Koyaanisqatsi (1982)

Huiswerk moet je toch meestal zelf doen?

Ik zou wel willen helpen, maar ik vind de vragen nogal stupide. Erop los lullen en regelmatig verwijzen naar de film zelf, dat is de enige raad die ik kan geven

Onlangs groot geprojecteerd gezien op een feest. Deze beelden samen met techno muziek geeft ze op bepaalde momenten toch weer een heel andere lading mee, en het werkt verrassend goed (met name de 2e "industriele" helft).

Redelijke film. Wat me allereerst wel opvalt is dat mensen die een film als Requiem de grond instampen wegens drammerigheid hier ongegeneerd 5* uitdelen.

Verder ... muziek was aardig, beelden waren aardig, moraal geforceerd. Philip Glass levert degelijk werk, al had ik liever een Steve Roach in "Structures of Silence" stemming aan het werk gehoord. Visueel ook een aardige film, al kwam dat meer door wat er te zien was, dan hoe het getoond werd. Nogal lompe cameraplaatsing verprutst een hoop shots. Wel meer dan eens gedacht als je nu 5 meter verder naar rechts was gaan staan .... Enige vorm van symmetrie was wel op z'n plaats geweest. En ook de kleurcontrasten waren soms maar vaal, en redelijk saai.

Maar had op zich wel 3.5* verdient, ware het niet dat dat belerende toontje zo saai werd. 't Is makkelijk om wat mooie natuurshots te laten zien, dan wat menselijk afval en dan te concluderen dat we de aarde aan't verkloten zijn. Ik ga maar eens een film maken met rottende appelen, dorre velden en als tegengewicht wat kunstige schilderijen en prachtige architectuur om daarmee het tegendeel te bewijzen denk ik.

Vandaar 2*. Sleepte iets te lang aan, kreeg teveel het gevoel dat ik het wel gezien had, visueel en muzikaal niet optimaal, gewoon een aardige film met een vervelende drammerige boodschap.

Edit : wel een geweldige Robotron appearance. Enorm verslavend spel, al was het maar om die hypnotiserende bleepjes.

Die moet ik onthouden voor mijn volgende Kabouter Plop recensie. Da's Plop en Kwispel trouwens, bedenk ik me nu!

Dat zie ik er echt niet in.

Quote van Reggio: "It is up to the viewer to take for herself what it is that means. So for some people it's an environmental film, for some it's an ode to technology. For some people it's a piece of shit, for other people it moves them deeply. [...] If someone is trying to figure out why they're watching, they're probably not gonna get into it. It's more like taking a journey. It's the journey that is the objective, not the end place where we are going."

en zo is het dus ook niet bedoeld...

Heb je daar voorbeelden van? Ik kan me er nl niks bij voorstellen.

Waar dan?

Heel soms was de moraal te drammerig, dat ben ik wel een beetje met je eens (heb er een halfje afgehaald) maar over het algemeen toont Reggio juist de schoonheid van Industrialisering en de moderne samenleving: die auto's bij nacht en hun patronen, die leegstaande huizen. Ervaarde het eerder als een bepaalde esthetische schoonheid ipv kritiek op de mens.

Maar qua kleur....? Tja, het is geen Dolls maar echt vaal? Al je commentaar op de visuals vind ik wat overtrokken. Gerry moet het ook vaak hebben van wat er te zien is en niet per se de manier waarop... En ook Requiem.. heeft een drammerig toontje. Ben je niet een beetje te streng?

Zavo: die regisseur kan zeggen wat hij wil, maar zo'n laatste segment (dat crashend ruimtetuig) laat wat mij betreft toch weinig open. Ook andere commentaren hier lijken erop te wijzen dat de boodschap redelijk duidelijk is.

Ramon: wel, bijna elke keer wanneer er een skyscraper in beeld kwam stond hij off-centre. En vele malen werden er scheve perspectieven gebruikt, als je dan toch de industrialisering wil visualiseren, werk je beter met strak gekadreerde shots en veel patronen. Dat miste ik hier.

En je kan het zien als de schoonheid van de industrialisering, maar dan blijft het voor mij zeer simpel, Reggio faalt daarin. Ik vond het meestal lelijk. link, link Je vast wel bekend. Zegt veel over wat ik graag gezien zou hebben itt wat ik te zien kreeg. Misschien was het ook gewoon die jaren 80 esthetiek (dat autopark bijvoorbeeld, wat een kleuren ).

