Blade Runner (1982)

”Quite an experience to live in fear, isn't it? That's what it is to be a slave.”

Net als bij Alien, weet Ridley Scott ook met Blade Runner, een sciencefiction film neer te zetten, die een sterke sfeer uitstraalt. De vormgeving en de donkere sfeer zijn erg sterk en vormen misschien wel het allergrootste pluspunt van deze sciencefiction klassieker.

Visueel is het erg mooi. Het is een verhaal dat zich afspeelt in de nabije toekomst. De sfeer is zoals gezegd erg sterk. Het is vaak erg donker, met daarbij een combinatie van een soort van fel neonlicht. Die combinatie van beiden geeft iets aparts, en maakt van het toekomstige Los Angeles een interessante stad. Qua acteerwerk is Blade Runner ook meer dan in orde. Harrison Ford speelt op mooie wijze detective Deckard. Hij is een man met wei je jezelf als kijker goed kunt identificeren. Doordat hij totaal geen heldhaftig figuur is, heeft hij een sterke sympathieke uitstraling. Toch wordt de show gestolen door Rutger Hauer, die als replicants leider bijna elke seconde, waarbij hij in beeld is, indruk weet te maken. Over de andere rolletjes valt verder ook weinig te klagen.

Ook de soundtrack is zeker niet slecht. De muziek van Vangelis is goed gekozen en draagt in zekere mate bij aan de mystieke donkere sfeer van Blade Runner. Het verhaal zelf is ietwat simpel, maar desondanks best de moeite waard. Het laat de kijker op momenten genoeg mogelijkheden voor eigen interpretatie. Verder biedt de film interessante maatschappelijke vraagstukken. Ik moet wel zeggen dat er een paar momenten in het middenstuk zitten, waarbij Balde Runner soms wat weg dreigt te zakken, maar gelukkig duurt dat niet lang. Het einde is namelijk weer wel erg sterk.

Blade Runner heeft na 30 jaar nog niets aan kracht ingeboet en doet ook maar heel weinig gedateerd aan. Het is een voorbeeld voor diverse andere films in het genre en gewoonweg een erg goede film, die zich terecht onder het rijtje der klassiekers mag scharen.

4,0*

Ik was even bang dat de film minder zou zijn dan hij in mijn herinnering was, maar niks is minder waar! Wat mij het meest in de ban hield bij deze hernieuwde kijkbeurt is hoe het enerzijds zo overdadig bombastisch gestileerd is, maar hoe het anderzijds toch gevoelig en intiem aanvoelt. Een tijdloos meesterwerk!

Erg teleurstellend deze Blade Runner. Wordt geroemd als één van de meesterwerken in de SF maar het resultaat is toch erg mager.

Om te beginnen het design. Welke nozem daar verantwoordelijk voor was zou niet meer in film mogen werken. Dat toekomstbeeld moet er in 1982 reeds enorm gedateerd uitgezien hebben.

De acteerprestaties zijn nu ook niet bepaald van ontzagwekkend niveau. Ford is zijn typische zelve al lijkt hij deze keer niet goed te weten wat er nu eigenlijk van hem verwacht wordt. Hauer zet een goede rol neer maar toch verre van iconisch. De rest is niet bijzonder.

De score is hier en daar erg mooi maar ook even vaak storend slecht.

Het verhaal is de sterkhouder maar ook dat is niet overtuigend genoeg. Eigenlijk interesseert het mij geen hol wat met Decker gebeurt (is ie een replicant of niet, don't know, don't care), wat de motieven en drijfveren zijn van de replicants of van Tyrell,... Deze film zou tal van filosofische vragen oproepen maar ik zie enkel een matig uitgewerkt verhaal.

Ergens las ik hier dat iemand zei dat je voelde dat er een hele wereld was buiten de kamers waarin de film zich afspeelt. Naar mijn gevoel is dat net totaal niet het geval. Ik mis net het gevoel dat de gebeurtenissen onderdeel zijn van een groter geheel.

Ik verwachtte erg veel en kreeg veel te weinig, een paar erg mooi in beeld gebrachte scenes ten spijt.

Ik kan wel begrijpen waarom de film zo hoog aangeschreven wordt. Maar voor mij deed ie het net niet. Je moet gewoon veel te lang op je honger blijven zitten, en vooral/enkel het laatste half uur is echt van topniveau. De prangende vraag: waarom kon de film niet van het begin af aan van hetzelfde niveau zijn?
Ik weet niet of men bewust gekozen heeft voor een simpel verhaal, om op die manier de sfeer er beter te laten uitkomen? Ik vind het alleszins niet volledig geslaagd. Men had in het eerste deel best een spannend en complex verhaal mogen opbouwen, om daarna te vervallen in een melancholische mengelmoes. Kwestie dat je dan toch het eerste deel van de film kan overbruggen. Moest je het eerste uur van de film liggen slapen hebben, dan heb je eigenlijk niets gemist.

Want de film begint namelijk als een doorsnee SF-film. Het enige waar je misschien voor wakker wil blijven is de omgeving, die overigens wel zeer keurig gemaakt is en zich zelf kan meten met de hedendaagse SF-film. (Die Coca-Cola-reclame: is dat een knipoog of is dat gewoon een schoolvoorbeeld van Product Placement?).

Goed, de film wordt een pak interessanter nadat reeds een groot deel van de vijanden al uit de weg zijn geruimd. (Gaat lekker snel). En wie dan ook gaat hopen op een plotse ommezwaai in het verhaal, is er aan voor de moeite.
De vaart gaat er uit, en al snel krijgen de personages een defaitistische ingesteldheid. Die sfeer slaat ook compleet over op de film.

