The Godfather (1972)

het verhaal en de sfeer van de film is geweldig... maar kvind het toch allemaar maar wat lang duren hoor...

had ik de eerste keer ook toen ik hem keek. Ik vind het meer een film waar je gewoon een keertje rustig voor moet gaan zitten. Dan kan ik echt genieten van deze film

idd, niet echt logisch

Deze film vond ik dan toch beter dan casino... De sfeer kan niet geklopt worden.. magistraal

btw : uw top 10 best leuk, maar enkel se7en vind ik het waardig er in te staan

haha die top 10 is wel vrij grappig idd

beste film allertijden

Dat ik hier nog niet op gestemd heb.

Het was een lange zit, maar het is allemaal prima uitgewerkt en Pacino liet het niet afweten gelukkig, ondanks dat ze in eerste instantie iemand anders wilden casten voor deze rol. Goede scherpe dialogen vooral, die vond ik beter dan de actie.

Dat deze op twee staat, en dat het zo enorm hoog scoort overal, daar verbaas ik me toch enigzins over.

Tijd voor een herziening.

Goede realistische mafia film. Verhaal is erg sterk en zeer geloofwaardig. Toch prefereer ik andere mafia films zoals Good Fellas City of God en Pulp Fiction. Ik ga deel 2 zeker kijken, en waarschijnlijk deeltje 3 ook.

Beiden geen maffiafilms.

Vertel me dan wat er niet mafia aan was.

City of God: straatkinderen, bendes

Pulp Fiction: allerhande misdadigers

Je kunt pas van maffia spreken bij nauwkeurig georganiseerde misdaad. Er ook altijd een 'familie' met een hele structuur in.

City of God heb ik niet gezien, maar Pulpfiction zou ik eerder een ''Gangsterfilm'' noemen.

Maffia is de naam van een geheel van geheime criminele organisaties, georganiseerd in afdelingen.

In beide films, maar dan op andere plaatsen en in andere afdelingen. Maffiafilms kun je best breed trekken.

"Om aan de term 'maffia' te voldoen, moet een criminele organisatie over vier verschillende segmenten beschikken: een criminele, culturele, politieke en economische."

bron: wikipedia

Ik heb City of God ook niet gezien, maar Pulp Fiction is zeker weten geen maffia. Misdaad, met vrije individuen. Zoals yeyo al zegt is er in de maffia echt een ladder, met een baas.

Even wikipedia erbij, altijd leuk.

Om aan de term 'maffia' te voldoen, moet een criminele organisatie over vier verschillende segmenten beschikken: een criminele, culturele, politieke en economische.

Maar de term wordt tegenwoordig ook gebruikt voor georganiseerde misdaad in het algemeen.

Dus eigenlijk hebben jullie beide wel gelijk.

Ok, dan past city of god er goed tussen. Misschien pulp fiction wat minder. Althans, je kunt het niet zeker weten bij pulp fiction.

City of God voelt alleen totaal niet als een maffia-film.

Al heb je daar wel een soort van rangensysteem. Eerst boodschapper, dan dealer en dan capo of zo van een groep.

Ik vind dat meer een losgeslagen zooitje die ook nog eens gebruiken wat ze verkopen.

Schitterende film. Perfecte sfeer. Zeer goede acteurs. Mooie soundtrack.

Meer hoef ik er denk ik niet over te zeggen.

The Godfather was een van die klassiekers die ik tot nu toe meer respecteerde dan een waar ik zelf helemaal dol was was. Daarmee bedoel ik dat ik het altijd een goede film vond en dat ik het geniale er wel in zag, maar het probleem was dat ik dat geniale verder niet voelde. Een persoonlijke favoriet was het niet. Mijn nummer 1 zal het nooit worden, maar na afgelopen week de gehele trilogie bekeken te hebben (deel 1 voor het eerst sinds drie jaar, de andere twee delen voor het eerst sinds vijf en een half jaar) kwam bij mij eindelijk de klik, waardoor ik eindelijk dacht: "Dit is echt geweldig!" Dat gold in ieder geval voor de eerste film, duidelijk de beste van de trilogie en tevens de film waarop de vervolgen steunen. Een groot deel van de kracht van de latere twee delen komt voort uit onze herinneringen aan Part I.

Ik kan hier gaan opsommen wat ik zo geweldig vind aan deze film, maar er is al zo veel lof geschreven over The Godfather dat ik er niet veel aan toe kan voegen. De fans weten al wat goed is hieraan en de mensen die het tot nu toe niet zagen mogen van mij de kwaliteiten zelf herontdekken. Dat het verhaal en vooral het acteerwerk briljant zijn is al vaak genoeg gezegd. In plaats daarvan richt ik me hier op zaken die me nu meer opvielen dan bij de vorige twee kijkbeurten en op de kritiekpunten die ik had in mijn laatste recensie uit 2007.

