Koyaanisqatsi (1982)

Sluit wel aan bij de betekenis van Koyaanisqatsi; leven uit balans.

Heb ik ervaren als een symfonisch gedicht over een dolgedraaide mensenbeschaving en een aanklacht tegen een cultuur die de natuur misbruikte en verraden heeft. Achter het subliem breiwerk van audio-visuele beelden huist een moraliserende boodschap. Een knappe kijk-en luisterfilm met een megalomane blik op een moderne, uit de balans gebrachte samenleving.

Begon veelbelovend met die prachtige scène waarin een gebouw wordt afgebroken, maar bleef op 'n gegeven moment te veel steken in het tonen van mensenmassa's in 'n versnelling.

Wordt nergens slecht tho.

3,5*

De film wankelt...

Leuk was het, maar geen enorm sterke film, in ieder geval absoluut geen meesterwerk. En totaal niet zwaar, wat me wel verbaasde. In positieve zin omdat de film verdacht lekker weg keek. Heb nooit gehouden van documentaires met te veel voice over informatie er doorheen en sta daarom volledig achter het idee om die dan ook volledig weg te laten. Ik hoef geen weetjes en ik kan het toch allemaal zelf wel zien? Maar dat dit als effect had dat de film voor mij zo voorbij was had ik niet gedacht. Dat dit zo snel en simpel erin ging vond ik ook gelijk een negatief punt. Deze film had van mij eigenlijk wel wat zwaarder en scherper mogen zijn, heb zo ongeveer geen boodschap door gekregen via de beelden. De boodschap die ik eruit kan halen is wel heel erg 'obvious' en is er eentje die de alternatieve titel al gelijk voor ons klaar legt: Life out of balance. Hierdoor zie ik eigenlijk het hele nut van de film niet, hij zet me na het zien ervan niet extra aan het denken over deze kwestie. Maar misschien gaat de film wel veel dieper, heeft de film wel heel wat te zeggen, maar pik ik het gewoon niet op. Zou zomaar kunnen. Maar dit had ik dan graag beter uitgewerkt gezien. Waarschijnlijk wil de film vooral dat je het voor een deel zelf interpreteert. Dit maakt het echter voor mij niet gelijk zo briljant als sommige mensen het lijken te vinden, vooral omdat de beelden hiervoor de nodige sfeer en spanning missen.

Om gelijk terug te komen op die laatste zin: dit was in het begin niet zo. De natuur beelden in combinatie met de muziek vond ik werkelijk prachtig. Misschien wat simpel, maar het had een fijn meditatief effect, een effect waar ik altijd in film wel naar op zoek ben, maar dat ik zelden vind. Ik vond het dan ook jammer om van het een op het andere moment een tractor in beeld te zien, al viel iets dergelijks wel te verwachten. Onze tractor verdwijnt in een zwarte uitlaatgassenwolk waarna we stilstaande beelden van elektriciteitsmasten te zien krijgen begeleid door de soundtrack die ineens enorm dreigende tonen laat horen. Mooi die verdwijnende tractor, maar dat moment met die masten was echt het dieptepunt van de film, zelfs al was het erg kort. Wat hierna komt is een mix van bijzondere beelden, niet bijzondere beelden en niet bijzondere beelden die wel leuk zijn om te zien.

Tijdens het kijken naar de documentaire Manufactured Landscapes vond ik de scenes waar je van boven naar een enorm netwerk aan snelwegen keek de meest aansprekende, evenals andere rustige opnames van bijvoorbeeld industrielandschappen. Wat dat betreft was het voor mij af en toe smullen bij Koyaanisqatsi die ook wat van dit soort korte scenes kent, werkte fijn met de muziek van Glass eronder. Maar dat werd weer afgewisseld met saaie normale opnames van steden, achterstands wijken en de mensen op straat die hun nodige impact missen. Dan komen op een gegeven moment de versnelde beelden die ik dan weer erg leuk vond om naar te kijken en ik interpreteerde er op los hoor, maar ik was niet bepaald onder de indruk, zoiets kan je veel beter uitvoeren. Vooral nu, maar toen ook. Vooral jammer dat het leek alsof het een soort finale moest zijn maar de snelle scenes toch telkens werden onderbroken door opnames van een normaal tempo. Dit haalde de film erg uit balans.

