Blade Runner (1982)

Ik zag Blade runner voor het eerst vorige week omdat ik naar de nieuwe 2049 ging zien. Geen cultstatus of nostalgische bui voor mij die sommigen wel hebben met deze film. Wat me vooral opviel was de uitstekende cinematografie van de film die voor die tijd erg vooruitstrevend was. De special effecten waren erg mooi en het Los Angeles van de toekomst werd zeer karakteristiek en sfeervol weergegeven. Het is een donkere film, grauw en somber. En de constante regenval bevestigt dit alleen maar. Het is een oord waarbij je hoopt dat dit niet de toekomst van onze planeet zal zijn. De muziek van Vangelis maakt het plaatje compleet.

Inhoudelijk vond ik de film vrij beperkt en is de opbouw zeer traag. Rutger Hauer zet hier een fenomenale prestatie neer als de gewiekste meedogenloze Roy Batty. Ook Sean Young doet het zeer goed en op Harisson Ford is weinig aan te merken. Het hoogtepunt bevindt zich terecht op het einde van de film met de filosofische uitspraak van Batty. De relatie tussen Deckard en Rachel is dan weer erg cliché en geforceerd. De verwachtingen waren misschien wat te hoog gespannen en deze werden jammer genoeg niet ingelost. Visueel, technisch en qua concept best goede punten, inhoudelijk en qua uitwerking dan weer wat minder.

Eerlijk gezegd vond ik origineel qua verhaallijn beter dan de nieuwe remake. Het verhaal zelf was toen nog uniek. De nieuwe remake is toch veel van hetzelfde maar wel een veel beter visueel spektakel dan dit origineel. In dit oude verhaal zitten wel wat overbodige stukjes die anders ingevuld had kunnen worden en hier en daar ziet er toch wat goedkoop uit zelfs voor die tijd.

Grappig dat men in 1982 een leuk toekomst beeld had van 2019, 2 jaar van nu. Met vliegende auto's onder andere.

Voor die tijd een puike film.

Kort op de Final Cut en 2049 ook de theatrical cut bekeken. Hoewel op het eerste gezicht de verschillen beperkt zijn, is het in essentie een andere film. In het origineel is er een voice over van Ford, die goed binnen de film!-noirische opzet past. (Al krijg je daardoor wel te veel informatie hapklaar opgediend en nodigt het niet uit tot reflecteren. En waarom juist dat zo belangrijk is, kom ik later op terug. Ook het eind is anders. Er is een soort van happy end, waarbij Ford's identiteit niet overhoop gehaald wordt, maar lijkt te zijn ontsnapt met xijn geliefde. Op zich niet veel mis met dit eind, maar het past niet helemaal bij het gevoel van doem dat over de hele film heen hangt. Het eind van de Final (en director's) cut is ook vele malen beter omdat het al het voorgaandein een ander daglicht stelt. Het plaatst de focus van het verhaal naar het extentiele vraagteken dat Ford boven het hoofd hangt. Het origineel is het hoofddrama het verhaal van de replicants die vechten voor een langer leven. Dat is ook waar het vervolg op doorborduut , Replicants die graag meer mens willen zijn.

Maar het briljante van de DC is het drama dat Ford boven het hoofd hangt, veel dramatischer en meer gelaagd is. Het komt al kort aan bod in het geval van Sean Young, (die ook niet wist dat ze een replicant was). Maar dat betreft een bijrol. Ford is de protagonist van het verhaal en naast dat we met hem meeleven, is het ook een vraag die voor ons allen geldt. Ben ik wel wie (of wat) ik denk dat ik ben. En daarmee is het vraagstuk van de DC vele malen interessanter. Deze diepere laag zit prachtig verstopt in een visueel verbluffende film noir, gevuld met schitterende sets, geweldige personages en gedragen door een fantastische score.

Blade Runner (DC) behoort tot het beste dat Hollywood ooit heeft voortgebracht. Het origineel komt tot een dikke 4,5

Een tweede kijkbeurt heeft weinig veranderingen in mijn mening aangebracht, wel weet ik de mooie beelden nu wat meer op waarde te schatten. Toendertijd kon ik me vooral niet onttrekken aan het gevoel dat het allemaal wel erg traag en saai was. Ook nu bekroop dat gevoel me regelmatig maar was ik wel meer geïntrigeerd door het concept waar Blade Runner omheen gemaakt is. Het acteerwerk was ook slechts oké, alleen Rutger Hauer zet een top prestatie neer. Halfje er bij, maar verwacht van 2049 stiekem toch meer.

Een film uit 1982 die me nog steeds op het puntje van de stoel laat zitten.

Of het de regie is, de spelers, of de inhoud is theoretisch.

