The New World (2005)

wat een saaie film. ik vond er niets aan.

de natuur daar was wel mooi maar dat was dan ook het enige

die 3 uur versie die uit zou komen op dvd komt zeker niet meer uit he, ik hoor er niks meer van ook op de amerikaanse sites, erg jammer

Ik vraag me af of die extra scènes iets bij zullen dragen. Vind de combinatie van het ritme van de film en de speelduur perfect zo.

The New World van Malick, een man die ik wel een interessant filmmaker vind. Toch snap ik het veel besproken dubbele gevoel bij deze film wel heb er zelf namelijk ook wat last van.

Vooropgesteld de film ziet er echt prachtig uit, de landschappen zijn met een ongelooflijke schoonheid in beeld gebracht (dat oog voor landschap was ook al te zien in Badlands en The Thin Red Line) en de aankleding van de kolonisten en indianen oogt zeer authentiek.

Malick lijkt opnieuw terug te grijpen op zijn thematiek van het paradijs wat maar niet behouden kan blijven, ook al sta je er met beidde voeten in. Het paradijs blijkt net zo vluchtig als water of lucht of als een droom. Elementen waaruit de film ook lijkt opgebouwd, de prominente rol voor de natuurlijke omgeving en de dromerige sfeer die ieder moment in lucht lijkt op te kunnen lossen.

Vooral het paradijselijke van de nieuwe wereld, van de lokale bewoners is erg mooi weergegeven. Alhoewel ik de indruk niet kan ontrekken dat het allemaal wel erg idylisch en romantisch wordt gebracht. Echter de eerste helft van de film heeft een groot nadeel, Colin Farell. Hij speelt werkelijk alsof hij de hele film afwezig is en weet nergens ook maar enige body aan zijn karakter te geven.

Bale doet het in de tweede helft aanzienlijk beter, nadeel is dat nu het toch al vrij iele verhaaltje hier een beetje te lang wordt uitgesponnen. Zelfs het woord gezapig komt hier bij me op... Het einde wat een mooie dramatische climax had kunnen zijn verliest hierdoor aan kracht omdat ik als kijker door Malick al half in slaap ben gewiegd. Jammer.

Duidelijk de minste film van de man die ik gezien heb maar krijgt nog steeds een nette 3.5* want de beelden zijn wel uitzonderlijk mooi. En dat meisje is zij echt pas 15? Moet zeggen dat ik haar wel erg sterk vond acteren.

gisteravond herzien en gelijk verhoogd naar een 5* dit is voor mij de perfecte film

Ik had laatst The Thin Red Line op dvd gekocht van Terrence Malick en had hem weer voor het eerst in 6 jaar gekeken. De film behoort naar mijn mening tot een van de beste 'oorlogsfilms'. Ik kwam er opeens achter dat Malick ondertussen een nieuwe film had gemaakt en die had ik nooit gezien. Ik was wel van The New World op de hoogte maar was nooit echt geinterreseerd op de een of andere manier. Misschien omdat het onderwerp me toen niet aansprak. Maar nu ik de film heb gezien, moet ik zeggen dat ik compleet werd overweldigd door de cinematografie en de filosofische, dicterlijke voice-overs met de kalme stem van Colin Farrell.

De scenes liepen op elkaar over als een droom, vergezelt door de prachtige muziek. Deze film heeft veel geduld nodig om je aandacht erbij te houden, maar als je eenmaal over die drempel heen bent, dan kan deze wereld je naar een droomoord brengen die ik nog bij geen enkele film heb meegemaakt. En dat wil wat zeggen.

Ik zal uitkijken naar het volgende project van Malick.

* * * * *

2,90?!!! ;-(

idd

Ik ben een romanticus, maar vind de verbeelding van naïeve, lyrische liefde hier lang niet overal gepast. In tegenstelling tot The Thin Red Line reflecteren personages hun eigen leven niet in de context van de wereld om hen heen, maar zijn ze vooral met elkaar bezig. Beetje jammer dat de relatie tussen Farrell en de frivool ronddartelende Kilcher daarbij zo plat blijft. Dweperige voice-overs, ´oh wat is deze liefde puur´, doen onnodig afbreuk aan datgene wat we allemaal al ZIEN (en da´s érg mooi), waardoor driekwart van The New World een geforceerd, opdringerig karakter krijgt. Ik wilde maar wát graag mee op Malicks wonderlijke natuurreis, met zo´n dichtgeplamuurde insteek kwam ik niet zover.

