Koyaanisqatsi (1982)

Hmm.. ik vond er niet veel aan.

Meer van hetzelfde, en er werd naar mijn mening steeds dezelfde truc herhaald.

Zo'n aparte sfeer, dat ik er depressief van werd.

Dit vind ik trouwens niet echt een film, maar meer een langgerekte videoclip.

Aahhhhh......wat is dit mooi zeg! Ik ben helemaal sprakeloos....... Die prachtige beelden geclompliteerd door de schit-te-ren-de muziek. Prachtig gewoon. Ik ga hem morgen nog een keer kijken en kom dan met uitgebreider verslag. Voorlopig 4* (en FK, ik weet dat dit niet helemaal overeen komt met SCHITTEREND, maar als ik nog hogere cijfers ga geven wil ik de film eerst nog een keer gezien hebben), maar ik ben er bijna zeker van dat dit er morgen meer worden!

Bij vlagen erg fascinerend, waarbij ik moet zeggen dat het deel met mensen me veel meer boeide dan het natuurdeel.

Ik worstelde een beetje met de punten waar yosemite het een paar pagina's terug over heeft. Soms kwam het allemaal wat moralistisch op me over. En dat kon ik niet helemaal loslaten. De muziek paste uitstekend bij de beelden, maar zou niet iets zijn waar ik zonder de film naar zou luisteren.

Daarintegen was het vaak ongelofelijk raak ook. Bijvoorbeeld op het juiste moment ineens een omslag van de nerveuze beelden met drommen mensen en dan zulke rake close ups. Ik vond de film soms zelfs grappig op een uiterst bizarre manier. De mensheid is bizar namelijk. En ook dat komt sterk naar voren in deze film.

Voorlopig een voorzichtige 3.5*, maar ik wil dit heel graag eens in de bios zien. Het liefst met het geluid keihard aan en een zo groot mogelijk scherm. Dan is de kans groot dat ik hoger uit ga komen.

Redelijke film. Wat me allereerst wel opvalt is dat mensen die een film als Requiem de grond instampen wegens drammerigheid hier ongegeneerd 5* uitdelen.

Verder ... muziek was aardig, beelden waren aardig, moraal geforceerd. Philip Glass levert degelijk werk, al had ik liever een Steve Roach in "Structures of Silence" stemming aan het werk gehoord. Visueel ook een aardige film, al kwam dat meer door wat er te zien was, dan hoe het getoond werd. Nogal lompe cameraplaatsing verprutst een hoop shots. Wel meer dan eens gedacht als je nu 5 meter verder naar rechts was gaan staan .... Enige vorm van symmetrie was wel op z'n plaats geweest. En ook de kleurcontrasten waren soms maar vaal, en redelijk saai.

Maar had op zich wel 3.5* verdient, ware het niet dat dat belerende toontje zo saai werd. 't Is makkelijk om wat mooie natuurshots te laten zien, dan wat menselijk afval en dan te concluderen dat we de aarde aan't verkloten zijn. Ik ga maar eens een film maken met rottende appelen, dorre velden en als tegengewicht wat kunstige schilderijen en prachtige architectuur om daarmee het tegendeel te bewijzen denk ik.

Vandaar 2*. Sleepte iets te lang aan, kreeg teveel het gevoel dat ik het wel gezien had, visueel en muzikaal niet optimaal, gewoon een aardige film met een vervelende drammerige boodschap.

Edit : wel een geweldige Robotron appearance. Enorm verslavend spel, al was het maar om die hypnotiserende bleepjes.

Van deze film uit de top 250 had ik meer verwacht. De hier zo geprezen muziek is vaker storend en irritant dan mooi. Ja natuurlijk, de dissonantie in de muziek is symbolisch en moet de beelden versterken, bla bla bla... Sorry, maar ik vind het gewoon niks. Daarbij is mooie natuurbeelden maken niet zo moeilijk en die natuur zelf hebben we ook niet aan de filmmakers te danken. Ik vond de cameravoering en de montage soms bijna knullig. Er was toch wel meer uit te halen dan een bende filmmateriaal van steden, mensen en auto's afwisselend versneld en vertraagd af te spelen. Geef mij dan maar Chelovek s Kino-Apparatom (uit 1929!).

Voor Anne.

Donderdag keek ik per ongeluk Powaqqatsi in plaats van Koyaanisqatsi. Een onbegrijpelijke vergissing. Mijn verwachtingen voor laatstgenoemde waren inmiddels hooggespannen. Tot mijn stomme verbazing vind ik deze film echter een pak minder.

