The Deer Hunter (1978)

Natuurlijk niet. Echt onvoorstelbaar als je na het zien van deze film denkt een leuk geromantiseerd beeld van het Amerikaanse leger gezien te hebben.

Djelle denkt dat blijkbaar.

Het is ook niet voor niets dat de Vietnam oorlog in Amerika als de working class war wordt betiteld, in deze film gaat het over wat er met Amerikaanse soldaten in een oorlog gebeurt en wat voor gevolgen dat heeft voor hen. Wreedheden gebeurden over en weer maar dat is niet het onderwerp van de film, de negatieve effecten van de amerikaanse invloed zijn juist merkbaar in de scenes in Saigon je voelt tijdens de russische roulette de criminele en corrupte sfeer.

Bovendien vind ik het een beetje zinloos om enkel dit punt van mijn kritiek te focussen. Dit is misschien nog een beetje discussieerbaar, maar dan schieten er nog een hoop zaken over. Wat bv die flauwe karakteruitdieping, geknutsel en het hele verzinsel (die zijn weerslag heeft op de impact) betreft, lijkt het me vrij duidelijk.

Mij best dat jullie dit allemaal niet zo erg vonden, maar het is mijn mening, en ik denk er dus anders over...

Dat bestrijdt ook niemand, je vindt de film nu al te lang, als de impact van de oorlog van alle betrokkenen in gelijke mate belicht zou moeten worden zou je de langstlopende soap ter wereld krijgen.

Dit beweert niemand, ook de film niet. Hooguit dat oorlog wreed is.

En als dit punt in jouw betoog de meeste users vreemd voor komt, is het logisch dat daar het meest op gereageerd wordt natuurlijk.

Sommige schijnen volledig voorbij te gaan aan het fenomeen "metafoor" bij The Deer Hunter, wat uiteindelijk een behoorlijk symbolische film is.

Moet de laatste Vietnam film uit de Top 250 geweest zijn. Heh.

Het blijkbaar befaamde eerste deel vind ik nog meevallen. Al heb ik ook mijn reservaties bij de lengte. Ik heb de theorieën gelezen, maar ben het er niet mee eens. Komt ook waarschijnlijk omdat de personages mij weinig boeiden, ik de russian roulette scenes mager vond. Maar dan nog. Karakteruitdieping oké, maar die scene waar het groepje staat te pissen, vertrekt zonder één lid en dan wat met die kerel z'n voeten speelt brengt echt niks bij vind ik. En die scene wordt toch stevig uitgesponnen. Dat soort scenes hadden er wat mij betreft gewoon integraal uitgekunnen.

De scenes in Vietnam waren aardig, al is De Niro mij iets te veel Rambo. Indrukwekkender dan de russian roulette scenes zelf vond ik het sfeertje onder dat kamp. Waar ik mij ook over verbaasde is die Vietnamees die in het dorpje loopt, een schuilkelder vindt en daar maar even een bommetje ingooit. Beetje onnodig toch ?

Waar de film voor mij breekt is bij de thuiskomst van Michael. De film zakt helemaal in, als kijker kreeg ik het gevoel dat er nog een half uur over was en de scriptschrijvers hun materiaal was op. Het sluimert maar wat, de post-oorlog invloed op de personages komt voor geen meter over, het wordt ronduit slaapverwekkend. Jammer, want het laatste half uur kon mij daarom ook geen barst meer schelen. De film was mij dan al lang kwijt en veel meer dan aftellen naar het einde zat er niet meer op. Ook die laatste russian roulette scene vond ik alles behalve intens.

Wat mij aan goede punten opviel was het acteerwerk van De Niro, die echt een keer een personage ipv een typetje neerzet. Ook Walken doet het erg goed. Verder is het lome sfeertje op zich wel aardig, maar bepaalde scenes gaan er wel aan ten onder. De disjointed structuur doet de film finaal de das om.

1.5*

Off-topic discussie verwijderd.

Ik vind echt niet dat je kan spreken van een deftige karakteruitdieping (de tijd wordt gewoon erg slecht benut), laat staan dat ze dusdanig intens zou zijn dat je erg kan meevoelen met de personages in die vietnam-situatie en hun trauma's. Helemaal akkoord dat het een essentieel deel zou moeten zijn van de film, maar het is net hier dat de prent ondermeer faalt.

