Jackie Brown (1997)

Pam Grier blijkt een zeer fijne actrice om naar te kijken, draagt haar rol met charme en wekte bij mij ruim voldoende sympathie op. De sfeer bij films van Tarantino staat altijd aan, en dat was hier niet anders. Ergens heb ik iets met zijn 'keuken-zwarte koffie- ochtend-tijdens een goed gesprek' scenes. Ik krijg echt zin in zwarte koffie hiervan.

Degelijke film van Tarantino, niet zijn beste maar ook niet zijn minste. De film had iets korter mogen zijn, hoewel het niet echt gaat vervelen. Qua plot is het onderhoudend genoeg en het acteerwerk is ook niet onaardig. Het muziekgebruik geeft de film bovendien iets extra's.

Misschien niet Tarantino's bekendste film, maar naar mijn mening wel zijn beste. Goed verhaal en Ijzersterke rolverdeling. Mooi om te zien dat zo'n gevestigde acteur als Robert De Niro zich niet te groot voelt voor een (belangrijke) bijrol. Zoals gebruikelijk lopen er weer diverse tijdlijnen. Vooral op het einde van de film is het zaak om goed op te letten wanneer/wat/hoe er iets gebeurt.

Een film uit de gloriejaren van Tarantino die ook met Reservoir Dogs en Pulp Fiction een goeie misdaadfilm weet neer te zetten. Wat cartoonesk soms en ook hier zijn de figuren nogal komisch neergezet. Maar dat mag wel en Tarantino geraakt er mee weg. De film is geen topper omdat ik meer had verwacht van Pam Grier. Ze speelt de titelrol, maar daar is ook alles mee gezegd. Ik hoopte een gelijkaardige rol als in Coffy met een veel sterkere aanwezigheid. Tarantino legt nogal geforceerd de 70's muziek er boven op om de sfeer neer te zetten, wat niet altijd lukt.

Maar de film heeft wel z'n momenten en de plot is boeiend genoeg. Robert Foster maakt veel goed en ook Samuel L. Jackson is niet slecht. Verder nogal rare rollen van Robert de Niro en Michael Keaton. Tarantinohumor zeker? Leuke film in elk geval.

“My ass may be dumb, but I ain't no dumbass.”

De enige film van Tarantino die ik nog moest zien. En ik heb weer genoten. Jackie Brown is wat ingetogener dan bijvoorbeeld Pulp Fiction of Reservoir Dogs, maar heeft voor de rest weer alle Tarantino elementen. Een niet chronologische vertelwijze, scherpe dialogen, absurde humor en nog absurdere personages.

Het verhaal zit ijzersterk in elkaar en de acteurs doen het voortreffelijk. Pam Grier en Samuel L. Jackson zijn de blikvangers, maar ook Forster, De Niro, Fonda en Keaton zijn sterk. Vooral het samenspel tussen De Niro, Jackson en Fonda levert heerlijke situaties op. Met de scènes rond een shopping mall als climax. Speciaal compliment ook voor de weergaloze muziek. Jackie Brown swingt.

Dit was de enige Tarantino die ik nog moest zien. Snap wel dat ik deze zo lang uitgesteld heb, want na een halve kijkbeurt zo'n tien jaar geleden besloot ik dat ik er weinig aan vond, en dat is eigenlijk nog steeds wel min of meer zo. Er zitten hier en daar zeker vermakelijke stukken in - vrijwel allemaal afkomstig van Samuel L. Jackson- maar voor de rest weet deze film toch een stuk minder bij me teweeg te brengen dan de rest van Tarantino's oeuvre.

Het hele verhaal sleept ontzettend lang aan, zonder dat er echt veel spanning of funfactor inzit. Weinig beklijvend ook, kan me nu al heel weinig herinneren van wat ik gezien heb. Het is allemaal net wat teveel moeizaam en stroef plot, in plaats van de gebruikelijke Tarantino-schwung uit zijn andere films. Niet mijn ding.

3*

Bij een film die in handen is van Tarantino weet je dat het cinematografisch dik OK zit. De eerste shot alleen al is er boenk op met een Pam Grier op de loopband, een gezellig deuntje en mozaïektegeltjes op de achtergrond. Doorheen de film heb je trouwens die goede Motown-deuntjes. Leuk!

Maar het is vooral bad guy Samuel L. Jackson die de fantastische rol van een charismatische Ordell Robbie op zich neemt. De laatste tijd duikt hij wel meer op in mijn bekeken films, maar ook niet onlogisch als je ziet dat die man meer dan 100 films heeft gedraaid, wat een oeuvre! Niet allemaal briljant, soms maar kleine rolletjes, maar toch. Hij speelt hier alvast de pannen van het dak. Zijn gevlechte baard, zijn lange haar en zijn baret, geweldig fout! Robert de Niro heeft een bescheiden rol en hij doet het goed in die zin dat hij zichzelf niet overstijgt.

Jackie Brown onderscheidt zich van andere films door de goede en onderhoudende dialogen, de humor en de uitstekende cast. Geen buitensporig geweld, geen romance tussen Brown en Cherry, maar een boeiende plot die al swingend naar zijn einde loopt.

