2001: A Space Odyssey (1968)

Een film waarover je jaren kan discussieren (dat is dan ook al uitvoerig gebeurd). Ikzelf zit er niet zo op te wachten een duidelijke uitleg wat betreft deze film te krijgen. Dan wordt ie meteen een stuk minder interessant heb ik het idee. De vorm van de film is juist zo dat je er eindeloos op door kan interpreteren. Meer is minder in dit geval. Gewoon ervaren en je eigen gedachten erover laten gaan. Ik geef hem zelf 4 sterren, omdat het niet een stijl van vertellen is die favoriet is bij mij. Puur persoonlijk en dat kan altijd nog veranderen; vooral bij deze film.

De film is een echt visueel festijn en onderscheidt zich doordat hij de muziek van Richard Strauss' Also Sprach Zarathustra in de top 40 bracht. Kubrick bracht de film na de première zelf met 17 minuten terug tot de huidige lengte. Het scenario is van Arthur C. Clarke naar diens kortverhaal en van regisseur Stanley Kubrick. Genomineerd voor vier Oscars won deze prent er slechts een, namelijk die voor beste effecten...

Overdonderend. Meesterwerk. Een van de beste films die ik ooit zag.

Ik heb hem net gezien en ik kan er nauwelijks los van komen. Op de achtergrond, terwijl ik dit schrijf, heb ik hem gewoon nog een keer opgezet. Om te beginnen heb is dit natuurlijk een film die visueel overdonderd. Elke mogelijke still wilde ik aan de muur hangen en er gewoon naar gaan zitten kijken. Ten tweede is de film zo prachtig abstract (Ik heb ook genoeg aan jullie stukjes hier, meer interpretatie hoef ik niet te weten en vervolgen hoef ik al helemaal niet te zien) en laat daardoor zoveel voor je eigen gevoel open. (Excuses als ik als een vage hippie klink, ik heb zelfs nog nooit geblowd)

Een film die je zo (verstandelijk) aan het denken zet over zo'n beetje het complete menselijke bestaan en teglijkertijd zo ontroerend is dat je de halve film met een enorme brok in je keel zit en daarboven op nog zoveel visuele pracht in zich heeft kan ik niet anders dan 5 sterren geven.

Zonder naar de symboliek te zoeken en in te zien wat het aandeel is van elke scène in het grote geheel, is 2001: A Space Odyssey een film die nogal saai aandoet. Maar dat is dan echter een persoonlijk gebrek, waar de film niet voor verantwoordelijk is. Het tempo heeft namelijk als doel om de kijker de tijd te geven om na te denken over wat er gebeurt. Je hebt dus geen extra achtergrondinformatie nodig om 2001 te "snappen", slechts je volle verstand en hooguit wat meer kijkbeurten.

5 sterren

Eindelijk heb ik deze van Kubrick mogen ervaren. Afgezien van alle positieve opmerkingen die eerder over deze film zijn gemaakt, wil ik tevens vermelden dat juíst de films van genies als Kubrick een discussie over films mogelijk en waard maken. Hij laat met 2001 ruimte over voor een persoonlijke interpretatie en belevenis van zijn meesterlijke beelden. Het is niet zomaar een 'gegeven' om het maar zo te stellen. Niets is wat het in eerste instantie lijkt, alles heeft een diepere betekenis en is doordacht. En daar hou ik nou van.

5*

Ik had 2001: A Space Odyssey al een keertje op tv gezien, maar ik had hem eigenlijk nog nooit 'beleefd', laat staan echt begrepen. Gisterenavond is daar gelukkig verandering in gekomen, want 2001 is op het witte doek toch echt wel een totaal unieke ervaring.

Al vanaf de ouverture (die op mijn videokopie trouwens ontbreekt) zat ik meteen in de sfeer, en ik ben er eigenlijk op geen enkel moment weer uit geweest. Zelfs van de beruchte "Jupiter Entry" op het einde heb ik enorm genoten (ik ben maar gewoon onderuitgezakt in m'n stoel en beginnen trippen). Maar vooral de scènes daarna behoren voor mij tot de beste van de film. Echt briljant hoe Kubrick en Clarke het vertelperspectief voortdurend laten verschuiven. Heel bevreemdend.

Ik was ook erg verrast hoe duidelijk het verhaal ineens was, en dat de aanwezigheid van de monoliet wel degelijk een nut heeft. Ik heb me eigenlijk nooit zo met deze film beziggehouden, en de meeste theorieën zijn me dan ook ontgaan, maar sinds gisteren had ik ineens een notie, die bij het doorspitten van dit topic zo'n beetje de algemene visie blijkt te zijn. Wat mij wel opviel was dat elke nieuwe stap in de evolutie meteen ook een akelig negatief aspect met zich meebrengt. In het geval van de apen is dat natuurlijk het oorlogvoeren (moorden?) en in het informaticatijdperk de gevaarlijke en haast oncontroleerbare dominantie van artificiële intelligentie.

Maar ondanks de interessante thema's werden een paar scènes helaas wel heel erg lang uitgerokken. Over de hele lijn vond ik dat eigenlijk niet erg, er was dankzij de geweldige decors en fotografie immers genoeg te zien, maar tijdens de ellenlange 'Space Walk' begon ik toch even ongeduldig te worden. Dat was gelukkig meteen weer over toen de astronauten weer aan boord waren. De enige échte valse noot (tenenkrommend slecht zelfs) vond ik het gesprekje tussen Heywood en zijn dochtertje. Het meisje in kwestie is uiteraard Vivian Kubrick, maar pappie had in die scène best wat minder ijdel mogen zijn en een betere actrice moeten zoeken. Maar vooruit, dat is dan ook echt mijn enige kritiek.

Voor de rest is 2001 (vooral op het grote scherm) een onweerstaanbare trip, een echte belevenis, zeker met het geluid hard en de bassen op volle sterkte.

Er was trouwens één detail dat meteen in het oog sprong. In de scènes die volgen op de scène waarin Frank zijn verjaardagsboodschap krijgt, lijkt de muziek op de achtergrond sprekend op de score die tijdens de opening van Alien wordt gebruikt. Zo zie je maar dat zelfs de meest invloedrijke genrefilms toch nog schatplichtig zijn aan het oeuvre van Kubrick.

4.5 sterren.

Bij wijze van indekking, wil ik bepaalde MM leden waarshuwen, vooral zij die nogal heftig kunnen reageren wanneer ik wat neerpen bij "klassiekers". Bij deze dus.

Want dit moet toch wel één van de meest voorbijgestreefde films ooit zijn (oei oei, wat zeg ik nu weer).

Dat ik me ging storen aan Kubrick's bombastisch klassiek geneuzel wist ik op voorhand, toch blijft het me verbazen hoe hij bepaalde scenes totaal weet te verkloten met overdramatisch en opgeklopte muziek. Die scene waar de aap voor het eerst een bot gebruikt was lachwekkend. Fenomenale punchline. Daarnaast vind ik klassiek muziek totaal ongepast in deze film. Het ijzige, desolate gevoel wat je toch wel verwacht is afwezig.