Redelijke film waarin een speciale agent jacht maakt op vier ontsnapte androids. Het plot van deze sci-fi thriller was me te mager om te blijven boeien en het trage tempo werkt hier ook niet echt aan bij. Visueel stelt de film zeker niet teleur en het donkere toekomstbeeld dat geschetst wordt is dan ook prachtig aangekleed.

In de herziening vanwege het tweede deel dat morgen gepland staat, waarvan ik verwacht dat het toch een totaal andere film is.

Deze film kon me jammer genoeg nooit echt overtuigen. Ja, het verhaal is origineel, de setting is geweldig (zeker voor 1982 - het futuristische beeld doet een beetje denken aan Total Recall), en Harrison Ford is een uitstekende blade runner (of replicant?). Maar toch... de film kabbelt een beetje voort en grijpt me nooit helemaal vast. Ligt het aan de versie? (zag de final cut-versie in blu-ray), aan de beperkte duurtijd (2u; film lijkt soms ingekort om tot een gemiddelde tijdspanne te komen), of aan iets anders? Geen idee, maar voorlopig kom ik niet verder dan 3*

Sorry vrienden, dit spektakel spreekt ons niet aan (ons = vriendin en ik).

We hebben halverwege gekeken en jammer voor de acteurs/actrices en de rest van het filmteam.....ons kon het niet bekoren. Waarschijnlijk omdat we nu bijna in hun tijd leven en oei, oei, oei, wat is hun wereldje grauw en grijs! Daarin zouden wij niet willen leven. "Het ligt hem aan uw 'boerenbestaan' zal een criticus van ons opmerken, daarom vind u het niets. Neen beste vrienden, ook sommige wereldsteden kennen wij goed en die waren veel prettiger dan deze grauwe bedoening.

Maar dit? Wij hopen dat "Blade runner 2049" een mooier beeld geeft, want deze kijk op de toekomst was zo jaren '80. En dat vervolg hebben we ook al aangeschaft.

Een 5.

Deze cultklassieker had ik nog nooit gezien, maar Blade Runner 2049 (2017) - MovieMeter.nl vond ik een prachtige film zodat ik de oorspronkelijke film nu ook eens wilde zien.

Hij viel me geenszins tegen en overtrof eigenlijk mijn redelijk hoge verwachtingen. In feite lijken de twee Blade Runners natuurlijk ook veel op elkaar: dezelfde dystopische neo-noir-sfeer (altijd regen, overal rommel/roest) met de opvallende sfeervolle kleuringen (net als in bv. Ying Xiong (2002) - MovieMeter.nl is de ene scene blauw gekleurd, de andere weer groen of roze) en een beetje hetzelfde verhaal en personages. Het verhaal van de oorspronkelijke Blade Runner is vooral een stuk simpeler dan die van Blade Runner 2049 (2017) - MovieMeter.nl maar minstens zo spannend en intelligent waarbij ook de dystopische wereld (opnieuw) intrigerend is door een zekere geloofwaardigheid. De film is (opnieuw) een prachtig visueel spektakel, mede vanwege de interessante contrasten tussen het verval en de high tech (of de echte, barre werkelijkheid vs. de neon en schone schijn van de entertainment e.d.). Die high tech komt erg jaren ’80 en dus verouderd over (bv. de Polaroid-foto’s) maar ook dat voegt alleen maar toe aan de geloofwaardigheid: het is een technologie zoals die van de Voyager of Maanreis dus uit een vervlogen tijd maar wel ‘echt’ en hoog ontwikkeld.

Een terechte sciencefictionklassieker. En met The Matrix (1999) - MovieMeter.nl mijn favoriet.

Deze film krijgt van mij een krappe voldoende en dat komt meer door het verhaal en het hele idee achter de film. Maar verder ben ik het eens met jullie knusse stoel en Ajax&Litmanen1 commentaar.

Vaak is het zo dat een sequel net wat minder is maar dat is naar mijn mening hier niet het geval. Beide films hebben inderdaad een traagheid in de scenes waarbij je soms echt de FastForward wil gebruiken op de afstandsbediening alleen ergerde ik me bij dit deel hier veel meer aan dan bij 2049.
Ik moet ook zeggen dat ik bij sommige scenes echt met gefronste wenkbrauwen zat te kijken zoals bijvoorbeeld de manier hoe de replicant Pris op een domme manier Deckard wil omleggen en vooral hoe belachelijk ze deed nadat ze werd neergeschoten door Deckard en ook de voor mij onduidelijke reden waarom Batty (onze eigen Rutger) het nodig vond om aan het eind in zijn ondergoed achter Deckard aan te vangen. Ik had verder ook geen gevoel bij de verhouding tussen Rachael en Deckard. Dat gevoel had ik weer wel in de de film 2049 m.b.t. Officer K en Joi.