Het grootste minpunt is de muziek. Te snel, te repeterend, te elektronisch. Alsof de buren hun computerspelletje hard aan hadden staan. Ook cinematografisch vond ik Koyaanisqatsi echter wat zwakker. Natuurlijk zijn er wel vele mooie plaatjes maar het camerawerk oogde wat statischer en minder innovatief. Belichting en kleur zijn hier ook niet zo boeiend. Ik houd daarbij helemaal niet van de fast-forward en het kwam veel getrucceerder over dan de heerlijke slomo's in Powaqqatsi.

Toch zijn deze losse onderdelen niet de verklaring voor mijn lagere waardering. Ik miste simpelweg de magie. In plaats van meegesleept te worden door een serene en hypnotiserende film zat ik nu te kijken naar een stroom van beelden. Haast klinisch. Drammerig ook wel, niet in de boodschap maar in de vele herhaling.

Jammer. Ik draag deze niet-narratieve films een warm hart toe. Pure associatie, de kracht van het beeld. Koyaanisqatsi vind ik ook zeker niet slecht. Maar wel een tegenvaller. 3*

Afwisselend hypnotiserend en druk

Koyaanisqatsi is een geval apart, aangezien de film geen enkele vorm van narratief bevat en zo volledig afhankelijk wordt gesteld van zijn combinatie tussen muziek en beeld. De interpretatie wordt daarbij volledig overgelaten aan de kijker, die tussenin en aan de hand van de beeldenstorm een maatschappelijk kritische boodschap moet trachten te zoeken. Die boodschap is overduidelijk en moet voor elke leek zichtbaar zijn; en ondanks het feit dat de makers het zelf nog even expliceren, zou ik het als volgt willen samenvatten: de verantwoordelijkheden van de mens is ons te groot...

Qua opening kan Koyaanisqatsi tellen en daar zit de indrukwekkende baritonstem zeker en vast voor iets tussen. Spijtig genoeg zet deze trend zich niet altijd voort, daarvoor is Koyaanisqatsi wat onevenwichtig om steeds een overweldigende indruk te kunnen maken.
Bij momenten had het zelfs iets Kubrickiaans over zich hangen: het fast forward afspelen van beeld en muziek (A Clockwork Orange); de bijna theatrale vereniging van beeld en muziek (2001: A Space Odyssey). Toch blijf je hier ook op je honger zitten, omdat je wederom het gevoel krijgt dat de sfeer niet consistent genoeg kan blijven. Zo vind ik de betere shots pas op het einde duidelijk naar voren komen. De meeste daarvan zijn uiterst emotioneel geladen close-shots van willekeurige voorbijgangers; blikken die gaan van woede tot cynisme en van triest tot ongelofelijk angstwekkend. Het shot dat me echter het meest zal bijblijven is de uitreikende hand van een oude vrouw die om hulp vraagt.
Hoewel perfectie niet te bereiken is, ben ik van mening dat de kadrering bij momenten beter kon, om zo nog meer symmetrie te creëeren. Het heeft uiteindelijk weinig invloed op de gehele sfeer, maar het gevoel dat het beter kon blijft wel aanwezig.

Het eindproduct gaat uiteindelijk gepaard met een dubbel gevoel. Koyaanisqatsi is bij momenten een subliem hypnotiserende ervaring, maar wil daarbij iets teveel aan je opdringen en komt zo nogal druk over (vooral onder invloed van de muziek).

3*

Schitterende, ultiem deprimerende film. Extreem benauwend, hypnotiserend, beangstigend, absorberend. Met de andere Qatsis ben ik nog niet bekend, maar daar gaat snel verandering in komen.

Een meesterwerk. 4,5*.

Niet mijn ding, één van die 'moet je eens gezien hebben films' die me helemaal niet beviel, teleurstellend zelfs.

Het begon allemaal wel aardig met de natuurbeelden in het eerste half uur, maar gaat daarna snel finaal onderuit bij de industrialisatie en drukke maatschappijkritiek.

Ik bedoel: versnelde beelden van autowegen en machines, wat een lame gedoe zeg. Had iets originelers verzonnen,

En de decennialang geprezen soundtrack van Glass... ik mag zijn scores geregeld erg graag, maar dit was helemaal niks.

jammer.

