Blade Runner (1982)

"Quite an experience to live in fear, isn't it? That's what it is to be a slave.”

Ik schrik er eigenlijk een beetje van hoeveel druk ik op deze film heb gelegd vooraf. Deze film krijgt namelijk onwijs veel lof, en dat verdient hij ook zeker maar, daardoor waren mijn verwachtingen torenhoog voor de film, en ik heb een klein gevoel dat ik daar toch niet helemaal aan ben voldaan. Ik durf het bijna niet te zeggen, gezien het dusdanig een geliefde film is. Toch heb ik deze film eindelijk eens gekeken, en dat komt eigenlijk door zijn vervolg die mij nog nieuwsgieriger weet te maken na deze films. En aangezien ik die film héél graag wil zien, moet ik dit deel wel eerst kijken. Ik meende dat ik 2019 al een poging had gedaan voor de film, het leek me destijds wel toepasselijk aangezien de film zich in dat jaartal afspeelt. Maar, ik ben toen na een drie kwartier maar gekapt met de film en ik heb er toen niks meer mee gedaan, ik vond het echt oersaai. Nu zo'n ruime drie jaar later heb ik de film nog maar een keer aangezet, en ik heb me toch duidelijk meer vermaakt, omdat ik hem helemaal heb uitgezeten maar dat is is ook niet zonder slag of stoot gegaan.

En ik had er dus wel iets meer van verwacht. Toch na een kleine veertig jaar weet de film nog steeds erg indrukwekkend te zijn met bepaalde scenes. De futuristische stad deed mij wel wat, ik vond dat wel leuk al was het natuurlijk niet zoals ‘2019’ echt was. De vliegende auto's mis ik overigens nog, en uiteraard veel gadgets die eigenlijk nooit hebben bestaan. De overpopulatie is altijd wel pijnlijk om te zien. Daarnaast is de film erg onderhouden, vond ik dat ‘Scott’ hier echt zijn ware klasse weer heeft laten zien, zoals ik eigenlijk wel weer een beetje gewend ben van de man.

Toch had ik misschien iets meer actie verwacht. De film heeft zo zijn nodige actiescenes maar, ik vond het niet altijd even boeiend. De film werd daardoor misschien soms wat lang, omdat de film een beste lange tijd niet echt snelle inbreng kreeg. Het moment dat hij een liefdesscéne krijgt met die androïde (Rachael) vond ik echt niet best, hier kakte ik helemaal weg en vond ik toch de smet op deze film. Gelukkig pakte de film zichzelf weer helemaal op, en het einde is echt om je vingers bij af te likken. Het was dan ook wel de enige scene in deze film waarvan ik moeite had om er door te komen, en het had van mij ook niet echt gehoeven.

Het beste van deze hele film is naast zijn sfeer het geluid wat de film te bieden heeft. Ik raadt het echt aan om deze via een goede geluidsinstallatie te gaan bekijken want dat maakt deze hele film. Ik zelf heb de film met een goede headset gekeken (dit is een headset met ‘Dolby Atmos'), en ik werd werkelijk mee gezogen door het geluid wat je te horen krijgt. Dat met fantastisch geschoten beelden, die zich afwisselen van extreme somberheid naar een kleurrijk en falend plaatje was ik wel echt onder de indruk. Neem bijvoorbeeld dat appartementen gebouw waar ‘Sebastian’ woont. Dat is een onwijs duister gebouw waar je toch echt wel de kriebels van kreeg, en in elk hoekje zag je ook een beetje gevaar. Dat maakte deze film toch onwijs vet.

En dat gaat gepaard met een stel waanzinnige acteurs. Waar ik toch mag zeggen dat ‘Rutger Hauer’ hier in mijn ogen toch zijn beste rol speelde (van de films die ik tot nu heb gezien van hem). Een waanzinnige tegenstander met een onwijs hoge charisma. Natuurlijk door zijn blonde lokken en blauwe ogen maakte zijn personage het nog bijzonderder. Hij speelt gewoon erg goed, en dat vond ik echt tof om te zien. En dat samen met ‘Harrison Ford’ was toch een waanzinnig duo. Ook ‘Ford’ weet een goede rol hier neer te zetten, en ook van hem heb ik erg genoten.

Dus op de (in mijn ogen) minpuntjes na, heb ik toch erg weten te genieten van deze film. Audio en visueel is de film echt een meesterwerk, ook het acteerwerk is van een goed en hoog niveau. Ik vond het verhaal leuk om te volgen, al kakte het hier en daar wat in en het was allemaal niet héél moeilijk. Beetje standaard basis, waar prachtig omheen is gewerkt. Ik denk dat hij in de toekomst nog een kijkbeurt verdiend en ik misschien weer wat meer van gedachten verander. Ik kijk opzich uit na het tweede deel.

Bladerunner maar weer eens even voor de herkijk en niet omdat ik aan de film twijfelde of dergelijke maar omdat ik zin had in een herkijk van 2049. Dus waarom de eerste ook niet even meepakken voor ook nog eens een betere comment.