Langzaam maar zeker krijgen we een beeld van wat de personage bezig houdt. Zo leren we dat de replicants enkel voor een volkomen menselijke eis , een langer leven, naar de Aarde zijn gekomen. Tevergeefs, zo blijkt. Bijgevolg ga je als kijker de replicants ook niet meer gaan zien als ‘de vijand’, die door ‘de held’ moeten afgeknald worden, en krijg je zelfs medelijden met hen.

Alles wordt afgewerkt met zeer keurige dialogen en een spacy soundtrack. Waardoor het geheel - vooral op het einde - wel ongeëvenaard is. (Of zijn er nog SF-films met zulke diepgang in de personages?)


3,5
Maar er had toch veel meer in gezeten. Ik kan het niet genoeg benadrukken.

Boeiende film, die er ook nog eens fantastisch uitziet. Het enige bezwaar dat ik heb, is dat de film veel te kort is. De krappe twee uur zijn niet genoeg om alle verhaallijnen en personages voldoende uit te diepen en de geweldige sfeer komt zo ook niet volledig tot zijn recht. Ook bij herziening vond ik het veel te gehaast allemaal. Jammer, want ik had graag meer tijd in deze wereld verbracht. Toch dikke vier sterren.

Het is alweer ruim 2,5 jaar geleden dat ik Blade Runner voor het laatst gezien had. Ik weet nog dat ik het een bijzondere film vond, maar wel dat ik aan de zieke kant was toen ik deze film keek. Daarnaast heb ik gehoord dat dit eentje is die je meer gaat waarderen des te vaker je hem ziet. Genoeg redenen om deze nog eens op te zetten dus.

En vond ik hem beter als dat hij me bijstond? Een beetje. Vanaf het begin pakt de film gelijk je aandacht, en de special effects zien er erg goed uit. Het gegeven is zeer interessant en de uitwerking is vrij goed gedaan. De film bevat een aantal zeer sterke actiescenes en visueel blijft de film gedurende het gehele speelduur op een hoog niveau. Harrison Ford doet het prima als blade runner Deckard en Rutger Hauer weet een van de meest indrukwekkende personages uit de film neer te zetten. Spannend is de film bij vlagen ook. Vooral die laatste scene tussen Deckard en Roy is eentje om te onthouden. De sfeer van de film wordt vooral in dit laatste stuk nog eens extra goed benadrukt. Het zorgde ervoor dat ik medelijden kreeg met de replicants. Daarnaast is aan de settings en actiescenes duidelijk genoeg aandacht besteed.

Toch is Blade Runner voor mij niet de perfecte film. Dit komt vooral doordat de film, ondanks het korte speelduur, af en toe net iets te langdradig werd. Interessant genoeg kwam de film nooit op het niveau dat ik me ging vervelen, maar het had van mij af en toe iets vlotter gemogen. De rol van Daryl Hannah vond ik niet zo interessant, en ik had verwacht dat de rol van Edward James Olmos iets uitgebreider zou zijn. Daarnaast zei ik net dat de film er visueel erg goed uit ziet, maar ik kreeg wel frappant genoeg het idee dat ik vijf keer hetzelfde reclamebord, vanuit hetzelfde camerastandpunt, heb zien langskomen.

Betrekkelijk zijn het kleine minpunten en is het voornamelijk genieten. Opzich doet de film goed wat ze moet doen, maar op de een of andere manier vond ik het niet altijd even indrukwekkend. Toch kan ik deze film zeker aanraden, uiteraard absoluut voor de fans van sciencefictionfilms. Inmiddels is dit toch wel een klassieker binnen het genre. Ik kan de film wel gaan afrekenen op kleine minpuntjes, maar ik denk dat een film als deze vooral (op een sterke wijze) moet entertainen en intrigeren. Dat is iets waar Blade Runner toch goed in slaagt.

3,5*

Deze film heb ik heel lang geleden al eens gezien en toen vond ik hem volgens mij nog best goed. Nu zakt hij toch wel erg door het ijs. De film speelt zich af in 2019. Dat is dus nu nog maar 6 jaar te gaan.

30 jaar geleden kon je misschien nog wel geloven dat de wereld er uit zou zien als in de film, maar nu gelooft echt geen mens dat meer. En daarmee is de grote valkuil van een science-fiction in de nabije toekomst bewezen. Wel futuristische vliegende politie voertuigen en een wereld buiten de aarde met replica's, maar de tv's hebben nog steeds een ronde beeldbuis en de mobiele telefoon is ook nog niet uitgevonden. Maar afgezien daarvan is het verhaal toch eigenlijk ook best zwak en is zeker het begin erg vaag en rommelig. Alleen de laatste scene met Harrison en Rutger mag er nog steeds wezen. Die is ook nu nog steeds best spannend en Rutger is ook nu nog steeds best eng.

Weer een klassieker minder. Ik ben een liefhebber van de visie die men in de jaren 80 over de toekomst had. Van die foute, vaak zwevende auto's en zo. Heerlijk.

De regenachtige sfeer is erg vet en heeft volgens mij een soort eigen genre gecreëerd nadat deze film insloeg als een bom. Het mooiste aan Blade Runner vind ik Rutger Hauer. Toch een beetje de trots van Nederland Goede bad guy.

Aan de andere kant vond ik het acteerwerk verder niet zo goed. Het was allemaal erg zoet inclusief foute sax muziek. Het einde vond ik erg vreemd, paste niet goed bij de film. Daarom een 3*

Wel vet om te lezen wat deze film heeft betekend voor de vele tech-noir's die volgden.