In mijn optiek speelt Moeder Natuur hier juist een bijzonder grote rol als metafoor. Het is Pocahontas die met haar uitgestrekte armen (letterlijk) de liefde verklaart aan de natuur. Het zwemmen in het meer, het sluipen door het riet van de indianen. Ook andere prachtige scènes met Pocahontas wanneer ze in de climax weer iets van haar levensvreugde terugkrijgt tijdens het spelen met haar kind in de weelderige tuin of wanneer ze verslagen over een bewerkte akker van de blanken struint na het horen van Smiths dood. De wederzijdse nieuwsgierigheid van Smith en Pocahontas naar elkaars wereld (met de bijbehorende ritmiek in de montage die weer opduikt, als het kloppen van een hart). Denk ook aan de waterspiegel als proloog, waarbij al het leven ontwaakt.

Jammer dat ik hier eerst wat moet grasduinen om fatsoenlijke reviews terug te vinden. Er wordt hier al vaker geopperd dat het wel te maken zal hebben met het misplaatsen van de film in de gewone bioscopen. Iets wat een film als deze niet verdient. En dan heb ik het niet over het grote doek waarop hij niet vertoond zou mogen worden, maar over het publiek waarmee hij dan te verduren krijgt.

The New World is mijns inzien namelijk alweer een uitzonderlijk bijzondere film van Malicks’ hand. De man die me nog nooit teleurgesteld heeft, en al drie dramas van epische proportisch heeft weten voor te schotelen (en nog een geweldige film)...

De ontdekking van Amerika is iets waar ik als jong kind al gefascineerd door was. Een boek vol plakplaatjes van indianen die triompfantelijk paraderen over de prairie was het eerste 'bewijsstuk'. Toen wist ik nog niet veel van de gruwelverhalen die achter deze plakplaatjes schuilging. Wel was het één van mijn eerste echte passies en ik kon er mijn fantasie gretig op loslaten. Hoe het toch moest zijn om daar rond te dwalen ?
Later leerde ik over de eerste kolonisten, die daar hun Nieuwe Wereld hebben gecreëerd, zonder al te veel rekening te houden met ’s lands erfgoed.

En dan kom je aan bij een film als deze.. Wederom een lyrische kijk op een geschiedkundig ‘feit’. Dat het hier niet precies de feiten betreft – zo zou Smith nooit gered zijn door Matoaka (Pocahontas) – is niet iets om als negatief op te vatten. Naar ik begrijp zijn de echte feiten nooit geheel boven water gebleven. Wel wordt er zover mogelijk getracht bij de feiten in de buurt te blijven.
Zo was de eerste kolonistenstad Jamestown, de eerste succesvolle nederzetting van de Britten op Amerikaanse bodem. De eeuw hiervoor hebben ze eerder geprobeerd het land te exploreren, maar van deze kolonisten is later niets meer vernomen. Of ze zijn uitgehongerd, vermoord, of zich hebben aangesloten bij de plaatselijke stammen is niet duidelijk.

Dat brengt ook gelijk een vraagstuk met zich mee. Hoe zouden de Britten hebben moeten reageren op het nieuwe land ? In het begin van The New World zien we de eerste stappen aan wal, en de eerste ontdekkingsreis aan land. Niet alleen voor de Britten, maar ook voor de Powhatan-stam. Een poëtisch schouwspel, vol met wonderbaarlijk mooie shots, lyrisch gefilmd, alsof de kijker in een droomwereld wordt gewiegt.

Het lijkt allemaal simpel te kunnen, de Britten bouwen hun nederzetting en respecteren de bewoners. Maar dat is natuurlijk (te) naïef. Al snel loopt het spaak tussen beiden en ontstaat er een oorlog op kleine schaal.
Wat er feitelijk gebeurt is, is waarschijnlijk belangrijk voor Malick, maar naar mijn gevoel was het vooral de poëzie die Mallick (wederom) boeide. En daar is het waar veel mensen waarschijnlijk afhaken. Malick schotelt niet een feitelijk verhaal voort, althans, hij concentreert zich vooral op een gevoel dat zich al snel over mij meester maakte. Dat van verwondering, verwondering voor de Nieuwe Wereld en hoe het allemaal op het ene moment zo harmonieus lijkt te zijn, en het volgende moment in duigen lijkt te vallen. En dat maakt een film als deze zo mooi, het lijkt de fatalistische aard van de mens naar boven te krijgen. Hoe we altijd op avontuur willen, maar het zelden kunnen waarmaken.

Altijd loopt er iets fout, en worden we gekwetst (of vermoord..). Prachtig hoe Malick hier eigenlijk op los filosofeert, niet direct een uitleg geeft, maar gewoon beschouwt. Karakters in de film mijmeren er op los, over hoe waarachtig mooi de omgeving is, hoe het verder moet met hun kolonie, over de verschillen tussen beide volken.

