The Green Mile (1999)

Kijk, dat is nu communicatie. Een ontvanger is nodig, naast de zender.

Kunnen we het meteen over kunst hebben. Kunst die de ruimte in wordt ge.....(schoten/pleurd) is natuurlijk ook kunst, een uiting van een persoon. Als de ontvanger het niet oppakt is er geen communicatie.

De kunstenaar beslist, want de ontvanger kan niet interactief nog iets wijzigen aan het product (film).

Dit is een reeds afgesloten communicatie. De ontvanger neemt eruit wat hij zelf wil.

De ontvanger beslist vervolgens over de waardering die hij geeft.

Degene die 1* of 2* geeft heeft minder ontvangen dan degene die 5* geeft.

PS: Ik heb helemaal niets met sentiment rond Kerstmis en All you need

dus die vergelijking pik ik niet op/mee.

Ik beoordeel de film juist laag omdat ik te veel ontvangen heb. Zag drie uur lang het einde aankomen. Darabont zou zijn boodschappen wat beter moeten verpakken, nu was het me veel te duidelijk. Verder zou ik de term kunst niet willen gebruiken in een topic over deze film. We hebben het hier over populair entertainment.

Ps. Misschien toch eens gaan kijken. Kans is groot dat het je bevalt.

Ik heb het al gezien en het bevalt mij niet dus de vergelijking gaat voor mij niet op.

Een discussie over kunst is inderdaad lastig, net als over het wel of niet goed zijn van een film.

Daar zijn nog steeds niet op alle punten objectieve maatstaven bij.

En je zag het allemaal aankomen, maar je hebt niet kunnen genieten van de weg ernaartoe.

Het is heel persoonlijk dus, die communicatie.

Nee, de weg er naar toe gebeurde er me te weinig interessants. Ik hou meer van actievolle cinema of films die me iets nieuws bieden, aan het denken zetten of liever nog, me verwarren. Dit is gewoon niet mijn ding, te gelikt, te simplistisch en te gewoontjes.

Ik hou van allebei, bij de een is het verwarrende en/of vernieuwende helemaal te gek (de instant impact) en bij de ander de enorme aandacht voor en het streven naar perfectie in detail (de weg of de manier waarop).

Bij The Green Mile interesseert het mij niet of ik de uitkomst ken. Bij de volgende keer kijken vond ik de film net zo mooi of mooier.

Maar de weg en de manier waarop vond ik hier alkerminst boeiend. Gewoond degelijke cinema. Hanks is weer Hanks zoals in al zijn films, camerawerk is degelijk, grote neger zielig en de muziek is me niet bijgebleven, kan daar weinig over zeggen. Verhaaltje is verder enorm voorspelbaar en zwartwit. Nee, de weg ernaar toe was weinig boeiend.

Ok, voor jou dan. Degelijke cinema is al genieten voor mij (beelden, lokatie, verzorging in make-up en acteren etc) en zieligheid op deze manier raakt mij niet, dus dat argument valt dan weg.

Verhaal is niet helemaal voorspelbaar, want wie van te voren wist van de magie van de donkere man en van de gang van zaken rond de elektrische stoel en wie de geschiedenis van de andere gevangene al kende bv is op zijn minst helderwetend.

Je houdt misschien niet van de magische en sprookjesachtige sfeer?

Wel hoor, maar dan liever op de manier van Lynch, Gilliam of Burton. Allemaal regisseurs met een uitgesproken eigen stijl, veel fantasievoller en origineler.

Minder van de 'Grimm stijl' dus, van die ouderwetse volkssprookjes op grond van archetypen

Lynch werkt inderdaad ook met archetypen maar dan in droomtaal (psychische taal) in plaats van in parabelen of vergelijkingen (Pabst deed dat ook al in de jaren '20 en meer regisseurs). De aankleding van Lynch is vrij realistisch maar het verhaal is een droom of nachtmerrie. Burton vind ik weer meer in de stijl van de volkssprookjes, en dan met fantasie aankleding. The Green Mile.is m.i. zo realistisch mogelijk aangekleed/uitgevoerd, hoewel het sprookjeselementen bevat.
Dat kun je natuurlijk ook een eigen stijl noemen

Daar zit het hem in denk ik. Green Mile vind ik verre van realistisch aangekleed, noch fantasievol. Beetje 'geen vlees, noch vis' -stijl. Het voelt aan alsof in naar een toneelstuk zit te kijken, heb nergens het idee dat het zich in de realiteit afspeelt.

hm zou dan eerder zeggen dat ze het zien als '1 van de grootste meesterwerken in de geschiedenis van de film'. FIlm is dan wel een kunstvorm maar denk lang niet dat iedere kijker naar de film gaat met een verwachtingspatroon van 'kunst te gaan zien' maar ook vermaak, of verwondering of vul maar in.