Ook visueel is de film enorm verouderd. Je kan dan wel lopen blaren dat je amper ziet dat de film meer dan 35 jaar oud is, maar veel van de scenery ziet er gewoon knullig uit. Ook die ronddraaiende kamers, waar Kubrick wel heel fier op leek te zijn, zagen er flets uit. Het maquettegevoel blijft de hele film hangen, nooit zag iets er groots of wijds uit. Om maar te zwijgen van het "sponsored by Lego" logo waar ik tijdens de endcredits zat op te wachten. Die ubercleane plastieken ruimtetuigjes

Verdere visuele uitstappen (zoals die psychedelische scene) zijn ook al enkele jaren voorbijgestreefd door simpele Winamp AVSen, gratis te downloaden en veel cooler, mooi in synch met de muziek zelfs. Hoe goed is een film visueel als het door een random stukje software overtroffen wordt kan je je afvragen. Enige mooie scenes in de film zaten op het einde, waar het plots een stuk stijlvoller wordt.

Verder lijdt 2001 ook aan het standaard sci-fi syndroom. Niet zozeer kritiek op deze film, dan wel op sci-fi in het algemeen. Thinking outside the box blijkt ook voor grootmeesters onmogelijk. Meestal niet zo'n probleem, omdat de meeste sci-fi zichzelf niet al te serieus neemt, maar ik blijf toch hunkeren naar een film die uiteindelijk eens met een serieus sci-fi wereldje afkomt. It's in the little things, maar ook weer niet. Schrijvers, regisseur en ander artistiek volk kunnen blijkbaar moeilijk met dit concept overweg. Het feit dat je duidelijk kan zien dat dit 60s sci-fi is, blijft toch een enorm mankement.

Qua concept en filosofie kan ik me best vinden in Meneer King's eerdere berichten bij deze film. De uitwerking van AI met gevoelens (gaap) is uitermate simplistisch en pover en als pointe verre van boeiend, de wedergeboorte van de mens kan ik ook weinig mee. Als ik Ramon dan hoor spreken over Kubrick's visie, twijfel ik eerlijk gezegd aan de gezondheid van de beste man (Kubrik dan). Ik neem aan dat de monolith wel symbool zal staan voor het één of het ander, maar iets als catalysator voor de menselijke evolutie, in stadia ? Nee dank je.

Meest treffend blijft voor mij het besef dat een degelijk kwalitatief dark ambient album beter slaagt in het creeëren van de sfeer waar deze film zo duidelijk naar op zoek is. Volgende keer ander CDtje meneer Kubrick, en ook het maquettebouwen, hoe leuk het ook mag zijn, hoeft niet meer. 1*

Moeilijk te beoordelen film voor mij. Kubrick weet zijn films in mijn ogen tot vervelens toe breed uit te spannen. Lange, geluidloze shots, veelvuldige herhaling van beeld en geluid en dramatisch aanwezige muziek; het theatrale spat ervan af. Waar dergelijke sfeertekening bij bijv. The Shining perfect werkt, heb ik absoluut geen binding met rondspringende apen of langzaam draaiende ruimteschepen . Het is ook niet zozeer mijn genre.
Daarentegen weet de film halverwege toch de juiste snaar te raken met het boeiende idee de Hal-9000, een perfectionistisch staaltje kunstmatige intelligentie, de controle te laten overnemen. Het desolate gevoel, machteloos door de ruimte te zweven, bekroop mij langzaam. De stijlhandhaving die de eerste helft van de film irriteert, werkt een half uur lang echt perfect.
Maar daar lijkt Kubrick geen genoegen mee te nemen. Kubrick wil een visie uiten, een monumentaal verhaal vertellen. Een verhaal dat mij niet zozeer kan imponeren. Misplaatste muziek, geforceerde filosofische inslag en veel scenes/gebeurtenissen/beelden die in mij op mijn klokje deden kijken ( de film begint nota bene met drie minuten zwart beeld, maar ook almaar herhalende storingsgeluidjes, oneindige ruimte(schip)shots hadden voor mij weggelaten of korter gekund). Veel dingen die de pretentie van Kubrick blootleggen, wat prima zou zijn als het zou werken, maar bij mij werkt het niet.
Uiteindelijk heb ik veel respect en bewondering voor een eigenzinnige filmmaker als Kubrick en deze film ga ik zeker herzien, maar voorlopig hou ik het op 3,5*.

Plus:

- Prachtige muziek

- Wat aardige dialogen tussen de astronauten en ook de beelden van het thuisfront

Min:

- Totaal ongeloofwaardige, lachwekkende en nutteloze apenscenes

- Supertrage scenes

- Niet te volgen ongeloofwaardig en belachelijk verhaal. Het is sf, maar dit gaat nergens heen

- Hal 9000, ongeloofwaardig en irritant

- De ruimteschepen lijken soms net plaatjes in strips

- Ik vind het niet boeiend

1,5 ster

Open the pod bay doors, Hal.

Fascinerend, prachtig gemaakt, bevreemdend. Prachtige score, briljante start, interessante ideeën en de engste en meest menselijke computer ooit, maar Kubrick raakt mij letterlijk en figuurlijk kwijt aan het einde. De trip zal velen aan het denken zeggen, mij irriteerde het vooral (ook bij de 2e en 3e keer kijken).

3,5*.

Een science-fiction film die begint in de oertijd. Fantastisch hoe Kubrick op deze manier speelt met de genrecodering en de kijker in verwarring brengt. De overgang die vervolgens plaatsvind is ontzettend vervreemdend. Tegen het einde van de film gebeurt iets dergelijks. Na een heel stuk redelijk standaard science-fiction volgt een bizar goed slot waarnaar ik ademloos heb zitten kijken.

De grootste kracht van 2001: A Space Odyssey is natuurlijk de mise-en-scene, dat wat voor de camera gebeurt. Setting en decor zien er verbluffend uit en laten ons echt een andere wereld zien. Vooral de bewegingen van de acteurs op plaatsen zonder zwaartekracht zijn goed gevonden. Bijvoorbeeld het loopinglopen als training in combinatie met de cameravoering. Echt heel tof gedaan.

Ik zie in deze film echter niet de symboliek, de diepte en de inhoud die anderen in dit topic beschrijven (o.a. xgogax). Het gedeelte in het ruimteschip is soms nogal saai, niet zozeer door de traagheid van de film, maar door het ontbreken van een thema rond een bepaalde mens en de menselijke relaties daaromheen. De strijd tussen mens (algemeen) en computer is uiteindelijk niet zo interessant. Ook de evolutiestappen die velen uit de film halen zijn vooral een theoretische constructie, geen levensechte thematiek die weet te raken.