En daar heb je Pocahontas en Smith, beiden prachtig vertolkte rollen. Hoe Smith als in een droom rondslenterd en hoe Pocahontas om hem heen darteld. Geniale scene wanneer zij zijn gezicht exploreert om zo te leren hoe ‘zij’ dat noemen. Prachtig spel en een chemie van jewelste. Ik zou haast zeggen: ongekend.
En zo blinkt de film op meerdere momenten uit, met als climax de reis terug naar Engeland. Hoe anders is onze architectuur dan, hoe verbaast keek ook ik mee. Prachtig in beeld gebracht, van strak geknipte bomen tot een schitterend in beeld gebrachtte kerk. En hoe met open mond werd ik achtergelaten tijdens het rollen van de aftiteling...

Een film die uitblinkt in zijn exploratie van de natuur, maar ook van het menselijk vermogen tot uiting van gevoellens. Hoe temidden van een grootste verandering in de wereld een écht grote liefde ontstaat. En hoe groots en transcendent weet Malick deed weer te geven, doormiddel van mijmeringen, van virtuoze camerabewegingen, die op verschillende momenten net een dans leken. Neem nu hoe de camera door het hoge gras zweeft, of hoe we een kort shot zien van een inuit in het hoge noorden, zo kort in beeld, zo perfect weggeknipt, zo subliem qua camerabeweging.

Malick laat zien hoe schoon alles om ons heen is, je moet het alleen trachten te zien. Poëzie kan pijn doen, bewijst Malick weer eens. Of hoe een van zijn grote inspiratie bronnen (Ludwig Wittgenstein) zegt: "Waarover men niet spreken kan, zou men beter zwijgen."
Er wordt veel afgepijnst in zijn films, maar soms moet je gewoon een shot van een stromend beekje zien, of een dartelende Pocahontas filmen om echt door te dringen tot de essentie van leven.

Magische film, die me weer een bijzondere ervaring heeft weten te geven. En alhoewel ik soms de film zowat te lyrisch vond, of sommige stukken net niet werkte, heb ik daar nu geen zin in om over te schrijven. 1-0 voor de totaalervaring.

Trouwens een verdacht lange review, hopelijk zegt hij ook iets over mijn ervaring. Vond het namelijk ontzettend moeilijk hier iets over te schrijven..

Petje af voor je review danuz! Ik herken er veel in.

Bedankt! Ook een beetje naar aanleiding van de 'discussie' bij Days of Heaven dat ik besloten had een lange review te schrijven. Maar hij is dus, zoals je ziet, niet tegengevallen. En daar ben ik blij om

Erg mooie review, ja. Deze film wist mij ook te verwonderen met zijn thema's en beelden. Ik gaf de film 'maar' 3,5*, maar dat gaat waarschijnlijk nog eens omhoog. De twee films van Malick die ik tot nu toe zag heb ik allebei niet bijzonder hoog gewaardeert, maar de beelden, de sfeer en bepaalde scènes spelen na maanden nog in mijn hoofd af. Dat is toch wel bijzonder. Ik zou ze eens moeten herzien.

Persoonlijk fascineerde de ontdekking van een nieuwe wereld mij ook vooral in deze film. Jammer dat er zo weinig films over dit thema bestaan. Maar dat zal wel zijn omdat het niet de meest eervolle vertelling van de westerse geschiedenis is.

Je hebt denk ik genoeg films over ontdekkingen, of avontuur. Neem de LOTR serie of al die andere epische verhalen.

Wat Malick zo uitzonderlijk veel beter maakt, is dat hij niet op de actiepunten concentreert, maar met contemplatie aan komt. Hij verteld niet van de ene one-liner naar de andere, ook maakt hij geen gebruik van actie-montage. Nee, hij laat de film de film zijn, hij maakt gebruik van de mijmeringen van personages. Iets waar al die andere films juist aan voorbij lijken te gaan.

En dat is nu net de reden waarom zijn films voor mij zo ongeveer de enige 'grote' films zijn die me echt boeien, laat staan ontroeren.

P.S.: En wat is de poster bij de film misplaatst trouwens, niet normaal.

Dank je wel voor de mooie review danuz.

Ik vind de film juist heel mooi. De verdriet van Pocahontas wanneer ze in de westerse wereld komt spat van het scherm. Je zal zelf er bijna depressief van worden. En daarmee het verschil hoe ze leefde als indiaan!