Maar weer eens gekeken omdat ik een documentaire zocht die een beeld van een stad neer kon zetten. Vanaf minuut 30 schakelde de camera definitief over naar de menselijke wereld. De urbanisering wordt ingezet met een shot waarin we wat strandvolk zien zitten met op de achtergrond vieze industrieplaatjes. Het mythische heeft hier allang plaats gemaakt voor het functionele. De natuur moet wijken voor de mens.

Voor de een misschien belerend, die achterstandswijken, de onophoudelijke mensenmassa `s en het instorten of kapotmaken van bepaalde dingen die als zijnde metafoor zouden dienen voor hoe de mens en zijn technische vooruitstrevendheid de wereld pijnigen en op den duur vernietigen.

Voor mij wederom een onvergetelijke ervaring. Koyaanisqatsi dringt op meerdere manieren tot mij door. Niks doemdenkerij. Nergens wordt een vingertje geheven doordat de film gespaard is gebleven van commentaar. Waardoor je jezelf op zijn minst zelf een eigen beeld bij het getoonde kunt vormen. Ga de film volgende week kijken met groep 7/8 en aan de hand van een paar vragen ben ik benieuwd of het de kinderen opvalt dat tussen de 30 ste en 65 ste minuut het tempo enorm wordt opgeschroefd. En of ze daaruit concluderen dat de mensen steeds gehaaster zijn. Toch wel een van de eigenschappen van de meeste Westerse steden van eind 20ste en begin 21ste eeuw.

Koyaanisqatsi laat je de voordelen van een stad zien, maar natuurlijk ook de mindere punten. Even stilstaan zoals in die becel reclame voor een stoplicht is er tegenwoordig niet meer bij. Was van plan om te kijken of ik een stukje kon gebruiken voor mijn project, maar bleef in trance naar de film staren. Hypnotiserende muziek, die nadrukkelijk aanwezig is maar altijd opbouwend. Verder functionele montage. Er wordt goed naar een climax gewerkt, op meerdere gebieden klopt het gewoonweg. 4,5* blijven zeker staan.

Bij vlagen erg mooie beelden, maar verder een saai geheel. Overigens maar een klein deel van de wereld dat we weergegeven zien (met name de Amerikaanse urbanisatie), zodat ik de kritiek van Reggio nogal eenzijdig vind overkomen. Ik vond die drukke mensenmassa's trouwens wel gezellig over komen

De film wankelt...

Leuk was het, maar geen enorm sterke film, in ieder geval absoluut geen meesterwerk. En totaal niet zwaar, wat me wel verbaasde. In positieve zin omdat de film verdacht lekker weg keek. Heb nooit gehouden van documentaires met te veel voice over informatie er doorheen en sta daarom volledig achter het idee om die dan ook volledig weg te laten. Ik hoef geen weetjes en ik kan het toch allemaal zelf wel zien? Maar dat dit als effect had dat de film voor mij zo voorbij was had ik niet gedacht. Dat dit zo snel en simpel erin ging vond ik ook gelijk een negatief punt. Deze film had van mij eigenlijk wel wat zwaarder en scherper mogen zijn, heb zo ongeveer geen boodschap door gekregen via de beelden. De boodschap die ik eruit kan halen is wel heel erg 'obvious' en is er eentje die de alternatieve titel al gelijk voor ons klaar legt: Life out of balance. Hierdoor zie ik eigenlijk het hele nut van de film niet, hij zet me na het zien ervan niet extra aan het denken over deze kwestie. Maar misschien gaat de film wel veel dieper, heeft de film wel heel wat te zeggen, maar pik ik het gewoon niet op. Zou zomaar kunnen. Maar dit had ik dan graag beter uitgewerkt gezien. Waarschijnlijk wil de film vooral dat je het voor een deel zelf interpreteert. Dit maakt het echter voor mij niet gelijk zo briljant als sommige mensen het lijken te vinden, vooral omdat de beelden hiervoor de nodige sfeer en spanning missen.

Om gelijk terug te komen op die laatste zin: dit was in het begin niet zo. De natuur beelden in combinatie met de muziek vond ik werkelijk prachtig. Misschien wat simpel, maar het had een fijn meditatief effect, een effect waar ik altijd in film wel naar op zoek ben, maar dat ik zelden vind. Ik vond het dan ook jammer om van het een op het andere moment een tractor in beeld te zien, al viel iets dergelijks wel te verwachten. Onze tractor verdwijnt in een zwarte uitlaatgassenwolk waarna we stilstaande beelden van elektriciteitsmasten te zien krijgen begeleid door de soundtrack die ineens enorm dreigende tonen laat horen. Mooi die verdwijnende tractor, maar dat moment met die masten was echt het dieptepunt van de film, zelfs al was het erg kort. Wat hierna komt is een mix van bijzondere beelden, niet bijzondere beelden en niet bijzondere beelden die wel leuk zijn om te zien.

