Koyaanisqatsi (1982)

Tijdens het kijken heb ik me niet teveel beziggehouden met na te denken over de boodschappen die Godfrey Reggio wou overbrengen, ik heb gewoon genoten van de audiovisuele schoonheid van Koyaanisqatsi.

Hoogtepunten waren de werkelijk hypnotiserende slow motion-opnames van de gitzwarte paddestoelenwolk in de woestijn (die langzaam maar zeker uittorent boven de cactus op de voorgrond), het grappige beeld van de bebrilde medewerkster aan de lopende band (waarbij de voorbijflitsende producten die weerspiegelden in de brilglazen haar aan het tempo aangepaste ogen leken te vervangen), de volle maan die achter het appartementsgebouw verdwijnt en het voorlaatste beeld van de raket die ontploft en opbrandt, voordat hij de grond raakt. In dat laatste zag ik een soort van parallel met het Icarusverhaal, wat perfect koren op de molen is voor één van de boodschappen die in de film naar voor komt: we evolueren op technologisch vlak en reiken steeds hoger en hoger, maar we lopen het risico om onszelf voorbij te lopen. Om hoger/verder te reiken dan wenselijk en/of houdbaar is, waardoor we het risico lopen terug te vallen of vroegtijdig op te branden.

Misschien dat ik soms de bedoelingen van de makers niet begreep, maar bepaalde beelden verstoorden wel de "flow" van de film. Ik heb het over de standaardbeelden van mensen die door het straatbeeld lopen (niet die waarbij gefocust werd op stilstaande mensen, waaronder bv. dat fantastisch groepje casinomedewerksters uit Las Vegas, die waren prachtig), dat kwam me nogal overbodig over. Ook zat er af en toe wat herhaling in de film, in de vorm van de zoveelste versnelde snelwegopnames. Misschien dat de film wat beter uitgebalanceerd had kunnen zijn?

Maar in combinatie met de prachtige score van Philip Glass werkt nagenoeg elk beeld wonderwel, en is Koyaanisqatsi een prachtdocument om te bekijken. Gewoon kijken, luisteren en genieten; nadenken komt eventueel later, en zeker en vast op de tweede plaats. Sommige beelden ogen nu bijzonder standaard, maar voor een film uit 1982 is dit toch behoorlijk indrukwekkend en dankzij de onderlinge wisselwerking en in combinatie met de bombastische score krijgt het toch iets groots mee. Heerlijke filmervaring dus!

4*

Blijft toch een hele speciale film met erg mooie muziek van Philip Glass en heel bijzondere beelden van landschappen, lege flatgebouwen en mensenmassa's.

Waw! Vandaag herzien want de vorige keer was ik te hard onder invloed (hij was toen ook heel vet ) maar wat een film zeg! Zo'n project zou ik nu anno 2011 nog graag eens zien gebeuren..

Apart filmpje dit. Ik heb nog niet eerder zo'n soort van documentaire gezien, waarin alleen de beelden spreken en er verder zelfs niet een woordje gezegd wordt.

Ik moest er in het begin even inkomen, maar langzaamaan begon het te wennen. Het begint met mooie natuurbeelden, ondersteunt door degelijke,maar wel herhalende muziek van Philip Glass. Bij een aantal mensen roept deze documentaire blijkbaar depressieve gevoelens op, maar daar heb ik gelukkig nooit last van gehad.

Het mooiste gedeelte van de film zijn voor mij duidelijk de versnelde nachtelijke scenes van het voortrazende verkeer. Dat was echt schitterend om te zien. De rest van de film is nogal wisselvallig en soms wat herhalend.

Toch kan ik hier toch wel makkelijk een voldoende aan kwijt, want op zich is het toch best knap dat zo'n film als dit niet verveelt en daarnaast is het gewoon knap gemaakt en een vrij unieke film lijkt mij.