Ik kon me herinneren dat ik dit destijds een interessante film vond, maar niet dat hij er zo indrukwekkend uitzag. Duidelijk is dat aan zowat elk shot aandacht besteed is, waar de camera te positioneren, en met name wat belichting betreft. Het blijft grappig om te zien hoe oude SF-films wat technologie ingehaald worden door de toekomst. Met name is dit te zien aan de beeldschermen en het ontbreken van ledlampjes. Blade Runner is daarop geen uitzondering. De film speelt in 2019, dus nog 6 jaar te gaan, maar ik zie nog niet gebeuren dat we dan al zwevende auto's hebben. Anderzijds is er in de film nog steeds geen mobiele telefoon, gezien aan de telefoon die Deckard in het café gebruikt. Ik ervaar dit overigens niet als storend, wel als vermakelijk. Tenslotte om het hoofdstukje "audiovisueel" af te ronden, moet ik de sterke soundtrack noemen. Niet helemaal mijn smaak, maar wel erg effectief en nergens storend.

Wat verhaal betreft zijn er meerdere interessante thema's, waaronder de replicants die ontevreden zijn over hun eigen korte levensspanne, maar waar je je kan afvragen of dat ook niet voor de mens geldt. Maar vooral het thema "Do Androids Dream of Electric Sheep?" ofwel "In hoeverre hebben robots gevoelens, en is hun aanspraak op dezelfde rechten als mensen hebben terecht?" is interessant. Niet voor niets is deze film de verfilming van het boek dat dit thema als titel voert. Ik weet niet meer of ik deze film eerder zag dan Ghost in the Shell, die rond een soortgelijk thema draait, maar ik weet nog wel dat beide films me aan het nadenken zetten. Inmiddels al flink wat meer films gezien rondom dit thema, en het thema heeft duidelijk iets van zijn kracht verloren. Nog steeds wel interessant, maar ik moet ook zeggen dat ik na het zien van al die films me ga afvragen of een toekomst waarin men robots gewoon als apparaten zonder gevoelens ziet nog wel geloofwaardig is. Het is de vraag in welke mate dat deze film is aan te rekenen, het is immers de eerste, zo niet één van de eersten, rondom dit thema. Maar toch, de titel Ghost in the Shell is al gevallen, ik heb het idee dat daar het thema net iets sterker, doordachter is uitgewerkt.

Hetzelfde geldt eigenlijk nog meer voor de personages hier: niet altijd even sterk uitgewerkt. Met name de personages Deckard en Rachael. De eerste is nota bene de hoofdpersoon, maar echt veel krijgen we niet over hem te weten. De laatste krijgt te horen dat al haar herinneringen nep zijn, laat daar een traan over, en that's it. Ik zou geloof ik in een zwaar existentiële crisis terecht komen. En Tyrell is wel bijzonder dom (of eerlijk!) voor iemand die als geniaal wordt neergezet. Tegenover je een levensgevaarlijke gevechtsreplicant, die al meerdere mensen heeft omgebracht. En dan ga je zeggen dat je hem niet kan helpen, omdat "pogingen tot de onmiddellijke dood van de replicant hebben geleid." Ik had hem subiet op de operatietafel gelegd.

Ook het acteerwerk was niet altijd even sterk, met name Ford vond ik verre van krachtig overkomen. Hauer vond ik ook niet geniaal, maar wel beter dan Ford. Hij heeft het script ook niet echt mee met die ein-zwei-Polizei-achtige rijmpjes, en dat wolvengehuil dat hoewel het gaaf klinkt, toch een beetje belachelijk is. Wel heeft hij de mooiste uitspraak "All those moments will be lost in time, like tears in rain", wat ik zeer poëtisch vind. Ik heb begrepen dat Hauer zelf met die regel is gekomen, dus dat heeft hij goed gedaan. De rest van de cast vond ik niet opzienbarend, zowel niet in positieve als in negatieve zin.

Audiovisueel dus een grote positieve verrassing, en daar gaan ook de meeste van mijn punten heen. Nog steeds filosofisch interessant, maar de uitwerking van plot en personages had sterker gekund. Gezien de baanbrekende karakter van de film, en ook de impact die het de eerste keer op me had, reken ik dat de film niet te zwaar aan. 4*.

Deze film is vooral visueel overdonderend. De stad, de kleding, en de voertuigen zijn erg fraai, en de hele look van de film is een geweldige combinatie van futuristisch en retro. Blade Runner heeft echt het gevoel van een klassieke film noir.

Qua verhaal is het niet geweldig bijzonder, maar het blijft interessant door de personages. Rutger Hauer speelt één van zijn beste rollen als replicant. Hij heeft echt wel je sympathie door zijn situatie. En hoewel zijn motivatie te begrijpen is, maar zijn acties niet, zorgt dat voor een aardige tweestrijd. Daryll Hannah is erg aantrekkelijk als sensuele android, en Sean Young is adembenemend mooi als Harrisson Ford's love interest. Ford vond ik uiteindelijk nog het minst sterk, hij was gewoon Ford.

Verder is alles erg mooi, ook de fantastische 80's score. Het fraaist vond ik trouwens het huis van JF Sebastian, met zijn geweldige creaties. Uiteindelijk is deze film met al zijn existentiële vragen de naam klassieker zeker waardig.

Niet altijd even consistent, maar wel een aangename verrassing.

Ik was al blij dat de film opende met wat trage overzichtsshots, later bleek dat het tempo de hele film door erg laag lag. Kan je mij wel een plezier mee doen, al moest ik wel even aanpassen want had een veel snellere en actievollere film verwacht. Al is het natuurlijk ook gewoon logisch dat je ruim te tijd wil nemen om de decors en aankleding te laten zien als je er zoveel werk in steekt. De grauwe wereld die Scott schetst komt overtuigend over en zorgt voor een leuk sfeertje.

Helaas is de film wel erg wisselvallig. Deckard is geen Indiana Jones of Han Solo, en het lijkt alsof Ford zelf niet echt goed weet wat hij met het personage aan moet. Ik las ergens dat Ford tijdens het draaien in de clinch zou gelegen hebben met zowel Young als Scott. Wat hiervan klopt weet ik niet, maar het zou wel het matte acteerwerk voor een deel verklaren. Het leidt ertoe dat de meeste scènes met Deckard nogal saai zijn, en zeker de romance lijkt er alleen in te zitten omdat er per se een romantische verhaallijn in de film gestoken moest worden. Past totaal niet bij de rest van het verhaal en thematiek.

