Koyaanisqatsi (1982)

Ik heb Naqoiqatsi gezien en heb er volgens mij XTC bij nodig om er plezier aan te beleven.

waarom plaats je dat berichtje niet bij Naqoiqatsi?

Indrukwekkende beelden en die verschrikkelijk heerlijke Philip Glass muziek.

Schitterende, ultiem deprimerende film. Extreem benauwend, hypnotiserend, beangstigend, absorberend. Met de andere Qatsis ben ik nog niet bekend, maar daar gaat snel verandering in komen.

Een meesterwerk. 4,5*.

Niet mijn ding, één van die 'moet je eens gezien hebben films' die me helemaal niet beviel, teleurstellend zelfs.

Het begon allemaal wel aardig met de natuurbeelden in het eerste half uur, maar gaat daarna snel finaal onderuit bij de industrialisatie en drukke maatschappijkritiek.

Ik bedoel: versnelde beelden van autowegen en machines, wat een lame gedoe zeg. Had iets originelers verzonnen,

En de decennialang geprezen soundtrack van Glass... ik mag zijn scores geregeld erg graag, maar dit was helemaal niks.

jammer.

Totaal niet met de mening van kos eens.

Prachtige muziek van Philip Glass. Tevens vind ik die beelden van gebouwen en steden ook heel vet. De reflectie van de wolken in al die ramen van een wolkenkrabber en die verkeersbeelden met extreem lange sluitertijd. Echt 1,5 uur genieten met deze film.

Aanrader als je deze mooi vond, of als de muziek van Koyaanisqatsi je niet bevalt is Baraka.

Meer over en van dit soort films op:

http://www.spiritofbaraka.com/

prima film om heerlijk bij weg te dromen

je moet van zijn muziek houden om de film ook te kunnen waarderen natuurlijk

1,5 uur verveelt geen moment

4

Dit is pas cool:

http://www.youtube.com/watch?v=lPvv8pU68K8&mode=related&search=

pas cool? dit is koyaani , dik 35 jaar later,maar dan in een clip

Niet mee eens. Het is een adhd clip met wat beelden die lijken op beelden uit koyaanisqatsi, alleen zijn die beelden veel beter. In deze clip is alles te snel, op het einde die verkeersbeelden lijken nergens op. Ook mis je natuurlijk de prachtige tegenstrijdigheid waar Koyaanisqatsi om draait.

Maar weer eens gekeken omdat ik een documentaire zocht die een beeld van een stad neer kon zetten. Vanaf minuut 30 schakelde de camera definitief over naar de menselijke wereld. De urbanisering wordt ingezet met een shot waarin we wat strandvolk zien zitten met op de achtergrond vieze industrieplaatjes. Het mythische heeft hier allang plaats gemaakt voor het functionele. De natuur moet wijken voor de mens.

Voor de een misschien belerend, die achterstandswijken, de onophoudelijke mensenmassa `s en het instorten of kapotmaken van bepaalde dingen die als zijnde metafoor zouden dienen voor hoe de mens en zijn technische vooruitstrevendheid de wereld pijnigen en op den duur vernietigen.

Voor mij wederom een onvergetelijke ervaring. Koyaanisqatsi dringt op meerdere manieren tot mij door. Niks doemdenkerij. Nergens wordt een vingertje geheven doordat de film gespaard is gebleven van commentaar. Waardoor je jezelf op zijn minst zelf een eigen beeld bij het getoonde kunt vormen. Ga de film volgende week kijken met groep 7/8 en aan de hand van een paar vragen ben ik benieuwd of het de kinderen opvalt dat tussen de 30 ste en 65 ste minuut het tempo enorm wordt opgeschroefd. En of ze daaruit concluderen dat de mensen steeds gehaaster zijn. Toch wel een van de eigenschappen van de meeste Westerse steden van eind 20ste en begin 21ste eeuw.

Koyaanisqatsi laat je de voordelen van een stad zien, maar natuurlijk ook de mindere punten. Even stilstaan zoals in die becel reclame voor een stoplicht is er tegenwoordig niet meer bij. Was van plan om te kijken of ik een stukje kon gebruiken voor mijn project, maar bleef in trance naar de film staren. Hypnotiserende muziek, die nadrukkelijk aanwezig is maar altijd opbouwend. Verder functionele montage. Er wordt goed naar een climax gewerkt, op meerdere gebieden klopt het gewoonweg. 4,5* blijven zeker staan.