3,0*

De eerste twintig minuten van deze film zijn niet minder dan briljant. Wat een fantastische beelden, ondersteunt door bijna hypnotiserende muziek. Het gedeelte hierna was soms erg mooi, maar qua 'schoonheid' een stuk minder. Daarnaast herhalen bepaalde beelden zich continue (voortrazende verkeer), waardoor het verrassingseffect weg is. Film duurt mij ook net iets te lang. Geeft wel een heel mooi beeld van de jaren tachtig (kleding, Pacman, bonte kleuren). Al met al een ruime 3,5, maar helaas niet de topper die ik - op basis van de eerste twintig minuten - verwacht had.

Een goed keuze van me om deze film te kijken met behulp van een joint. Zonder had ik me waarschijnlijk niet kunnen concentreren en het minder goed kunnen interpreteren.

Naast beelden wordt er natuurlijk ook een verhaal verteld. Het begint met kale aarde, niks aan de hand, een leven zonder mensen.

Na een paar (wel erg lange) shots; waterdamp, wolken, stromend water. Erg mooi dynamisch in beeld gebracht, en daarna, tadaa, de mens is ontstaan. Als een soort enge plaag, zeker door de angstaanjagende manier van in beeld brengen. Een vliegtuig opdoemend als een groot monster (goed stuk), miljoenen auto's, wapens, raketten, wat zijn al die rare wezentjes er toch druk mee.

Examplarisch voor het idee 'de mens en de techniek vs de natuur op aarde' was natuurlijk de atoomwolk, die als een grote boom uittorende boven het echte plantje.

Je ziet enorme gebieden beton, steden, verkeer, waar eerst de vredige vlakte nog was.

Vervolgens de mensheid, in beeld gebracht als letterlijk een uit de hand gelopen plaag voor de aarde, krioelend door elkaar.

Grappig om te zien dat alles wat de mens doet of gemaakt heeft een bepaald soort 'ritme' en patronen heeft. Een erg interessant en geslaagd deel van de film, hoewel dat natuurlijk volledig te danken is aan de versnelling van beelden en de muziek.

En natuurlijk de exploderende raket, en het brandende brokstuk, onze eigen ondergang.

Mooi einde ook, de aftiteling met alle radiosignalen uit de lucht.

Knap gedaan, maar nuchter denk ik wel een stuk minder boeiend, en te lang.

4*

Schit-ter-end. Iemand anders die tranen in zijn ogen kreeg bij het zien van die zwerver met zijn dollarmuntje?

Laast toevallig weer opgezet. Ergens begrijp ik nog steeds niet wat het nou precies is waardoor half gehypnotiseerd naar dat scherm zit te staren..

Ik kan er echt niets aan vinden.

De muziek werkt me genadeloos op m'n zenuwen, en de beelden vallen van het ene afgezaagde cliche in het andere. Waarbij de beeldkwaliteit dan af en toe ook nog storend slecht is. Het geheel komt op me over alsof je toch op z'n minst iets heel psychedelisch onder de leden moet hebben om zonder kramp in je zapvinger het einde te halen.

Leuk als document van de zeventiger- begin jaren tachtig. Nu volstrekt achterhaald. En dan heb ik het nog niet over de ergerlijk belerende ondertoon.

Half puntje voor dat shot van die piloot voor z'n straaljager, en voor die vent met die rotkop.

Geweldige kijk- en luisterervaring. Voor de "breedbeeldversie" heeft men helaas gewoon boven en onder beeld weggesneden.

De IRE-versie (is ergens te downloaden) geeft het volledige beeld weer en is ook scherper,

vergelijk hier:

http://www.dvdbeaver.com/film/DVDCompare2/koyaanisqatsi.htm

Zo is de film gewoon full-screen te bekijken, zoals je ziet een behoorlijk verschil...

Heb de versies nog eens vergeleken; en wat onder de link hieronder vermeld wordt klopt volledig.

De IRE-versie ziet gewoon een stuk beter uit.

Onbegrijpelijk dat dit gebeurd is...

Ik weet alleen niet meer hoe ik er aan gekomen ben...