Tijdens het kijken naar de documentaire Manufactured Landscapes vond ik de scenes waar je van boven naar een enorm netwerk aan snelwegen keek de meest aansprekende, evenals andere rustige opnames van bijvoorbeeld industrielandschappen. Wat dat betreft was het voor mij af en toe smullen bij Koyaanisqatsi die ook wat van dit soort korte scenes kent, werkte fijn met de muziek van Glass eronder. Maar dat werd weer afgewisseld met saaie normale opnames van steden, achterstands wijken en de mensen op straat die hun nodige impact missen. Dan komen op een gegeven moment de versnelde beelden die ik dan weer erg leuk vond om naar te kijken en ik interpreteerde er op los hoor, maar ik was niet bepaald onder de indruk, zoiets kan je veel beter uitvoeren. Vooral nu, maar toen ook. Vooral jammer dat het leek alsof het een soort finale moest zijn maar de snelle scenes toch telkens werden onderbroken door opnames van een normaal tempo. Dit haalde de film erg uit balans.

Dan is er nog de score van Glass die ook erg onevenwichtig aanvoelde. In het begin vond ik hem schitterend en erg spannend en tegelijkertijd kwam er ook een gevoel bij me op van "Die arme Glass, hij heeft nog veel meer werk dan de cinematograaf, de beelden zijn eigenlijk niet moeilijk om te schieten, ze moeten allemaal gedragen worden door de muziek". Maar toen de film een tijdje bezig was ging dat gevoel helemaal bij mij weg. Ik hoorde allerlei elementen die ik Glass al veel vaker in zijn andere werk had horen stoppen. Het mogen dan mooie stukken zijn, eigenlijk heeft hij hiermee iets gemaakt waar hij daarna bij zijn solo werk en andere scores steeds op verder kan borduren. Juist stukken die erg uniek klonken waren de zwakste. Had nog zoveel mooier kunnen zijn..

3,5* Prima kijk voer dat eigenlijk meer had moeten zijn.

Ik vond er geen reet aan. Het is niet meer dan wat mysterieuze aandoende meditatie muziek afspelen tijdens de vertoning van (bewegende) dia-set van Ome Jan. Laat hierbij vooral de mensenmassa's versneld afspelen om "krachtig" aan te kunnen tonen dat we een stel doorgedraaide idioten zijn die als mieren langs elkaar heen rennen en vliegen. Als dit een poging tot zelfreflectie is in de hoop meer bewust te worden van elkaars aanwezigheid op deze kleine planeet en de daarbij horende nadelige gevolgen voor het leef milieu, heeft deze film het beoogde doel verre van gehaald.

Als dit de topper van de drie is, vrees ik dat ik de laatste twee nog geeneens meer kijk. Omdat ik bij deze nog net mijn luiken kon openhouden verwacht ik bij de volgende versies zeker in een zware coma terecht te komen.

Wow, apart apart. Nooit had ik van tevoren gedacht dat ik dit nog eens goed zou vinden. Koyaanisqatsi is een continue stroom van fascinerende beeldpracht dat nooit weet te vervelen, ondersteund met muzikaal behang van Philip Glass. Op een gegeven moment had ik het ergens wel gehad met een van zijn deuntjes, maar toen kwamen er gelukkig weer andere klanken. Wel jammer van dat zeikerige toontje op het laatst. Koyaanisqatsi staat in de Hopi-taal gelijk aan 'de aarde wankelt' oid, maar soit afgezien van de moraal is dit een aanrader voor diegenen, die eens iets compleet anders willen zien.

Ik heb ergens gelezen dat Reggio er vanuit ging dat iedere kijker er uit kan halen wat hij er zelf in ziet en dat geldt voor mij zeer zeker!!

Want ik kan me totaal niet vinden in de algemene tendentieuze groene boodschap die volgens vele sterk aanwezig is.

Want hoewel de film een kritisch beeld schets van een steeds drukker en gecultiveerde aarde, heb ik voornamelijk genoten van al het prachte wat de mensheid heeft voorgebracht. Prachtige shots van gebouwen en wegen, misschien minder uniek in het googlearth tijdperk, en allerlei instrumenten die de mensheid heeft voortgebracht.