De scènes bij J.F. Sebastian konden me dan wel weer erg boeien. Niet alleen door de bevreemdende sfeer, maar Pris en Roy waren wat mij betreft ook de meest coole en interessante personages. Ook de ondertussen klassiek geworden monoloog was sterk, mooie scène. De thematiek blijft wat mij betreft ook wel interessant, kon ook wel leven met de uitwerking in deze film. Al blijven het criminelen, met de manier waarop er over hen gesproken en geoordeeld wordt komt ook de mens er niet bepaald goed uit.

Iets te wisselvallig, maar de interessante thematiek en enkele knappe scènes zorgen voor een kleine 3.5*.

"If only you could see what I've seen with your eyes."

Een zeer goede film. Een van mijn favoriete films van Ridley Scott. Gebaseerd op Do Androids Dream of Electric Sheep? van Philip K. Dick.

Harrison Ford doet het erg goed als Deckard, maar een jaar na Raiders of the Lost Ark weet hij weer opnieuw een erg sterk personage neer te zetten. Rutger Hauer is ook erg goed als Roy Batty. Met geniale uitspraken, ik telde minstens vijf mooie quotes van het personage waaronder natuurlijk ook het beroemde "All those moments will be lost in time... like tears in rain...". Sean Young, die hier pas 23 was, deed het ook erg goed in haar rol. Verder waren ook Edward James Olmos, Joe Turkel en anderen goed.

Heb eerder de Directors Cut uit 1992 gezien. Dit keer The Final Cut uit 1997, moet zeggen dat ik die veel beter vond, had niet het idee dat hier wat weggelaten zou zijn, bij de andere had ik dat wel. Wel jammer dat het 'happy end' er niet bij zat.

Blade Runner gaat over Rick Deckard, een 'Blade Runner', zijn raak is om 'Replicants' (robot's die exact op mensen lijken) uit te schakelen. Deckard was eigenlijk gestopt maar word er toch weer bij gehaald omdat hij de enige zou zijn die een gevaarlijke bende 'Replicants' zou kunnen uitschakelen. Hij gaat naar Dr. Tyrell, de man die de 'Replicants' heeft ontworpen, en ontmoet daar Rachel, Tyrell's assistente. Een erg sterk verhaal. Bijzonder vond ik ook dat Roy Batty niet een overduidelijke bad-guy is, natuurlijk hij doet een aantal dingen die toch wel echt slecht zijn maar aan het eind. De film zit vol van sterke personages en heeft het nodige drama-gehalte.

De muziek van Vangelis is ook erg mooi en past erg goed bij de film. De Griekse elektro-musicus heeft niet alleen de soundtrack maar ook alle muziek in de film verzorgd. Ik vind vooral in de openingsscène de muziek echt perfect bij de setting passen. Ook een erg mooie poster van Drew Struzan.

Geweldige effecten. Ik ben echt dol op die jaren '80 effecten. Het was hier dan ook opmerkelijk goed. Echt ieder shot uit Blade Runner ziet er geweldig uit. Alles is mooi donker. Net als in Star Wars is het hier geen perfect toekomst beeld maar is er ook 'zooi' overal. Een mooi en ongeëvenaarde stijl zo. De cinematografie is ook perfect. Douglas Trumbull, die eerder aan o.a. 2001: A Space Odyssee en Silent Running werkte, heeft hier ook de special effects verzorgd.

Net als Alien is dit weer een geweldige film van Ridley Scott.

-Acteurs 8/10

-Verhaal 9/10

-Muziek 10/10

-Effecten 10/10

-Cinematografie 10/10

-Algemeen 10/10

Na mijn eerste kijkbeurt had ik maar heel kort aangegeven wat ik van Blade Runner vond, nu wil ik na een herziening wat meer over de film zeggen. Het blijven 4*, maar nog net. Ik heb de director's cut gezien.

Net als de eerste keer vond ik het begin zeer sterk (tot het einde van de eerste helft). Het eerste deel is hoogstaand science fiction. Mooie kennismaking met het denkbeeldige duistere samenleving van Los Angeles in 2019. De film ademt een prachtige en een heel eigen sfeer uit. Dit is uitzonderlijk goed gedaan. De interessante personages en het mooie muziek maken de film compleet.

In deze dystopische samenleving maakt Rick Deckard, een blade runner, jacht op androïden die op de aarde aanwezig zijn. Normaal zijn deze androïden werkzaam op andere koloniën van de aarde. De vele (filosofische) thema's die in de film zijn verwerkt zijn heel erg interessant. Een voorbeeld is de mens-technologie thema.

Naarmate de film vordert, begint het langzamerhand een beetje saai en langdradig te worden vond ik. Er zaten wel uitzonderingen tussen hoor, zoals de spannende en interessante scene in Tyrell's apartement, waar Roy zijn schepper dood (wat discutabel is). De achtervolging van Rick door Roy op het einde vond ik eerlijk gezegd veels te lang duren, maar het gesprek tussen beiden vond ik juist wel interessant.

Kortom, een uitzonderlijke film met een unieke sfeer die op veel vlakken het heel erg goed doet. Echter zitten er soms te langdradige stukken tussen die soms ook naar mijn mening beter uitgewerkt konden worden. 4*

Eindelijk gezien deze klassieker. En het is zeker de moeite van het bekijken waard. Het duistere LA is mooi gemaakt en zeker met de kennis van nu is het toekomstbeeld interessant. Grappig bijvoorbeeld dat telefoneren via een vaste lijn gebeurd en erg veel kost.

