The New World (2005)

Iedereen heeft wel al eens gehoord van de Disneyfilm of met tranen in de ogen gekeken naar het feeërieke ‘Pocahontas’.

Het verhaal is in grote lijnen vermoedelijk voor velen onder ons bekend. De knappe John Smith wordt verliefd op de zweverige Pocahontas. Maar er is een groot probleem zij is een Indiaanse en hij is een Brit.

Aan het begin van de film word het verschil tussen de Indianen en de Engelsen op een prachtige wijze duidelijk. De regisseur, Terrence Malick, is er volledige in geslaagd om het verhaal van John Smith en Pocahontas toch een ietwat sprookjesachtige toets te geven.

Het verhaal is ‘geschreven’ in de 17e eeuw, maar oogt zeker niet ouderwets of saai. De film is iets later uitgebracht, in 2005.

De film is wel heel traag. De vele natuurbeelden van het groene Virginia komen rijkelijk aan bod, waardoor je soms het gevoel hebt dat je een documentaire aan het bekijken bent. Ik vond dit op de duur vervelend, maar anderen kijken misschien graag naar eindeloze bossen, grasvlaktes en meren.

Omdat er maar weinig gewelddadig stukken in de film verschijnen, zou je bijna vergeten dat het koloniseren van Virginia niet zonder geweld is gebeurd.

De film is niet gebaseerd op een boek, maar wel op de verslagen van John Smith.

Het is heel amusant om naar de vrolijke en een tikkeltje vreemde Q'Orianka Kilcher te kijken. Haar uiterlijk is een bijna exacte kopie van Pocahontas en ook ziet ze er ouder uit, zoals een echte Disneyprinses, dan haar toenmalige leeftijd van 15 jaar.

De film komt wel af en toe een beetje onrealistisch over, bijvoorbeeld wanneer Pocahontas plotsklaps Engels kan spreken. Ook komen de Indianen niet al te overtuigend over, heel overdreven om het cru te zeggen.

Het genre van de film is avontuurlijk en historisch, maar ik vind dat het avontuurlijke element een beetje mist. Ze varen op een boot en soms wordt er een Indiaan dood geschoten, maar voor de rest is dit meer een romantisch werk.

Bij deze film mis je zeker niet het betoverende van een sprookje. De liefde tussen John en Pocahontas ziet er ongelofelijk puur uit. Misschien had men het verhaal wel wat korter kunnen samenvatten.

Wat ik, persoonlijk iets minder vond, was dat er niet veel gesproken werd, maar wel dat ze wel gebruik maakten van ellenlange voice-overs. Daardoor was het soms moeilijk te volgen wie aan het woord was. Maar dit zorgde er dan wel weer voor dat je echt het gevoel had dat je in het hoofd van het personage kon meekijken.

Ik zou de film niet aanraden aan mensen die vooral kijken voor het gruwelijke gedeelte of de zogezegde oorlogen. Wel beveel ik dit werk aan aan de romantische zielen onder ons en aan de mensen die graag een ‘reallife’ versie van Pocahontas willen zien.

Sjonge, weer zo'n prachtfilm van Malick. Wat een (audio)visueel genot en ook metaforisch weer rijk. Lange versie zien te krijgen.

"Mother, now I know where you live."...

Maar ach gos, die puppy oogjes van Farrell hè, arme drommel

Criterion bracht deze film uit op een prachtig exemplaar. Naast het mooie boekwerk zitten er ook 3 discs in, maar we gaad natuurlijk voor de extended version. De beelden zijn verbluffend mooi dm de muziek oorstrelend. Vooral het begin en eind van deze bijna 3 uur durende film. Okay hij rammelt qua script aan alle kanten is bij tijd en wijle wat rommelig, maar je zit toch in een soort van droomwereld. Vooral naar het einde toe prachtig gemaakt. Pocahontas doet het goed net die gekke toch te dikke lippen. Zag dat zij is geboren in Duitsland en opgegroeid in America. Verder weinig van haar gehoord behalve in de wat bekende Western Hostiles. The New World is geen absolute topper maar beeld muziek maken heel veel goed. De apparte romances van twee geliefden in twee werelden doen het ook prima.