De soundtrack en muziek zijn, zoals velen al hebben gezegd, bijzonder sterk. Vooral het koor van stemmen wanneer de monoliet opduikt is fantastisch; tegelijk mooi, vervreemdend, irriterend en angstaanjagend.

Het slot van de film, ongeveer het laatste half uur, vind ik echt briljant. Toch kan dit mijn beoordeling net niet naar de 4,5 tillen.

4*

Afgelopen week weer opnieuw gezien, of beleeft is het eigenlijk meer bij dit meesterwerk van Kubrick. De eerste keer dat ik deze film zag was ik denk ik een jaar of 11 – 12 en ging het allemaal grotendeels aan me voorbij. Maar goed ik was groot Star Wars liefhebber en iedere film met ruimteschepen moest ik gezien hebben natuurlijk. Toch heeft, ondanks dat ik grote delen niet begreep en ik het toen nogal vrij saai vond, deze film me nooit losgelaten. De wonderlijke hypnotiserende beelden en muziek hebben een onuitwisbare indruk gemaakt.

Nu dan eindelijk de gerestaureerde versie gezien, op breedbeeld en met 5.1 geluid door de hele kamer is ie nog mooier, wat zou ik deze film graag eens op het grote doek zien zeg.

Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik dit een van de meest mooie en fascinerende films ooit vind. Ik heb daar wel een stuk of 5 kijkbeurten voor nodig gehad en denk nu nog niet dat ik het helemaal tot in de puntjes begrijp. Maar eigenlijk draagt het alleen maar meer bij aan de essentie van de film, de geheimen van de menselijke soort en de kosmische grenzen zijn mysterieus en een oneindig groot avontuur. Niemand heeft de antwoorden daarvoor zo klaar liggen en dus ook Dhr. Kubrick niet. Kubrick geeft slechts de kaders van zijn visie aan, grote gedeelte zijn door de kijker zelf in te vullen het maakt de film voor mij persoonlijker dan de meeste andere films. Deels komt dat ook omdat de film vooral met beelden en muziek en niet zozeer met woorden en verbeelde emoties spreekt. In het geval van 2001 zijn die beelden en muziek, van de savanne waarop de mensheid het levenslicht ziet tot aan het donkere koude eenzame heelal, van onaardse schoonheid.

De overgang van aapmens naar de moderne Homo Sapiens is daarnaast een van de meest geniale overgangen die ik ooit in een film gezien heb. Ook de manier waarop de mens in de totaal mensonvriendelijke omgeving van het luchtledige heelal wordt geplaatst is erg sterk. De mensheid op de toppen van zijn kunnen in een omgeving waar zelfs het meest essentiële als het ademen van lucht niet mogelijk is.

Grappig is ook de theorieën van de Übermensch, de mensheid die god niet meer nodig heeft. Ik heb het er zelf nooit uitgehaald. Het zou ook niet echt in Kubricks geest zijn, geloof nooit dat hij de mens als middelpunt van het universum zou plaatsen. Dat de mensheid door de buitenaardse een stap verder geholpen worden in hun evolutie lijkt me vrij duidelijk. Bedacht me bij de laatste kijkbeurt; Worden wij nu wel echt die veronderstelde supermensen, de sterrenkinderen? Of is de evolutie van de mensheid niet gewoon het gereedschap van een hogere beschaving die ieder begrip te boven gaat?

Geniale film die uiteraard de hoogst mogelijke score verdient en me eindelijk weer eens een goede reden geeft om mijn persoonlijke top 10 aan te passen. Want daar hoort deze heel hoog in thuis.

Vond het een beetje een vage film.

Wel een klassieker maar soms erg ingewikkeld (BV het eind)

Voor de rest was deze erg goed gemaakt. Met als begin: een blik in de oertijd. En die apparaten en machines die je in de film tegenkomt: hadden ze in 2001 nog steeds niet.

Allemaal hypermoderne computers, hoe kwam Kubrick erbij en dat nog in 1968 verzonnen.

En waar was dat ellenlange zwarte beeld nou voor nodig??

3,5*

Als 14 jarig jochie was ik eens bij deze film blijven hangen. Ik interesseerde mij toendertijd geen bal voor het medium film. Maar mede door de hype rondom Jurassic Park: The Lost World had ik wel interesse in beestjes. Samen met wat vriendjes volgden we de verrichtingen van de apen. Tot ze ineens waren verdwenen en nooit meer terug kwamen. Wat volgde was een tergend langzame film waarvan wij de ballen niet snapten. Sowieso kon mij de ruimte als geheel gestolen worden, wij wilden gevoedt worden met simpele verhaaltjes en actie. De film hebben we ook nooit afgekeken, maar toch. Een klein trauma in de maak, zo `n dodelijk saaie film hoefde ik nooit meer te zien.

Zo `n 8 jaar later kon ik mij eigenlijk niks meer van deze film voor de geest halen. Het is zodoende amper een herziening te noemen, mede dankzij een andere kijk op cinema onderging ik een compleet nieuwe filmervaring.

Wat een film zeg! Kubrick weet moeiteloos ogenschijnlijk onsamenhangende beelden te mixen tot een overdonderend geheel. Een mythische reis van jewelste! Visueel onovertroffen zou ik haast zeggen. Het zwarte gat, de zon gezien vanaf verschillende tijdstippen op een dag, het aanschouwen van het bahaviourisme van de apen, draaiende camera `s die je het gevoel geven alsof je jezelf daadwerkelijk in de ruimte begeeft en geestverruimende beeldenstromen. Prachtig was ook die weerkaatsing van kleuren in de ogen. En zulke beeldenpracht wordt gecombineerd door prachtige, stemmige klassieke muziek. Ik vond de muziek als perfecte spanningsboog dienen voor hetgeen er ging gebeuren op het scherm. Het had subtieler gekund, door de muziek wist je immers goed dat er iets belangrijks aanstaande was, maar daar kon ik mij niet aan ergeren.

Verder viel mij op hoe strak alles eruit zag. Daar waar A Clockwork Orange soms duidelijk gedateerd overkomt zou ik niet raar hebben opgekeken als deze film in 2007 gemaakt zou zijn. Deze film treft The Fountain op alle fronten af. Niet alleen visueel gezien, maar ook qua verhaal. Waar in The Fountain veel te veel wordt gesproken over de dood en er zelfs een banaal liefdesverhaaltje in verwerkt wordt, is 2001 veel allesomvattender. De film put vooral uit zijn beeldenstroom, veel lange shots. Die de hersenen bijna gaan omzetten naar bewegende shots. Het fijne van 2001 is dat alles aan de verbeelding van de kijker wordt overgelaten. Sterk staaltje beeldtaal, zonder al te veel te willen verhalen.