Dan is er nog de score van Glass die ook erg onevenwichtig aanvoelde. In het begin vond ik hem schitterend en erg spannend en tegelijkertijd kwam er ook een gevoel bij me op van "Die arme Glass, hij heeft nog veel meer werk dan de cinematograaf, de beelden zijn eigenlijk niet moeilijk om te schieten, ze moeten allemaal gedragen worden door de muziek". Maar toen de film een tijdje bezig was ging dat gevoel helemaal bij mij weg. Ik hoorde allerlei elementen die ik Glass al veel vaker in zijn andere werk had horen stoppen. Het mogen dan mooie stukken zijn, eigenlijk heeft hij hiermee iets gemaakt waar hij daarna bij zijn solo werk en andere scores steeds op verder kan borduren. Juist stukken die erg uniek klonken waren de zwakste. Had nog zoveel mooier kunnen zijn..

3,5* Prima kijk voer dat eigenlijk meer had moeten zijn.

Ik vond er geen reet aan. Het is niet meer dan wat mysterieuze aandoende meditatie muziek afspelen tijdens de vertoning van (bewegende) dia-set van Ome Jan. Laat hierbij vooral de mensenmassa's versneld afspelen om "krachtig" aan te kunnen tonen dat we een stel doorgedraaide idioten zijn die als mieren langs elkaar heen rennen en vliegen. Als dit een poging tot zelfreflectie is in de hoop meer bewust te worden van elkaars aanwezigheid op deze kleine planeet en de daarbij horende nadelige gevolgen voor het leef milieu, heeft deze film het beoogde doel verre van gehaald.

Als dit de topper van de drie is, vrees ik dat ik de laatste twee nog geeneens meer kijk. Omdat ik bij deze nog net mijn luiken kon openhouden verwacht ik bij de volgende versies zeker in een zware coma terecht te komen.

Wow, apart apart. Nooit had ik van tevoren gedacht dat ik dit nog eens goed zou vinden. Koyaanisqatsi is een continue stroom van fascinerende beeldpracht dat nooit weet te vervelen, ondersteund met muzikaal behang van Philip Glass. Op een gegeven moment had ik het ergens wel gehad met een van zijn deuntjes, maar toen kwamen er gelukkig weer andere klanken. Wel jammer van dat zeikerige toontje op het laatst. Koyaanisqatsi staat in de Hopi-taal gelijk aan 'de aarde wankelt' oid, maar soit afgezien van de moraal is dit een aanrader voor diegenen, die eens iets compleet anders willen zien.

Ik heb ergens gelezen dat Reggio er vanuit ging dat iedere kijker er uit kan halen wat hij er zelf in ziet en dat geldt voor mij zeer zeker!!

Want ik kan me totaal niet vinden in de algemene tendentieuze groene boodschap die volgens vele sterk aanwezig is.

Want hoewel de film een kritisch beeld schets van een steeds drukker en gecultiveerde aarde, heb ik voornamelijk genoten van al het prachte wat de mensheid heeft voorgebracht. Prachtige shots van gebouwen en wegen, misschien minder uniek in het googlearth tijdperk, en allerlei instrumenten die de mensheid heeft voortgebracht.

Ik zie het dan ook anders. Deze film is een ode aan de mensheid en alles wat hij heeft bereikt. Het enige wat bij mij overkomt is dat we met z,n allen een goede balans moeten vinden tussen de natuur en onze geciviliseerde samenleving.

Life out of balance, slaat naar mijn mening dan niet zozeer op de manier hoe de natuur gebruikt wordt, maar meer hoe de mensheid als vluchtige wezens en zonder diepgang door het leven raast en de verworven techniek hiervoor misbruiken. We zijn aan het werk, produceren, consumeren, maar zonder echte diepgang. Ik krijg ook vanuit de makers niet het gevoel dat ze de producerende mensen als geheel afkeurt, maar wel een kritische noot zet op de wijze hoe wij dit gebruiken voor snelle behoeften.

voorbeeld: Het Pruitt Igoe huizeproject in st Louis is een bouwproject wat binnen 20 jaar weer werd gesloopt. Het is de bijlmer van St louis, ofwel opgebouw voor de welvaart, maar binnen een korte periode verpaupert. Dan wordt het weer gesloopt zodra we het niet meer voldoet. Niemand is tegen het bouwen van huizen of het opzetten van grote steden of bouw werken. Maar het gemak waarin we de geproduceerde materie weer aan de kant zetten is niet in balans, (Het rentmeesterschap principe-- voor de christielijke onderons) De consumeerde mens die alleen maar meer wil. Misschien een kritische blik naar het komende Reganomics tijdperk? Het is sowieso een film die prachtig het tijdsbeeld van begin jaren tachtig weergeeft.