Qua kleuren moet ik zeggen dat Gerry veel beeldender was. Of zo herinner ik het me toch. Luchten in deze Qatsi zijn bijvoorbeeld nooit felblauw, maar er zitten altijd van die vale melkachtige wolkjes in. Voor een visuele film vind ik zo'n details toch belangrijk.

En of Requiem nu wel of niet drammerig is, stel voor dat je de discussies daar nog maar eens leest. Mijn standpunt is in ieder geval duidelijk, daar niet, hier wel .

Maar de technologie wordt toch net zo mooi in beeld gebracht als de natuur? Het enige wat de film laat zien is dat er een onomkeerbaar proces is ingezet, zonder daar een waardeoordeel over te geven. Hoe kan dit ooit drammerig zijn? Echt onzin. Je mag er een boodschap in zien, prima, als jij dat er uit haalt, dan is dat jou interpretatie, die dus anders is dan de mijne (en die van de makers).
Ik raad je aan de film nog eens te kijken en dan te proberen al je gedachten overboord te zetten, nergens aan te denken, alleen mee gaan in de roes van de film en de muziek. Zoals Reggio zei: "If someone is trying to figure out why they're watching, they're probably not gonna get into it."

Denk dat ik m'n vorig bericht al genoeg heb aangegeven dat dat voor mij het geval niet is. Ik vind de beelden van technologie vuil en triest. En nogmaals, was dit niet de bedoeling, blijft dit een stevig falen.

En de regisseur mag dan wel geloven in het hypnotiserend effect van de film, mensen die niet echt plat gaan voor het werk van Glass, en de beeldenstroom maar flauwtjes vinden hebben verder weinig houvast. De enige uitweg is denken waarover de film kan gaan, en als je de neestortende gebouwen ziet, tanks en een resem aan bedrukte mensen die zich al krioelend door een stad zwermen ... tja, de link is snel gelegd.

Ik dus niet, ik vond bijvoorbeeld de beelden van de stad juist de mooiste van de hele film.

Prima, met een oordeel "lelijk, slechte muziek, 0.5*" kan ik goed leven, dit is nou eenmaal en film die je mooi vind of niet, zeer persoonlijk. Met jou argumentatie kan ik echter weinig.

Geeft een mens eens wat meer motivatie dan "lelijk, slechte muziek", is het weer niet goed . Maar laten we het hier dan maar bij houden

best vermakelijke film. Fijne beelden en fijne muziek... Had nog niet eerder zoiets aanschouwt. Nu Powaqquatsi nog!

De makers (muziek en beelden) waren naar mijn mening knetterstoned tijdens het maken van dit 'schoolprojectje'.

Iemand in dit forum zei al dat als hij er de middelen (dus niet de drugs) voor zou krijgen, hij een beter werk zou afleveren. Het idee op zich is wel interessant, maar de uitwerking vind ik bijna slecht.

Is het trouwens niet beter om dit gehele concept niet deels in 'gewone' films terug te laten komen? Dus een aantal shots van 2 minuten waarbij je aan de ene kant mooie natuur ziet en aan de andere kant het kenmerkende van de menselijke samenleving. Voor de meesten zal dit ook toegankelijker zijn.

deze film kon ik voor m'n studie bekijken, toch jammer dat ik moest werken, krijgt goede recensies..

Toen de film uitkwam, was de combinatie van louter beeld met minimal-music revolutionair.

Het thema was toen (nog) niet zo uitgekauwd.

Mij heeft'ie destijds erg geboeid. Daarvoor alleen al een 4

Het is te langdradig, te saai, te hersenspoelende muziek, té van alles... Ik verbaas me erover dat er zoveel mensen zijn die écht daadwerkelijk bijna anderhalf uur hier geboeid naar kunnen kijken... ik niet in elk geval! Het idee is mooi en goed uitgewerkt, maar soms vraag ik me af waarom mensen dit boeit. Omdat de boodschap moreel verantwoord is? Of omdat je beschouwd wordt als een of andere intellectueel als je de waarde van dit soort films kan zien... alsjeblieft zeg 0.5 *

Voor mij is dit vooral de reden dat ik die film zo waardeer...

Ik wil deze film altijd nog eens zien. Ben een fan van Philip Glass, dat is al genoeg reden om deze film te zien!