Fijne film voor de liefhebbers! Tip luister de film af via je hoofdtelefoon

Film 3,5

Beeld 4,5

Geluid 4,5

Extra's 4,5

Deze film startte ik heel wat jaartjes geleden in omdat het een Malick was, en omdat mijn nummer één film van zijn hand komt, namelijk The Thin Red Line. Het kon ook achteraf niet anders dan dat The New World zou teleurstellen, maar de lange en soms zwijgzame film deed dat destijds wel heel erg, mede omdat ik er simpelweg toch te veel van verwachtte. Nu heel wat jaartjes later was het dan toch wel eens tijd voor een herkijk, onnodig te zeggen is The New World nog steeds niet top, komt hij in de verste verten niet in de buurt van The Thin Red Line, maar heeft de film toch wel een aantal aardige dingen en vind ik dat hij toch wel een beetje ondergewaardeerd wordt.

Om meteen maar af te trappen met de werkelijkheid, de ontmoeting en hier getoonde romance tussen Smith en Pocahontas wordt door historici hoogst ten twijfel getrokken. Niet alleen zou ze qua leeftijd nog kind geweest zijn, hooguit 12 jaar, bovendien is het maar de vraag of ze überhaupt zijn leven redde of dat dit onderdeel van een ritueel was. Zover er een ontmoeting geweest is was er zeker geen sprake van een romance. Haar aanwezigheid was er wel, zo bracht ze voedsel en speelde ze met kinderen binnen het fort, onduidelijk is of Smith er rond die tijd nog was. Die maakte ook pas jaren later voor het eerst notitie van wat er zou zijn voor gevallen rond Pocahontas, en de naam Pocahontas is trouwens niet eens haar echte naam en slechts een bijnaam die iets van speels meisje of spring in het veld onthoudt. Het is iets wat in het achterhoofd speelt maar tegelijkertijd niet echt terzake doet vooral in de handen van Terence Malick die qua beeld en geluid een kunstenaar is.

In alles is een poging te herkennen om het succes en de geweldige balans van The Thin Red Line te benaderen, iets waar Malick toch in faalt met deze The New World. Toch moet gezegd dat de film een plaatje is. De opnames en natuur zijn oogstrelend. De lange shots van natuur en omgeving, zoals Malick gewoon is, zijn prachtig. Dit in stijl afgewisseld met fraaie muziek en natuurgeluiden. Zelfs de voice overs zijn een parallel met The Thin Red Line, toch is het allemaal net wat minder indrukwekkend. Dan is er de bijna dichterlijke en poëtische toon die op de juiste moment met aanzwellende muziek een mysterieuze lading krijgt. Het schijnt dat Malick de muziek van Horner afschoot tijdens de montage fase en dat Forbidden Corn een van de weinige stukken is die de schifting overleefde en dit mag dan ook een pracht melodie genoemd worden.

De cast doet het verder prima, Farrell overtuigt redelijk, Bale kort maar prima als altijd, het is uiteraard Kilcher die de aandacht trekt en de show steelt. John Savage overigens wel grappig te benoemen als iemand die toch altijd de zelfde rol krijgt, namelijk de raaskallende gek. Fraai om te zien zijn de rituelen en gebruiken van de indianen, interessant ook het verschil tussen de harmonieuze sfeer en rust in het indianendorp en de hopeloosheid en achterklap in de kolonie. Pijnlijk en tragisch is het verdriet van Pocahontas die zich later in een bitterzoete situatie terug vind met Rolfe als prima vent. Toch zoals gewoonlijk krijgen zaken soms geen rust in de menselijke geest.

En dat laatste is waar Malick toch waarschijnlijk heen wil, in dit verder net niet goed genoeg uitgebalanceerde geheel, dat daardoor een beetje ongrijpbaar blijft. Iets waar Malick's werk wel vaker last van heeft, dat het ongrijpbaar is. Toch heeft de film een uitstekende kern in liefde, hoop, verlangen, lotsbestemming en zelfs goed en kwaad. Maar grootste punt lijkt me toch het verlangen van de mens naar ongrijpbare dingen. De zucht naar iets wat je niet hebt of kan krijgen.