Ik deel je mening dat de film een imposante indruk achterlaat en de beelden net zo magnifiek zijn als theatraal.

Maar de constatering dat het hier niet om "doemdenkerij" zou gaan staat mijns inziens toch wel haaks op de ervaring die ik had bij het zien van deze krachtige beeldenpracht. Die boden mijns inziens geen ruimte voor enig misinterpretatie.

De versnelling van telkens opnieuw terugkerende beelden van mensenmassa die als insecten de steden telkens opnieuw laten volstromen met menselijk activiteit, heeft toch serieus een cumulatief effect; de mens als kuddedier, tot aan jager, tot aan monsterlijk consument.

En dan refereer ik niet eens aan de beelden van de grote bulldozers, de raketten, de zaagmachines die moeder natuur teisteren.

Nee, het paternalistische vingertje wordt niet getoond, de beelden op zichzelf spreken boekdelen; overduidelijk zelfs.

Ik zeg min of meer ook dat ik kan begrijpen dat mensen sommige beelden als doemdenkerij kunnen ervaren. Het ligt er immers dik bovenop. Maar iedereen is toch vrij om het zijne ervan te denken.

Gekeken vanuit de wereldorientatie hoek vind ik dat je de film tekort doet door hem alleen te bestempelen als een film die mensen aan moet zetten tot verandering in hun doen en denken. Ten eerste wordt er ook op een heerlijke manier een indruk van een stadssfeer neergezet. Iets wat jij ook al omschrijft als je het hebt over mensen die zich als kuddedieren gedragen. Dat er dag en nacht tig lampjes branden zou je op kunnen vatten als een aanklacht tegen het enorme verbruik van energie. Ik keek daar doorheen en zag gewoon een nachtelijk, dynamisch en bruisend L.A. Tevens een mengeling van vele nationaliteiten en veel uiteenlopende bezigheden waar de bevolking zich mee bezighield.

Ik refereerde overigens al aan de mens die ver van de natuur staat. En die zich niet aanpast aan de natuur, maar de natuur steeds verder terugdringt. Op zich een schokkend gegeven, maar dankzij de snelheid waarmee soms gecut werd is Koyaanisqatsi voor mij vooral een belevenis. Dat stuk met de raketten vond ik overigens een van de mindere stukken, doordat de link dan wat duidelijker is en minder te denken overlaat.

Ik vind Koyaanisqatsi zeker niet eentonig qua toon. Op een multiperspectieve manier wordt er naar de stad gekeken. Ondanks dat het aspect milieu meer en vooral wat moralistischer aanwezig is dan andere componenten als economie, bevolking, architectuur en gebruiken van de bevolking.

Vanzelfsprekend! Ik zou ook niet anders stellen, ik vertel slechts mijn interpretatie.

Maar zo zou ik dat nimmer stellen, ik constateer alleen wel dat beelden op zichzelf niet veel ruimte overlaat met betrekking tot "positieve" conclusies.

Ik kan ook begrijpen dat men, incluis dragje bij sommige beelden, de schoonheid van de beelden inziet.

Echter moet je toch toegeven dat de mens met obsessie voor "structuur", die centraal staat in deze film, met de hierbij horende herhaling van facetten; naar de stad om te werken, terug naar huis enz. toch hier sprake is van een zekere anomalie van de mens als individu, als uniek entiteit.

Het tegendeel lijkt juist te worden uitgebeeld. Mensenmassa vind ik als gegeven nou niet bepaald een mooi synoniem voor positiviteit. Hoezeer ik de schoonheid van wat het kan bewerkstelligen ook heus kan inzien.

Goed punt, zo kun je het ook bekijken inderdaad. Ik dacht zelf niet direct aan verspilling van energie, maar de schoonheid van het beeld, hoe mooi ook, gaf een een moment van bezinning; afgrijzen zelfs.