Ik zie het dan ook anders. Deze film is een ode aan de mensheid en alles wat hij heeft bereikt. Het enige wat bij mij overkomt is dat we met z,n allen een goede balans moeten vinden tussen de natuur en onze geciviliseerde samenleving.

Life out of balance, slaat naar mijn mening dan niet zozeer op de manier hoe de natuur gebruikt wordt, maar meer hoe de mensheid als vluchtige wezens en zonder diepgang door het leven raast en de verworven techniek hiervoor misbruiken. We zijn aan het werk, produceren, consumeren, maar zonder echte diepgang. Ik krijg ook vanuit de makers niet het gevoel dat ze de producerende mensen als geheel afkeurt, maar wel een kritische noot zet op de wijze hoe wij dit gebruiken voor snelle behoeften.

voorbeeld: Het Pruitt Igoe huizeproject in st Louis is een bouwproject wat binnen 20 jaar weer werd gesloopt. Het is de bijlmer van St louis, ofwel opgebouw voor de welvaart, maar binnen een korte periode verpaupert. Dan wordt het weer gesloopt zodra we het niet meer voldoet. Niemand is tegen het bouwen van huizen of het opzetten van grote steden of bouw werken. Maar het gemak waarin we de geproduceerde materie weer aan de kant zetten is niet in balans, (Het rentmeesterschap principe-- voor de christielijke onderons) De consumeerde mens die alleen maar meer wil. Misschien een kritische blik naar het komende Reganomics tijdperk? Het is sowieso een film die prachtig het tijdsbeeld van begin jaren tachtig weergeeft.

Vele prachtige beelden, met als hoogte punt de desolate leeg staande flats in st Louis en de grote snelwegen van Los Angeles vol auto's en mensen in beweging.Ook mooi zijn de gang van zaken rond productie fabrieken, moest mij een beetje aan Glas denken van Bert Haanstra.

Net wanneer je denkt nu wordt het teveel en te snel, stopt de snelle montage om vervolgen rustig af te sluiten.

Veel respect voor de geschoten beelden, de prachtige montage en natuurlijk de briljante muziek van Glass.

De Muziek van Philip Glass is buitengewoon geniaal, maar dat zeg ik als Philip Glass aanbidder.

Hier kon ik niet zo heel veel mee. De regisseur mag dan wel beweren dat de kijker de film op zijn eigen manier kan interpreteren, het lijkt me duidelijk dat het gros van de kijkers dit ziet als een oproep tot milieubescherming/duurzaamheid van de aarde. Jammer, want hierdoor komt Koyaanisqatsi op mij te geforceerd over.

Over de muziek niets meer dan lof. Deze verveelde namelijk nooit, in tegenstelling tot de beelden waarbij te vaak hetzelfde trucje gebruikt werd (zie versnelde mensenmassa's, versnelde wolken, versnelde fabricageprocessen, etc).

Toch wist de film bijna de gehele tijd te boeien, wat vooral te danken is aan de score en de korte speeltijd. Daarom een krappe voldoende.

De soundtrack is inderdaad de grootste kracht van Koyaanisqatsi. In het begin wordt daarmee al meteen goed de toon gezet met het mannenkoor dat onheilspellend zingt onder begeleiding van de ijzersterke muziek. Gedurende de hele film blijft de score de beeldenpracht perfect ondersteunen.

Persoonlijk heb ik niet te veel op een moralistische boodschap gelet, hoewel die natuurlijk duidelijk aanwezig is. Ik heb gewoon zitten kijken naar een mooie beeldenstroom die in bijna anderhalf uur voorbijkomt. Alleen is anderhalf uur voor een film als deze misschien zelfs wat aan de lange kant. Ik heb ontzettend genoten van de stedelijke beelden. Architectuur wordt prachtig in beeld gebracht en er zijn meerdere indrukwekkende shots van mensen die hun leventje leiden in de stad.

Helaas zijn er ook genoeg scènes in Koyaanisqatsi die de aandacht flink doen verslappen. De muziek compenseert dan gelukkig veel. Maar kijken doe je natuurlijk met je ogen en die moeten niet dichtvallen.

3.5*

Behoorlijke tegenvaller. Hier en daar enkele (toegegeven) schitterende beelden, maar zelfs die worden soms nog te lang gerekt.

Het begin is nog het beste waar het de schoonheid van de Aarde laat zien. Dit deel duurt ook precies lang genoeg. Het deel met de mensheid en de stad duurt veel te lang, en raakt me nergens.