Niet dat ik verwacht had dat The Deer Hunter je zou liggen hoor. Maar ik vraag me toch af... Alle vier de belangrijke amerikaanse vietnamfilms vindt je dus niks, terwijl ze de oorlog verschillend benaderen en toch behoorlijk veel impact hebben gehad in amerika en daarbuiten. Wat had volgens jou een (amerikaanse) regisseur moeten doen om een voor jou indrukwekkende cinema over dit onderwerp af te leveren dan?

Ik ben het er wel mee eens dat ze de oorlog anders benaderen, maar op één punt zijn ze gemeenschappelijk. Ze benaderen oorlog vanuit het perspectief van de soldaten.

Als ik kijk naar de oorlogsfilms die ik het hoogst waardeer (Hotaru no Haka, Road to Guantanamo) dan zijn dat films uit het perspectief van burgers. Zij die niet vechten, de wil niet hebben om te vechten en getroffen worden door de oorlog rond hen. Lijkt me veel boeiender om een film te zien rond een Vietnamees dorp bijvoorbeeld, waarbij de soldaten een externe invloed zijn.

Kijk, ik ben niet blind voor de realiteit, en ik besef de noodzaak van "soldaten". Maar je kan niet rond het feit dat ze een essentiële schakel zijn in het fenomeen oorlog. Ik heb ook geen zin een discussie aan het te gaan weiden, maar het is wel zo dat ik weinig respect voor hen kan opbrengen.

(uitzondering op die regel is denk ik Black Hawk Down, de enige film waar voor mij de waanzin van de oorlog vanuit het vechtend perspectief treffend werd weergegeven)

Dat lijkt me ook boeiend, de vraag is alleen of het de plaats is van een amerikaans regisseur om dit te doen. De amerikaanse films bekijken het ook uit het standpunt van de amerikanen en dat is ook terecht. De amerikanen die hier de agressors zijn, de schaamte over de vietnamoorlog is natuurlijk lange tijd een open wond geweest in de amerikaanse samenleving. De "burger" slachtoffers aan amerikaanse kant zijn de (dienstplichtige) soldaten. Jongens vooral van zwakkere sociale afkomst zonder verder al te veel toekomstperespectief en opgegroeid in een veelal conservatieve omgeving. Het potentieel waaruit het militair-politiek apparaat zijn kannonenvoer pikt. Het heeft een getraumatiseerde generatie achtergelaten in de amerikaanse samenleving. Vooral films als The Deer Hunter of Platoon proberen dat trauma onder woorden en beelden te brengen.

FMJ en vooral AN benaderen het meer vanuit psychologisch motief, de zoektocht naar de oorsprong van oorlog en geweld. De duistere kant van de menselijke natuur, die door onze hele historie een belangrijke rol heeft gespeeld.

Het is ook dan vreemd imo dat dit een deel van je kritiek is op amerikaanse vietnamfilms. Het is niet zo dat ze militaire bravoure en heldendaden laten zien. Ze zijn zelfs sterk anti-oorlog en verbeelden vooral de waanzin en de traumas.

Typisch, dat vond ik nu juist een film die me op dat vlak weinig deed. Vooral veel sterk vormgegeven actie in Black Hawk Down.

Nee hoor, de vraag is wat mij boeit in een film. Ik zeg ook niet dat de film nooit had mogen gemaakt worden, of dat de regisseurs zulke thema's niet mogen behandelen.

Ik zeg dat het mij niet veel boeit en dat de films mij daarom niet aanspreken. Plus esthetische kritiek natuurlijk.

Dat ontken ik ook nergens. Alleen nemen ze steeds personages waarvoor ik bij voorbaat weinig respect kan opbrengen, dus veel emotionele impact hebben die trauma's jammer genoeg niet.

En waarom heb je dat probleem met BHD niet? Dat zijn juist de profs die daar bezig zijn.

Offtopic, maar ik ben er erg nieuwsgierig naar: Vanwaar dat je geen respect kan opbrengen voor militairen Onderhond?

Zoals ik al zei, die realiteit van zo'n situatie ontgaat mij niet, het is meer een idealistisch standpunt.

Omdat zij een belangrijke schakel vormen in het kunnen voeren van oorlog. Nogmaals, het is een idealistisch standpunt, kort door de bocht, maar ik heb verder niet zoveel zin om er hier in alle detail over uit te wijden, noch een hele discussie te starten.