In 2007 had ik nogal een dubbel gevoel over Brando als Vito. Hoewel het idee van Edward G. Robinson als de Don mij nog meer aanstaat had ik ditmaal geen moeite met Brando. Ik noemde Vito de vorige keer een veel te overdreven personage. Té God-achtig, té wijs. In principe had ik gelijk, maar dit keer voelde het meer als een juiste keuze aan. Een van de sterkste kanten van The Godfather is de manier waarop we kijken naar de maffia. Het is enerzijds een warme, bijna nostalgische film over familiewaarden, maar anderzijds wordt dit knusse gevoel onderbroken door bloed en zien we de meest afschrikwekkende ontwikkeling van Michael Corleone van held naar schurk. De manier waarop de film ons naar de maffia toetrekt en weer afstoot, om vervolgens weer overnieuw te beginnen met aantrekken is sterk. Het zorgt ervoor dat het een minder koude film wordt dan bijna iedere andere maffiafilm, veel minder afstandelijk. Vito is een sleutel om dit te berijken. Hij is eigenlijk het morele centrum van de film. Iedereen respecteerd hem, zelfs zijn vijanden. Hij is zo goed als een maffiabaas kan zijn. Maar tegelijkertijd is het gewoon een gevaarlijke man en als je goed op zijn woorden let zit er meer vergif in dan zijn respectabele manier van spreken doet vermoeden. De trilogie heeft betere personages (Michael Corleone blijft verreweg mijn favoriet, al viel Tom Hagen me ditmaal meer op dan eerder), maar Vito was niet zo flauw als ik eerder vond.

The Godfather is ook een mooiere film dan ik me kon herinneren. Een cinematografisch wonder is het misschien niet, maar ook absoluut niet zo degelijk als soms wel eens beweerd wordt. De donkere sfeer is prachtig en de sets zijn tegelijkertijd realistisch en opmerkelijk. De aankleding is misschien meer een reden dat we ons aangetrokken voelen tot die corrupte wereld waar we in het dagelijks leven niets van moeten weten. Vergelijk het eens met De Palma's Scarface. Die film beeld probeert een aantrekkelijke wereld te creeëren door veel meer flashy setdesign en camerawerk, maar voor mij werkt dat minder goed dan de aanpak van The Godfather. De film voelt haast als thuis, als familie aan. Ik hou van de ironie die daaruit voort komt, dat het verhaal geen situatie bevat die mij aan thuis of aan mijn familie doen denken. Godzijdank.

Dit is dus gewoon een enorm goed uitgevoerd staaltje vermaak. Het is enerzijds vreemd dat dit zo'n grote hit was en populair werd bij het blockbusterpubliek. Dit is immers een veel complexere film dan enige andere publieksfavoriet die ik kan bedenken. De film is ook trager en meer gebaseert op personages dan op actie. Tevens heeft de film een enorme schaal, niet alleen qua lengte, maar ook hoever het om zich heen kijkt met een grote hoeveelheid siuaties, locaties, personages, intriges, complotten en verwijzingen naar de werkelijke wereld. En toch heeft zo'n film een tijdje de meest succesvolle film aller tijden kunnen zijn. Nog altijd voert hij toplijsten aan en bekijken veel mensen met niet bijzonder veel interesse in film hem, ondanks zijn bijna veertig jaar oude leeftijd. Een unieke prestatie. Het had zo een Hollywoodformule kunnen worden: films die scènes vol gezellig koken met de familie afwisselen met moordscènes. Gelukkig voor The Godfather is het geen formule geworden.

Ik verhoog naar 4,5*.

Later deze week zal ik nog wat schrijven over deel 2 en 3.

De film is uit 72 he. Toen werd ie niet als traag ervaren denk ik, tegenwoordig gaat alles alleen 10x zo snel. Ook het echte actiegenre bestond toen nog niet volgens mij, vaak zat er meer diepgang en verhaal in de films waar relatief veel actie in zat dan de huidige actiefilms. En het uitzonderlijke acteerwerk werd ook door het publiek van toen wel herkend. Dus dat het toen een hit was verbaasd mij niet echt (hij was wel vrij lang idd). Dat het nu nog steeds een hit is vind ik opvallender maar ik begrijp het zeker wel.