Misschien omdat ik "massa" moeilijk kan vereenzelvigen met positiviteit.

Deze film is zeker niet eenzijdig. Daar ben ik het van harte mee eens.

Ik denk echter dat juist de beelden in deze film van de economie, de bevolking, de architectuur, de gebruiken enz. als holistisch geheel juist het gevoel oproept van een overweldigende kracht die haast oncontroleerbaar lijkt.

Maar inderdaad, dit is vanzelfsprekend mijn mening maar.

De film is nu 25 jaar oud, en eindelijk zien we (in Frankrijk) eens lichtpuntjes die de ecologische oproep in deze film, gaan aanpakken.

Bij vlagen erg mooie beelden, maar verder een saai geheel. Overigens maar een klein deel van de wereld dat we weergegeven zien (met name de Amerikaanse urbanisatie), zodat ik de kritiek van Reggio nogal eenzijdig vind overkomen. Ik vond die drukke mensenmassa's trouwens wel gezellig over komen

Dat was volgens mij ook helemaal zijn bedoeling. Ik heb het hem zelf horen zeggen in een interview dat Koyaanisqatsi zich met name richt op het Noordelijke deel van de wereld en dat de opvolger Powaqatsi zich dus meer op het Zuidelijke deel c.q. de zogenaamde Derde Wereld richt. En als je die lijn doortrekt dan gaat Nagoyqatsi dus over de virtuele wereld die ons tegenwoordig omringt.

Ok, dat wist ik niet. Maar desalniettemin suggereert de betekenis van de titel dat de aarde naar zijn grootje gaat, hoewel ik het in de beelden niet terug zie komen, ook niet indirect. Koyaanisqatsi is voor mij eerder een audiovisuele kernschets van urbanisatie en daarbij niet per se negatief, maar soms zelfs erg mooi.

Koyaanisqatsi betekent toch chaos? Niet dat de aarde naar de klote gaat...

Oh ja, my bad. Het is vooral de dwaze, Nederlandse titel die dat suggereert. "Life of moral corruption and turmoil" or "Life out of balance", staat er vlak voor de aftiteling als betekenis van Koyaanisqatsi. Maar daarna verschijnen alsnog vertalingen van de gezongen teksten die dan wel weer een einde der tijden voorspellen: "If we dig precious things from the land, we will invite disaster" en "Near the Day of Purification, there will be cob webs spun back and forth in the sky" en als laatste "A container of ashes might one day be thrown from the sky, which could burn the land and boil the oceans." Vooralsnog haal ik dit allemaal niet uit de film hoor. Ik vind de snelle beelden van autowegen en personen overigens vaak erg georganiseerd over komen, verre van chaotisch juist.

Het is de schijnbare chaos van de mierenhoop, inderdaad. De genoemde verstoorde balans zit hem dan ook niet in de "organisatie", maar in het milieutechnische. Daarnaast zien we de rust tegenover de onrust, de stille natuur t.o.v. de 24-uurseconomie. De balans slaat te ver door naar de laatse. Dat deze zaken al in deze film - nog vóór de digitale revolutie, dus - de moraal vormen zegt iets over de situatie van dat ogenblik, maar werpt een blijkbaar profetisch licht over deze tijd, waar het zoeken naar reinheid en rust een onmogelijke missie lijkt.

Zo'n film verdient erkenning.

Iedereen zou deze film moeten zien!