Ben altijd al fan geweest van Tarantino. De rode draad door zijn films is altijd wraak en ondanks dat het vaak een vrij simpel plot betreft is, moet je hier toch misschien iets meer je aandacht erbij houden. Het is eigenlijk al lang geleden dat ik nog een andere Tarantino zag. Iets van een 2 jaar geleden zag ik uiteraard The Hateful Eight die ik toch wat aan de langdradige kant vond.

Eerste film die ik zie met Pam Grier. Vanaf nu ook een naam die ik niet snel zal vergeten denk ik want wat speelt zij geloofwaardig. De Niro kan me steeds meer bekoren nadat ik afgelopen week nog Awakenings zag. Samuel L. Jackson vond ik hier niet zo grappig, hij heeft betere rollen.

Het liedje Across 110th Street is echt lekker maar als we dan gaan vergelijken met andere Tarantino films is deze film vrij soft. Ik had toch een shoot-out verwacht op het einde terwijl Samuel L. Jackson gewoon wordt neergeknald. Beetje een anti-climax toch wel.

Leuk om weer te zien. Erg fijn ook om af en toe terug te spoelen want dat kon in de bios, ondanks het verwarrende gedoe met wisseltrucs, dus niet.

Zoals het een Tarantino betaamt met leuke vertolkingen. Forster is zo degelijk als een huis en heel geloofwaardig in zijn rol. Pam Grier is ook prima als stewardess en onverschrokken working class heldin. Keaton is zijn gebruikelijke hyperactieve zelf maar zijn rol is op maat geschreven voor hem. Fonda is goed gecast, slonziger, luier en delleriger dan ooit maar daarom niet minder lekker, mooi gekleurd door de Californische zon. Jackson kan als geen ander zowel hilarisch als angstaanjagend zijn, zelfs met dat staartje en sikje. Alleen De Niro vond ik wat saai maar zijn rol is ook wel erg lomp (en wat hij op het einde doet is overdreven).

Het verhaal is inderdaad eentje waar je goed op moet letten en af en toe dus eventjes terug moet spoelen als je dat opletten niet goed kunt, zoals ik . Het gaat uiteindelijk gewoon om een grote tas met geld maar er zijn nogal wat partijen bij betrokken die allemaal voor de gek gehouden moeten worden. Leuke misdaadfilm. Af en toe wel echt bikkelhard. Tarantino is gek op scenes waarin je opeens onverwacht overal bloedspetters ziet hoewel hij zich hier behoorlijk inhoudt.

Ik blijf met de vraag zitten: waarom gaat Max niet mee met Jackie op het eind? Je ziet hem wel twijfelen aan zijn keuze op het einde en even lijkt het of hij Jackie achterna wil. Beetje ambivalent natuurlijk en waarschijnlijk kruisen de paden van deze twee elkaar nog wel. Lekker onderkoelde romance dus?

"Na Pulp Fiction kon Quentin Tarantino zich de nieuwe koning van de onafhankelijke film noemen. Met Jackie Brown sloeg hij een weg in die zowel de fans als de critici verbaasde. Deze titel is met zijn verhaallijnen, opmerkelijke personages en scherpe dialogen nog steeds een typische Tarantinoproductie. Aan de andere kant is het ook veel serieuzer van sfeer en ontbreekt dat ironische toontje. Tarantino baseerde zich op “Rum Punch” van Elmore Leonard, waarin alles draait om Jackie Brown. Zij is een stewardess die Ordell Robbie helpt met zijn wapensmokkelzaak.

Helaas wordt ze betrapt met drugs. De politie, die Ordell in het vizier heeft, vraagt haar “vriendelijk” om met ze mee te werken. Jackie heeft echter haar eigen plannen en probeert de politie en Ordell tegen elkaar uit te spelen. De andere personages die het verhaal bevolken bemoeien zich met de zaak en zo wordt het verhaal steeds ingewikkelder.

Toegegeven, de eerste keer dat ik Jackie Brown zag was ik niet echt onder de indruk. Ik had moeite met het volgen van de ontwikkelingen (ik hield echt niet meer bij wie wat nou deed) en de geweldsuitbarstingen waren hier een stuk serieuzer. Bij de tweede kijkbeurt kwam deze titel beter binnen.

Eigenlijk is Jackie Brown Tarantinos eerste en enige dramafilm. In plaats van zijn kenmerkende stijl zijn het de personages die voorop staan. Zij bepalen hoe de plot verloopt en Tarantino neemt uitgebreid de tijd om ze echt te leren kennen. Niet dat dit een volbloed psychologische praatfilm is (hoewel dat soms maar weinig scheelt), Tarantino neemt behoorlijk wat gas terug.