En ja, wat een bijzondere film toch eigenlijk weer, die me andermaal wist te verbazen met het eigenaardige vraaggesprek in het begin als opwarmertje. Grappig vind ik dan altijd aan zulk soort toekomstvisies dat we van 1982 tot 2019 wel verwachten vliegende auto's te kunnen maken maar zoiets als telefoons, wapens en iets als een tv is nog erg jaren '80 en is weinig vernieuwend, want wat zien die tv's er hopeloos oud uit. Maar goed terug naar de inhoud, alhoewel inhoud...? Deckard wordt als Bladerunner teruggehaald om vier replica's op te sporen en uit te schakelen, en eerlijk gezegd gebeurt er eigenlijk niet zoveel. Deckard is een beetje onderweg, heeft een lang gesprek met een andere replica, schakelt tussendoor één van de afvalligen uit en hangt in zijn flat of eetgelegenheid rond. Dat is tot op zekere hoogte wat we te zien krijgen in een tempo dat laag is en waar de spanning ook ver te zoeken is op de eindfase met Batty na. Het geeft me te denken en de vraag waarom de film destijds zo'n flop was, want begrepen de mensen dit bijna nachtmerrie achtige toekomstbeeld waar sfeer en design key is niet...?

Want jeetje, waar het verhaal eigenlijk niet zo bijzonder veel inhoudt maakt de film dat juist goed op visueel en sfeer technisch vlak met een duister en somber wereldje waar je klettergek wordt van de neo-verlichting, het altijd lijkt te regenen, en je in combinatie met de angst voor moorddadige artificiële intelligentie toch bijna in een zeer stijlvolle nachtmerrie waant waar constant contrast wordt gezocht en gecreëerd. De locaties, settings en CGI, zover die gebruikt is, zijn oogstrelend, mag de soundtrack van Vangelis niet vergeten worden en is de geluidsmix en montage geweldig te noemen. Net zo sterk is op zijn minst de rol van Rutger Hauer, is de vibe samen met Pris apart in het huis van de poppenmaker, en is de opbouw naar het einde in het appartement tussen Deckard en Batty echt fantastisch te noemen.

Na afloop zit ik dan nog wel even na te denken over deze masterclass sfeerschepping die leidend is in een film die net niet helemaal in balans is omdat ik toch achteraf zoiets heb van wat gebeurt er nu eigenlijk? Wat zijn nu echt memorabele scènes? Het vehikel is er in die zin, maar de inhoud had iets beter gemogen, er had iets meer mogen gebeuren. Afijn, duidelijk is dat Bladerunner een klasse film is, maar de verbetering qua cijfer die er het eerste half uur aan zat te komen stagneert dan toch weer in het net wat te lang tussenstuk.

Ik heb deze film wél ooit in de bioscoop gezien en ik moet zeggen dat hij toen al mindblowing vernieuwend was.

Die sfeer, die soundtrack, de belichting, de robotpoppen, de origamipoppetjes..sprekend eenvoudig en toch perfect ingeweven in het verhaal.

Zelden hetzelfde niveau met dergelijke originaliteit tegengekomen in films....zelfs na +40 jaar.

Laat mij toe te zeggen dat "special effects" toen nog vrij authentiek geconstrueerd waren en niet digitaal gecreerd.

Uiteraard valt dit op als je deze film naast de huidige SF films legt, maar dat is voor mij slecht bijzaak.

Deze film staat in mijn top 3 van beste SF films ooit en ik denk waarlijk.... bij mij niet alleen.

Prachtige klassieker. Ik was echt onder de indruk hoe goed het eruit zag voor een film van meer dan 40 jaar oud. Vaak heb ik veel moeite om door de tand des tijds heen te kijken, maar dat is bij deze film zeker niet het geval, ik heb nooit een achterhaald gevoel gehad en dat zegt veel. De visuals en sfeersetting zijn nog steeds prachtig, en met de wetenschap van de oudheid is het indrukwekkend. Niks geen computergraphics nog. De constante regen, het spelen met lichtinvallen, de rook links en rechts, het is geweldig. De scenes in het huis van de poppenmaker zijn heerlijk.

Ik hou ook van dystopische settings en verhalen, dus dan zit ik hierbij goed. Echter wordt er niet echt diep ingegaan op het thema, het dient meer als kapstok. Het acteerwerk van Ford en Hauer wordt alom geprezen, maar soms doet het toch wel wat geforceerd aan. Hauer heeft natuurlijk wel enkele mooie scenes waar hij los kan gaan. Er wordt aandacht besteed aan sfeerplaatjes, het maakt het tempo vaak wat aan de lage kant, maar dat zat me niet in de weg. De romance tussen Ford en Young is muf en overbodig.

Al met al heerlijk om naar te kijken en één van de weinige films die er na 40 jaar nog zo geweldig uitziet.

Ik durf bijna niks negatiefs over deze film te zeggen. Iedereen is zo lyrisch hierover. Ik begrijp dat dit voor die tijd ontzettend knap gemaakt is. Alles nog zonder computers en al helemaal geen CGI. De setting en de sfeer is inderdaad prachtig neergezet en ook het acteerwerk is vooral van Rutger Hauer ijzersterk. Maar daarbij houdt het bij mij wel op met het positieve.

Het verhaal wist me geen 1 seconde te pakken. Eigenlijk als je van te voren het verhaal leest, weet je exact wat er staat te gebeuren. Maar op de 1 of andere manier weten ze dat zo saai en overdreven traag neer te zetten, dat ik echt dacht: "wat vinden de mensen hier aan?" Dan zie ik 10 keer liever Star Wars: A New Hope (1977) bijvoorbeeld. Maar goed, ieder zijn ding.

Dat ik toch een ruime voldoende geef, is puur voor de effort die er in deze film is gestoken en dat ze zo vooruitstrevend waren.

Ik ben deze ook alleen gaan kijken, omdat ik vooral heel erg benieuwd ben naar Blade Runner 2049 (2017). Dus fingers crossed dat die voor mij beter gaat uitpakken. We shall see.