Vele prachtige beelden, met als hoogte punt de desolate leeg staande flats in st Louis en de grote snelwegen van Los Angeles vol auto's en mensen in beweging.Ook mooi zijn de gang van zaken rond productie fabrieken, moest mij een beetje aan Glas denken van Bert Haanstra.

Net wanneer je denkt nu wordt het teveel en te snel, stopt de snelle montage om vervolgen rustig af te sluiten.

Veel respect voor de geschoten beelden, de prachtige montage en natuurlijk de briljante muziek van Glass.

De Muziek van Philip Glass is buitengewoon geniaal, maar dat zeg ik als Philip Glass aanbidder.

ik vind de muziek niet geniaal, maar vopr deze film perfect

kheb vooral genoten van de natuurbeelden trouwens maar het contrast met het 'concrete' had de film nodig

zeer origineel iig en een 5 waard

Op Youtube is een filmpje te vinden waarin iemand de muziek Pruitt Igoe op de beelden van 9-11 heeft gezet. Nog indrukwekkender, en bizar omdat dezelfde architect deze gebouwen heeft ontworpen.

YouTube - 9 11 pruitt lgoe

Zzz...

Een gemiddelde van 3,70!! Nou nou, dat is wel erg overdreven. Ik hou opzich wel van mooie natuurbeelden en zweverige films maar dit is teveel van het goede. Er zitten een paar prachtige beelden bij maar na een halve minuut hebben die hun schoonheid wel laten zien. Ze worden eigenlijk alleen maar erg saai doordat ze zo lang worden getoond. Er zit misschien een boodschap achter de film, maar daar geef ik nu even geen flikker om. Te saai voor woorden dit. De muziek was trouwens vreselijk irritant. Misschien is dit wel te 'abstract' voor me aangezien veel mensen dit helemaal geweldig vinden.

1* voor de mooie beelden dan maar, wat ben ik toch mild.

Hier kon ik niet zo heel veel mee. De regisseur mag dan wel beweren dat de kijker de film op zijn eigen manier kan interpreteren, het lijkt me duidelijk dat het gros van de kijkers dit ziet als een oproep tot milieubescherming/duurzaamheid van de aarde. Jammer, want hierdoor komt Koyaanisqatsi op mij te geforceerd over.

Over de muziek niets meer dan lof. Deze verveelde namelijk nooit, in tegenstelling tot de beelden waarbij te vaak hetzelfde trucje gebruikt werd (zie versnelde mensenmassa's, versnelde wolken, versnelde fabricageprocessen, etc).

Toch wist de film bijna de gehele tijd te boeien, wat vooral te danken is aan de score en de korte speeltijd. Daarom een krappe voldoende.

De soundtrack is inderdaad de grootste kracht van Koyaanisqatsi. In het begin wordt daarmee al meteen goed de toon gezet met het mannenkoor dat onheilspellend zingt onder begeleiding van de ijzersterke muziek. Gedurende de hele film blijft de score de beeldenpracht perfect ondersteunen.

Persoonlijk heb ik niet te veel op een moralistische boodschap gelet, hoewel die natuurlijk duidelijk aanwezig is. Ik heb gewoon zitten kijken naar een mooie beeldenstroom die in bijna anderhalf uur voorbijkomt. Alleen is anderhalf uur voor een film als deze misschien zelfs wat aan de lange kant. Ik heb ontzettend genoten van de stedelijke beelden. Architectuur wordt prachtig in beeld gebracht en er zijn meerdere indrukwekkende shots van mensen die hun leventje leiden in de stad.

Helaas zijn er ook genoeg scènes in Koyaanisqatsi die de aandacht flink doen verslappen. De muziek compenseert dan gelukkig veel. Maar kijken doe je natuurlijk met je ogen en die moeten niet dichtvallen.

3.5*

Bedoel je niet "hun leventje leiden"? De moralistische boodschap van de film heeft je zo te zien toch onbewust te pakken gekregen

Het leven is lijden... de aarde wankelt.