Het verhaal is sterk, wat ik wat jammer vind is dat er nauwelijks op andere personages dan Deckard wordt ingezoomd terwijl ik dat het minst interessante personage vind.

Misschien dat ie in verband met Pistorius weer op de televisie vertoond wordt.

één van de meest overroepen Science Fiction films die ik tot nu toe gezien heb. Er zit echt geen verhaal in. Blade runners zijn een soort politie agenten die losgeslagen cyborgs opsporen. That's basicaly it!! Het hoofdpersonage wordt ingeschakeld maar is in feite amper in staat om verweer te bieden tegen de replicants?? Why pick him? Er wordt dan aangenomen dat hij zelf een replicant zou zijn maar ik vind in de film geen enkel aanwijzing om deze stelling te onderbouwen.

Elk shot was een teleurstelling omdat de scenes enkel bijna uit close-ups bestaan en er amper establishing shots zijn waardoor je niet anders kan dan het gevoel krijgen dat alles in een veel te kleine studio is opgenomen. Meestal kan ik me wel vrij goed in de tijdsgeest van een film plaatsten, dus ook wanneer deze uit '81 komt, maar in dit geval ging het zo tergend traag, en gebeurde er zo weinig dat het echt slaapverwekkend werd. Films zoals Terminator, Star wars of Runaway zijn van dezelfde periode maar hebben een vele beter spanningsboog dan Bladerunner.

Volgens mij heeft de deze film zijn hoge score louter en alleen aan de naam van de regisseur te danken. Maar verder heeft deze film echt de tand des tijd helemaal niet doorstaan...

Blade Runner is een geweldige sci-fi film met een prachtige, verbazingwekkende vormgeving en een geweldige visuele stijl. Het acteerwerk is erg goed, en dat geldt ook voor de spanningsopbouw.

Ik krijg altijd een heel euforisch gevoel van deze film.

Dit vind ik een van de beste films met Harrison Ford een van zijn beste rollen.

En uiteraard ook een van de beste van Ridley Scott.

De donkere beelden en het speciale verhaal zorgen voor een aparte, bijzodere sfeer.

Ook zijn er een aantal mooie actiescenes, met als hoogtepunt de bloedstollende slotscene, waarop je echt op het puntje van je stoel zit.

Dit is absoluut een bijzondere film, die de meeste science-fiction liefhebbers absoluut zal aanspreken, en die door velen als een genreklassieker wordt gezien, waar ik het toch zeker wel mee eens ben. Ook geweldige muziek van Vangelis. 4 sterren

Final Cut

Ik ben nooit echt kapot geweest van Blade Runner. Dit hoogtepunt van de cyberpunk was ver vooruit op zijn tijd maar kende geen groot kassucces bij zijn release. Hiervoor was het wachten tot de verschillende versies heruitgebracht werden op DVD, en waarbij wonder o wonder, Scott plots toegaf dat Deckard een replicant was . Daarmee rees Blade Runner als een fenix uit zijn assen en werd de film door deze plottwist veel beter dan tijdens zijn originele release met in het zog een schare cultfans. Commerciële truc of handige rechtzetting van een initiële montage die Scott wat tegenzat?

Blade Runner is visueel wel erg sterk : de multiculturele mix van arabische souks, japanse foodstalls en futuristisch urbanisme is top, vooal als je bedenkt dat hier nog geen digitale technologie bestond. Ook film noir elementen worden hier toegevoegd. Het verhaal daarentegen vond ik niet zo speciaal; alle scènes met Sean Young vielen me tegen en er gebeurt in heel de film ook niet bijster veel. De achterliggende bedenking over de eindigheid van het bestaan en de daarmee samen gaande angst zijn zeker origineel maar zoveel werd daar uiteindelijk niet mee gedaan. Zeker mooi, visueel is dit zonder meer referentiemateriaal, maar verder zou ik het geen top 250 materiaal willen noemen.

Jaren terug eens gezien en niet helemaal overtuigd, maar het werd toch weer eens tijd dat ik naar Amsterdam ging dus direct maar een voorstelling in Eye meegepakt waar deze in zaal 1 draaide met het grote scherm. Als je deze films immers ziet, dan toch maar op groot scherm en met fatsoenlijk geluid; op dat punt verdient deze het absoluut.

Want audiovisueel is deze film overdonderend, met een fantastische noir-look maar dan in de toekomst geplaatst, vol zielloze wolkenkrabbers en waar de zon nooit schijnt en het altijd regent. Dat kan goedkoop lijken, maar Scott weet wel verdomd goed waar hij zijn camera moet plaatsen om interessante composities te krijgen. Daarnaast is de lichtinval gewoon prachtig, de beelden van Aziatische eettentjes bij neonlicht erg sfeervol en past de muziek van Vangelis hier echt uitstekend bij. Het is ook opvallend hoe weinig gedateerd de film eruit ziet, anders dan een 2001 of Scott's eigen Alien, waarvan veel duidelijk was dat die films nu al enkele decennia oud zijn. Het production design in deze Blade Runner heeft behoudens een enkel apparaat een bepaalde tijdloosheid. Overigens was het wel beter geweest de film in 2119, desnoods 2219 te tonen, maar storen doet dat het niet dat wij nu slechts vier jaar van de tijd van de film afzitten.

Maar goed, het is wel een vrij lege huls allemaal. Een mooie huls om te zien, maar leeg niettemin. Deze film lijkt soms volledig style over substance, waarbij die inhoud ergens in het proces vergeten lijkt te zijn Als we Deckard zien in zijn eentje, een zoveelste fles whiskey leegdrinkend, of fastfoodbami haalt op de markt, dan is dat niet om te tonen wat voor een eenzame man dat is, maar het moet vooral sfeer geven van een vervelende toekomst. Overal in de film zie je mogelijkheden tot een mooie karakterschets (al is Ford daar dan weer niet de acteur naar), tot kritiek op modernisering, levensvragen over wat echt is en niet et cetera. Maar nergens komt dat er echt uit. Dan helpt ook al niet mee dat de plot ook niet veel voorstelt. Ford krijgt het allemaal vrij simpel voor elkaar om de Replica's op te sporen, dus ook op dat punt weet de film nergens spannend te worden. En zoals de hele film me eigenlijk niets doet.

