The Godfather (1972)

Ik blijf het iets verbazingwekkends vinden hoeveel honende reacties afwijkende meningen vaak opleveren. Zulke reacties voegen toch helemaal niks toe, ze bevestigen alleen maar het even irritante als voorspelbare "wie-films-met-een-klassiekerstatus-niet-geniaal-vindt-is-gek"-sfeertje.

@Ted Kerkjes

Waar dan? Ik heb een behoorlijk aantal berichten teruggelezen. Volgens mij heeft er niemand gereageerd op je 1,5.

Ziegler, Het ging mij op de emoji van de grunt, als reactie op de mening van Onderhond (van alweer vijftien jaar oud).

Gisteren de eerste helft van The Godfather bekeken. Het blijft een geweldige film. Dit weekend worden ze alle drie uitgezonden en aangezien we de komende tijd veel thuis zullen zijn, maken we er een mini-serie van. Zijn we weer een weekje voorzien.

Hoogtepunt van deel 1 vind ik toch de scene in het Italiaanse restaurant waar Micheal definitief voor een crimineel leven kiest.

Het werd tijd om deze klassieker nog eens op te zoeken. Een film uit mijn top 10. Hoort die daar nog wel thuis? Het antwoord is ja, na een nieuwe kijkbeurt. Er is al veel geschreven over deze film. Ik ga de film dan ook niet tot in de puntjes analyseren, maar even zien waarom die film voor mij net zo goed is.

The Godfather gaat terug naar een sterk geschreven boek, er wordt vertrokken van een zeer goed verhaal. Als je bij het verfilmen kan rekenen op een ongelofelijk cast en crew, is het resultaat een mooie samenloop van omstandigheden en vakmanschap. Het is geen gangsterfilm zoals de latere Scorsese films. The Godfather heeft is het verhaal van een evolutie van oude waarden naar een nieuwe tijd. De tijdsgeest is wat veranderd. Een tijd van codes en ongeschreven regels met families en clans. Gebouwd op vertrouwen en tradities. Centraal staat de Corleone familie met de pater familias Vito Corleone aan het hoofd. Rond hem zijn kinderen met elk hun plaats binnen of buiten die organisatie. Doorheen de film komt er een revolutie in het wereldje en zie je mooi hoe de positie van al die kinderen verandert.

Het mooie aan The Godfather is dat de familie centraal staat, wat in de sequels minder het geval is. Zeer prachtig gefilmd en één van die zeldzame films waarin je merkt als kijker dat geen enkele scène overbodig is. Er wordt in latere gangsterfilms soms wel meer geweld gebruikt, maar de impact in The Godfather is zo veel groter. Omdat het niet de zoveelste gangster is, maar je net de emotie voelt die er bij komt. Niet dat je hun daden moet goedkeuren, maar het zijn mensen met gevoelens, normen en waarden. Ook al hoort doden bij hun activiteiten, heeft het ook voor hen gevolgen en is het geen macho gedoe.

De film blijft een topfilm, puur vakmanschap. Net omdat het niet alleen draait rond een groep gangsters, maar er ook een verhaal is, de nodige drama en romantiek en alles zo goed op zijn plaats zit. Van het trouwfeest (dat echt als een trouw aanvoelt en niet als een bal vol verplichtingen) over Michael Corleone in Italië naar de verhoudingen tussen de familieleden. Heerlijke film!!

The Godfather is een schitterend Maffia epos van Francis Ford Coppola over de familie Corleone. De Corleones zijn de machtigste van de Five Families uit New York. Aan het hoofd staat Don Vito Corleone (Marlon Brando). Don Vito is een man gewiekste en sluwe man die ook keihard kan zijn als dat nodig is. Sonny (James Caan)zijn oudste zoon lijkt zijn natuurlijke opvolger. Sonny is een charismatische jongen maar met een kort lontje. Tweede zoon Fredo(John Cazale) is een bangig, wezelachtig mannetje. Hij is zeg maar de ant-Sonny. Dochter Connie(Thalia Shire) is een ware maffiaprinses. En dan is er ook nog Michael (Al Pacino). Een intelligente jongen die niet in de familybusiness verzeild wou raken en daarom in het leger ging. De film begint op de bruiloft van Connie en dan lijkt alles nog koek en ei maar al snel daarna pakken zich al snel donkere wolken samen boven de familie Corleone. De Godfather is waarschijnlijk de meest sfeervolle maffia film allertijde. Van de kille straten in New York tot de pittoreske dorpjes in Sicilie, Coppola weet alles schitterend in beeld te brengen. Het mooiste contrast vormen de glamoureze bruiloft van Connie en de traditioneel Siciliaanse van Michael en Appolonia(Simonetta Stefanelli). De Godfather is een tijdloze klassieker die nooit zal vervelen! Het cijfer moet eigenlijk een 4,8 zijn omdat ik Goodfellas de beste maffiafilm vind maar dat kan helaas niet.