Even voor de echte fans (die weten dit natuurlijk al lang) of voor de mensen die beide films hebben gezien en het verhaal nog iets verder uitgediept willen zien: er zijn nog 3 shorts te zien die enkele gebeurtenissen laten zien die zich tussen de eerste film 2019 en de tweede film 2049 afspelen.
Black Out 2022 is een animatie van 15 minuten die laat zien het hoe en waarom van de Black Out waarin word gesproken in de nieuwste film.
2036: Nexus Dawn is een short van 6 minuten waarin Niander Wallace de “lawmakers” probeert te overtuigen waarom zijn replicants beter zijn dan de oude Nexus varianten.
2048: Nowhere to Run is een short van 5 minuten die laat zien hoe Officer K is komen te weten waar Gentle Sapper woont waar de 2049 mee begint.

Als je de nieuwe film nog moet zien dan is het de moeite zeker waard om deze drie films eerst te bekijken in chronologische volgorde natuurlijk.

Deel 2 is stukken beter. Weinig verhaal en saai. Niet erg vermakelijk nee

Naar aanleiding van het verschijnen van een vervolg op deze film, de prent eens opnieuw bekeken, ditmaal op Blu-ray.

En het is op Blu-ray dat men toch een beter geluid heeft voorzien, nu komen de effecten beter tot hun recht.

Verder blijft de film natuurlijk zeer goed en ben dus benieuwd wat men van het vervolg heeft terecht gebracht.

“Quite an experience to live in fear, isn't it? That's what it is to be a slave.”

Indrukwekkende (cult)klassieker van Ridley Scott. Audiovisueel blijft Blade Runner één van de beste films ooit gemaakt, met Los Angeles als futuristische stad die er echt en uitgeleefd uitziet. Het is donker en het regent constant wat een naargeestig gevoel geeft, maar ook erg sfeervol is. Maar ook het licht van de billboards, die constant door de kamers schijnt, is schitterend gedaan door Scott. En de muziek/score ondersteunt dat allemaal op weergaloze wijze. Het is sci-fi op zijn best.

Het verhaal rond Blade Runners en replicants zit ingenieus in elkaar, en de acteerprestaties, het lome tempo, de production design en de soms filosofische dialogen/monologen versterken het geheel. De vraag ‘wat het betekent om mens te zijn’ en de toekomst van AI is interessante materie, en Scott laat weer eens zijn vakmanschap zien. In de laatste scene tussen Deckard en Batty komt alles samen, en Ford en Hauer zijn hier op hun best. Maar ook de scene tussen Deckard en Zhora (de achtervolging) is machtig mooi. Naast Ford en Hauer zijn ook Young, Cassidy, Hannah en Olmos erg sterk. De laatste scene is lekker ambigu, en het is één van de redenen waarom Blade Runner zijn klassiekerstatus verdient.

Niet echt.

Voor mij toch niet helemaal de ideale film die vele hierin zien. Verhaal klonk als muziek in mijn oren, maar is zeer saai uitgewerkt. Ik keek hem vanwege het verhaal maar ook vanwege onze eigen Rutger Hauer die het wel leuk doet hier.

Ford is ongeloofwaardig, maar past nog enigzins in zijn karakter. De film was een nogal lange zit omdat ik er maar niet doorheen kwam. Het verhaal pakte me niet, matig acteerwerk van verschillende personages, waar Sean Young toch wel voorop mee staat. Waarom is die vrouw eigenlijk actrice geworden?

Voor de rest weet Scott wel een aantal sterke scenes te maken, zoals de "Time To Die" speech van Hauer en het vrij sterke einde. Maar de film was helaas mijn aandacht al volledig kwijt na minuut 10, en dan zijn de 117 minuten en te lange zit. De het 163 minuten durende vervolg kwam ik weleens waar nog makkelijker doorheen.

Deze stond al lang op mijn lijst, vandaag eindelijk gezien. Schitterende film! Met name de sets, de sfeer en de manier waarop de toekomst is vormgegeven, vind ik fantastisch. futuristisch, maar op een klassieke manier.

Hoewel het zich in de toekomst afspeelt (een jaartje vanaf nu ) ziet LA er uit als een uitgewoonde stad. Vuil, ongedierte, stof... we zien het allemaal. Dat geeft de film een erg smoezelige look, en in combinatie met de belichting ademt de hele film een typische film-noir sfeer uit. Veel mooie beelden, met prachige belichting.

Heel sterk vind ik ook de muziek van Vangelis. Onder een film als deze had gemakkelijk jaren 80 beats gekund, maar de sferische muziek maakt dat deze film heel klassiek overkomt. Film noir, maar de scene in de slaapkamer ademt een bijna gotische sfeer uit. De laatste scenes (het dak) geven de film weer die klassieke uitstraling, met al die ornamenten neigt het geheel naar een Griekse mythologische tragedie. Ook het trage tempo van de film maakt dat het allemaal gewichtig aanvoelt.

Mooi gemaakt drama, in een science fiction jasje.