Behoorlijke tegenvaller. Hier en daar enkele (toegegeven) schitterende beelden, maar zelfs die worden soms nog te lang gerekt.

Het begin is nog het beste waar het de schoonheid van de Aarde laat zien. Dit deel duurt ook precies lang genoeg. Het deel met de mensheid en de stad duurt veel te lang, en raakt me nergens.

De veelgeprezen score kon me ook niet bekoren, hier en daar zelfs ronduit irritant.

1.5*

Philip Glass +1 moet hem echt zien binnenkort

Koyaanisqatsi is een Indiaans woord en in deze documentaire-achtige film zie je voornamelijk beelden die duidelijk maken dat wij 'onze' Aarde aardig verpesten. Indianen leven met diep respect voor moeder aarde. Wat je hier krijgt te zien is werkelijk fantastisch gefilmd. Met muziek erbij van Philip Glass. Er kwam ook een vervolg die Powaqqatsi heet, die vond ik wat minder, maar zeker ook de moeite om eens een keer te kijken. Nu schijnt het al weer een trilogie te zijn met Naqoyqatsi als derde deel, maar die heb ik dan nog niet gezien.

Speciaal en vooral erg moeilijk om deze film te beoordelen. Langs de ene kant wil ik deze film twee sterren geven en afstempelen als te saai en langdradig. Anderzijds vond ik de meesterlijke combinatie van beelden en de muziek wel mooi en zou ik het zo een 4.5 geven. Moeilijk maar voorlopig zal ik het dan maar een 3.5 geven.

Deze film gezien tijdens een paddo trip. Wat een indrukwekkende film.

De boodschap kan me gestolen worden, maar de manier waarop ze wordt gebracht is toch wel erg efficiënt.

Van de grootse natuur naar de arrogante mens die denkt haar wel even voorbij te kunnen streven. De scope van de mensenmassa's bij elkaar lijkt nog wel enigszins on par met de massieve bergen, gigantische woestijnen en uitzinnige wolkenpartijen uit het eerste half uur, maar een fantastische parallelmontage tussen het bovenaanzicht van een wereldstad enerzijds en een minichip anderzijds haalt dit gegeven weer compleet onderuit.

Afsluitend het toppunt van menselijke hoogmoed: onszelf los denken te kunnen maken van de Aarde, op zoek naar een andere planeet om te 'bedwingen', maar daarin hopeloos falen.

Althans, dat haalde ik eruit . Nogmaals, ben het er niet mee eens, maar vond het wel overtuigend neergezet. Zeker niet drammerig in ieder geval.

4*

Adembenemende documentaire zonder narratieve structuur, zonder dialogen, maar wel met een even adembenemende soundtrack van niemand minder dan Philip Glass. De soundtrack is zo essentieel voor het bekijken van deze documentaire dat Reggio de film zelfs opnieuwe heeft ge-edit om beter aan te sluiten op de soundtrack.

Koyaanisqatsi betekent 'een wereld uit balans'. Maar het betekent ook 'een manier van leven die vraagt om verandering'. En dat laatste is waar deze film zich voornamelijk op toespitst. Het eerste half uur zien we de fabelachtige schoonheid van het Noord-Amerikaanse landschap, zonder menselijke inbreng. Alleen de natuur. Wanneer er mensen in de film voor beginnen te komen, start langzamerhand de versnelling van de film. De soundtrack wordt heviger, de camera verplaatst zich naar de steden, met opgeblazen gebouwen, overvolle snelwegen en uitpuilende metrostations.

Verderop zien we ook nog diverse scenes in fabrieken, die veel indruk op mij achterlieten. Constant vroeg ik me af: 'is dit het nu waard? kunnen we niet gewoon wat langzamer leven? moet productie dan het belangrijkste zijn in de Westerse maatschappij?'.

Enfin, wanneer je zegt 'de boodschap kan me gestolen worden', vraag ik me af wat je op deze planeet aan het doen bent. De mensheid is afgelopen eeuwen vakkundig de natuur en de aarde zelf aan het verkrachten en ik vraag me af waar de aarde dat aan verdient heeft. Als je uitspraken doet zoals ik dat nu doe, ben je vast een bomenknuffelaar, maar dat vind ik een stompzinnige gedachte. Ik zie niet in waarom niet wat meer mensen gewoon eens volgens de gezonde, ethische normen zouden kunnen leven.