'Godfather'-inspired drama 'The Offer' | Variety

It means Luca Brasi is sleeping with the fishes.

Ik ben niet heel erg van de lijstjes, op zich. Ik kan wel een top 10 maken van films die ik leuk/mooi/prachtig vind, maar wat mij betreft hangen er zo tien films naast, die even mooi/bijzonder/top zijn op de eerste plek. Altijd lastig kiezen.
Maar goed, ik zie wel echt waartoe en waarom deze film zich op plaats 2 in de zogeheten Top 250 bevind. Niet dat ik meteen al die andere top-films ga bekijken. Ik houd nu eenmaal meer van romantische films dan kaskrakers en dergelijke.

Ik weet niet welke scene meer iconisch/erg/ is. De scene met dat afgehakte paardenhoofd, met dat geschreeuw dat door merg en been gaat? De dood van Luca? De schietpartij met de Don als levende schietschijf?
Ik kan er waarschijnlijk wel een stuk of wat meer opnoemen, maar het zien van deze scenes greep genoeg aan.

Het dringt door in alle hoeken en gaten, laat ook echt niet meer los. 48 Jaar oud en dan toch doorwrongen worden van iets dat zo speciaal in elkaar steekt, wauw.
Ik bedoel, dat lukt vast niet elke oude film meteen.

Het is eigenlijk totaal niet mijn ding, maffia-films. Dat kan ik wel waarschijnlijk tot in de pruimentijd gaan typen, heb ik vast al gedaan ook bij andere geziene films uit dit genre.
Als maffia-films tenminste een genre is, ha de ha.

Ik kan niet echt van acteren spreken. Het voelt namelijk niet aan alsof er iets gespeeld is, het gaat zo natuurlijk. De manier waarop de mensen bewegen, praten, doen, het voelt gewoon aan alsof dit gewoon is wat er gebeurd, zo gezegd.
Ik weet niet hoe ik dit anders kan omschrijven. Er kunnen vast nog honderdduizenden dingen gezegd of getypt worden over de klasse van deze film. Het zijn ook niet de minsten die hieraan hebben meegewerkt natuurlijk.

Godfather wordt als een absolute mijlpaal aanzien en heeft als inspiratie gediend voor het misdaadgenre in de daarop volgende decennia. Een familiekroniek over een mafiaclan die zich net na de tweede oorlog afspeelt en waarin de oude Vito stilaan de fakkel doorgeeft aan zijn zoon. Al Pacino speelt vooral geweldig, en verandert van de aaibare benjamin van de familie tot een genadeloos monster. Heel wat sleutelscènes slaan als een bom in : de moordaanslag op de oude Vito, de echtelijke ruzie tussen de zuster van de Corleones en haar man, het hele gebeuren in Sicilië... omdat die zo goed ingepast zijn wordt je er echt stil van... en dan die mooie bedwelmende Italiaanse muziek. Ik zit alvast al te watertanden voor het tweede deel, dat ik nooit eerder heb gezien.

Ook eindelijk ns gezien en zeker meeslepend en indrukwekkend. Terechte "klassieker".

I'm gonna make him an offer he can't refuse.

Het is wat afgezaagd om mijn herziening van The Godfather met deze bekende quote te beginnen, maar waarom ook niet hé? Het is een van de bekendste filmquotes aller tijden, zonder twijfel. Ik heb even mijn Moviemeter log erbij gehaald en het is zo'n 12,5 jaar terug dat ik The Godfather voor het laatst zag. En dat was tevens ook de eerste keer dat ik 'm had bekeken. Destijds maakte het grote indruk op me (4,5*) waardoor ik nu benieuwd ben of dit nog zo is.