Blade Runner is een sciencefictionfilm uit 1982, die zih afspeelt in Los Angeles in 2019. De wereld is door vervuiling en overbevolking in verval geraakt, en de mens is de nabije ruimte gaan koloniseren. Om het leven in mensonvriendelijke omgevingen mogelijk te maken zijn androïden ontwikkeld. Deze androïden zijn nauwelijks van mensen te onderscheiden. Na een grote opstand in een mijn waarbij slachtoffers vielen, is het ze verboden om naar de aarde te reizen. Het is aan een speciale politie-eenheid, Blade Runners, om jacht te maken op androïden die toch voet op de planeet zetten. Rick Deckard (Harrison Ford) is een Blade Runner die wordt ingeschakeld om ze te liquideren.

Blade Runner is een bijzondere film, niet alleen vanwege de erg knappe vormgeving en sfeer, maar het ook voor die tijd niet erg toegankelijke verhaal. De film is gesitueerd in een sombere dystopie waar auto's rondvliegen over trieste neonverlichte straten waar de regen maar blijft aanhouden. De verwijzingen naar de klassieke film noir waren voor mij dan ook overduidelijk aanwezig. Het acteerwerk is dik in orde, met een glansrol voor Rutger Hauer in een van zijn eerste internationale filmrollen. Mooie film, die het herkijken wat mij betreft meer dan waard is. 4*

Ook bij mijn tweede kijkbeurt moest ik me weer met vrij veel moeite door Blade Runner heen worstelen. De film staat weliswaar bekend als één van de beste science fictions films aller tijden, maar het verhaal en de personages wisten me wederom geen enkel moment te grijpen. Het is overduidelijk dat er enorm veel tijd en aandacht naar het visuele aspect is gegaan, mede daarom zit de film waarschijnlijk propvol met ellenlange shots van de sets, zeker aan het begin. En Scott kennende zal er wel uren werk hebben gezeten om één shot te maken. Mooie shots zijn er dan ook genoeg, maar inhoudelijk vond ik Blade Runner alles behalve interessant. De film is vooral zo traag als dikke stront in een trechter; wat niet erg is als de personages je iets doen, maar de figuren in Blade Runner laten me opvallend koud. De film neemt zichzelf enorm serieus, er had van mij wel iets minder geneuzel en iets meer lucht in gemogen, zo nu en dan. Een paar zeer aantrekkelijke shots en de soundtrack van Vangelis zijn zeker memorabel, maar de rest van Blade Runner ben ik echt opvallend snel weer vergeten.

3 sterren.

Dus zo gaat 2019 er uit zien! Heel veel regen en mensen om me heen die replicant blijken te zijn.

Sci-fi is niet mijn genre maar ik vond dat het nu in 2019 toch maar eens tijd werd om deze klassieker te zien. De aankleding en sets zagen er prachtig uit en met de achtergrondmuziek werd de treurige sfeer extra benadrukt. Rutger Hauer was een overtuigende replicant. Wel was de film bij vlagen wat traag doordat er te veel werd gefocused op de omgeving. Dat werkte voor mij wat storend want haalde de vaart uit de film.

(...)

Blade Runner (1982) combineert herkenbare elementen met een toekomst die in de vroege jaren tachtig nog vreemd was. Aan de ene kant gebruikt regisseur Ridley Scott een klassiek raamwerk (dat van de film noir) om zijn narratief onbestemde sfeerimplosie toch een gevoel van richting te geven. Zijn in rook gehulde weergave van Los Angeles is een bolwerk van perfecte chaos. In deze wanorde kun je verdwalen en vervolgens verdwijnen. Virtuele ruimtes hervormen de industriële metropool van Fritz Langs Metropolis (1927) en openen de deur naar de cyberpunk, een van origine literaire stroming die Scott als één van de eersten in film toepaste.

volledige stuk

"I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhäuser Gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain. Time to die."

Deze review slaat op The Final Cut, de i.m.o. beste versie van de film. In ieder geval zonder de onnodige voice-over van Rick Deckard, die de kracht van de film onderuit haalt.

Ik had al eerder een bericht willen plaatsen bij de op één na beste SF-film allertijden. Althans....voor mij dan. Onlangs kroop deze film een aantal plekken omhoog in mijn persoonlijke film top 10 allertijden. En terwijl ik de film zo onderhand wel 30 keer heb gezien, blijft deze, elke keer als ik 'm zie, toenemen in kracht en proporties. Wat een meesterwerk is Blade Runner toch!!!

En onlangs verwisselde hij het tijdelijke voor het eeuwige. Een film-icoon. Een held. De enige, echte Rutger Hauer is niet meer. Net zoals de androïde Roy Batty, die hij speelt in Blade Runner, overleed Rutger Hauer onlangs, in dit jaar: 2019. Het jaar waarin Blade Runner zich afspeelt.