Ik ken de films van de jaren '70 wel en ik kan toch wel stellen dat dit een vrij uniek geval is, qua tempo, diepgang, enz. Toegegeven, de jaren '70 waren de tijd van onverwachte hits, zoals ook Taxi Driver. Kennelijk stond het grote publiek toen iets meer open voor iets anders. Dat was wel van korte duur overigens.

Heaven's Gate heeft een einde gemaakt aan die kortstondige breeddenkendheid.

liefhebbers van dit genre,moeten de serie ïl capo dei capi eens gaan zien.

is het waargebeurde verhaal over toto riina(het beest) uit het plaatsje corleone op sicilie.

alternatieve titel is corleone

Vandaag nog maar eens dit drama (ik heb het hier niet over wat ik ervan vind dames en heren! ) bekeken. En het is echt een schitterende film waarvan de 3 uur zo voorbij vliegen.

Ik moet zeggen dat The Godfather een van de beste openingsscene's heeft die ik me voor de geest kan halen... De bruiloft is in mijn inziens ook 1 van de belangrijkste scenes als het gaat om het begrijpen van maffia films. Het duurde een halfuur, maar ik vond het geen minuut te lang duren. Echt heel slim van Coppola om je film zo te beginnen! De sfeer die we zien is echt fantastisch. Ik zat er na een kwartier al helemaal in, alsof ik zelf als een Italiaan in New York bij het feest aanwezig was. Hoogtepuntjes vond ik de vrouw van Corleone die wat ging zingen, gevolgd door die ouwe, waarbij iedereen moest lachen (zelfs het orkest, en ik glimlachte gewillig mee ). Aan de andere kant weer de serieuzere kant uiteraard, en dat zijn dan de audiënties bij de Don.. Zo laat Coppola op fantastische wijze zien dat het leven als maffioso uit 2 delen bestaat: personal and business. Dit komt trouwens ook meerdere malen weer terug in de film. Er wordt echt een hele grote waarde aan gehecht.

Nu de sfeer er echt goed inzit, vliegen de volgende uren ook voorbij. Het stuk in Corleone vond ik ook heerlijk om te kijken, zo mooi gefilmd, zo mooi in de tijdsgeest gebleven. Heerlijk.
Het tempo ligt redelijk. Dat mensen hier beweren dat er weinig gebeurd: ongelofelijk?! We zien langzaam hoe een imperium dreigt in te storten, maar 'dankzij' geweld en verderf wordt dit omgedraaid door de persoon waarvan je het niet verwacht Michael. Pacino zet hier al direct zijn beste rol ooit neer. Wat kan deze man fantastisch acteren. Geweldig! Velen hebben het constant over Brando, maar het mag duidelijk zijn dat Michael hier de show steelt. Brando kwam bij mij nogal zwak over.. Het was dan ook niet echt een hele complexe rol. Eigenlijk kan iedereen wel als Don spelen. Beetje zware stem opzetten, beetje moeilijk doen etc. Alleen de scene waarbij hij moest huilen om de dood van zijn zoon maakte echte indruk.
De subpersonages werden ook goed vertolkt, al vond ik Clemanza nogal zwak. Ik vond vooral de rol van Rocco (Moe Greene) erg leuk, en uiteraard was Duvall als Tom top notch.

Om terug te komen op die scheiding tussen personal and business uit de openingsscene, Coppola gebruikt dit mooi om het verhaal te vertellen. We zien constant hoe The Business uiteindelijk zijn consequenties heeft op het persoonlijke leven van de familie.. En hoe dat weer invloed heeft op the business! Zo worden de actie scenes afgewisseld door de emotionele scenes waarin we de ontwikkelingen van de familieleden volgen. Dit houdt de film constant fris en interessant. Vooral de personal scenes vond ik erg sterk, vooral omdat daar het acteer talent van de cast goed naar voren komen.

Ik vond de camerabeelden ook een plaatje.. We zien het bekende New York zoals iedereen kent, maar toch weer in een ander tijdsbeeld. Vooral de auto's waren gracieuze voertuigen die lekker glimmen en de film lekker dat 40's sfeertje geeft. De muziek/score is inmiddels natuurlijk ook legendarisch: alsof goede films standaard ook een fantastische soundtrack hebben! Waar in de meeste films een riedeltje eindeloos wordt herhaald, wordt The Godfather Theme gewoon sporadisch gebruikt in scenes waar de muziek ook echt iets toevoegt en een zekere meerwaarde heeft.