Omdat in BHD de weergave van de oorlog mij enorm boeide. Een film waar de angst en de chaos goed uitgebeeld werd vond ik. Naar ik mij herinner wordt daar ook helemaal niet dieper ingegaan op traumas van soldaten ed, maar ligt de focus daar meer op de operatie zelf.

(ik zie dat een bericht verwijderd is, maar laat mijn reactie toch maar even staan, als zoveelste verduidelijking)

Wat betreft het aangenaam invullen van mijn tijd, ik geloof dat ik eerder al aangegeven heb waar mijn * voor staan. Film kijken is een hobby. Behalve het laatste uur kijkt deze film aardig weg. Zo'n ramp is het dus helemaal niet. Alleen is aardig wegkijken helemaal niet hetzelfde als volop amuseren, laat staan inspirerend. Uit elke film die meer dan 0.5* krijgt heb ik dus wel wat uitgehaald en zodoende beschouw ik die tijd niet als verloren.

Daarbij kreeg ik hier vroeger vaak kritiek om films ongezien te bekritiseren. Nu geef ik kritiek als ik de films gezien heb en is het weer wat anders. Vind je het erg als ik het gezeur niet meer zo serieus neem ?

Om het kort samen te vatten: Ik kijk het liefst films die mij boeiend lijken. Bij gebrek aan zulke films kijk ik films waar het mij interessant lijkt een gefundeerde mening over te hebben. Daarbij zijn mijn quoteringen relatief streng.

Maar in hoeverre gaat dat voor The Deer Hunter op? Je geeft zelf al aan dat je een hekel hebt aan 'de personages waar ze in deze films respect voor opbrengen'. Waarom aan zo'n Vietnam-film beginnen? En waarom is The Deer Hunter interessant voor jou om een gefundeerde mening over te hebben? Qua vorm en inhoud weet je toch al dat het niets voor jou is. Ik vind het een beetje slap. Sorry.

Een klassieker waar veel mensen enthousiast over spreken en die de meeste filmliefhebbers wel gezien hebben.

En maar nadenken waarom het interessant zou zijn een gefundeerde mening te hebben over deze film

Je vindt maar slap wat je wil. Waarom ik mijn films kijk heb jij je verder niet mee te bemoeien.

Chill dude! Wat een agressie weer...

Jij valt toch buiten die groep, iig zo dweep je immer. Dus wat kan jou het schelen?

Agressie

Aangezien ik dagelijks op moviemeter te vinden ben en hier met heel wat mensen in gesprek/discussie ga bevind ik mij helemaal niet "buiten die groep". Daarbij zijn er ook nog andere plaatsen waar ik in contact kom met filmfans.

Het komt gewoon van pas om zo'n films een keer gezien te hebben. Veel meer dan I Know What You Did Last Summer.

We hebben vandaag al eerder dit soort persoonlijke off topic discussies weggehaald...

Ophouden dus.

Ik deel sommige kritiek op deze film eigenlijk ook wel.. de eerste paar keer dat ik deze film had gezien, vond ik de nadruk op die "metafoor" van russisch roulette en het immer aanzwengelende drama van meneer Walken ook erg nadrukkelijk en eigenlijk mijn interesse in deze film verflauwen. Te weinig kanten werden belicht en het verhaal is eigenlijk flinterdun voor zo'n lange en epische film.

Maar ik heb hem nog eens herzien en had nu alleen oog voor de filmische schoonheid, zoals alleen al dat huwelijk aan het begin! Die jachtscènes, die totaal vervreemdende thuiskomst van DeNiro.. prachtig eigenlijk! Dus voor cinematografie een 5*, de rest een 3*. Samen een 4* gemiddeld.

Ok. Duidelijk.

Wat een saaie film zeg!

Totaal mijn gare niet.

2 sterren

Misschien een rare of domme vraag, maar waarom zijn de soldaten die geraakt zijn bij het russian roulette spel niet dood? Er is toch een schot in de hersenen?

Die zijn ook dood, meestal. Een enkele keer (een keer dacht ik), durft hij het pistool niet echt op zijn hoofd te zetten en zet hem slechts schuin tegen zijn hoofd. Dat resulteert in een schampschot.