2001: A Space Odyssey (1968)

Iemand geeft aan dat de film traag en saai is. Prima, zo heeft die user de film ervaren. Maar dan zou dat allemaal niet moeten meetellen in de beoordeling omdat er zogenaamd "prachtige beelden" te zien zijn. Ik kan me best voorstellen dat die prachtige beelden niets betekenen voor iemand die de film als saai en traag heeft ervaren.

En eigenlijk slaat mijn opmerking zeker niet alleen op deze film. Het is toeval dat ik net in een paar topics kijk waar me dit opvalt. Een user geeft een laag cijfer bij Il Buono, il Brutto, il Cattivo met een gebrekkige motivatie, dan springen er meteen een paar fanboys op, de ene begint over de laagstemmer zijn top 10, de andere eist een motivatie (terwijl hij zelf niet eens een motivatie heeft gegeven)........

Dat ligt dan vooral aan je eigen instelling. Of die beelden wel zo prachtig zijn is inderdaad geen feit, net zoals het aan jezelf is of je een schilderij mooi vind of niet. Als je dus een opmerking waarin iemand het misschien verkondigt als een feit meteen gaat zien als een aanval van je recht op een eigen mening is dat waarschijnlijk volkomen onterecht. Je kunt moeilijk voor elk zinnetje dat je schrijft ik vind gaan zetten omdat je anders misschien anderen het recht op een eigen mening ontneemt of inperkt.

Oftewel, als iemand schrijft: 'De beelden in deze film zijn buitengewoon mooi' kun je dat gerust zien als 'De beelden in deze film vind ik buitengewoon mooi'.

Maar probeer eens een 0,5* te geven bij Cannibal Holocaust. Je wordt haast besprongen door een hoop fanboys die het dierenleed minimaliseren en roepen dat een 0,5* niet kan bij een film met zo een soundtrack. Wat boeit mij die soundtrack? Niets, er zijn van die zeldzame gevallen waarbij één element de doorslag kan geven en voor het laagste cijfer kan zorgen.

Maar goed, zo gaan we natuurlijk wel off-topic.

Zulke opmerkingen lees je iig heel veel bij top250 films, je 'moet' hem hoger geven om dit en dit, terwijl er inderdaad maar één ding je tegen hoeft te staan waardoor de rest al niets meer kan betekenen. Helemaal met je eens wat dat betreft

Met deze post wil ik de (toch wel mooie discussie al zeg ik dat zelf) discussie afsluiten. Om nogmaals te quoten van k-punk (aka Mark Fisher):

"It is precisely Kubrick's coldness and slowness that are missed in a contemporary culture that is so obsessively 'warm' and 'fast'; ingratiating, emotionally exploitative, relentlessly fidgety. Kubrick took us out of ourselves: not via the transports of ecstatic fervour, but through the icy contemplation of what drives and traps us, and the vision of a universe indifferent to our passions. To see the mechanical deathliness of the human world from the perspective of that indiffferent universe: that is what Kubrick offered us. A vision of God (which is also an approximation of God's vision)."

Juist in de koudheid, de emotionele afstand, indifferentie die Kubrick opzet, hebben we mogelijkheid om buiten onszelf te treden. Dit vind ik zelf een best mooie dienst die Kubrick ons bewees (tegenover de Hollywoodfilms met hun 'warme' emotionele sentimentele manipulatieve films). Maargoed je bent niet de eerste die niet van deze stijl houdt.

Monoliths als sirenes bedoelde ik in de zin van vrouwelijke 'sirens' die de mens naar de kant lokt met hun gezang. Ik kon niet helemaal afleiden uit je post of je dezelfde in je hoofd had of niet... Afijn denk ook bijvoorbeeld aan Bow-man (boog-man, Odysseus met de boog). Het ga je goed.

Exact

Zou eerder voor Barry Lyndon gaan.

Ik ga ook voor Eyes Wide Shut, maar deze film hier spant de kroon kwestie van een beetje on-topic te blijven

Zo ver waren wij ook al ja

Geeft niet, zo dacht ik er ook over na de eerste kennismaking met deze film.

Wie weet ga ik hem na een paar jaar nog eens kijken . Voorlopig kan ik er in ieder geval niks mee.

Dan vind ik Clockwork Orange op zowel narratief, als visueel gebied (voor het grootste gedeel) raarder.

Het gaat er ook niet om of jij het raar vindt, nog of ACO een modern publiek weet te entertainen. Beide films maken gebruik van een look en feel en een beeld taal die ongebruikelijk is, daarom zijn de films minder toegankelijk dat het meest andere werk van Kubrick wat gewoon redelijk recht toe recht aan zich als de meeste andere films laten aanzien. Gewoon verhalende cinema binnen een herkenbare omgeving.

Jij vind dat maar zowat iedereen die ik ooit ben tegengekomen had geen problemen met ACO (integendeel) maar wel met 2001. Zie de typische reacties op 2001 die ik al eerder omschreven heb en die je toch wel bekend in de oren moeten klinken (je komt toch niet van Mars, of wel?). In ACO heb je de levendige, kleurrijke karakters, de entertainende 1ste persoon perspectief van Alex, het vlotte tempo, het geweld, de humor ... allemaal dingen waar de meeste mensen wel iets mee kunnen. Die houvast valt weg met 2001.

Voor de rest vind ik Kubrick's liefde voor symmetrie heel sterk terug in beide films.

De ondergang zit er wellicht niet echt in, het verleidelijke, aanlokkelijke aspect wel. Eerlijk gezegd heb ik verder weinig over deze connectie nagedacht, maar stuitte ik er een keer op. Mocht je nog verder willen discussieren over deze of een van Kubrick's andere films kan je me altijd pm-en Of als je tijd teveel hebt, heb ik nog wel een paar aardige links denk ik. Ik hoor het wel.

Ik dacht dat we het over de film hadden en niet alleen het verhaaltje.

Wat is er dan zo vreemd aan 2001?

Wat denk je zelf?

Lees jij dan nooit de reacties op deze film?

Het valt mij op dat de ongewone eigenschappen van 2001 steeds als positief of juist als heel negatief worden beschouwd.

Je hebt de film toch gezien? Dan moet je toch weten wat er ongewoon aan is?

Het overgrote deel is een "simpele" ruimtereis waar weinig vreemds aan is. Wellicht een wat futuristische robot (echter geen vreemde), maar daar houdt het op.

Maar qua beeldtaal is het niet 'normaal'. Het is zuivere visuele cinema, waar sprekende (uitleggende) cinema de norm is. Enkel een stukje van de ruimtereis is 'gewone cinema'.

Maar als je het zelf niet snapt, lees dan inderdaad even de topic eens goed door.

Dat ontken ik ook niet, maar ik vind het zeker niet bevreemdend. Niet in de zin van: WTF is dit nou weer? Iets wat ik bij A Clockwork Orange constant had. (en nog steeds eigenlijk)

Discussie ging ook niet over of jij het als bevreemdend ervaart, maar over toegankelijkheid in het algemeen, dus bij de massa.