Qua thema zijn tijd ook ontzettend ver vooruit. Hier geen schurk van vlees en bloed maar eentje die onzichtbaar is en daardoor ook onvoorspelbaarder uit de hoek weet te komen . Het zorgt ook vooral voor veel claustrofobische, spannende momenten.

Ontzettend interessante materie. De geschiedenis, het oneindige en de toekomst worden verbeeld zoals we ze alleen maar in onze dromen kunnen voorstellen. Ik heb mij dan ook geen moment verveeld en mij lekker laten onderdompelen door dit absolute, allesbehalve gedateerde meesterwerk van Kubrick.

Absoluut hoogtepunt was overigens de omschakeling van de tijd van de apen, naar de ruimte. Onder begeleiding van Strauss. Maar de beeldenstromen waren ook van een ongekend hoog niveau, en het einde.....

Ik heb mijn 1* gauw verwijderd en dit meesterwerk 5* gegeven. Zelfs een plekje in mijn top 10. Het klinkt clichè, maar het zij gezegd. Voor dit soort intense, unieke en visueel overdonderende cinema kijk ik nou films.

Ik hoef verder ook niets te weten over mogelijke theoriën, voor mij werkte deze film gewoon gelijk tijdens het kijken. De film greep mij gewoon gelijk van begin tot eind.

Iedere dude die zich nog serieus genomen wil voelen in filmland moet van een aantal regisseurs toch wat gezien hebben. Tarantino, Spielberg, Scorsese, Leone, de Coens, en ... Kubrick!

Nu was mijn eerste kennismaking met deze fenomenale regisseur een wél buitengewone, maar naar wat ik daarna van hem heb gezien te oordelen tergend normale film: Spartacus. Een prachtig heldenepos zonder gigantische lading een denkstof.
Mijn 2e was A Clockwork Orange, waarschijnlijk toch Kubrick's bekendste film en tevens alom gelauwerd door critici en publiek. De indruk die de film achterliet was onmogelijk te vergelijken met Spartacus, wat een imponerend en briljant meesterwerk zeg! De allerslechtste en angstaanjagend donkere kant van de mens werd fascinerend op het witte doek overgebracht, muziek van Beethoven schalde eronder en verschillende stijlen wisselden elkaar in rap tempo af, terwijl de film overtuigend bleef als één passend geheel. Ik deelde 5* uit en gaf de film een nog altijd voortdurende en welverdiende plaats in mijn top 10.

Snakkend naar meer, uiteraard, zette ik gisteren 2001: A Space Odyssey op. Ik verwachtte het hoogste, een fascinerend, imponerent en overdonderend meesterwerk wat ik allicht niet eens zou kunnen begrijpen maar wat in ieder geval stof tot nadenken zou verschaffen.

En het is best vreemd om een sf-epos te verwachten dat zich in de ruimte afspeelt en vervolgens een stel apen voorgeschoteld te krijgen. "The Dawn of Man" luidde de toelichting. Dit moesten dus onze voorouders zijn, ik verwachtte de evolutie van onderontwikkelde beesten naar de mens die we nu kennen.
Maar het toonde eigenlijk slechts hoe de mens langzaam maar zeker gewelddadig werd, en de soorten om hen heen ging overheersen. Boeiende materie uiteraard, en ik was nogal van mijn stuk toen de rust plots verbroken werd door de aankomst van een raar ding (verdere toelichting kan ik niet verschaffen). Wat is dit nu weer, een zwart gat, een bom? Waar komt het überhaupt vandaan? De toekomst ofzo?

Puzzled keek ik de rest van de film. Het stuk wat erna kwam draagt bij aan het feit dat er in de eerste 20 minuten van de film geen woord aan dialoog zit: we zien ruimteschepen onder wederom klassieke muziek. Het had iets ongrijpbaars, vreemds en toch aards, om die dingen rond te zien zweven en je langzaam te beseffen wat voor stom stipje we eigenlijk maar zijn in het heelal. Enig minpuntje hier was dat sommige ruimteschepen wel érg nep waren, alsof er een vage potloodschets door de ruimte voortbewoog. Net zoals ik me bij de apen in het begin maar moeilijk had kunnen ontdoen van het idee dat het eigenlijk gewoon maar mensen waren met apenpakken aan, in plaats van apen. Maar bij de ruimteschepen was het gewoon dom, aangezien andere ruimteschepen juist prachtig waren.

Maar dat is maar gezever, de boodschap van de film was waar het om draaide. Na eerst nog een aantal prachtige scènes waarin het leven op een ruimteschip geweldig naar voren komt, leek de boodschap in beeld te komen toen ik kennismaakte met de hyperintelligente, zelfdenkende en misschien ook emoties voelende supermachine HAL. Geniaal hoe Kubrick hem naar voren brengt, met een rustige stem en 'ogen' in de vorm van lampen. Maarja, de problematiek zie je dan natuurlijk al aankomen. Een machine die alles onder controle heeft en voor zichzelf beslissingen neemt? Met emoties?

Nu levert alles wat daar verder nog mee van doen heeft zeer interessante film op, inclusief alle filosofische en ethische denkstukken waar de tekortkomingen van de mens en de mechanisering van de maatschappij ook onder te scharen valt. Maar misschien wel het geniaalste stuk van de film komt daarna pas; het einde. Zodra Dave weer in zijn bootje stapt viel er voor mij aan het gehele gebeuren geen touw meer vast te knopen. Prachtige surrealistische beelden wisselen elkaar in hoog tempo af, en de vragen borrelen vanzelf in je hoofd op. Wat is dit? Het zou alles kunnen zijn natuurlijk, die lichtflitsen die in alle kleuren van de regenboog heen en weer springen. Is het tijd? Is het leven? Is het een disco? Een zwart gat?

En als je dan denkt dat je het gehad hebt, moet het minst grijpbare stuk van de film nog komen. Dave staat plotseling in een kamertje, hij wordt ouder alsof het niets kost en verandert uiteindelijk weer in een embryo, ziet 'dat rare ding' weer en hij neemt een plaats tussen de sterren in.

Ach zo.

Pardon me, maar dan snap ik het niet meer hoor. Dan ga ik zelfs betwijfelen of Kubrick het zelf nog wel snapt. Maar voor mij is dat niet eens belangrijk, wat wel ter zake doet is de indruk, de onnavolgbare indruk die het op me achterlaat. Fantastisch, fenomenaal, mijn gebruikelijke woorden om iets op te hemelen (ironisch) zijn hier wederom van toepassing. Je kunt brainstormen wat je wilt, je conclusie zal hoogstwaarschijnlijk zijn dat je ervan kunt vinden wat je het best ligt. Wat ik nog wel grappig vind is dat het hele gedoel rondom HAL, opzich al een moeilijk te omvatten onderwerp, eigenlijk nog het eenvoudigst is om te begrijpen. Maar zoals gezegd, voor mij is het de sfeer, de reis die je maakt door de ruimte, die ongrijpbare, onverklaarbare ruimte waar wij allen deel van uit maken en nog niet één raadsel van hebben opgelost. Heerlijk filosoferen over het oneindige, het eindige, alles wat daarmee te maken heeft, overgoten door een fantastische Kubrick-saus, die alles nóg maar een stapje intenser maakt. Wat een prachtregisseur. Overigens maakte deze film me, in tegenstelling tot A Clockwork Orange, intens gelukkig. Ik kon het niet verklaren, maar ik was echt helemaal happy aan het einde.