Dat alles is zonde, want puur op uiterlijk krijgt de film de volle mep. Maar ja, innerlijk is ook belangrijk hè? 3,0* blijven staan.

Het was al een tijd geleden dat ik Blade Runner zag. Een film die me toen niet zo goed lag. Het lijkt een SF-thriller, maar is een tech noir. Iets minder toegankelijk maar zeker niet slecht. Zonder Blade Runner ook geen pareltjes als Ghost in the shell, Akira, Matrix of The fifth element. Sommige daarvan vind ik nog steeds beter dan Blade Runner, maar het is van de film toch maar de prestige om hen voor te gaan.

Blade Runner is een tech noir, en daar ligt persoonlijk ietwat mijn probleem. Film noir heeft mooie films, maar is een genre (net als tech noir dus) dat niet altijd even boeiend is en me niet zo ligt. Blade Runner heeft gelukkig meer te bieden. Een prachtige passende soundtrack en wereld. Opvallend is Rutger Hauer die bij herziening veel beter bleek te zijn dan ik me kon herinneren. Indrukwekkende film in elk geval. Goed dat ik hem opnieuw bekeken heb. Nu was de moment wel goed.

Wat is het indrukwekkend om deze film in Lantaren Venster in Rotterdam te zien. Mogen ze van mij vaker doen, klassiekers in de bioscoop. Voor mij staat Blade Runner in de top tien van beste films ooit gemaakt. Toen ik deze film ongeveer tien jaar geleden voor het laatst zacht was ik verkocht. Ik denk dat hier ongeveer mijn liefde voor science-fiction is begonnen. Je betreed gewoon een een nieuwe wereld. De wereld die in Blade Runner is prachtig vormgegeven. Ook erg vooruitstrevend, jammerlijk genoeg soms ook wat verouderd.

Rutger Hauer speelt fantastisch en veel beter dan Harrison Ford. Ik heb gelezen dat Harrison Ford ook niet zo blij mee was met de film. Op het laatste moment worden er ook nog filosofische vragen gesteld. Rutger Hauer geeft dan één van de meest prachtige monologen ooit in film vastgelegd. Dat is zo mooi. Bijna poëtisch. Goed ondersteund door de passende muziek van Vangelis. Hier past geen klassieke, maar synthesizers zijn precies de instrumenten die passen. Goede soundtrack trouwens, is een album wat ik vaak luister.

Een film die nog steeds een klassieker is en een speciale plek in mijn hart heeft.

Soms heb je van die bekende films die je om wat voor reden dan ook niet gezien hebt. Blade Runner was er zo 1. Al denk ik dat het kijken van de film niet op een beter moment had kunnen komen, nu mijn fascinatie voor donkere steegjes, neon en een onguur sfeertje op zijn hoogtepunt is. Wel even schrikken, als ik de 1999 Directors Cut Dvd pak die in de kast staat en blijkt dat beeld en vooral geluid om te huilen zijn. Dan toch maar even mijn vertrouwde pot pindakaas opgezocht en gegaan voor de Final Cut in plaats van DC.

Goeie keus? Ik weet het niet. De dvdtransfer was dan wel erg slecht, deze opgepoetste versie is misschien wel erg glad. Maar de film kan het hebben, geloof ik. Vooral al die lichtgevende billboards en neonlampen zijn een waar kunstwerk. Ook het neo-noir sfeertje van de film beviel me wel. Wat rook, donkere kamertjes, maar vooral...RACHEL! Prachtige rol en verschijning (die dik aangezette lippenstift ), wat mij betreft zat ze uiteindelijk te weinig in de film. Qua muziek is het erg divers, waarbij de Dead Can Dance-achtige (ik zeg maar wat) deuntjes me niet zo bevielen en vooral de sporadische jazz erg leuk uit de hoek kwam. Het leukst aan de geluidsband vond ik nog wel dat er altijd iets sfeervol op de achtergrond zoemde, of dat nou ventilators waren of industrieel aandoende geluiden.

Dus qua sfeer en vormgeving zat het wel goed, erg vermaakt daardoor. Alleen vind ik niet dat Ford de film draagt. Slaapwandelen wil ik het nog net niet noemen, maar erg veel zin lijkt ie er ook niet in te hebben. Ik ben me wel bewust dat Deckard bewust zo is neergezet, maar mijn pizzadoos — dat kan ook aan de pizza gelegen hebben, die was erg goed — sprankelde nog meer gister. Gelukkig zijn de andere rollen dan zo goed; Rachel, maar ook de maniakale, haast campy over-the-top rol van Hauer vond ik tof. Hij en Pris gaven de film de nodige gekte en lef mee.

Ook het verhaal zelf vond ik niet constant interessant, maar het is zeker wel een slimme, eigenzinnige kapstok voor een mooie sf-spektakel. En dat is het uiteindelijk, een sfeervol spektakel. Jammer dat Ford in de hoofdrol zat, maar ach....we doen t ermee.

Herzien, voor het eerst in een jaar of twintig - en dan vanzelf de Final Cut. Ik vond het eerlijk gezegd niet meevallen.

Op zich is de Final Cut wel echt beter dan de originele versie, ik heb wel de lijst met verschillen erbij gepakt moet ik toegeven, het is hier en daar wel wat aan de subtiele kant maar de film wordt er onmiskenbaar wel beter van.