De veelgeprezen score kon me ook niet bekoren, hier en daar zelfs ronduit irritant.

1.5*

Koyaanisqatsi is een Indiaans woord en in deze documentaire-achtige film zie je voornamelijk beelden die duidelijk maken dat wij 'onze' Aarde aardig verpesten. Indianen leven met diep respect voor moeder aarde. Wat je hier krijgt te zien is werkelijk fantastisch gefilmd. Met muziek erbij van Philip Glass. Er kwam ook een vervolg die Powaqqatsi heet, die vond ik wat minder, maar zeker ook de moeite om eens een keer te kijken. Nu schijnt het al weer een trilogie te zijn met Naqoyqatsi als derde deel, maar die heb ik dan nog niet gezien.

De boodschap kan me gestolen worden, maar de manier waarop ze wordt gebracht is toch wel erg efficiënt.

Van de grootse natuur naar de arrogante mens die denkt haar wel even voorbij te kunnen streven. De scope van de mensenmassa's bij elkaar lijkt nog wel enigszins on par met de massieve bergen, gigantische woestijnen en uitzinnige wolkenpartijen uit het eerste half uur, maar een fantastische parallelmontage tussen het bovenaanzicht van een wereldstad enerzijds en een minichip anderzijds haalt dit gegeven weer compleet onderuit.

Afsluitend het toppunt van menselijke hoogmoed: onszelf los denken te kunnen maken van de Aarde, op zoek naar een andere planeet om te 'bedwingen', maar daarin hopeloos falen.

Althans, dat haalde ik eruit . Nogmaals, ben het er niet mee eens, maar vond het wel overtuigend neergezet. Zeker niet drammerig in ieder geval.

4*

Adembenemende documentaire zonder narratieve structuur, zonder dialogen, maar wel met een even adembenemende soundtrack van niemand minder dan Philip Glass. De soundtrack is zo essentieel voor het bekijken van deze documentaire dat Reggio de film zelfs opnieuwe heeft ge-edit om beter aan te sluiten op de soundtrack.

Koyaanisqatsi betekent 'een wereld uit balans'. Maar het betekent ook 'een manier van leven die vraagt om verandering'. En dat laatste is waar deze film zich voornamelijk op toespitst. Het eerste half uur zien we de fabelachtige schoonheid van het Noord-Amerikaanse landschap, zonder menselijke inbreng. Alleen de natuur. Wanneer er mensen in de film voor beginnen te komen, start langzamerhand de versnelling van de film. De soundtrack wordt heviger, de camera verplaatst zich naar de steden, met opgeblazen gebouwen, overvolle snelwegen en uitpuilende metrostations.

Verderop zien we ook nog diverse scenes in fabrieken, die veel indruk op mij achterlieten. Constant vroeg ik me af: 'is dit het nu waard? kunnen we niet gewoon wat langzamer leven? moet productie dan het belangrijkste zijn in de Westerse maatschappij?'.

Enfin, wanneer je zegt 'de boodschap kan me gestolen worden', vraag ik me af wat je op deze planeet aan het doen bent. De mensheid is afgelopen eeuwen vakkundig de natuur en de aarde zelf aan het verkrachten en ik vraag me af waar de aarde dat aan verdient heeft. Als je uitspraken doet zoals ik dat nu doe, ben je vast een bomenknuffelaar, maar dat vind ik een stompzinnige gedachte. Ik zie niet in waarom niet wat meer mensen gewoon eens volgens de gezonde, ethische normen zouden kunnen leven.

Wereldberoemde bijna iconische beelden bevat Koyaanisqatsi, ook al heb je de film niet gezien waarschijnlijk ken je sommige beelden wel (of anders een van de talloze imitaties ervan). En zijn deze beelden de moeite waard? Ja, eigenlijk best wel. Niet dat ik alle beelden of beeldsequenties even geslaagd of mooi vond maar fascinerend zijn ze iig wel. Ik heb toch maar mooi bijna 1,5uur naar een non-stop beelden-muziek stroom zitten kijken en luisteren zonder me te vervelen.

Van depressiviteit had ik niet echt last tijdens het kijken, moet ook zeggen dat ik veel van die stadsbeelden helemaal niet somber vind. Ik vind steden dan ook vaak niet de ellendige menselijke drekput die het soms wel wordt voorgesteld. Een hutje op de hei gaat op een gegeven moment ook wel vervelen lijkt me.