Voor dat ik het wist, was ik alweer bij het laatste halfuur gekomen. Hier vind ik eigenlijk dat de enige minpuntjes van The Godfather zitten, namelijk: het gemak waarmee Michael zomaar even alle andere Dons om het leven brengt... Als ik me niet vergis, worden ze allemaal op klaarlichte dag in een tijdsbestek van 6 uur neergeknald.. Dit zorgde er toch wel voor dat de geloofwaardigheid iets daalde.. De hele film is duidelijk dat Corleone onmogelijk een hit kan plaatsen op ieders hoofd, maar aan het einde is hier helemaal niets terug van te zien? Nogal raar als je het mij vraagt. Zou het dan niet logischer als een machtigere familie, zoals Barzini's, allang de Corleones en alle anderen ten val hadden gebracht?. Daarnaast ergerde ik me een klein beetje aan het feit dat Kay wel erg makkelijk en gewillig terugkeert naar Michael.. Uit alles blijkt dat Kay verliefd is geworden op de onschuldige Michael, de oorlogsheld die het geweld voortaan afzwoor. Van de een op de andere dag vertrekt hij, komt een jaar later terug, verteld dat hij voor z'n vader werkt... En Kay accepteert dat gewoon?. Uiteraard snap ik dat hier in de andere films aandacht aan wordt besteed, maar toch vond ik dit niet helemaal kloppen.
Uiteraard, dit zijn maar 2 nihile dingetjes, en hebben het kijkplezier zeker niet verpest. Want ik zit nu nog gewoon steeds te smullen van die sfeer, de muziek, Pacino en de rest. Fantastische film.
O en Goodfellas vind ik beter btw

Deze nacht om klokslag twaalf uur, de kamer donkergemaakt. Alleen en in de mood deze film gekeken. En ik moet toegeven dat ik "problemen" had met deze film vroeger. Ik vond hem wel even geweldig, maar ik wou altijd een soort definiëring voor The Godfather. Doordat de film me bij de eerste kijkbeurt nooit kon doordringen dat je The Godfather gewoon moet voelen, zien & ruiken. Net zoals de actie's van de Corleone's en de andere families. De muziek in de Godfather is onovertroffen. Ik ben er zeker van dat ik nooit nog een film zal tegenkomen met zo'n fabelachtig lied. Af en toe speel ik het zelfs af in mijn badkamer... Bergen kippevel brengt me dat.

Bij het huwelijksfeest, de gesprekken van Corleone op die dag, is er die sfeer dat enkel die film heeft. Ik wil niet beginnen met wat zich allemaal in de film afspeelt, want dat weet iedereen wel, maar eerder de geniale manier van cinema. Hoewel ik het één van de (dé?) beste films is die ik ooit gezien heb, komt hij niet in mijn top tien. Ik zou de film enkel ten schande brengen om hem tussen andere films in een lijst te zetten. Pacino is qua acteren nergens zo goed als hier (ook al is Scarface mijn favoriet). Met deze film (en Apocalypse Now) heb ik ook mateloos respect voor de acteur Marlon Brando.

Ik durf en kan er niet minder dan 5 sterren voor geven.

Ik heb drie nachten na mekaar deel I, II en III gezien. Eerder verslonden. Zowat 9 uren film. Ik ga niet herhalen wat hier velen reeds terecht schreven. Een onnavolgbare uitzonderlijke film over een kei van liefde... Meesterlijke trilogie. Best vond ik nog het tweede deel waarin Pacino over de drie filmen de meesterlijke rol van Michaels vertolking neerzet. De meesterlijke Coppola kwam hier ten volle aan zijn trekken. Een voorbeeldige samenleving. Maar zeker niet om er zelf tussen te zitten.

Deze film vermengd politiek, kerk, maffia, zaken, armoede, discriminatie, drugsproblematiek, talrijke moorden, corruptie... meesterlijk door mekaar. Geleid door de trouw aan de familiestam, gezin, vrijgevigheid, roots, respect... maken van die maffia nog het voorbeeldigste van al. De keiharde scheiding tussen gezinsleven en zaken doen. Trouw en rechtlijnigheid overheersen de door ambitie en gezag geleide bijkomstigheid van geld en macht. Naarmate men groeit in de maatschappij word men crimineler. In welk gezags-instituut men ook fungeert. Het voortdurend teruggrijpen naar realiteit, rust, doorzicht beklemtonen de karakters in deze koppige mannenwereld.

De vandaag getroffen kerk, politiek, politie en justitie zouden best deze filmen nog eens rustig naar inhoud bekijken en moeten beseffen dat onze huidige commedie op alle fronten niet thuishoort onder het gezag van een peetvader die enkel uit is op gezag, gehoorzaamheid en respect. Tenslotte is net die peetvader keihard maar diep ongelukkig. Prachtig. 4,5 - 5,0 - 4,5 voor de drie delen.

Deze mag van mij wel een plaats of 50 naar beneden net als de andere delen