maakt al dat het erg visueel gestilleerd is.

Dan ken jij Criterion nog niet

Je kan dit een slechte film vinden, je kan de stylering lelijk vinden, maar om te zeggen dat de film niet gestyleerd ís, lijkt me feitelijk gewoon onzin. Zie alleen al het voorbeeld (long take) dat Onderhond aanhaalt.

Criterion haalt de banden vast wat aan: Gaspar Noé's DVD Picks

Oftewel het gaat een keer gebeuren