Blade Runner is een film die zeker niet bij de eerste keer als je 'm ziet, zich ontvouwt. Dat doet de film pas bij de tweede keer, of misschien zelfs pas bij de vijfde keer. Dan pas ontspruit de film als een bloem en laat je het innerlijke zien, wat zo belangrijk is in deze film. Want deze film gaat over gevoelens. En gevoelens gaan vaak diep en zijn zeer persoonlijk. Gevoelens openbaren zich vaak pas echt, als je iemand door en door kent. Net zoals je uiteindelijk deze film door en door begint te kennen, na meerdere malen gezien te hebben.
Maar tegelijkertijd wringt daar de schoen. Want de gevoelens die in Blade Runner uitgelicht worden, zijn die van replicanten. Androïde mensen die niet van echt zijn te onderscheiden. Geïmplanteerde herinneringen die gevoelens oproepen. Gevoelens van liefde, haat, twijfel, woede, vrolijkheid. Gevoelens die reacties oproepen, die soms interessant zijn, maar soms ook gevaarlijk.

Harrison Ford speelt de man die de opdracht krijgt een aantal opstandige replicanten op te sporen en uit te schakelen, voordat ze voor grotere problemen gaan zorgen. Als de Blade Runner, zoals deze speciale agenten worden genoemd, is het zijn taak om een einde hieraan te maken. Totdat hij oog in oog komt te staan met een vrouwelijke replicant, die wel héél erg menselijke trekjes blijkt te hebben. En voordat hij er erg in heeft, valt hij als een blok voor haar en komt, mede daardoor voor een complexe situatie te staan. Want kan een replicant échte gevoelens hebben of zijn deze geprogrammeerd? Uiteraard is dat laatste het geval, maar dat is dus precies datgene waar Blade Runner zich dus in verdiept. Kan een programma échte gevoelens oproepen? En is Rick Deckard (Harrison Ford) wellicht zelf een replicant?
Tegelijkertijd komen we erachter dat deze gevoelens de replicanten ook in de weg zitten. Niet bij allemaal zijn deze optimaal doorgevoerd, wat onvoorspelbare, wispelturige, maar ook geweldadige reacties opleveren bij sommigen.

Roy Batty, de aanvoerder van het team van opstandelingen (intens gespeeld door Rutger Hauer), heeft als enige een vorm van besef, dat er meer achter steekt en probeert te achterhalen wie hij is en waar hij vandaan komt (één van de redenen van de opstand). Dit uiteraard met de nodige gevolgen.

De finale resulteert in voor mij één van de mooiste scenes allertijden: de sterf-scene van Roy Batty, voorafgegaan door de 'Tears in Rain'-monoloog, door Rutger Hauer zelf geschreven nota bene.
Die woorden, zo allesomvattend en veelbetekend, maar tegelijkertijd zo raadselachtig en geheimzinnig, behoren tot de beste uit de filmwereld.

Behalve het geweldige verhaal (want dat heeft Blade Runner wel degelijk!), mogen de tijdloze, indrukwekkende beelden ook zeker niet onvermeld blijven; de sets, kostuums, speciale effecten zijn anno 2019 nog net zo fantastisch als toen. Door de jaren heen prachtig en authentiek opgepoetst door Ridley Scott, staat de film nog steeds als een huis.

De muziek van Vangelis is wis en waarachtig ook zeker één van de hoofdrolspelers in deze film. Vangelis had zich in diezelfde periode al bewezen met de legendarische soundtrack voor Chariots of Fire. Echter zou hij zichzelf overstijgen met één van de meest effectieve en mooiste soundtracks ooit voor een film gemaakt. Namelijk voor Blade Runner.

De film is van begin tot eind een meeslepend geheel. Alleen de eerste 5 minuten al zijn adembenemend: de openingsmuziek, de beelden van Los Angeles zoals men toen het idee had dat deze eruit zou zien in 2019, de close-up van Leon's oog, het gebouw van Tyrell Corporation waar langzaam meer op ingezoemd wordt, de rondvliegende luchtvoertuigen. Prachtig!! En dan moet de film pas écht beginnen.

En zo kan ik nog wel uren doorgaan over dit meesterwerk waar zoveel meer in zit, dan je zou denken.

Blade Runner moet iedereen die een zwak heeft voor goede films, gezien hebben. Sta er voor open en laat de wereld van Blade Runner je overwelmen. Het is het waard!!

En moge Rutger Hauer rusten in vrede!

Ik ben deze film nu aan het kijken op Veronica en is bijna afgelopen. de reden dat ik hier alvast achter mijn pc zit is dat de film over het algemeen vreselijk saai is. er gebeurd gewoon te weinig actie en is te langdradig. had van mij wel in 90 minuten gemogen ipv 117 minuten. en dan nog steeds die reclame ertussendoor .hij staat nu nog op en ik hoor ze praten maar kan het zelfs met mijn rug ernaartoe nog volgen want er gebeurd gewoon te weinig waarvoor je op het puntje van je stoel gaat zitten.