Ik had aanvankelijk wat moeite om erin te komen, het eerste half uur deed erg traag aan, dat constante (slowmotion) in en uit gezoom op lege desolate landschappen, in combinatie met de al even trage muziek van Glass maakte me wat vermoeid en deed me vrezen dat het niets voor mij zou zijn. Tot het moment dat er mensen in beeld kwamen eigenlijk, toen pas begon ik me een beetje te beseffen wat voor punt Reggio nou al die tijd wilde maken. Vooral die hele stadsdag die in fast forward afgespeeld werd springt er voor mij uit. De manier hoe wij als mensheid met de aarde omgaan

(of het nu bewust is of niet) werd in deze scene geweldig samengevat. Erg deprimerend, vooral als je je bedenkt dat we bijna 30 jaar laten nog steeds zo bezig zijn en dan misschien nog wel erger. Geweldig ook trouwens hoe het geheel soms heen hypnotisch werkt, op het ene moment zit je half ingezakt en vervolgens weer heel geboeid. Het lijkt soms wel alsof er gewoon met de kijker gespeeld wordt. Geweldig!

Verder is het vooral de cinematografie die opvalt, zonder al die trucjes was de film voor mij lang niet zo effectief geweest, dit kun je als een nadeel zien maar dat ga ik niet doen gezien de indruk die het op me maakte. De muziek van Glass vond ik wat wisselend, soms heel erg mooi en effectief maar op het andere moment ook weer enorm bombastisch en overdreven. Maar grotendeels werkte het wel voor mij.

Denk overgens niet dat ik deze vaak ga herzien, lijkt me echt zo'n gevalletje die na meerdere kijkbeurten veel van zijn impact zal verliezen, misschien onzin, maar dat zien we over een aantal jaren wel weer. Naar de vervolgen ben ik wel benieuwd geworden, al vrees ik dat ze deze niet zullen kunnen overtreffen...

4 sterren

Wereldberoemde bijna iconische beelden bevat Koyaanisqatsi, ook al heb je de film niet gezien waarschijnlijk ken je sommige beelden wel (of anders een van de talloze imitaties ervan). En zijn deze beelden de moeite waard? Ja, eigenlijk best wel. Niet dat ik alle beelden of beeldsequenties even geslaagd of mooi vond maar fascinerend zijn ze iig wel. Ik heb toch maar mooi bijna 1,5uur naar een non-stop beelden-muziek stroom zitten kijken en luisteren zonder me te vervelen.

Van depressiviteit had ik niet echt last tijdens het kijken, moet ook zeggen dat ik veel van die stadsbeelden helemaal niet somber vind. Ik vind steden dan ook vaak niet de ellendige menselijke drekput die het soms wel wordt voorgesteld. Een hutje op de hei gaat op een gegeven moment ook wel vervelen lijkt me.

De natuurbeelden waar de film mee aanvangt zijn aardig. Mooie landschappen van de Grand Canyon maar tegelijkertijd vind ik ze ook een beetje doods en stil, er zit maar weinig leven in ze hadden net zo goed op Mars geschoten kunnen worden. Slechts een keer zie je wat levends bewegen in een grot met vogels of vleermuizen(?)

Nee, dan vind ik de beelden uit de grote stad boeiender. De versnelde beelden leggen een mooie geordendheid in de stedelijke chaos bloot die mooi(en soms zelfs wel grappig) is om te zien. Bepaalde beelden zou je zo kunnen gebruiken voor een promotiefilm van LA of NYC ware het niet dat deze film wel een redelijk grote zwakte kent imo.

Het is inderdaad geen film die veel voor de eigen interpretatie over laat (ook al beweren de makers van wel), ik heb toch sterk het gevoel dat ik als kijker moet worden meegenomen in een soort jaren '70 Club van Rome doomscenario... . Vooral de laatste 10-15 minuten draaft Koyaanisqatsi hier behoorlijk in door. En dat zit me niet helemaal lekker, ik had het sterker gevonden als de beelden vrijer zelf in te vullen zouden zijn

Dan hebben we nog het 'andere' element uit de film de muziek. Persoonlijk ook niet iets wat ik thuis eens keihard zou opzetten werkt af en toe behoorlijk op de zenuwen deze score van Phillip Glass. Maar goed, het is wel op z'n plaats hier..