Wat er tegenviel was eigenlijk vooral de manier waarop het verhaal in beeld komt - over de hele linie. Ik kon het niet echt worden met de vormgeving, ik vond de manier waarop de acteurs en sets in beeld kwamen wat minder, de acteurs zelf vielen me ook wat tegen. Waarmee op geen manier in m'n hoofd zit dat het allemaal slecht is of zo, maar aan de andere kant was de verwachting wel erg hooggespannen, en dat kwam er toch weinig uit. Erg hard aangeknaagd door de tand des tijds, en daar heeft deze film dan toch op de een of andere manier veel harder onder te lijden dan andere topfilms uit die tijd. Misschien juist vooral door de uitgesproken futuristische vormgeving.

"I've seen things you people wouldn't believe."

Zonder er erg in te hebben is dit de tweede dag opeen dat ik een film van Ridley Scott opzet. Ook dit is een titel die ik nog nooit heb gezien.

Deze neo noir is gesitueerd in het futuristische Los Angeles van 2019, een stad waar een agent gespecialiseerd in het doden van zogenoemde replicants weer in actie moet komen. Op zich is dit een vrij rechtlijnig plot, maar het toffe is dat je als - oplettende - kijker een subtiele onderlaag ontdekt die de film in een ander perspectief zet. En juist door niets te zeggen wordt er tegelijkertijd al veel verteld; een bepaalde berusting die over het geheel heerst.

Het eerste wat gelijk opvalt is hoe indrukwekkend de film visueel oogt. Je wordt getrakteerd op een sombere dystopie waar auto's rondvliegen over triestig neon verlichte straten waar de regen maar blijft aanhouden. Zo wordt er een heerlijk neerslachtige sfeer gecreëerd waar je je afvraagt of dat nou een wereld is waar je in wil leven.

Deckard is duidelijk iemand die zich daardoor het liefst teruggetrokken opstelt. Wat dat betreft vormen de confrontaties met de androïden een interessant schouwspel, in het bijzonder die met Batty, omdat dat het ambigu einde inleidt. Hierdoor weet 'Blade Runner' slim te spelen met de verscheidene thema's die licht worden aangekaart. Aan jou is het om de lege gaten in te vullen.

Al met al een onmiskenbare Sci-Fi die de toon heeft gezet voor verdere films in het genre. En het knappe blijft dat de film na drie decennia(!) nog steeds niet aan kracht heeft ingeboet. Ik kijk nu al uit naar het vervolg dat gerust toe te vertrouwen is aan Denis Villeneuve.

4,0 Sterren.

Dikke meevaller.

Hij heeft lang op de kijklijst gestaan, deze klassieker, maar er om een of andere reden nooit toe gekomen om hem te zien. Gisteren dan eindelijk aan gewaagd, met getemperde verwachtingen want een klassieker kan gemakkelijk tegenvallen.

Valt Blade Runner uiteindelijk tegen? Zeker niet. Helemaal kapot ben ik er nog niet van, dan ga ik wellicht moeten graven in filosofisch gewauwel en daar heb ik echt geen zin in. De Final Cut – da’s de versie waaraan ik me gewaagd heb – is mij duidelijk genoeg en levert een goede film op.

Harrison Ford levert een wat saaie vertolking af, maar die laksheid past perfect in het gezapige, onderhuids spannende noir sfeertje dat hier zo heerlijk aanwezig is. Mede dankzij Ford dus.

Ook de belangrijkste bijrollen worden sterk neergezet: Sean Young op kop. Rutger Hauer is mij dan net iets te karikaturaal, al geeft zijn bekende monoloog toch wat nuance in zijn vertolking.

Maar het is vooral visueel dat Blade Runner echt top is. Op dat vlak is het van begin tot eind genieten geblazen. Ik heb een 15-tal films gezien van Ridley Scott: dit is wat mij betreft zijn hoogtepunt op visueel vlak, nog voor Alien. Hoe hij speelt met de belichting is fenomenaal. De tsjingel-tsjangel soundtrack is dan weer erg 80ies maar kan er nog mee door in combinatie met de neonlichtjes die mooi contrasteren met het donkere, regenachtige klimaat van 2019.

Hoewel de combo Ford – Ryan Gosling mij niet aanspreekt, heeft deze kijkbeurt me toch overtuigd om de sequel binnenkort ook een kans te geven. Benieuwd wat dat gaat zijn en of die ook maar een beetje in de buurt komt van deze sfeerbom.

4

Teejey, ik ben weer akkoord hoor met je mening.

Dit moet toch zowat de meest overroepen (neo)-noir film zijn die ik gezien heb. In de meeste lijstjes pronkt deze mooi op 1, leuk dat er mensen dit een goede film vonden maar ik vond er niks aan.
De sfeer die vast gecreëerd werd door de typische noirelementen zoals het duistere, de traagheid, de Venetiaanse blinden en misschien zelfs wat voor een femme fatale moet doorgaan (de replicant Rachael) konden mij helemaal niet bekoren. Doe daarbij nog eens die jazzy soundtrack en synthesizer tunes, nee bedankt.

Dan het verhaal dat ongelooflijk eenvoudig is en gewoon veel te lang wordt uitgemolken, wordt hier de hemel in geblazen. Hallelujah! Ford blijkt uiteindelijk een replicant te zijn, nadat hij ze eerst uitroeit en nadien zelf op zoek gaat naar hoe menselijk hij zelf al dan niet is. Die belabberde romance doet er ook niet veel goeds aan.
De wereld die Scott in 1982 heeft geschapen trekt ook in geen geval op de wereld die we nu kennen, er kan natuurlijk nog veel veranderen in 2 jaar tijd, maar buitenwereldse koloniën ik denk het niet hoor. De acteerprestaties van Ford zijn ook niet om aan te zien, wat een overacting... 1.5*

Deze film kort geleden maar eens bekeken omdat er binnenkort een vervolg uit komt, dat mij echt een mooie film lijkt. Ik had eerlijk gezegd veel van deze film door de lovende recensies, maar uiteindelijk viel de film mij erg tegen. Visueel zag het er absoluut goed uit voor een film uit 1982. Voor de rest vond ik het een erg lange saaie zit. De film kon mij ook absoluut niet overtuigen en het was ook niet boeiend.