Blade Runner wordt algemeen beschouwt als een klassieker binnen het SF-genre. In de jaren 90 zag ik de film voor het eerst, maar toen kon ze me niet bekoren. Omdat ik het vervolg Blade Runner 2049

heb gekocht op 4K Blu-ray was deze film ook wel toe aan een herziening. En helaas, nog altijd is Blade Runner niet aan mij besteed.

De film is losjes gebaseerd op het boek “Do Androids dream of electric sheep?” uit 1968 van de Amerikaanse schrijver Philip K. Dick. Deze heeft de film echter nooit in zijn volledigheid kunnen zien, want hij stierf aan een beroerte nog voordat de film werd uitgebracht. Toch was hij uiterst te spreken over de scènes die hij wel heeft mogen zien en met name de vertolking van Rutger Hauer werd door de auteur geroemd.

De productie van Blade Runner verliep alles behalve vlekkeloos. Na een lange casting periode werd uiteindelijk Harrison Ford gecast in de hoofdrol. Het boterde echter totaal niet tussen hem en regisseur Ridley Scott. Jarenlang beschouwde Ford Blade Runner als de meest pijnlijke film uit zijn carrière en weigerde hij zelfs interviews te geven over deze film. Wie wel enorm te spreken was over zijn rol in Blade Runner was Rutger Hauer, die dankzij deze film voet aan de grond kreeg in Hollywood. Dit ondanks dat Blade Runner het vrij matig deed in de bioscopen. SF-films waren in die tijd enorm populair dankzij films als Star Wars en E.T. – The Extra-Terrestrial.. Maar Blade Runner past ook niet echt in dat rijtje. De film is meer een ode aan de film noirs uit de jaren 40 en 50, maar dan gesitueerd in de toekomst. Inmiddels zitten we al in het jaar 2019 en is het altijd grappig om te zien in hoeverre de werkelijkheid afwijkt van het toekomstbeeld wat hier wordt geschetst.

Want Ridley Scott schetst een behoorlijk grimmig toekomstbeeld. Vrijwel de gehele film speelt zich af in het donker en in de regen. Het ziet er allemaal prachtig uit en Blade Runner is visueel gezien, misschien wel de beste SF-film van de jaren 80. Inhoudelijk is ze helaas een stuk minder geslaagd. Het tempo van de film is tergend langzaam en de speelduur van bijna twee uur zijn hierdoor een enorm lange zit. Harrison Ford is vooral kleurloos als Rick Deckard en weet de aandacht gewoonweg niet vast te houden. Hij mist hier de charme van karakters als Indiana Jones en Han Solo. Maar ik denk dat Ford niet weer de koene held wilde spelen. Normaal ben ik wel een fan van Ford, maar in deze film komt hij bij mij vooral uitgeblust over. Geslaagder is de rol van Rutger Hauer, die als de leider van de replicants de show steelt. Hij wordt een beetje neergezet als het monster van Frankenstein (en Daryl Hannah als zijn bruid). Hauer gaf hiermee zijn visitekaartje af en speelde misschien wel zijn beste rol in een Amerikaanse productie.

Visueel gezien geef ik de film 5 sterren, maar buiten de mooie plaatjes en de goede rol van Hauer kon deze film me totaal niet bekoren. De kans dat ik deze film ooit nog een 3e keer ga bekijken acht ik dan ook nihil. Ben benieuwd of het vervolg me wel zal bekoren, aangezien deze nog 50 minuten langer duurt.

Heb deze film meerdere malen gezien, gisterenavond echter voor het eerst in de bioscoop. Dit omdat ik nog vloeibaar was op het moment dat de film oorspronkelijk uitkwam.

En, als ik eerlijk ben, is dit een film die pas tot zijn recht komt op het grote scherm, zeker in combinatie met het geluid van tegenwoordig. De film verloopt naar huidige maatstaven erg traag, en als ik hem dan ook op de bank kijk betrap ik mezelf erop steeds met iets anders bezig te zijn, dan weer je telefoon, dan weer even naar de keuken, praatje hier praatje daar, waardoor je de film niet in je opneemt zoals bedoelt. En daardoor het gevoel niet helemaal overkomt.

In de bios werd ik echter helemaal opgezogen door de sfeer van de film, de muziek, en alle visuele details die de film maken tot een science fiction die relatief tijdloos is, ook de special effects kunnen nog goed mee in deze tijd. Een must see voor de liefhebber van de diepgaandere scifi, zeker even meepakken nu hij in de bioscoop draait.

Leuk detail vond ik overigens de openingsscene "November 2019" . Om vervolgens een volledig industriele wereld zonder beplanting met vliegende auto's en interplanetaire kolonisatie en verregaande kloon/gentechnieken voorgeschoteld krijgen. Het is toch allemaal net wat anders gelopen .