Desalniettemin heb ik toch een positief eindoordeel voor deze film, daarvoor is het te uniek en fascinerend.

3.5*

Heb hier naar uitgekeken, omdat-ie overal werd geprezen. Wat een tegenvaller. Vooral de muziek vond ik bij vlagen erg overdreven. Allemaal zwaar aangezet. Een saaie film.

Fascinerende film inderdaad. Ik zat eigenlijk heel de film te wachten op iets meer, maar was achteraf wel tevreden over wat ik had gezien. Het punt dat de film probeert te maken ligt er duimendik bovenop, maar toch vind ik het wel knap. Haanstra maakten met zijn ‘Bij de Beesten af’ al een film met hetzelfde uitgangspunt (alleen daar meer gericht op mensen versus dieren). Hier is het krachtige dat het zonder gebruik van de voiceover geschiedt. Ik vond de beelden hypnotiserend en het gekke is dat het ook niet gaat vervelen. Voor een echt hoge beoordeling is het te weinig een film en te veel (wel een waanzinnige) registratie. 4 sterren verdient deze film zeker.

geweldige stoner film, vooral de scenes met mensen doen flink trippen. wel heel jammer van de morele boodschap, daarom 3.

'ik vond em best nog wel goed.. ik vond alleen de moraal van het verhaal zo irritant!'

irritant moraal inderdaad, en wat je zegt; stoned kan deze film best nog wel trippend zijn. maar over het geheel gezien vond ik het toch een beetje een slappe hap.

Vooral in het begin kon ik m'n aandacht nog wel goed bij deze Koyaanisqatsi houden; prachtige plaatjes, goed ondersteund door de mooie muziek Philip Glass.

Veel indrukwekkende beelden, in het begin van de natuur (prachtig!), daarna verplaatst het zich allemaal wat naar de stad; ook daar komt er nog wel wat interessants voorbij.

Helaas wordt het op een gegeven moment wel erg veel van hetzelfde, heb ik m'n ogen een paar keer met moeite open kunnen houden en deed het me vrij weinig eigenlijk.

Een prachtige film die misschien een een vertekenend beeld geven van de wereld maar dat doet voor mij niets af aan de film.

Ik heb de film tot nu toe 1 keer helemaal gezien en zo'n 6 keer gedeeltelijk. Zelf vind ik het de beste beeldende film die er ooit is gemaakt. Ik hoop ook nog steeds dat die weer een keer in de bios komt. De kans zou niet groot zijn maar op een groot scherm zullen de beelde alleen maar meer indruk maken.

En bedankt deft0nes voor de goede tip, ik weet alleen niet of ik bepaalde scenes wel wil zien tijdens een trip.

Wel, de eerste ker dat ik hem zag moet ongeveer 15 à 18 jaar geleden zijn. Deze week zag ik hem nog eens terug. Het is een geweldige ervaring. Inderdaad, het eerste dikke half uur vraag je je af of dit het nu is. Maar je moet je een beetje laten meeslepen in de beelden, de muziek, de sfeer. Beschouw het niet als een film, maar als een kunstwerk, geef het de kans je mee te voeren. De muziek van Glass is indrukwekkend, de beelden al even prachtig. De film grijpt je echt helemaal vanaf de eerste keer dat je de stad bij nacht ziet. Alles wat daarna komt laat je geen fractie van een seconde nog los.

Ik vind het wel een beetje jammer dat het zo deprimerend of moraliserend overkomt bij velen. Ik zie enkel realiteit, zonder erbij te voelen dat mensen slecht bezig zijn. Want de echte destructie die we op grote schaal aanrichten laat men niet zien. We zien enkel de prachtig gevormde en geoliede industrie, we zien geen vervuilde rivieren, geen met olie besmeurde vogels, geen kernafval, geen walvissenvangst. We zien wel een prachtige tred van gehaaste mensen met een kantoorjob. Die lopende-band arbeiders, die robotica, zo overweldigend mooi. Nee, ik vind dit geen deprimerende film. Ik vind dat mensen er hier nog goed uitkomen. Ze worden op een fascinerende manier in beeld gebracht. Maar de dreigende toon wanneer die eerste vrachtwagen met zijn zwarte rook in beeld komt, zet wel een moraliserden toon. Enkel dat stukje is misschien misplaatst en zet ons misschien helemaal op het verkeerde been.

Fantastische 87 minuten hoor!