All those moments will be lost in time... like tears in rain

Het is 28 december 2007 en een 17-jarige Metalfist ziet voor het eerst Blade Runner. Iets meer dan een jaar nadat hij is ingeschreven bij MovieMeter en één van de eerste films die hij specifiek vanwege de site koopt en wat blijkt? Het is een miskoop. Het zint hem sowieso al niet dat er zoveel verschillende versies van een film bestaan en dat de kans erin zit dat hij de 'verkeerde' versie heeft aangeschaft, maar het kwartje valt sowieso niet. Traag en vooral vreemd, het zijn de sleutelwoorden die hem nog jaren gaan bijblijven.

Fast forward naar 27 september 2017 en diezelfde Metalfist heeft alweer een tijdje zijn ticket voor de sequel, die de lauwe titel Blade Runner 2049 heeft meegekregen, liggen. Dat vond hij zelf eigenlijk vreemd aangezien hij de film in al die jaren nooit heeft herzien en toch is er al die tijd iets blijven knagen. Hoog tijd dus om eens een herziening in te plannen en zowaar: het kwartje valt. En zo blijkt maar weer dat je voor bepaalde films toch effectief te jong kunt zijn. Mijn mening rond het tempo is nog altijd hetzelfde gebleven, maar deze keer kan ik het veel meer waarderen. Zo'n monoloog die Roy Batty op het einde nog eventjes afvuurt.. Het is misschien wel één van de meest iconische scènes uit de geschiedenis van film. Verder is dit vooral toch ook een film die visueel na al die jaren overeind blijft staan. Die neon-borden, die donkere sfeer, die regen, ... Het is en blijft een indrukwekkend staaltje dat regisseur Ridley Scott nooit meer heeft bereikt. Qua versie deze keer opnieuw voor de Director's Cut gegaan. Tof voor Scott dat hij eindelijk een versie heeft kunnen uitbrengen waar hij volledig mee akkoord is, maar de verschillen lijken me te miniem te zijn om een nieuwe aanschaf te rechtvaardigen.

Als ik aan Harrison Ford denk, dan denk ik aan Star Wars of Indiana Jones en nooit aan Blade Runner. Ik heb dat altijd zelf vreemd gevonden omdat hij voor een groot deel de spilfiguur is in deze film en toch lijkt hij met deze herziening weer wat in de schaduw te verdwijnen. Hij oogt laks en ongeïnteresseerd, wat voor een deel wel in lijn ligt met de moeheid van zijn personage, maar hij wordt bovendien compleet naar huis gespeeld door Rutger Hauer. Zeker de laatste confrontatie tussen hen beide wordt volledig gedragen door de Nederlander. Sean Young haalt trouwens wel het beste in Ford naar boven, de scène waar hij haar forceert om hem te kussen is misschien wel het meest geloofwaardige wat hij in heel de film laat zien, maar ook een enorm coole Daryl Hannah mag niet vergeten worden.

Misschien net iets teveel de nadruk op filosofie, dat ligt me namelijk niet altijd even goed, maar in ieder geval is dit één van de betere herzieningen die ik al heb mogen meemaken. Ik krijg sowieso veel zin in het vervolg. Hopelijk moet ik er niet opnieuw 10 jaar over doen om de film ten volle te kunnen waarderen. Oh ja, voor ik het vergeet: die soundtrack van Vangelis mag er toch ook weer zijn hoor!

4*

op een troosteloze zondag avond vol zelfmedelijden de oude blade runner maar eens opnieuw aangezet:

voor dat de woorden uitgesproken worden vul ik ze zelf al hardop in `` 2 bad she won't live, but then again who does''

Wat een Steengoede sfeervolle cultclassieker is het, mooie vrouw, zeer goed acteerwerk vooral van Hauer, boeiend en origineel toekomstbeeld, muziek alles is ok! Oogt overigens helemaal niet gedateerd in mijn ogen. Benieuwd naar de nieuwe!!

Was ik er 8½ jaar geleden toen ik deze film voor het laatst gezien had nog enthousiast over, nu na herziening viel hij mij behoorlijk tegen. Dat ligt zeker niet aan de cinematografie - die is dik in orde - maar het verhaal - nog leger dan leeg - sprak mij totaal niet meer aan. Dat overkwam mij na herziening ook bij de S/F film 2001: A Space Odyssey. Het begint er sterk op te lijken dat het genre science fiction bij mij in een vrije val geraakt. Zeker als al het gedoe zich in de ruimte afspeelt of in een oord zoals hier bij Blade Runner waar alle daglicht lijkt te zijn verdwenen. Tja, ik houd toch wel van Moeder Aarde met al zijn ongemakken. Een film met het onderwerp replica's is in ieder geval niet langer meer aan mij besteed. Blijft de vraag over of ik me nog wel moet wagen aan Blade Runner 2049. Ik heb er een hard hoofd in zeker gezien de lengte van die film. Blade Runner uit 1982 duurde mij al lang genoeg.

3.0* na herziening

Nog even snel herzien voor het vervolg, die toch hopelijk beter zal zijn.

Blijkt toch niet zoveel voor mij te zijn dit. Traag, redelijk verhaal, aardige sfeer. Maar toch allemaal net niet. Ik zie het fantastische allemaal niet zo. Vooral Hauer is goed in deze film. Hopelijk wordt het morgen allemaal net iets meer mijn cup of tea.