Mooie natuur gefilmd. Gewoon een film als je van geschiedenis houdt vast een keertje kan gaan kijken.

Tuurlijk mag je ervaren wat je wilt tijdens het bekijken van een film. En mijn review heb ik volgens mij al gegeven. En deze film maakte me niet echt blij in die zin dat je als filmmaker kan fantaseren wat je wilt maar dat wil niet zeggen dat het publiek daar van gediend is. (Denk inderdaad aan het beekej. Echte leven? I dont think soo. Of de lsd trip van pochahontas in Engeland als mosterd na de maaltijd geserveerd).

Sinds wanneer is het trouwens de schuld van het publiek dat de film niet interessant genoeg is? Alsof het onze schuld is dat de film niet werkt. Sinds wanneer zou een film het publiek niet kunnen verdragen???? Omgekeerde wereld dunkt me.

In Badlands wordt ook wat gemijmerd maar daarin zag ik tenminste nog een verhaal dat ik essentieel vond, waaraan ook die natuurbeelden werden gehangen die, wat wat mij betreft, de film versterkte.

Je misinterpreteert de woorden van Danuz volledig. Het probleem bij 'The New World' en zijn schandalig lage quotering, is dat het gros van het publiek en de stemmers een episch geladen actieprent verwachtte.

'The New World' is echter een bijzonder lyrische en poëtisch prent, een transcendentale ervaring. Bijgevolg is hij weinig toegankelijk en slechts bestemd voor diegene die weten wat hen zal worden voorgeschoteld.

Geen idee of ik zo buitensporig intelichent ben, maar ik verwachtte beslist geen film als apocalypto. En het is niet de schuld van het volk dat deze film in de bioscopen werd gedraaid. Ik denk niet dat het soort film in de juiste zaal; 'het juiste onderwerp' is. Maar de kwaliteit van de film. Ik vind het onredelijk dat het publiek de schuld krijgt voor die cijfer beneden de 3. Het publiek wil namelijk kwaliteit, en niet per se actie. Trouwens de film zal wel in de grote zalen zijn uitgebracht omdat dat de bedoeling was.

Ik lees trouwens ook echt dat de film het verkeerde publiek krijgt te verduren. Hoe moet ik zoiets interpreteren?

Dat 'The New World' je, ondanks je correctie intenties, niet kon bekoren, blijft je volste recht. Toch blijft het feit staande dat vele mensen deze prent met de verkeerde intenties hebben bekeken.

'The New World' is immers een kritisch erkende prent (gebruikers met de juiste intenties, zullen deze dan ook zelden met een onvoldoende bestempelen), en dat lijkt zich duidelijk niet te vertalen in de huidige quotering.

Cinema met grote 'C', al zeg ik het zelf.

Waar het om draait, is dat The New World een film is die niet gebaseerd is op een "hap-slik-weg" verhaal, maar meer draait op zijn sfeerbeelden en mijmeringen. Het is een poëtische film in aard, met een filosofische onderlaag (en historische feiten). "Het Grote Publiek" kijkt mijns inzien (en dat is goed terug te zien hier op het forum) naar zo'n film als deze als of ze een spektakel gaan zien, in de conventionele zin van het woord. Want een spektakel is het zeker, maar op een net andere manier.

Het is net zoiets als een film als Stalker in Pathé te draaien. Natuurlijk krijgt hij dan overwegend slechte recensies, omdat men gewoon niet aan zo'n film gewend is, of zich niet open wilt stellen, of gewoonweg niet gediend is van zulk diepgang. Maakt verder niet uit, maar ik vind dan wel dat je die dingen moet kunnen scheiden. Een film als The New World behoort wat mij betreft gewoon in een filmhuis, niet in een grote bioscoop.

En over het verschil in mijmeringen tussen Badlands en deze: de eerste ervaar ik toch als veel droger en daar staan de mijmeringen inderdaad meer in functie van het verhaal. Maar juist dat geniet ik zo aan The New World, het mijmerende karakter, emotionele gedachten flarden die bijdragen aan het poëtische karakter van de film. Geniaal, als je het mij vraagt

Ik ken zat films waarvan ik niet eens weet met welke intenties je ze moet bekijken die toch erg hoog genoteerd staan. Die films komen toch ook bij de videotheek te liggen in t dagfilmsschapje? Der Untergang met 2200 stemmen? Of op een massamedium als TV (best of Youth). En dat erkend zijn door de juiste mensen is trouwens zingen in je eigen kerk.

Ik heb serieus en dat komt echt zelden voor, mijn best moeten doen om niet de zaal te verlaten, alleen nog bij de films Troy en Legends of the Fall had ik een soortgelijke ervaring.