Hele aparte 'film', uniek. Hier en daar wat saaiig, maar over het algemeen een erg mooie combinatie van beeld en geluid, die af en toe bijna hypnotiserend is, wat ik positief bedoel

3,5 ster

Zwakke woordgrapjes verhullen wansmaak niet.

Wat een gaaf opgezette film zeg. Ik zou willen dat er meer van dit soort films waren en die eens met een camera van een hoge waterval naar beneden razen.

De shots van de natuur op het begin zagen er mooi uit. Dit had van mij best wel wat langer mogen duren. Vooral beelden van een camera die ineens versnelde toen er bossen in beeld kwamen en deze over het heldere groene water raasde. De muziek was hiervoor wat minder, tenminste vanuit de redenatie dat als ik mij op zo `n plek begeef dat ik dan niet zulke muziek wil horen.

De film bleef verrassen met prachtige beelden van Los Angeles bij dag en bij nacht. Het was nog beter dan een ritje in een rollercoaster. De cameravoering was af en toe langzaam en dan weer snel. Dat de camera positie nam in een auto was voor mij toch wel een van de hoogtepunten van de film net zoals de kruisende menigte auto `s bij de stoplichten. De film werd op dat moment fantastisch ondersteund door geweldige muziek, een beetje in de trance van Energy 52 `s Cafe Del Mar. Zoals jordybeukeboom ook al zei: dit werkte best wel hypnotiserend. Maar het was zeker een fijne roes, waarin ik verkeerde.

Het eindschot van die brandende raket vond ik dan weer nergens op slaan. Desondanks een erg relaxte film, die me zeker niet verveelde. 4*

Van deze film uit de top 250 had ik meer verwacht. De hier zo geprezen muziek is vaker storend en irritant dan mooi. Ja natuurlijk, de dissonantie in de muziek is symbolisch en moet de beelden versterken, bla bla bla... Sorry, maar ik vind het gewoon niks. Daarbij is mooie natuurbeelden maken niet zo moeilijk en die natuur zelf hebben we ook niet aan de filmmakers te danken. Ik vond de cameravoering en de montage soms bijna knullig. Er was toch wel meer uit te halen dan een bende filmmateriaal van steden, mensen en auto's afwisselend versneld en vertraagd af te spelen. Geef mij dan maar Chelovek s Kino-Apparatom (uit 1929!).

Voor Anne.

Donderdag keek ik per ongeluk Powaqqatsi in plaats van Koyaanisqatsi. Een onbegrijpelijke vergissing. Mijn verwachtingen voor laatstgenoemde waren inmiddels hooggespannen. Tot mijn stomme verbazing vind ik deze film echter een pak minder.

Het grootste minpunt is de muziek. Te snel, te repeterend, te elektronisch. Alsof de buren hun computerspelletje hard aan hadden staan. Ook cinematografisch vond ik Koyaanisqatsi echter wat zwakker. Natuurlijk zijn er wel vele mooie plaatjes maar het camerawerk oogde wat statischer en minder innovatief. Belichting en kleur zijn hier ook niet zo boeiend. Ik houd daarbij helemaal niet van de fast-forward en het kwam veel getrucceerder over dan de heerlijke slomo's in Powaqqatsi.

Toch zijn deze losse onderdelen niet de verklaring voor mijn lagere waardering. Ik miste simpelweg de magie. In plaats van meegesleept te worden door een serene en hypnotiserende film zat ik nu te kijken naar een stroom van beelden. Haast klinisch. Drammerig ook wel, niet in de boodschap maar in de vele herhaling.

Jammer. Ik draag deze niet-narratieve films een warm hart toe. Pure associatie, de kracht van het beeld. Koyaanisqatsi vind ik ook zeker niet slecht. Maar wel een tegenvaller. 3*

Blijkbaar is het belangrijk welke van de twee je eerst ziet, want je gaat onvermijdelijk vergelijken en (zo lijkt het toch) de tweede die je ziet minder goed vinden. Ik vond Powaqqatsi saai en inhoudsloos in vergelijking met deze.

Ja, die verklaring had ik ook al in gedachten. Zal inderdaad ten dele waar kunnen zijn. Toch zijn er voor mij ook concrete punten waarop deze film minder is (muziek, cinematografie). Ik kan me niet voorstellen dat dit beinvloed wordt door de volgorde waarin je beide films ziet eigenlijk.