Ik snap absoluut waarom Blade Runner is uitgegroeid tot een ware cultfilm, maar ben er zelf niet zo door gecharmeerd. Het verhaal heeft in feite erg weinig om het lijf en ook de hele mythos vind ik maar matig uitgewerkt. Harrison Ford doet het niet slecht, maar weet niet echt z'n stempel op het geheel te drukken. Een absoluut pluspunt is Rutger Hauer. Fantastische acteerprestatie, en vooral in het laatste halfuur mag hij even lekker losgaan.

Het hele visuele aspect daarnaast is bewonderenswaardig wel; in 1982 z'n tijd toch wel ver vooruit, en de film komt erg sfeervol over door de mooie shots van de duistere, regenachtige stad, de vele neonlichten, etc. De film is erg traag, maar dit draagt wel bij aan het ontwikkelen van een fantastisch sfeertje, dat naast Hauer het grootste pluspunt van de film is.

Pas geleden liet ik mijn eerste tatoeage zetten. All Those Moments Will Be Lost In Time Like Tears In The Rain staat nu voor eeuwig in mijn onderarm gekerft. Uiteraad in het officiële Blade Runner lettertype. Waar ook te beginnen als het om deze film draait. Ik heb Blade Runner denk ik een keer of vijftig gezien in mijn leven en in al die kijkbeurten ben ik door de jaren heen anders gaan kijken naar deze film. De kille eenzaamheid, een bijna depressieve sfeer heerst er, een stad waar geen zonnestraal doorheen schijnt, avonden voor je uit starend met een glas whisky in je handen en daar zit het hem dan op dat moment ook gewoon in. Heb zelf ook wel eens van die avonden, en dan uiteraad met deze soundtrack op de achtergrond.

Veel mensen zien deze film ookwel als een vrij eenvoudig dectectiveverhaaltje, maar het verhaal is inderdaad ook niet heel bijzonder, natuurlijk het is een sterk verhaal en de personages zijn stuk voor stuk erg goed uitgediept. Vooral Roy Betty als de ultieme replicant. Wat je ook vrijwel direct opvalt is dat deze film nog steeds niet gedateerd aanvoelt, elk shot ziet er werkelijk prachtig uit en lijkt wel in een museum thuis te horen, heeft na bijna 40 jaar nog niks aan kracht ingeboet, het voelt nog steeds fris en ergens nog nieuw aan en dat is echt heel erg knap. Veel mensen hoor je ook nog wel eens klagen over het feit dat Harrison Ford hier nogal droog en saai acteert als Rick Deckard maar dat past eigenlijk perfect bij deze film. Als het allemaal heel vrolijk en spontaan acteerwerk zou zijn zou het totaal niet passen bij de sfeer die Blade Runner uitademt.

Ik heb Blade Runner eigenlijk pas geleden herzien maar ik heb nu alweer zin in een nieuwe kijkbeurt want het begint alweer te kriebelen. En niet veel films doen dat met mij.

Het is inmiddels alweer acht jaar geleden dat ik deze film zag en hem niet meer dan 2* kon geven. Acht jaar verder en heel wat filmervaring rijker besloot ik deze nog eens te kijken om te zien of dat veranderd zou zijn. Ik heb inmiddels een stuk meer ervaring met sciencefiction en ook ben ik door de jaren heen de specifieke cyberpunk-look, ook zoals te zien in deze film, wel gaan waarderen.

Ik kon me voorstellen dat het kwartje nu zoveel jaar later wel zou vallen, maar helaas denk ik er nog grotendeels hetzelfde over. Het esthetische kan ik nog steeds, nog meer dan toen, waarderen. Het is op dat vlak zelfs wel een van de meest ‘eigen’ films, qua look en esthetiek, die ik ken. Maar daar houdt het wederom grotendeels wel op. Met het verhaal, de personages en zelfs grotendeels de sfeer kan ik nog steeds zo goed als niets. Alles is zo langzaam, zo lijzig, zo drukkend en zwaar. Er is vrijwel geen enkel relatable situatie of aanknopingspunt met onze wereld of tijd, met normale mensen, normale interactie, iets dat ik toen ook al schreef. Niet dat dat hoeft in dit genre natuurlijk, maar het zou mij helpen wat betreft de kijkbaarheid. Het helpt in dat opzicht ook niet mee dat het zich afspeelt in 2019 en niet bijvoorbeeld 2119, iets waar ik ook maar niet in kan meegaan.

Maar goed, zelfs als je die kennis loslaat vind ik het afgezien van het visuele gewoon absoluut geen prettige kijkervaring. En ook geen boeiende overigens. Er kan nog zoveel achter zitten maar dat maakt qua kijkervaring voor mij niets uit. Niet zo lang geleden zag ik Blade Runner 2049 ook en daar vond ik eigenlijk hetzelfde van. Een pareltje om te zien, maar voor de rest – voor mij – leeg.