Overigens is mijn enige minor note dat ik toch meer van de aardse verhalen ben. Verhalen die zich niet in het heelal afspelen of in ieder geval niet in een heelal waar je geen hout van begrijpt. Toch doet Kubrick het voortreffelijk hoor, moet ook wel eens kunnen.

4,5* lijkt me een mooie score.

Moeilijk te vatten film waarvan ik niet goed weet wat ik er van moet vinden. In elk geval geen 5* waard zoals hier wel meer voor gegeven wordt. Het filosofische gedoe kan dan wel goed bedoeld zijn van Kubrick, filosofie is helaas niet iets wat ik direct in een film zoek. Zeker niet als je gaat filosoferen over iets als de evolutietheorie of het hiernamaals of wat Kubrick er ook mag mee bedoelen. Hij lanceert eigenlijk een hoop ideeën zodat je als kijker alle kanten op kan gaan.

Op zich wel complimenten voor Kubrick als regisseur. In een film waar niks gebeurd lukt het toch ietwat structuur te brengen en er een gehele film van te maken. Alleen beginnen de lange scenes waarin een ruimteschip minutenlang rondzweeft echt wel te vervelen. Nog een nadeel is de muziek. Het genre is goed gekozen en pas zeker bij dergelijke film. Maar dan wel niks commercieel als Johan Strauss. En de scene met de muziek van Richard Strauss was idd heel mooi, maar Kubrick melkt het idee uit gebruikt het teveel in de film. Ook heb ik een hekel aan de LSD-getinte kaleidoscopische kleurentrips.

Een film voor wie er meer in wil zoeken, of van filosofie houdt (is bij mij beperkt aan de toog). De film zal wel z'n invloed hebben gehad op latere filmmakers, maar ik ben geen latere filmmaker maar een gewone filmliefhebber. Toch niet van deze helaas. 2* voor de cinematografie, de belichting, het decor en de sommige goeie scenes tussen het rondzweven door.

hmm.

Eerst maar een klein beetje voorbereid. Ik wilde een beetje het verhaal kennen, voor ik de film in ging, zodat ik wel een beetje gevoel zou kunnen hebben met de film, tenminste, dat hoopte ik dan.

Afijn het verhaal was wel duidelijk en zat op zich goed in elkaar. In dat opzicht kun je zeker spreken van een redelijk slim in elkaar gezette sci-fi.

Vanaf het begin krijg ik echter ook de indruk dat de film een visueel stement wil maken, en ook de soundtrack moet een bepaalde indruk maken.

Visueel kan ik kort zijn, maar ik zal het proberen wat beter uit te leggen. Om te beginnen denk ik, dat als Bart Smit al bestond, dat daar een groot deel van de decors en effectenhandel vandaan kwamen. Jeez, wat ziet dat er vaak beroerd uit zeg. Zo'n schip wat daar zo traag mogelijk rondzweeft en in een paar posities word getoond, om maar vooral te laten zien, hoe lachwekkend t er eigenlijk bij dobbert.

Dit zie je in veel dingen terug, want ook de pakken zijn duidelijk van plastic en zien er bovendien uit, bet van een carnavalsparade weg gelopen. Zo heeft alles zo zijn eigen amateuristische tintje.

Dat voor een film die zich heel erg visueel focust, dat had ook voor die tijd wel beter gemoeten.

Positief puntje dan nog, juist de over the top felle kleuren scene, vond ik dan weer wel apart.

De soundtrack was zo mogelijk nog erger. In combinatie met de dobberende schepen, voelde ik me vaak getuige van een soort balletvoorstelling en ik deed dan ook gezellig een dansje mee in mng huiskamer, ik had toch niks beters te doen.

De spookgeluiden waren ook uiterst vermakelijk, ik verwachtte op ieder moment iemand die ooit eens keihard boe zou roepen tussendoor.

Scenes in het schip zelf waren nog het best te doen. Deze zagen er vaak ook niet echt uit, maar vond ik dan nog wel eens leuk om te volgen. Vooral de computer conversaties waren wel ok.

Ik heb me in ieder gevasl geamuseerd en vaak half onder de tagel gelegen van t lachen, maar dat was geloof ik niet helemaal de bedoeling.

2*

Een voor zijn tijd zeer zeker knap gemaakte film. Kubrick weet haast van elke film weer wat aparts te maken, zo ook van deze. Toch pakte deze film mij veel minder dan de andere films die ik tot nog toe van de beste man gezien heb.
Het verhaal is traag, maar goed te volgen en het valt op dat er in de hele film erg weinig dialoog in voorkomt. De film bevat een aantal gedenkwaardige scenes, zoals bijvoorbeeld de openingscene, sterke muziek, mooi camerawerk en een apart kleurgebruik. In het begin is dat kleurgebruik best mooi, maar op een gegeven moment krijg je een ruimtereis van 20 minuten met alleen dat kleurgebruik en dat is toch wel een kwartier teveel van het goede. Ook bevatte de film voor mij soms wat saaiere momenten en werd ik zeer zeker niet in de film meegezogen. Ik kan me bij deze film heel goed voorstellen dat je het enorm mooi vindt, maar ook de "tegenstanders" van deze film kan ik goed begrijpen. Mijn mening zit dus ergens in het midden.

3,0*

Dit is mijn 3e Kublick Film, Ik had full metal jacket een tijd geleden gezien. Gisteren heb ik A Clockwork Orange bekeken en vandaag deze. Dit is per direct de beste film die ik van hem heb gezien.

Vond hem in het begin wat traag, mede omdat ik geen idee had waar het verhaal zich naar toe zou ontwikkelen en wat de functie van alles zou zijn. Ik moet bekennen dat seince fiction niet direct mijn lievelings gerne is. Maar uit eindelijk: wat een prachtige film. Het camera werk is prachtig en samen met de soundtrack, creeert de film een soort dans met de kijker, en met die dans wordt je langzaam het verhaal ingeleid. De wereld en sfeer in de film is rond uit uniek te noemen, en geeft een hele intieme sfeer. Ik lees dat er veel filosofische dingen over dit geschreven zijn. Hier ga ik gauw eens naar opzoek, want ik wil hier best nog meer over weten. Zou hem nu al direct voor de 2x direct willen kijken. Ik zette hem in eerst instantie op 4*, maar dat is veel te laag. 4,5* is meergeschikt. Ik denk dat het bij herziening, waarschijnlijk 5* wordt. Alleen dan moet ik hem eerst nog een keer zien ( )

Aan de speeltijd te zien, heb ik de bioscoop versie gezien. 2uur15min. Is de oorsprongelijke versie veel anders, (bijvoorbeeld ander plot ofzo) en is deze te krijgen

Schitterende film die visueel ook nog eens heel mooi gemaakt is (zeker voor 1968). Het gedeelte met de supercomputer HAL-9000 was geniaal en is me altijd goed bijgebleven. De film is zeer boeiend en het gedeelte met de supercomputer HAL-9000 was zelfs spannend.