Btw als zij dat geloven is dat toch ook hun goed recht?

Tuurlijk is dat hun goed recht. Die mensen zijn dit als een meesterwerk; ik zie het als goedkoop doorzichtig sentiment. Mijn reactie van gisterennacht kwam er naar aanleiding van een tegenstrijdige reactie en een dooddoener daar bovenop. Net of het gemiddelde en eventuele prijzen een soort 'objectieve kwaliteit' aan de film geven!? En dan toch maar afsluiten met de beroemde (en trouwens tegenstrijdige)dooddoener: 'smaken verschillen'. In een discussie kun je toch beter echt op argumenten ingaan, niet?

All you need is love is ook vreselijke doorzichtige emo-TV (net als 'Idols' en talentenjachten in die trant). Muziekje inzetten, paar close-ups, presentator die de vraagjes zo stelt dat de traantjes onherroepelijk vloeien.... zo doet deze film 't ook. We hebben goodguys die we steunen, badguys die we haten, domme lieve neger in het midden die we koesteren... De film vertelt ons wanneer te huilen, wanneer te vloeken, wie te haten etc... en op een vreselijke doorzichtige manier; je hoeft als kijker niet aan de slag met de film. Makkelijk Hollywoodsentiment.

laten we even aannemen dat jij gelijk hebt ramon,makkelijk hollywood sentiment.

wat is daar dan mis mee?ik hou daar dan blijkbaar van.

ik begrijp jou punt helemaal en bij mij werkt dat hollywood sentiment wel.

Het rare is dan dat ikzelf het sentiment aan de kant kon zetten (omdat ik daar meestal niet door geraakt wordt) en toch voldoende van het overige kon genieten. Het kan voor mij alleen betekenen dat evt. sentiment niet overheersend of irritant was.
Sterker, ik vond het niet sentimenteel en het werkte verder niet op mijn gemoed op die manier. Ik heb bij deze film geen brokken in mijn keel gehad en geen traantje gelaten bv.

Ik had wel empathie voor de situatie (inleving, wat zou ik doen, wat vind ikzelf goed of slecht) maar dat omvatte ook de positie en houding van de bewakers (inclusief Percy) en de andere gevangenen, waarvan 1 zowel 'goed' als 'slecht' was, die scheiding is dus niet zo heel strak. En karakters ontwikkelen (de manager van de gevangenis en enkele bewakers) of juist niet, ook niet zo heel strak gescheiden dus.

De karakters kun je vlak noemen, maar mensen die altijd goedaardig en zachtaardig zijn bestaan gewoon en ook mensen die constant tegen de draad in zijn (bewust of onbewust) en anderen pijn doen bestaan. Mensen die overall goed willen doen en toch uit hun slof schieten of zelfs een moord plegen bestaan ook.

Dat geloof ik niet. Ken ook niemand die altijd maar zachtaardig is of altijd maar tegendraads. Zachtaardige mensen kunnen ook boos worden en tegendraadse mensen zijn het ook heus wel eens met iemand eens. Elk mens heeft een breed pallet van emoties en (tegenstrijdige) karaktereigenschappen.

Ok, je gelooft het niet, maar er zijn zeker wel mensen die een heel sterk sterk geweten hebben en in al hun daden goed voor anderen willen zijn, die het begrip 'tegendraads' niet eens kennen. Ik heb in ieder geval zelf 2 mensen jarenlang meegemaakt die wezenlijk zo zijn (wel dus dun gezaaid waarschijnlijk )

Zo iemand als Paul vind ik niet onwaarschijnlijk of onwezenlijk.

Logischerwijs sluit ik me bij reinbo aan: ik geloof niet dat Paul zo eenzijdig goed is en ik geloof niet Percy zo door en door slecht is. Sadistischer kan niet. Ik kan me niet inleven in zo'n karikaturen. Empathie wordt eerder irritatie. Dat zo'n film dan zo hoog staat vind ik eigenlijk onbegrijpelijk; Ik vind het vreemd dat mensen (het publiek) de wereld en de mens als zo zwart/wit kunnen zien. Dat ze blijkbaar geen behoeft hebben aan 'grijs', maar klakkeloos deze tweedeling accepteren in een dramatische speelfilm. Zelfs een superheldenfilm als X-men is minder rigoreus.