Ja, deze tweede keer beviel dit bitterzoete, mysterieuze en poëtische tafereel me al meer. Toch zal het bij een bescheiden voldoende blijven omdat de mix en balans gewoon minder is dan Malick's hoogtepunt The Thin Red Line. The New World, best wel mooi, en ook een beetje ondergewaardeerd, maar nu eenmaal geen superfilm.

Mooie film, schitterende beelden ook.

The New World is een echte Terrence Malick film ten top. Schitterende beelden die veelal tot de verbeelding spreken. In deze setting ook nog eens een lust voor het oog. Tot in detail ook gewoon zeer netjes verzorgd. Echt een hele mooie film!

Zag de extended cut (172 min)

De film die Days of heaven (en in mindere mate The thin red line) verbindt met The tree of life. Pioniers versus natuur, driehoeksverhouding, voice over. Met een associatieve visuele vertelling die in DOH nog miniem was en in TTOL tot volle glorie te zien was. Malick houdt niet echt rekening met historische accurate feiten en nog minder met een samenhangend plot. Het is een eclectische vertelling/montage waardoor een poëtisch effect ontstaat. Veel heeft hij niet te vertellen. Romantische luik is de focus. Thema's zijn niet nieuw : Mens in landschap maw mooie natuur vs wrede mens, Malick zoekt altijd een tegenstelling. Dramatisering wordt uitgehold door montage, door shots die overvloeien in andere shots zonder indicatie van tijd en ruimte, personages die opduiken zonder introductie, geen coherentie. Gaat over ontdekking (new world dus) waarin iets puurs wordt vertrappeld door beschaving, door egoïsme. Er zit daar toch een simplisme in. De beleving van Smith bij de indianen en de beleving van Pocohantas in London is gelijkaardig maar ook voorspelbaar en evident. Ik kan wel genieten van The new world, zijn stijl van vertellen is zeker creatief en filmisch maar inhoudelijk is het glas van Malick maar halfvol.

Regisseur Terrence Malick is een erg eigenaardig figuur en regisseert dan ook films die zich niet meteen in de kaarten laten kijken, al is The New World voor zijn doen nog redelijk overzichtelijk werk. Een showstealer komt in de vorm van Q'orianka Kilcher, die op erg jonge leeftijd een overtuigend figuur speelt. Ze draagt een totaal andere charme dan bijvoorbeeld Colin Farrell of Christian Bale (die overigens ook prima acteren), waardoor haar scenes een stuk interessanter uitpakken. Verder regisseert Malick volgens zijn bekende stijlkenmerken, met veel focus op de omliggende natuur en trage, haast melodieuze dialogen die regelmatig als voice-over worden ingezet. Het narratief vereist wat concentratie omdat de film de neiging heeft om weleens puur via het visuele te communiceren, maar uiteindelijk is The New World (tenzij je besluit alle scenes uit elkaar te analyseren) geen bijster gecompliceerde film. Het visuele vond ik persoonlijk niet erg sterk uit de verf komen, met name omdat ik de natuurlijke manier van kleurgebruik weinig imponerend vond. Bovendien is dit tot nu toe de enige film van Malick waarin ik weinig proef van een consistent dromerige sfeer, maar het einde is dusdanig impactvol dat ik er toch een ruim voldoende aan toeken.

Net als mijn bovenbuurman heb ik de versie van 172 minuten gezien.

Hoi,

gisteren gekeken, het was vd week op de tv. Wat een vreselijke k u t film. Absurd. Eigenlijk de meest verschrikkelijk slechte film ooit gezien. Hoe kun je je ziek ergeren. Zo dus. Slechte regie, sloom verhaal, slecht script. Grrrr. En zonde van een paar goede acteurs, ook die bakten er door de slechte regie niet veel van.

Visueel best fraai, dat maakt deze film ook nog wel enigszins de moeite waard. De romantische verhaallijnen waren niet aan mij besteed en die vormen (helaas) een behoorlijk deel van deze film. De vaak zwaar aangezette dialogen en voice-overs maken dit bovendien geen toegankelijke film. De personages blijven erg afstandelijk en het tempo ligt laag. Gelet op de toch behoorlijke speelduur maakt dit alles de film ietwat langdradig en deze film kon mij al met al niet echt bekoren.