Na Ron Fricke’s (hier chef cameraman, geloof ik) prachtige ‘Baraka’ koesterde ik hoge verwachtingen voor dit (naar het schijnt nòg betere) ‘Koyaanisqatsi’. Het moet echter gezegd dat ik het niet zo heb op Philip Glass en zijn easy-listening klassieke muziek, en vooral die factor maakt ‘Koyaanisqatsi’ voor mij een doorsnee goeie film.
De meeste beelden zijn mooi, maar een thematische verwantschap onder het mom van “een ontwricht leven, een leven uit balans” vind ik te ver gezocht. Evenzeer bevat de film beelden van natuurpracht, dan dan wellicht het evenwicht in het onevenwicht zouden moeten vormen of iets dergelijks. Geef mij dan maar ‘Baraka’, dat een aspect toont van de wereld zoals die is – met veel respect voor traditie en relatief weinig visie – zolang het maar esthetisch blijft.
Het “ergste” (van het verder heel geslaagde geheel) is echter Glass’ soundtrack, die alle subtiliteit de kiem in smoort en pas bij begin en einde een nederige toon vindt die past bij een filmcompositie. Via de keyboards suggereert Glass het mechanische op een simplistische manier, terwijl de beelden (tijdens de finale) juist abstracter en complexer worden: wanneer de regisseur een troebel lijnenspectrum aftast, stapt Glass doodleuk over op een quasi homofone begeleiding die gewoon niet strookt.
Toch is ‘Koyaanisqatsi’ geen slechte film: zoals gezegd bevat het project adembenemende beelden en doet Glass af en toe ook kleine wonderen. Helaas vindt de regisseur nergens de coherentie van pakweg ‘Baraka’ – een euvel dat in de vervolgen hopelijk wordt verholpen.
3*

Huh? Aboriginal-muziek? Laat het nu net de bedoeling zijn geweest van componist Philip Glass om juist zo 'puur' mogelijke muziek te maken, los van enige culturele achtergrond / invloed. Of zoals Glass het zelf in het boekje van de fabuleuze heropname van het stuk schrijft: "This Is music that might conceivably have been written at any period in history" waarbij hij het specifiek heeft over het openingsdeel Koyaanisqatsi.

En wat betreft montage-antitalent: ik denk dat menig professionele editor het daar niet mee eens is, gezien de invloed die deze film heeft gehad juist op dat gebied. Een invloed die overigens met name te zien is in de reclame filmwereld.

Recent heb ik Powaqatsi en Naqoyqatsi gezien. De opvolgers van Koyaanisqatsi. En toen schreef ik al dat ik beide films minder vond als Koyaanisqatsi. Dus heb ik ook Koyaanisqatsi maar weer eens bekeken. En inderdaad, deze is echt verreweg het sterkst van de drie. Hele bijzondere beelden. Landschappen, ook met de blokken flats, die je bijna nooit ziet. En op een erg mooie manier gefilmd. Ook de vertraging of juist de versnelling in de beelden werkt heel mooi. Maar wat deze film vooral sterker maakt dan de andere twee is de opbouw van de film. De volgorde van de beelden. De oer-aarde en hoe de mens daar steeds meer zijn invloed op laat gelden en daarmee alles uit balans haalt. Dat is echt zo mooi weergegeven in deze film. Het is ook absoluut geen vrolijke film, maar z'n 5 sterren nog steeds dubbel en dwars waard. Ook al beginnen een aantal beelden al behoorlijk gedateerd te worden. Met name als er auto's en / of mensen te zien zijn. Kapsels, kleding e.d. Erg jaren tachtig. Maar ook wel weer leuk uit nostalgische overwegingen. Zoals een Bert Haansta film.

Het heeft vijfentwintig jaar geduurd voordat men enig inzicht toont wat hier (aarde) aan de hand is.

Nu er eindelijk wel inzicht is, moet je wel proberen de aarde te redden, vind ik.

Geweldig gemaakt. Hypnotiserend mooi. Maar dat de aarde echt verkracht wordt had nog best wat beter in beeld gebracht kunnen worden (was wat we zagen nu zo 'erg'? Ik vond het eerder mooi). Ik bedoel vanuit het oogpunt van 'we overbelasten de aarde' had de film een beter statement kunnen maken. Het is vooral het idee en gevoel dat de film opwekt dat je even aan het denken zet. Zeer mooie documentaire.

Heel erg lastig te beoordelen, deze film. Er waren beelden die ik buitengewoon mooi vond maar er waren ook stukken die ik erg langdradig vond. Soms was de muziek een beetje lawaaierig en soms ook weer mooi. Ik vind het geheel een beetje te lang voor een film met volle speelduur.

3 sterren.

Film geeft mooi weer dat de enorme menselijke dwang naar controle en perfectie, door middel van computers en machines, het besef van tekortkoming en ontoereikendheid van 'de mens' alleen maar groter wordt.

Knappe film, zeker omdat ie al 25 jaar oud is.