U rept over een transcendentale ervaring, mijn ervaring daarentegen betrof die van een pathologische neiging de omgeving waar te nemen; in mum van tijd wist ik alle nooduitgangen van de bioscoop in het donker te vinden met AC/DC op mijn mp3 speler op 10+.

Mijn hemel! Alles viel te accepteren om de hoeveelheid quatsch die de acteurs en actrices, in deze film, uitkraamden te kunnen vermijden. Pseudo pretentieuze filosofie van het niveau schilderen met Ravensburg.

Uitspraken als:

Sweet wife, love made the bond, love can break it too.

He has killed the God within me...

We are like grass.

There is only this - all else is unreal.


deden mij voor het eerst beseffen wat de essentie van een dwangbuis betrof. Ik zou bijna begrijpen waarom het leeuwendeel van de in een reservaat levende Indianen anno 2007 alcoholist zijn geworden ware het niet dat ik terdege begrijp dat er meer relevante factoren een rol van betekenis spelen.

Ik ben me er terdege van bewust dat ik hier chargeer, maar met alle respect, het script staat vol met dit soort pathetisch, inhoudsloze, gezwets, want dat is het in mijn optiek; gezwets.

Tja sorry dat ligt toch echt aan jou en b-e-s-l-i-s-t niet aan de film

Tja, zonder voetbal geen goal toch? Ik kan u verzekeren dat ik van nature geen fetisjisme koester voor nooduitgangen.

Maar wel voor AC/DC, en geheel terecht natuurlijk.

Bij het zien van deze film ging ik onbewust vergelijkingen trekken met 1492 Conquest of Paradise met Gerard Depardieu.

Daarbij is de laatste film beter op mijn netvlies blijven plakken alhoewel er ook een factor langdradigheid in zat.

Bij de actiescene waarbij de indianen besluiten de kolonisten te verdrijven viel het mij op dat er ineens veel meer Engelsen waren ( en overbleven na de strijd ) dan even daarvoor en zo snel gaat de menselijke reproductie nou ook niet weer!

Misschien heb ik het niet goed gezien en moet ik hem nog maar eens opzetten maar zo als gezegd eerst nog eens de Conquest.

Toch een 3,5 voor de mooie beelden.

Mijn intensie om naar een film te kijken is om vermaakt/geraakt/geboeid te worden

Ik vraag me dus af wat de juiste intensies zijn om naar een film te kijken?

Is het mischien omdat een selectief groepje Cinema "kenners" heeft besloten dat op grond van eerdere films van deze regiseur deze film wel Cinema met een hoofd letter C moet zijn?

Op de mooie natuur shots na kon deze film me op geen manier genoeg bekoren.

Ik vond hem zweverig en zeikerig met een hoofdletter Z

2*

Die bepaalde stelling kan evenzeer voor andere films gelden, maar het was in dit geval enkel gericht op 'The New World'.

Feit is gewoon dat ik ondervind dat vele mensen met de verkeerde intenties naar deze prent gaan zien, in de hoop een met actie geladen vehikel te zien en dus niet weten wat hen daadwerkelijk te wachten staat.

Ga ik laatstgenoemde groep mensen daarom tegenhouden naar deze prent te kijken? Neen... Ga ik de groep mensen die wensen een stukje poëzie te zien, maar ontgoocheld achterblijven, afrekenen? Neen... Begrijp ik hun negatieve kritiek? In zekere zin wel...

Dit alles wilt echter niet zeggen dat men via verscheidene media (internet, magazines en dergelijke meer) niet kan misleid worden vooraleer men naar een specifieke film gaat zien. De trailer van 'The New World' was dat enigszins wel, aangezien deze net iets teveel focus legde op de enige actiescene in de finale versie van de prent.

Toch moet men bij 'The New World', meer dan eens, rekening houden met het feit dat rasfilmer Malick uw man achter de schermen is. En hoewel hij niet al te veel naambekendheid geniet, zullen diegene die hem wel kennen in zekere mate weten waar zijn cinema om draait.

Dat brengt me dan ook tot jouw volgende uitspraak...

Het heeft niets te maken met een select groepje filmkenners (..waarom haalt men steeds uit met deze term...) die blindelings stemmen op Malicks werk. Waar het wel om draait is dat al zijn films een rode draad vertonen, zowel visueel als narratief. Geheel naar de smaak van de kijker, zullen zijn films dan ook samen als een geheel falen of diepe indruk maken.

Voor jou is dit zweverig met grote Z, voor mijn cinema met grote C; meer hoeft dat niet te zijn.