Voor een groot deel is mijn gevoel gelukkig hetzelfde gebleven, maar niet volledig. Wel sta ik nog achter wat ik destijds schreef. The Godfather is een geweldig geregisseerde film waarbij de klasse vanaf druipt als je kijkt naar de sfeer, de iconische Vito Corleone, de vele fantastisch gespeelde rollen, de prachtige Italiaanse muziek en een aantal iconische scènes. Ook zonder deze film te hebben gezien zal je dit linken aan de paardenkop in bed, om eens wat te noemen. De film gaat richting de drie uur speeltijd en daar wringt het nu toch wel een beetje bij me, want de film blijf niet van de eerste tot de laatste minuut geweldig. Ik vind vooral de eerste helft van de film echt geweldig, als men nog volledig teert op Marlon Brando's spel als Don Vito Corleone. Zeker dat eerste deel, bij de bruiloft van zijn dochter is ronduit briljant met al die smekende mensen die zijn hulp nodig hebben. Vito mag een keiharde zijn, maar hij heeft wel normen en waarden. Familie en loyaliteit staan samen op de eerste plek. Je bespreekt issues binnen de familie, niet daarbuiten. En hij doet niet aan drugshandel, te link. Zodra de focus op zoon Michael komt te liggen is het nog steeds vrij behoorlijk, maar verlies ik hier en daar een beetje de interesse. Een half uurtje minder had de film voor mij goed gedaan, maar anderzijds voelen de scènes ook weer niet als opvulling. Dus het zal een kwestie van smaak zijn. Zo richting het einde komt wel weer een hoop samen, inclusief nog mooi stukje met Vito Corleone en zijn kleinzoon in de tuin. Zo ging de film langzaam richting de afronding die nog best heftig en rauw was.

Ik heb dus wel weer genoten van de film, maar het is geen titel die ik vaker dan eens in de tien jaar zou hoeven zien. Nu maar eens binnenkort zien of deel twee en drie me ook nog bevallen. Die vond ik destijds al minder sterk dan deze eerste.

4* (was 4,5*)

wat zou ik ervan kunnen zeggen****in weze ben je stil van deze film****woorden deken de lading niet***maar je zou het bijna uit willen schreeuwen wat voor top film dit is.zo worden ze niet meer gemaakt helaas

Je mag ook aan het einde van een zin een punt plaatsen en dan weer met een hoofdletter starten aan een nieuwe regel hoor. Scheelt je tig keer de shift en 8-knop indrukken.

Gast, laat hem dat lekker zelf bepalen.

Haha boehoe. Kom je weer jammeren tegen mij? Hou dat gewoon in het Bohemian Rhapsody topic

Jij bent degene die tegen iedereen aan loopt te huilen over wat jij vindt dat wel en niet toelaatbaar is. En Bohemian Rhapsody... get over it (or seek counsel).

Offtopic: Normaliter eens, maar in dit geval is het net digitaal braille. Waarom die **** tussendoor ook? Geen idee.

Een duidelijker en leesbaardere omschrijving mis ik in wat hij nou echt vindt en duidelijk wil maken van deze film.

Ik wist niet altijd wie wie was, al die namen...spannende film, mooie muziek, Al Martino (!)

Gisteren de lange film eens rustig uitgezeten. The Godfather is een goede en tijdloze film, zoveel is zeker.

De extreem hoge score begrijp ik evenwel niet echt, voor mij volstaat een 3.5 (wat nog altijd goed is).

Ik moet eerlijk zijn; ik heb nog nooit genoten van Brando zijn acteerprestaties en nu ook niet. De hype rond zijn figuur lijkt mij altijd groter dan het acteren zelf. Al Pacino, daarentegen, overklast iedereen.

Hier en daar wat gaten in het plot, maar wel een heerlijke namiddag om hem uit te kijken.

Nooit van deze film gehoord, kijk toch al jaren films. Misschien eens proberen. Lijkt het een beetje op Scarface? Die vond ik wel gaaf.

Nee, in de verste verte niet. The Godather is introvert, Scarface extravert. Zo ook Al Pacino. In toon, verhaal en sfeer volstrekt andere films.

Tja, wat kan ik nog toevoegen aan alle lovende commentaren? Erg weinig eigenlijk. The Godfather is al 50 jaar lang het ultieme maffia-epos en is dat binnen 50 jaar wellicht nog steeds.

De opzet is natuurlijk niet bepaald origineel. Coppola werkt met een oerklassiek recept - warmbloedige personages en ijskoude afrekeningen -, maar hij tilt het wel naar een heel nieuw niveau. Weinig films bevatten zó veel memorabele oneliners en iconische beeldcomposities als The Godfather. En het blijft natuurlijk een feest om Brando en Pacino in dezelfde film aan het werk te zien. Zo vliegen de drie uur voorbij. Er had best nog een uurtje extra bij gemogen.