De natuurbeelden waar de film mee aanvangt zijn aardig. Mooie landschappen van de Grand Canyon maar tegelijkertijd vind ik ze ook een beetje doods en stil, er zit maar weinig leven in ze hadden net zo goed op Mars geschoten kunnen worden. Slechts een keer zie je wat levends bewegen in een grot met vogels of vleermuizen(?)

Nee, dan vind ik de beelden uit de grote stad boeiender. De versnelde beelden leggen een mooie geordendheid in de stedelijke chaos bloot die mooi(en soms zelfs wel grappig) is om te zien. Bepaalde beelden zou je zo kunnen gebruiken voor een promotiefilm van LA of NYC ware het niet dat deze film wel een redelijk grote zwakte kent imo.

Het is inderdaad geen film die veel voor de eigen interpretatie over laat (ook al beweren de makers van wel), ik heb toch sterk het gevoel dat ik als kijker moet worden meegenomen in een soort jaren '70 Club van Rome doomscenario... . Vooral de laatste 10-15 minuten draaft Koyaanisqatsi hier behoorlijk in door. En dat zit me niet helemaal lekker, ik had het sterker gevonden als de beelden vrijer zelf in te vullen zouden zijn

Dan hebben we nog het 'andere' element uit de film de muziek. Persoonlijk ook niet iets wat ik thuis eens keihard zou opzetten werkt af en toe behoorlijk op de zenuwen deze score van Phillip Glass. Maar goed, het is wel op z'n plaats hier..

Desalniettemin heb ik toch een positief eindoordeel voor deze film, daarvoor is het te uniek en fascinerend.

3.5*

Fascinerende film inderdaad. Ik zat eigenlijk heel de film te wachten op iets meer, maar was achteraf wel tevreden over wat ik had gezien. Het punt dat de film probeert te maken ligt er duimendik bovenop, maar toch vind ik het wel knap. Haanstra maakten met zijn ‘Bij de Beesten af’ al een film met hetzelfde uitgangspunt (alleen daar meer gericht op mensen versus dieren). Hier is het krachtige dat het zonder gebruik van de voiceover geschiedt. Ik vond de beelden hypnotiserend en het gekke is dat het ook niet gaat vervelen. Voor een echt hoge beoordeling is het te weinig een film en te veel (wel een waanzinnige) registratie. 4 sterren verdient deze film zeker.

Vooral in het begin kon ik m'n aandacht nog wel goed bij deze Koyaanisqatsi houden; prachtige plaatjes, goed ondersteund door de mooie muziek Philip Glass.

Veel indrukwekkende beelden, in het begin van de natuur (prachtig!), daarna verplaatst het zich allemaal wat naar de stad; ook daar komt er nog wel wat interessants voorbij.

Helaas wordt het op een gegeven moment wel erg veel van hetzelfde, heb ik m'n ogen een paar keer met moeite open kunnen houden en deed het me vrij weinig eigenlijk.

Apart filmpje dit. Ik heb nog niet eerder zo'n soort van documentaire gezien, waarin alleen de beelden spreken en er verder zelfs niet een woordje gezegd wordt.

Ik moest er in het begin even inkomen, maar langzaamaan begon het te wennen. Het begint met mooie natuurbeelden, ondersteunt door degelijke,maar wel herhalende muziek van Philip Glass. Bij een aantal mensen roept deze documentaire blijkbaar depressieve gevoelens op, maar daar heb ik gelukkig nooit last van gehad.

Het mooiste gedeelte van de film zijn voor mij duidelijk de versnelde nachtelijke scenes van het voortrazende verkeer. Dat was echt schitterend om te zien. De rest van de film is nogal wisselvallig en soms wat herhalend.

Toch kan ik hier toch wel makkelijk een voldoende aan kwijt, want op zich is het toch best knap dat zo'n film als dit niet verveelt en daarnaast is het gewoon knap gemaakt en een vrij unieke film lijkt mij.

3,0*

Een goed keuze van me om deze film te kijken met behulp van een joint. Zonder had ik me waarschijnlijk niet kunnen concentreren en het minder goed kunnen interpreteren.

Naast beelden wordt er natuurlijk ook een verhaal verteld. Het begint met kale aarde, niks aan de hand, een leven zonder mensen.