2,5 jaar geleden alweer dat ik op 2001 heb gestemd (en wel met 3* toentertijd). Was dus hoog tijd voor een herziening, te meer omdat ik afgelopen zomer een stukje tegenkwam op tv en al op basis van dat korte fragment besefte dat ik de hele film 2 jaar daarvoor al niet zo mooi vond als dat enkele fragment dat ik toen zag.

Met de kerstperiode niet erg veel vrije tijd (ja de bioscopen draaien juist nu erg goed), maar vanmiddag toch de tijd gevonden eens een langere film te herzien. En dat dat nodig was is gebleken.

Op visueel gebied stond ik weer vanaf minuut één versteld, absoluut cinematografisch een van de sterkste films aller tijden, en voor een film van 40 jaar oud is dit helemaal absurd goed. Waar ik 2,5 jaar geleden nog niet veel kon met het abstracte verhaal liet ik me deze keer maar gewoon overvallen door het verhaal zonder verder al te veel te letten op de betekenis of eventuele logica. Want om eerlijk te zijn is dat echt van ondergeschikt belang, zeker het slot. Gewoon ervaren en verder niet zeuren zeg maar. Dat maakte 2001 voor mij deze keer een schitterende ervaring en mag dan ook flink wat plekken stijgen in het favoriete Kubrick-lijstje.

Gaat naar 4.5*

Vannacht in alle rust en stilte opnieuw inmens genoten van 2001: A Space Odyssey.Bij elke kijkbeurt zit ik mij nog te vergapen aan de prachtige beelden in combinatie met de muziek, en het uitmuntende verhaal.En bij elke keer vallen me steeds weer nieuwe details op die ik de voorgaande keren gemist heb, of die me verhaal tachnisch nog niet waren opgevallen.

Het begin al bij "The Dawn of Men", waar een groot deel van het verhaal al word uitgelegd, dus krijg je dit stuk niet mee, dan mis je al een deel van de essentie van het verhaal.Ik zie veel mensen typen dat ze het saai vonden om 20 min. naar een stel apen te kijken, terwijl dat maar een kleine 10 min. is.De rest van de tijd zie je mooie wijdse shots van de omgeving.Ik vind dit juist een heel boeiend gedeelte in de film waar, zoals ik al zei, de essentie van het verhaal wordt weergegeven.De primaten zetten in een korte tijd een flinke stap in de evolutie, die in de rest van de film ook doorgezet word.Hier zie je gedeelte waaruit een mens bestaat.De angst voor iets onbekends als daar ineens de monoliet staat , het nieuwschierig daarnaar zijn, of inwezen het willen ondekken.De territorium drift die sterk duidelijk wordt gemaakt, het uitvinden van een bepaald "gereedschap", en het daarmee omgaan.

Dan komt het tweede gedeelte van de film en wordt er doorgesponnen op de grootse uitvindingen van de mens en het nieuwschierig zijn naar het onbekende en daar ook hun territorium uit te zetten.De eerste scène die we voorgeschoteld krijgen is meesterlijk.Nog nooit was een combinatie tussen beeld en geluid zo mooi om aan te zien en te horen.De ruimte en de schepen die bewegen op de klassieke muziek is een meesterlijk uitgewerkt concept, de samensmelting van beelden en muziek is ook iets wat je in opvolgende Kubricks ook wel weer terugziet.De reis die daarna komt is geweldig, de sets zien er mooi uit en het witte geeft een beetje een steriele en koude look, eveneens als de keren dat je de ruimteschepen van de buitenkant ziet.Je hoort dan totaal niets, zoals het waarschijnlijk ook echt in de ruimte is.Je hoort wel de hoofdrol speler ademen en daar kreeg ik het zelf toch behoorlijk benauwd van.Het verhaal van HAL is ook erg sterk, het is de techniek die zich tegen de mens keert, iets wat de mens niet kan hebben en er dan ook alles aan doet om de touwtjes weer in handen te krijgen en daar ook weer in weet te slagen. .

"Jupiter.....and beyond the infinite"
Een scène die je wellicht bij de eerste kijkbeurt nog niet kan behappen, maar die je qua beelden pracht misschien wel kan bekoren.Dat was de eerste keer bij mij wel zo, en ik ben er nog niet helemaal uit hoe het nu precies zit.Waar de monoliet nou vandaan komt, blijft een raadsel. Bowman word meegenomen naar het oneindige, die doormiddel van een prachtige kleuren tunnel wordt weergegeven, en daarna herboren als in een cyclus van het leven(denk ik) waarbij de baby neerkijkt op de aarde waar hij weer opnieuw alles moet leren .Kubrick laat genoeg ruimte over om de kijker een eigen interpertatie daarop los te laten, ipv. alles uit te leggen en op een presenteer blaadje aan de kijker te overhandigen.

Wat 2001 voor mij is, is een gevoelskwestie en moeilijk uit te leggen, het wist mij wederom weer te raken en te boeien.Dit in combinatie met de beelden, de muziek, en het geweldige camerawerk maken dit tot een meesterwerk voor mij.De beelden op de DVD zien er prachtig uit en je hebt nooit het gevoel dat je naar een film uit de jaren 60 zit te kijken.Af en toe koud en afstandelijk, maar o zo mooi.Ik heb het al een keer bij A Clockwork Orange gezegd maar dat zelfde geld hier ook voor.2001: A Space Odyssey is een film die je moet beleven.De film blijft dan ook mooi in mijn top 10 staan.

5*

De film begint erg mooi met die apen. Wel tonen de eerste scene voor mij het probleem van de film aan. De traagheid van de film. Als het verhaal wat vlotter was geweest zou deze film vandaag de dag beter overkomen dan dat hij nu doet.

Het verhaal van de film is erg interessant en boeiend. De beeld en special effects zijn een beetje achterhaald. Maar vandaag de dag worden er zeker slechter uitziende Sci-Fi films gemaakt. De acteurs doen het aardig maar nergens word het erg boeiend. De muziek maakt de film ook niet aantrekkelijker, wel past de muziek bij het saaie te uitgebreide karakter van de film. De film leunt voor mij vooral op het goede verhaal.

Fuck CGI.