Ik vat het einde niet, wat is dat ding precies :{

Een raketmotor, die na een explosie naar de aarde terugvalt

(uiteraard in slow-motion gefilmd).

Ik dacht mensen in een capsule

Prachtig audiovisueel geheel die op mooie wijze de komst en aanwezigheid van de mens op aarde laat zien. De beelden in combinatie met de prachtige muziek van Glass zijn door de sterke montage vaak hypnotiserend en vooral indrukwekkend. Het contrast tussen het begin en bijna eind is groot en vertelt duidelijk een verhaal over hoe de mens de aarde heeft veranderd met hun drukke bestaan. Het maakt je nietig en maar een klein radertje in een immens geheel. Sommige fragmenten worden misschien net iets te vaak herhaald maar storend wordt het nergens. Wat vooral zo intrigerend is dat je bijna 90 minuten naar enkel maar muziek en bewegende beelden kijkt en op de manier je aandacht wordt vastgehouden. Het eind is naast fraai in beeld gebracht vooral ook erg goed gekozen. Het is tegelijkertijd mooi en wrang omdat zo pijnlijk wordt getoond dat de mens (op dat moment?) een grens aan zijn kunnen heeft bereikt en een poging om een andere planeet te bevolken uiteen ziet spatten.

Erg indrukwekkende film.

4*

Jawel, hier nog iemand! Ook de man met dat petje van bootexcursies ofzoiets vond ik intrigerend. eigenlijk zag je bij een heleboel mensen verdriet, melancholie onder de oppervlakte. Ik weet niet precies waarom ik deze film ga beoordelen met 4*; mn verstand zegt nee (te langdradig, teveel herhaling, net iets te belerend) maar m'n gevoel zegt ja.

Zag deze toendertijd (1984) en dat sloeg wel even in. Er volgden nog meerdere kijkbeurten in de 80tiger jaren. Als ik hem nu voor het eerst zou zien weet ik echt niet wat het zou opleveren want tegenwoordig worden we bedolven door mega-lawines aan beelden. Dat was even anders toen, we moesten het doen met enkelle tv-kanalen die op 19 uur begonnen en die omstreeks middernacht reeds afgelopen waren.

Een soort geactualiseerde en milieubewuste (of milieu activistische) Berlin: Die Sinfonie der Großstadt (1927)

Schitterend samenspel tussen beeld en geluid. Op een gegeven moment kun je de muziek van Glass zien en de beelden horen. Brengt ook erg mooi het ritme, de hectiek en de chaos van de mens in de grote stad in beeld.

Je raakt er soms haast een beetje van in trance.

Soms heb je een ander perspectief nodig, en moet je iets vertragen, versnellen, van dichtbij, veraf, boven of onder bekijken om iets beter te begrijpen. Koyaanisqatsi doet dit allemaal, en biedt zo een cinematografische atlas van de mens, zijn nietigheid, destructiviteit en patronen. Hoe meer de mens zijn wereld naar zijn hand zet, hoe meer hij gevangen raakt in zijn eigen gesponnen web. De mens wordt een automaat in zijn eigen creatie, en vernietigd als een sprinkhanenplaag zijn eigen bestaansrecht . Koyaanisqatsi is tegelijkertijd een tijdsbeeld en een karakterschets van de mens.

De onderliggende boodschap lijkt somber, maar de prachtige, en destijds vooruitstrevende beelden en muzikale ondersteuning maken het een weergaloos geheel. Toch valt er wel wat aan te merken; vanaf het moment dat de boodschap ontrafeld is, is er weinig dat nog weet te verrassen. Een klein uur was wellicht dan ook afdoende geweest.

Ja, ooit hadden ze nog dromen, nu alleen nog illusies.

Het vuur in hun ogen is nagenoeg uitgeblust.

Nu wij nog...

Voor de echte liefhebber van deze film: hij is op 24 februari 2014 weer eens op groot scherm te zien, in De Balie te Amsterdam, in het kader van hun serie Stemwijzer Cinema!