2,5*, maar dat is echt het maximale wat ik eruit kan peuren puur voor de look die echt wel mooi is.

Dubbelrecensie: Blade Runner (The final cut) en Blade Runner 2049

Met één dag ertussenin beide films herzien en daarbij is vooral de prent van Ridley Scott in mijn waardering gestegen. Of het aan ‘The final cut’ ligt, aan een beter scherm of aan toevallige omstandigheden weet ik niet, maar ik vond het verhaal van BR nu vloeiender en beter te volgen dan eerder. Sowieso was er opvallend weinig blijven hangen van mijn eerste kijkbeurt. Het narratief biedt echter, zo blijkt, een prima kapstok voor de audiovisuele eenheid die Scott hier creëert. Je kan niet zeggen dat het futurisme of de decors van BR op zichzelf overtuigend zijn (het is eerder wat krakkemikkig), maar wel dat het een geheel eigen cinematische sfeer heeft, met de (blauwe) zoeklichten, het neon, de regen. Hierin speelt de expressieve maar wel dienende score van Vangelis ook een belangrijke rol. Tenslotte heb ik meer genoten van de kracht van individuele scènes, waar net wat meer tijd voor werd genomen in TFC naar mijn gevoel. Het is nog steeds geen persoonlijke favoriete film van me, zoals bijvoorbeeld in dit genre The matrix wel is, maar de klassiekerstatus is zonder twijfel terecht. Zou 'm ook graag nog eens in een goede bioscoop zien.

(recensie vervolgt bij ‘2049’)

Ooit gezien, later nog wel in wat flarden, maar kon mij er niets meer van herinneren, bij het volledig herzien werd duidelijk waarom.......

Deze film gaat werkelijk over helemaal niets, er wordt weinig aandacht besteed aan hoe het e.e.a. zo is gekomen, geen eerdere jacht op Androids, geen flashbacks over de "gewelddadige opstand", de film begint gewoon en alles is zoals het is.

Er gebeurd echt bijzonder weinig en wat er wel gebeurd voegt weinig toe aan het verhaal.

Ook het personage Deckard wordt neergezet als de groot politieman, een echte "Blade Runner", maar uiteindelijk wordt hij eerst gered van Bryant door de dochter van Tyrell, blijft Batty maar met hem spelen waardoor hij er tussenuit piept om vervolgens na een mislukte sprong gered te worden door Batty (die overigens overkomt als een idioot i.p.v. een gewelddadige robot) .

De film (1982) kun je absoluut niet vergelijken met SF-films van nu of even geleden, maar als je kijkt naar bijvoorbeeld Terminator die slechts 2 jaar later is uitgebracht is werkelijk "alles" zo enorm veel beter, dat Blade Runner nog niet in de schaduw kan staan.

De setting en beeldkwaliteit waren dik in orde voor een film uit 1982 en ook het verhaal (ook al is het erg matig uitgevoerd) is goed, maar het hoogtepunt was naar mijn mening de soundtrack van Vangelis bij de aftiteling...

Erg matig!
1,5*

Na vele jaren nog eens herbekeken en ik moet zeggen dat het me nu toch wel wat tegenviel. Score met een punt verlaagd.

Eigenlijk is het plot van BR toch doldwaas eenvoudig? En er gebeurt ook helemaal niet veel. Onnodige romantiek, saai geouwehoer, ik had er soms moeite mee om de film niet gewoon uit te zetten. Die shots van de mistroostige dystopie waren behoorlijk indrukwekkend, maar één zwaluw maakt de lente niet. Er werden in die tijd toch echt wel een pak betere scifi thrillers gemaakt. Ik denk dan aan Terminator, Predator, Alien, Scanners, Toxic Avenger, Robocop, Escape from NY, Mad Max, The Thing en dan vergeet ik er waarschijnlijk nog veel. Neen, Blade Runner is een doorsneefilm, hooguit geschikt om een regenachtige zondagnamiddag te vullen in plaats van een siësta.

Tijden kunnen veranderen, en mijn mening ook blijkbaar.

Als.jonge smaak heb ik aan deze film ooit 2* gegeven. Ongetwijfeld omdat ik me aan het nogal dunne plot stoorde.

Wat is er nu veranderd? Om te beginnen is mijn laptopje van weleer ingewisseld door een 4k OLED scherm met 5.1 setup.

Dat helpt wel serieus om in de sfeer, die vaak donker is met met veel muziek en geluidseffecten, beter te voelen.

Bij momenten was ik echt volledig in de film gezogen.

En daar drijft deze film wel grotendeels op: die hele dystopische SF sfeer die waanzinnig goed uitgewerkt is.

Het einde vond ik ook best wel sterk, en je wordt een paar keer lichtjes op het verkeerde been gezet.

Deze film verdiend zeker zijn status als klassieker, mits je hem op de juiste manier bekijkt.