Misschien is het effect van de volgorde waarin je ze ziet, vooral te merken in de beleving van een film. Bij een tweede deel dat je ziet, heb je bepaalde verwachtingen opgebouwd, en zul je op een of andere manier dezelfde elementen (cinematografie, muziek en niet te vergeten de stijl van de regisseur) minder snel net zo waarderen als in de eerste film. Daarnaast ben je misschien meer gefocused (volgens de witte spelling) op deze elementen, waardoor je ze überhaupt eerder gaat meenemen in je beoordeling.

Ik denk dat het precies zo werkt bij een film waar je van te voren lekker voor bent gemaakt, waar je dus torenhoge verwachtingen van hebt, en de film plotseling moet voldoen aan een beeld dat je zelf geschept hebt. Vandaar denk ik ook dat sommige films die over 'grote thema's uit het leven' gaan, en nét niet altijd cinematografisch top zijn (bijvoorbeeld), plotseling een even hoog cijfer krijgen als een romantische komedie bij wijze van, die vanwege het vermaakgehalte nog net naar een 3 wordt gestuwd.

Misschien moet ik deze films maar eens gaan zien...

Afwisselend hypnotiserend en druk

Koyaanisqatsi is een geval apart, aangezien de film geen enkele vorm van narratief bevat en zo volledig afhankelijk wordt gesteld van zijn combinatie tussen muziek en beeld. De interpretatie wordt daarbij volledig overgelaten aan de kijker, die tussenin en aan de hand van de beeldenstorm een maatschappelijk kritische boodschap moet trachten te zoeken. Die boodschap is overduidelijk en moet voor elke leek zichtbaar zijn; en ondanks het feit dat de makers het zelf nog even expliceren, zou ik het als volgt willen samenvatten: de verantwoordelijkheden van de mens is ons te groot...

Qua opening kan Koyaanisqatsi tellen en daar zit de indrukwekkende baritonstem zeker en vast voor iets tussen. Spijtig genoeg zet deze trend zich niet altijd voort, daarvoor is Koyaanisqatsi wat onevenwichtig om steeds een overweldigende indruk te kunnen maken.
Bij momenten had het zelfs iets Kubrickiaans over zich hangen: het fast forward afspelen van beeld en muziek (A Clockwork Orange); de bijna theatrale vereniging van beeld en muziek (2001: A Space Odyssey). Toch blijf je hier ook op je honger zitten, omdat je wederom het gevoel krijgt dat de sfeer niet consistent genoeg kan blijven. Zo vind ik de betere shots pas op het einde duidelijk naar voren komen. De meeste daarvan zijn uiterst emotioneel geladen close-shots van willekeurige voorbijgangers; blikken die gaan van woede tot cynisme en van triest tot ongelofelijk angstwekkend. Het shot dat me echter het meest zal bijblijven is de uitreikende hand van een oude vrouw die om hulp vraagt.
Hoewel perfectie niet te bereiken is, ben ik van mening dat de kadrering bij momenten beter kon, om zo nog meer symmetrie te creëeren. Het heeft uiteindelijk weinig invloed op de gehele sfeer, maar het gevoel dat het beter kon blijft wel aanwezig.

Het eindproduct gaat uiteindelijk gepaard met een dubbel gevoel. Koyaanisqatsi is bij momenten een subliem hypnotiserende ervaring, maar wil daarbij iets teveel aan je opdringen en komt zo nogal druk over (vooral onder invloed van de muziek).

3*

Wat een teleurstelling! Deze film hoort absoluut NIET in de top250, teveel gepriegel met effectjes (kijk eens wat ik met een camera kan) en de muziek is om te janken zo droogkloterig.

Het ziet er natuurlijk wel erg geengageerd uit, aboriginalmuziek, maatschappijkritisch PROBEREN te zijn (die discussie is niet op deze site op zijn plek, laten we het erop houden dat de regisseur zichzelf nogal tegenspreekt) en het niet echt boeiende montage-antitalent van de editor...

Het enige goede aan deze film zijn de mooie camerastandpunten en de situaties die zijn gevonden. Maar het hoe en waarom is mager uitgewerkt. Ik heb dan ook het gevoel dat mensen deze film waarderen omdat het geen gewone film is, en dan de zeer sterk aanwezige minpunten niet eens opmerken.

Iedereen met een technische achtergrond zou deze film gezien moeten hebben, zegt men... check de trailer, dan heb je meteen het beste gezien, en beter wordt het ook niet!

Heb je het interview met de regisseur gekeken? Dan zou je in ieder geval niet zulke vreemde opmerkingen maken