Een gecontroleerd systeem waarin men produceert, consumeert en niet meer uit kan ontsnappen. De mens werkt hard en laat zich geleiden door de omgeving waardoor er nooit een verandering zal plaatsvinden en de gehele beschaving langzaamaan kapot gaat. Gelukkig komen er niet teveel uitlaatgassen en schoorstenen in terug; aangezien er in deze moderne maatschappij nou eenmaal brandstof nodig is voor een stabiele welvaart, had die aanklacht voor de natuur niet zoveel betekenis gehad voor mij. We worden vrijgelaten in interpretatie, de muziek blijft ook redelijk neutraal en toch heeft het wel effect. Door de versnelde beelden van het verkeer lijken we op een stel mieren die voedsel halen en weer bang terug naar hun holletje gaan. De enige hoop die we nog hebben is een raket waarmee we onaangetaste planeten kunnen ontdekken. Puike docu met fraaie beeldcomposities.

Fascinerende documentaire!

Ik hou wel van docu/films waarbij je het gevoel hebt dat ze je hypnotiseren, en bij deze Koyaanisqatsi is dat gevoel er in mate aanwezig geweest.

Visueel is het bij momenten echt heel mooi, gecombineerd met de muziek van Philip Glass zelfs prachtig. Al had ik naar het einde toe het gevoel dat het teveel van het goede werd (zal het probleem zijn met veel mensen).

ps deze deed me bij momenten denken aan Soylent Green en Avatar (2009), die net zoals deze aanraders zijn!

vanaf 21/04 verkrijgbaar op Blu-Ray tevens de film Powaqqatsi.

films/docu uit 1983en 1988.

ga ze zeker kopen!

is wel import.

Toentertijd trippen.

Misschien is de beste manier om Koyaanisqatsi te ondergaan wel die met de receiver volledig open. Of, wellicht nog beter, met een goede koptelefoon op. Want hoe vreemd het ook moge klinken, het is hier de mooie muziek van Glass die de meeste indruk maakt. De beelden zijn in de hedendaagse tijd van Discovery Channels niet meer nieuw, maar gelukkig nog wel - grotendeels - indrukwekkend. Vooral dus in combinatie met de prachtige klanken. Tezamen hypnotiseren ze de kijker. Vast niet zo diep als toentertijd in 1982, maar wie ervoor openstaat beleeft een kleine trip.

Goed.

Ik heb de film ondertussen al 20 keer of zo gezien, maar het blijft me boeien. Geen andere film die me ooit zo aan het nadenken heeft gezet en waardoor je beseft hoe klein we zijn in ons kosmisch geheel en dat er niets relatievers is als het leven zelf. Enorm knap in elkaar gezet met zeer pakkende muziek. Voor mij al 30 jaar lang een van de beste films ooit gemaakt. Ook het vervolg is meer als de moeite waard, Ik heb deze film aan tientallen vrienden laten zien, iedereeen is er helemaal weg van,,,zo goed is de film echt...

Meesterwerk.

Maar intussen heb ik wel wat moeite met het etiket 'documentaire', zowel voor Koyaanis als voor zijn jongere broer Powaq. Een documentaire, hoe subjectief ook, is volgens mij in de eerste plaats informatief. De Qatsi's zijn dat volgens mij niet. Toch niet in de eerste plaats.

Ik zeg zoiets niet snel maar deze film heeft een enorm diepe impact op me gehad. Ik kan wel zeggen dat het mijn leven naar een nieuw hoofdstuk heeft gebracht. Ik vond het zeer bevreemdend dat de film voelde als thuiskomen. Het vertelde me iets wat ik heel lang van binnen voel. Moeilijk uit te leggen. Maar goed. 5 Sterren dus.

Exact! Een trip is het juiste woord. Een trip zonder drank of drugs. Maar door beeld en geluid. En van een enorme diepte. Ik ben blij dat ik het zo heb mogen ervaren.

Er zullen genoeg mensen zijn die er geen reet aanvinden. Jammer voor hun