Want meester Kubrick en de zijnen laten zien dat het 41 jaar geleden niet alleen anders moest, maar ook kon. Zelfs op het haarscherpe BluRay kan je niets anders concluderen dan dat alleen de mensapen er ietwat fake uitzien. De rest is verbluffend. Iets wat we ook al zien bij een andere "oude" film: The Thing. Bij die film waren de SFX ook al enigszins tijdloos.

Terug naar de film, want niet alleen het oog kan hier snoepen. Het verhaal wordt niet alleen mooi verpakt maar ook zeer sfeervol gebracht. Acteerprestaties zijn prima en het tempo van de film is exact goed. Het onheilspellende sfeertje is opbouwend, maar het einde een, lichte, teleurstelling. Alhoewel.. Het is maar hoe je e.e.a. invult natuurlijk.

Kubrick's meesterwerk is mijns inziens nét geen meesterwerk maar wel een steengoede film.

Ik had geen idee welke film ik even op moest zetten, maar zag hier een leuke discussie, dus heb ik me maar voor een 2e keer aan 2001: A Space Odyssey gewaagd. De eerste keer kijken zorgde voor gemengde gevoelens, maar deze tweede keer zorgde voor iets heel anders.

Veel mensen vinden deze film saai, maar dit is dan ook niet zomaar een filmpje voor mensen die om de minuut een dramatische wending eisen of zin hebben in één brok actie. Deze film moet je echt voor gaan zitten, om vervolgens overgoten te worden door alle audiovisuele pracht wat deze film te bieden heeft. Deze film roept zoveel vragen op, zit bomvol met symboliek dat het gewoon niet mogelijk is om saai te worden. In ieder geval niet voor filmliefhebbers, die ook moeite willen doen voor film zelf.

Dit is een erg bijzondere film, nog gemaakt voordat de mens zijn eerste stap op de maan zette. De strijd tussen mens en computer, een magistrale overgang naar het ''oneindige'' en Kubrick die vooral de oogstrelende beelden en prachtige muziek het werk laat doen. Door de minimale aanwezigheid van dialoog, zorgt Kubrick ervoor dat de kijker meer ruimte krijgt voor eigen interpretatie en om ieders fantasie los te laten. Deze film laat de kijker met zoveel vragen zitten, waarvan de helft volgens mij nog niet eens bedacht zijn. Dat is één van de sterkste punten van de film, dat nu, meer dan 40 jaar later nog gediscusseerd wordt wat ''hier'' nou eigenlijk mee gezegd word allemaal. Wat probeert de film precies te vertellen? Waarom doet HAL zo? Worden mensen na verloop van tijd overbodig? Vertrouwen we teveel toe aan machines? Zullen machines nieuwe heersers worden? En hoe zit dat dan weer met het einde?

Veel vragen waar veel kijkers mee blijven zitten denk ik. En dat kunnen velen waarderen, al zijn er genoeg die hier echt totaal geen moeite voor willen doen. En dat kan. De sprongen in de tijd, de monoliet die voor een sprong in onze evolutie staat, allemaal wel duidelijk, maar deze film bevat zoveel dat het gewoon onmogelijk lijkt om hem helemaal te kunnen ontrafelen. En dat hoeft ook helemaal niet, want dat is juist één - van de vele dingen - die deze 2001 zo vreselijk speciaal maken, vooral na een tweede keer kijken en ik weet zeker dat volgende kijkbeurten alleen maar beter gaan bevallen.

De laatste scéne, waar we het sterrenkind over de aarde uit zien kijken, is één van de mooiste scénes die ik ooit heb gezien. Gewoon geen woorden voor. Owh jah, verhoogd van vier naar vijf sterren uiteraard.

Hm, toch gemengde gevoelens bij deze film. Visueel is het een meesterwerk. Die ruimteschepen, dat inktzwarte heelal, die kleuren, lichten, planeten en hun prachtige oppervlak, die badkamer op het einde, die baby in die vruchtzak, ... Stuk voor stuk fenomenale (soms zelfs héérlijk surrealistische) scènes die tot in het oneindige gekopieerd zijn (net als het gebruik van Strauss' Also sprach Zarathustra en de andere Strauss' Am die schöne blaue Donau). Maar net als bij zoveel andere visuele meesterwerken (WALL-E, Out of Africa, Dr. Caligari, ...), kon het verhaal mij nauwelijks boeien. Heel wat scènes worden onnodig lang uitgerekt en uitgesponnen, tot vervelens toe. De proloog met de apen, bijvoorbeeld, duurt véél te lang, er zitten heel wat onnodige stukken in. Ook al dat gedoe met HAL duurt véél te lang, de nodeloze dialogen in het ruimteschip op weg naar de maan, ... Het wordt te lang gerekt. En er had ook wat meer suspense in mogen zitten. Maar afgezien daarvan is dit een fenomenale film. Gemengde gevoelens, dus. Een terechte klassieker, die het vooral moet hebben van het visuele.

De film gaat dan ook niet over de evolutieleer in strikte zin (zoals voorgesteld door Darwin), daarvoor moet je inderdaad bij de wetenschap zijn. De film handelt wel over het idee evolutie en bepaalde vragen die je daarbij kan stellen. Antwoorden (laat staan wetenschappelijke) worden niet gegeven, maar er worden wel een aantal interessante denkpistes gelanceerd.

Bijvoorbeeld:

hoe komt het dat de mens zo zeer verschilt van andere diersoorten, als hij toch aan dezelfde evolutiewetten is onderworpen? Dit is een belangrijke vraag die je kan stellen bij de evolutieleer. Kubrick gebruikt de monoliet hier als keerpunt: onder impuls van de monoliet leren (mens)apen werktuigen te gebruiken (opmerkelijk: eerste werktuig is een wapen!), en verkrijgen ze zo een voordeel in de overlevingsstrijd. In lijn met gangbare theorieën zou je kunnen zeggen dat het hier is dat de mens ontstaat en zich onderscheid van andere diersoorten.

De monoliet suggereert m.i. ofwel goddelijke ofwel buitenaardse inmenging in de evolutie van de mens. Dit trekt het idee van evolutie naar de bredere context van de kosmos. Het is inderdaad hoogst onwaarschijnlijk dat we alleen zijn in het universum, en eveneens onwaarschijnlijk dat we de meest geëvolueerde soort zijn in het heelal. Een extreem vergevorderde beschaving zou gemakkelijk invloed kunnen uitoefenen op onze evolutie, zonder dat wij die invloed zouden kunnen vatten (vandaar het ongrijpbare vd monoliet volgens mij). Mij lijkt het in dat opzicht dat Kubrick het idee van god hier koppelt aan buitenaards leven: een extreem vergevorderde beschaving zou ten opzichte van ons overkomen als goden. Hun beweegredenen zijn voor ons onbegrijpbaar: aan een mier kan je niet uitleggen hoe de menselijke wereld is georganiseerd, aan een mens kan je ook niet uitleggen hoe de kosmos is georganiseerd.