Ik heb de film dan misschien niet vers in mijn geheugen. Maar ik kan makkelijk zeggen dat ik The Green Mile herinner als een cliché en zoet sprookje.

Het aanhalen van prijzen en top250 plekken kan ik ook weinig mee.

Punt is dat het opzichtige goed-kwaad door de een uitgekotst wordt, en negen van de tien keer doe ik dat ook, maar hier trok ik het prima in het totaalplaatje, vond het zelfs prettig tussen gecompliceerde films door of bijvoorbeeld films die denken een karakterstudie neer te zetten en daar vervolgens compleet in falen. Denk zelfs dat als de karakters minder eendimensionaal waren, ze niet op hun plek zouden zijn hier. En nee, ik haat Idols en emo-tv

Percy is het enige personage dat ik nog een beetje passend vond bij The Green Mile. Destijds waren de bewakers van de gevangenis niet lief en meelevend. Destijds waren het gewoon strenge mensen waar gewoon absoluut geen sympathie voor te wekken is.

Omg, je hebt zeker met je ogen dicht gekeken?
Ik vind dan weer Once upon a Time in America een voorspelbare en sentimentele film die precies binnen de lijntjes ingekleurd wordt en weinig origineels in de uitvoering bevat en ook nog aan seksisme en heel vlak geportretteerde man-vrouwpolarisatie doet, maar goed (misschien meer waargebeurd nietwaar?). Ik gaf echter nog wel 3* voor cinematografie en acteren, kan dat wel loskoppelen. Het verbaast mij dat mensen zo resoluut en ongenuanceerd iets of iemand 'goed' of 'slecht' vinden.


Zo iemand als Percy, die wel goed wil doen (ambitie, goedkeuring zoeken), maar op het ogenblik van handeling iets onmenselijks verzint (anderen bewust of onbewust erge pijn doen, dwangmatigheid?) bestaat ook. Ik zie dus nog wel nuance tussen intentie + verlangen naar erkenning en de daden die uiteindelijk daadwerkelijk verricht worden + het resultaat daarvan. De mens en zijn psyche zit voor mij complexer in elkaar dan dat jij het voorstelt. Zelfs Percy kan ik begrijpen, hoewel ik hem niet hoef te volgen.
Sommigen zijn niet in staat (= ziekte/stoornis) in oorzaak en gevolg te denken en een geweten te ontwikkelen, terwijl de intentie in allereerste instantie nog wel 'goed' kan zijn.
Dat karakter vind ik juist geniaal weergegeven, inclusief de innerlijke strijd en onzekerheid.

Once Upon A Time In America is natuurlijk ook een emotionele film, maar maakt in ieder geval niet gebruik van clichés, zoals The Green Mile dat doet.

Maar ik kan eigenlijk alleen maar concluderen dat beiden films op dat gebied onvergelijkbaar zijn.

Vandaar dat de producent besloot de film compleet her te monteren, omdat hij bang was dat het Amerikaanse publiek het anders niet wilde zien... Neem enkel de openingsscene, daar is niks conventioneels aan.

Sorry, maar die film barst uit z'n voegen van de cliché's. De 'maffia', de 'gangster', de 'lellebel-geldlustige-gangsterslet', het 'schoffie van de straat-jaren '30--Dickens stijl'........

Hoe vlak kun je mensen typeren? Die film was menselijk en/of psychologisch gezien uitermate saai voor mij. Altijd hetzelfde liedje met die gangsters

@ Reinbo

Ok, misschien zijn er meerdere versies van de film in omloop en heb ik de verkeerde openingsscene gezien, zou kunnen...

De lust ontbreekt mij echter om nog versies ervan te kijken vanwege de inhoud van de film + personages, die ik dus vreselijk cliché vind.

Vind er weinig clichés aan. Wat die film sowieso al beter maakt is dat Once Upon A Time In America niet gaat voor goedkoop sentiment. Deze film overduidelijk wel.

O, daar hadden we het al over gehad. Ik heb zelf geen goedkoop sentiment ervaren en ik was op andere dingen gefocust, de kwaliteiten van de film, die mij echt opvielen.

Nee joh: een jankende zwarte reus in zijn cel, een liefdevolle muis die een band ontwikkelt met een gevangene, de scènes waarin de gevangenen worden geëxecuteerd op de elektrische stoel (op eentje na dan die was eerder gruwelijk ). Ongelofelijk dat mensen echt zo snel meegaan in dat soort goedkope sentimentele gezanik.

Misschien moest jij ervan huilen, maar ik niet.
Ik vond wel de muis cute

Integendeel. Ik vond het allemaal maar een goedkope manier om de kijkers te laten janken.