Na een paar (wel erg lange) shots; waterdamp, wolken, stromend water. Erg mooi dynamisch in beeld gebracht, en daarna, tadaa, de mens is ontstaan. Als een soort enge plaag, zeker door de angstaanjagende manier van in beeld brengen. Een vliegtuig opdoemend als een groot monster (goed stuk), miljoenen auto's, wapens, raketten, wat zijn al die rare wezentjes er toch druk mee.

Examplarisch voor het idee 'de mens en de techniek vs de natuur op aarde' was natuurlijk de atoomwolk, die als een grote boom uittorende boven het echte plantje.

Je ziet enorme gebieden beton, steden, verkeer, waar eerst de vredige vlakte nog was.

Vervolgens de mensheid, in beeld gebracht als letterlijk een uit de hand gelopen plaag voor de aarde, krioelend door elkaar.

Grappig om te zien dat alles wat de mens doet of gemaakt heeft een bepaald soort 'ritme' en patronen heeft. Een erg interessant en geslaagd deel van de film, hoewel dat natuurlijk volledig te danken is aan de versnelling van beelden en de muziek.

En natuurlijk de exploderende raket, en het brandende brokstuk, onze eigen ondergang.

Mooi einde ook, de aftiteling met alle radiosignalen uit de lucht.

Knap gedaan, maar nuchter denk ik wel een stuk minder boeiend, en te lang.

4*

Ik kan er echt niets aan vinden.

De muziek werkt me genadeloos op m'n zenuwen, en de beelden vallen van het ene afgezaagde cliche in het andere. Waarbij de beeldkwaliteit dan af en toe ook nog storend slecht is. Het geheel komt op me over alsof je toch op z'n minst iets heel psychedelisch onder de leden moet hebben om zonder kramp in je zapvinger het einde te halen.

Leuk als document van de zeventiger- begin jaren tachtig. Nu volstrekt achterhaald. En dan heb ik het nog niet over de ergerlijk belerende ondertoon.

Half puntje voor dat shot van die piloot voor z'n straaljager, en voor die vent met die rotkop.

Prachtig audiovisueel geheel die op mooie wijze de komst en aanwezigheid van de mens op aarde laat zien. De beelden in combinatie met de prachtige muziek van Glass zijn door de sterke montage vaak hypnotiserend en vooral indrukwekkend. Het contrast tussen het begin en bijna eind is groot en vertelt duidelijk een verhaal over hoe de mens de aarde heeft veranderd met hun drukke bestaan. Het maakt je nietig en maar een klein radertje in een immens geheel. Sommige fragmenten worden misschien net iets te vaak herhaald maar storend wordt het nergens. Wat vooral zo intrigerend is dat je bijna 90 minuten naar enkel maar muziek en bewegende beelden kijkt en op de manier je aandacht wordt vastgehouden. Het eind is naast fraai in beeld gebracht vooral ook erg goed gekozen. Het is tegelijkertijd mooi en wrang omdat zo pijnlijk wordt getoond dat de mens (op dat moment?) een grens aan zijn kunnen heeft bereikt en een poging om een andere planeet te bevolken uiteen ziet spatten.

Erg indrukwekkende film.

4*

Zag deze toendertijd (1984) en dat sloeg wel even in. Er volgden nog meerdere kijkbeurten in de 80tiger jaren. Als ik hem nu voor het eerst zou zien weet ik echt niet wat het zou opleveren want tegenwoordig worden we bedolven door mega-lawines aan beelden. Dat was even anders toen, we moesten het doen met enkelle tv-kanalen die op 19 uur begonnen en die omstreeks middernacht reeds afgelopen waren.

Soms heb je een ander perspectief nodig, en moet je iets vertragen, versnellen, van dichtbij, veraf, boven of onder bekijken om iets beter te begrijpen. Koyaanisqatsi doet dit allemaal, en biedt zo een cinematografische atlas van de mens, zijn nietigheid, destructiviteit en patronen. Hoe meer de mens zijn wereld naar zijn hand zet, hoe meer hij gevangen raakt in zijn eigen gesponnen web. De mens wordt een automaat in zijn eigen creatie, en vernietigd als een sprinkhanenplaag zijn eigen bestaansrecht . Koyaanisqatsi is tegelijkertijd een tijdsbeeld en een karakterschets van de mens.

De onderliggende boodschap lijkt somber, maar de prachtige, en destijds vooruitstrevende beelden en muzikale ondersteuning maken het een weergaloos geheel. Toch valt er wel wat aan te merken; vanaf het moment dat de boodschap ontrafeld is, is er weinig dat nog weet te verrassen. Een klein uur was wellicht dan ook afdoende geweest.