En ga zo maar door...

Kunst hoeft geen rationele verklaringen te bieden, maar kan wel aanzetten tot nadenken, en ervoor zorgen dat we onze wereld in een ander daglicht zien. Iets waar deze film wat mij betreft zeer goed in slaagt, op een meer fundamenteel niveau dan het gros van andere kunst zelfs.

Kan me altijd herinneren dat ik deze film nooit af kon kijken.

Een slaapverwekende film vind ik dit omdat het veel te langdradig is. Hoe langdradig kan je een film maken? Het begin duurt ook veel te lang. Ik vind het helemaal geen klassieker. Het lijkt er wel op dat Kubric zijn best heeft gedaan om een film zo langdradig mogelijk te maken. Moet ook zeggen dat zijn films, naar mijn mening, ook helemaal geen meesterwerken vind. Sinds gisteren heb ik eindelijk het einde afgekeken en ik geef het een 2,0 omdat sommige scene's best wel mooi waren. Maar meer vind ik het niet waard.

Bij de eerste kijkbeurt viel ik in slaap tijdens die alle-kleuren-van-de-regenboog-sequentie. Het was tergend traag allemaal. De tweede kijkbeurt beviel me wel wat beter. Dit is een film die je prima met één of meerdere mensen kunt kijken en ondertussen met elkaar filosoferen over van alles en nog wat.

De film biedt genoeg rustige momenten om dat te doen en dat maakt zo'n kijkbeurt nog best aangenaam . Wat is nou dat hele doel van die apenscene in het begin? Zou het nou echt mogelijk gaan worden dat computers een eigen wil hebben die funest is voor mensen? Wtf, die vage kleurenbende op het eind? De film roept veel vragen op waar je allerlei soorten antwoorden op kunt bedenken. Leuk en uniek in zijn soort.

Jupiter and beyond the infinite

Kubrick heeft voor mij al een aantal mooie films afgeleverd (Eyes Wide Shut, Clockwork Orange, Full Metal Jacket, %u2026) maar zijn bekendste, deze 2001: A Space Odyssey, had ik nog nooit gezien. Als verjaardagscadeau gekregen en geef nu toe, wat is er beter dan op een woensdag namiddag, terwijl het buiten slecht weer, is je in een gemakkelijke stoel te zetten en de kamer donker maken, het surroundsysteem aanzetten en een speciaal filmpje als deze in de Dvd-speler te steken?

In het begin had ik nochtans mijn twijfels, vooral wanneer de film begint met sterk opbouwende muziek maar dat het scherm zwart blijft. Ik had zelfs even schrik dat men tv kapot was%u2026 Gelukkig gaat de film dan van start en hoe. Ik had hier, al een geluk, al ergens gelezen dat het het beste was dat je gewoon de film over je heen liet komen en dat heb ik dan ook gedaan. Om te beginnen was er mankind die in een geweldige openingsscène wordt geïntroduceerd. De mensapen liggen met elkaar te vechten en één ontdekt in de schaduw van een vreemde zwarte monoliet een wapen. Dat bot wordt dan tenslotte omhoog geworpen en via een leuke cut zijn we dan ook opeens miljoenen jaren verder. Op mijn hoes stond deze overgang als duizelingwekkend aangegeven maar dat was het nu eigenlijk echt niet vond ik. Bij duizelingwekkend denk ik in deze context aan hallucinerend of technisch heel ingewikkeld maar dit was al even duizelingwekkend als een van de apen die we daarjuist hebben gezien rondjes zien rijden op een fiets%u2026 Het vervolg van de film is subliem in alle aspecten en veel lijkt onduidelijk tot wanneer de aftiteling over het scherm rolt. Ik kan het niet precies uitleggen maar vanaf dat Dave in zijn psychedelische trip zit van Jupiter and beyond the infinite krijg je een gevoel van dat je het echt snapt. Een gevoel dat uiteindelijk resulteert in een prachtige climax waar alles samen komt, de evolutie van de mens, de uiteindelijke dood maar ook het prille leven. Jammer genoeg zag ik het einde waar de kleine baby rondzwerft ietwat aankomen doordat er volgens mij een soortgelijke scène in een aflevering van The Simpsons zit maar daar kan de film natuurlijk niet aan doen. Iets waar de film ook niet aan kan doen is dat één van zijn plotlijnen namelijk dat de technologie de overhand lijkt te nemen over de mensheid wat uitgekauwd is. Later zijn er genoeg films gemaakt die dit uitgangspunt hanteren en het zou niet mogen maar ergens doet het toch afbreuk aan de film.

Visueel is 2001: A Space Odyssey magnifiek en gigantisch vooruitstrevend voor zijn tijd. Mij had je nooit kunnen wijsmaken dat dit uit 1968 stamt. In heel de film komt misschien maar in totaal een uur aan dialoog voor en voor de eerste zin moet je dan zelfs een halfuur wachten. Wanneer de dialoog dan aan bod is dan wordt er gesproken over de meest banale zaken zoals welke boterham iemand wil hebben. Kubrick deed dit met een reden, je moet de film beleven door middel van de beelden en de muziek. Een reden die gedurfd is en alhoewel ze op het eerste zicht saai is blijkt niets hier van waar te zijn. De décors zijn prachtig, de apenpakken zijn trouwens echt van dezelfde kwaliteit als die van Planet of the Apes dat in hetzelfde jaar uitkwam en dus met de prijzen ging lopen maar Kubricks toekomstvisie is nog indrukwekkendst. Een visie die nog eens extra wordt ondersteund door de klassieke muziek. Ik heb het waarschijnlijk al wel eens gezegd maar ik ben geen fan van Beethoven of Bach of wie weet ik ook nog allemaal maar in combinatie met dit zou ik er direct een cd van kopen. Eén van de hoogtepunten in mijn ogen zit aan het begin van de film waar je de ruimteschepen voor de eerste keer ziet maar dat ze onder leiding van de muziek zo ronddraaien dat het lijkt alsof je gewoon naar een balletles zit te kijken. Gewoonweg prachtig.

In tegenstelling tot elke andere film kunnen de acteurs me nu eigenlijk eens echt niets schelen. Je let er gewoon niet op maar je laat je simpelweg wegblazen door de visuele pracht. Ik ga er dan ook geen extra woorden meer aan vuil maken.

Volgens mij begrijp ik een aantal zaken nog niet echt 100% maar het is zoals Arthur C. Clarke zegt: "If you understand '2001' completely, we failed. We wanted to raise far more questions than we answered." Ach, het nodigt dan alleen nog maar meer uit voor een herziening. Ik zal in ieder geval nooit meer hetzelfde naar een Kubrick kijken want dit is echt één van zijn beste misschien zelfs zijn beste (en dat wilt wat zeggen voor een regisseur die met deze erbij op de moment op vier 4.5* films staat)

Dave, my mind is going... I can feel it

4.5*