Ik heb de laatste jaren wel wat minder interesse in misdaadfilms, het genre boeit me niet meer zo heel erg, maar die 4* blijven gewoon staan.

Verbazingwekkend vind ik het laag raten van deze film. Dieptestructuur, opbouw, plot, acteren, sfeer en vormgeving worden door vrijwel iedereen hoog gewaardeerd. Kenners en niet kenners. Status van de film heeft er wat mij betreft niet zoveel mee te maken.

Dat meningen verschillen is nochtans de normaalste zaak van de wereld hoor. Niks om je over te verbazen. Bovendien heeft Ted Kerkjes enkele valabele punten van kritiek gegeven. Er valt zeker wat op de film aan te merken, zoals een verouderd uitziende vechtscène. Als je meegesleept wordt door de personages en het verhaal maakt dat echter weinig of niks uit.

In grote lijnen een sterk maffia-epos.

Ook bij herziening kan ik helaas toch niet volledig mee in het enthousiasme van velen hier. Een goede film blijft het zeker, met enkele (nee, behoorlijk veel) scènes waar de kwaliteit vanaf spat.

Waarom kan ik dan toch niet helemaal mee in de godfather-gekte? Ik denk dat het te maken heeft met de lange periodes die de geniale scènes verbinden. Regelmatig gaat het hier om lange scènes die het tempo behoorlijk uit de film halen. Tevens komt de vertelstructuur op mij soms wat chaotisch over en de vele karakters maken dat het soms wat lastig te volgen is.

Goed, de 2* van voorheen zijn duidelijk niet terecht, op naar deel II en III.

3*

Het was toch alweer wat jaartjes geleden dat ik The Godfather zag, destijds kon het mij niet echt bekoren, en de vraag was hoe het me nu zou bevallen. Ik zet namelijk geen comment op MovieMeter zonder de film nog vers in het geheugen te hebben, en tja wie weet ga je door de jaren heen toch anders naar zo'n film kijken....maar helaas.

Wie mafia en misdaad op filmgebied zegt zal niet ver van The Godfather afzitten. Een icoon en trendsetter in het genre, en dat is vanaf begin tot het einde te zien. Wie The Godfather zegt heeft het tevens onherroepelijk over familie en traditie, en dat valt vanaf de beginfase op met de trouwerij, een fase waar de belangrijkheid van The Don extra benadrukt wordt met alle afspraken. Tijd voor zijn dochter lijkt hij amper te hebben. Na verschillende mislukte zaken en aanslagen lopen de zaken steeds verder uit de klauwen en blijkt er vooral een verschil in aanpak te zitten dus de baas zelf en diens opvolgers, namelijk geweld of goed overleggen en zaken benaderen vanuit nuance.

Leuk is overigens de herkenning van de gezichten en de opdrachten die me veelal bekend komen vanwege de pc game The Godfather. Een spel die ik heel vaak gespeeld heb. De cast is prima, vooral Caan is sterk als vaatje buskruit, de melodie van Nina Rota is uiteraard een classic en grappig is het affiche dat bij het fruit stalletje hangt met reclame voor Jake La Motta. Als laatste moet ik de opbouw en spanning naar de aanslagen, het ziekenhuis en eindslachting benoemen als fraai.

Maar dat is het dan ook wat het positieve betreft. Overduidelijk is het een product dat met veel zorg gemaakt is, en snap ik dat dit algemeen als erg goed gezien wordt. Toch doet het mij persoonlijk niet zo heel veel. Het duurt me simpelweg allemaal te lang, vooral na Michaels overname waarvan ik het gevoel heb dat er rustig nog een uur volgebreid had kunnen worden met zaken en familie die voor mijn gevoel net zo weinig toevoegt. Goed deze weer eens opgefrist te hebben, maar mijn ding is het niet.

Deze reeks blijft sterk. Komt nu wat traag over in deze tijd, maar de sfeer blijft wel uitstekend. Zowat iedereen die gangster films vet vind, gewoon kijken.

OMG alweer.

The Godfather is het iets speciaals en is het een klassieker?..Ja! dat is het zeker. De manier hoe hier iets wordt neergezet voelt zo levensecht dat het gewoon geweldig is. Alles verzorgd tot in detail. Alleen de soundtrack krijg je al kippenvel van, laat staan de rest. Man o man toch.