Omdat de personages centraal staan valt ook het acteerwerk extra op. Samuel L. Jackson is prima op zijn plek als de gevaarlijke en onvoorspelbare Ordell, Pam Grier zet een vrouw neer die iedereen om haar vinger windt en Robert Forster loopt rond als onschuldige bijstander die door Jackie wordt meegezogen in haar plannen. Het is echter Robert de Niro die de show steelt als Louis Garra, een crimineel die recentelijk is vrijgekomen. Zeker in het begin heeft hij nauwelijks tekst, toch weet hij moeiteloos de aandacht naar zich toe te trekken. Je ziet gewoon dat er van alles in hem omgaat, de vraag is alleen wat precies.

Jackie Brown is en blijft de vreemde eend in Tarantinos oeuvre. Juist daarom is het toch de moeite waard deze titel een kans te geven. En als de eerste keer kijken niet overtuigt, dan zeker de tweede keer."

Tarantino neemt gas terug | Recensie | DVD | FilmBekeken

Misser.

Dit is voor mij overduidelijk de minste Tarantino die er is. Ik moet Four Rooms nog bekijken, maar dit vond ik toch het minst interessant om te volgen. Wat meer geweld had de film misschien goed gedaan, want wat Tarantino met Pulp Fiction wel kon, kan hij hier niet overdoen.

Sommige karakters zijn totaal niet boeiend, zoals De Niro. Jackson was nog wel leuk om te volgen, samen met zijn vriendin of het ideale beeld van de "Beach Babe". Het verhaal sleept soms maar wat voor, en Jackie Brown is totaal geen interessant personage, terwijl Pam Grier echt geen slechte prestatie levert.

Redelijke Misdaadsfilm, die gewoon minder in zijn kracht is en het niveau van Pulp Fiction niet haalt. Jammer, want ik had best zin in dit filmpje.

Doordat het op een misdaadroman gebaseerd is, is de vorm conventioneler dan Tarantino's vroegere werk, maar het is daarom niet minder goed. De intrige past in het genre "de bedrieger bedrogen" of "wie laatst lacht, best lacht", met allerlei slechteriken die elkaar te slim af proberen te zijn.

Enerzijds heb je de geboren slechteriken die altijd voor de misdaad zullen kiezen: Samuel L. Jackson als de onuitstaanbare macho die alle problemen met geweld en grofheid oplost, Robert De Niro als de ex-gedetineerde die weet dat het voor hem altijd misloopt, en Bridget Fonda als de oppervlakkige, tv-verslaafde beach girl. Een verrassend moment is wanneer Louis Melanie neerschiet op de parking na een schijnbaar onbeduidend incident. Zijn woede tegen haar was echter al onderhuids aan het koken omdat ze niet loyaal was met Ordell. Anderzijds heb je twee sympathieke personages van wie je je voor kunt stellen dat ze één keer de boel oplichten om daarna weer een gewoon leven gaan leiden. Jackie krijgt een te laag loon als stewardess en dreigt ook nog haar job te verliezen. Als borgtochtgeldschieter komt Max veel in aanraking met het misdaadmilieu, terwijl hij zelf een brave sof is.

Het grootste verschil met het boek is dat ze Jackie Afro-Amerikaans gemaakt hebben. Het zit vol verwijzingen naar de blaxploitation uit de vroege jaren '70: Pam Grier als actrice, de rapper Foxy Brown die naar haar titelpersonage vernoemd is, de muziek van Bobby Womack. Doordat Jackie Brown vasthoudt aan haar vinylcollectie, wordt het retro-element erin verwerkt. De scène in de kledingzaak wordt driemaal getoond uit een verschillend standpunt, wat telkens nieuwe informatie oplevert over deze ingewikkelde kruising van personages en tassen.. Het goede acteerwerk en de balans tussen plot en stijl maken JB het herbekijken waard.

Jackie Brown mijns inziens een zwaar overschatte film. Het verhaal is erg zwak met weinig spannende elementen. De dialogen zijn soms heel aardig maar worden daarentegen regelmatig lang gerekt om de speelduur te willen rechtvaardigen. De karakters krijgen minimale ontwikkeling met de van Robert De Niro uitgezonderd. Laatst genoemde was voor mij eigenlijk het enigste lichtpuntje van deze lange zit.

Deze film is zo gaaf.... Het plot, een irritante meesterlijke Keaton, een vrouwelijke vrouwelijke Grier, een flapdrol mislukkeling de Niro, een bailbond kerel Forster die je wilt knuffelen, een slick rick gangster Jackson, een spice girl Fonda. Ik voel me geen kijker maar metgezel in deze film. Waarschijnlijk omdat ik deze film in jaren 90 vaak gezien heb. Voor mij een cult film die de jaren 90 vertegenwoordigd. De delfonics soundtrack. Yeah yeah. Dikke 5. En als je een 4.5 geeft, kijk nog eens.

De meesten lijken dit een van de mindere films van Tarantino te vinden, maar voor mij is het andersom: de meeste films van Tarantino vind ik wel vermakelijk maar niet meer dan dat en begrijp ik de hype net terwijl ik dit een ijzersterke film vind. Het is een soort heist-noirfilm en oogt een stuk serieuzer (minder ironisch/postmodern) dan we gewend zijn van Tarantino: het verhaal is briljant en wordt briljant verteld met interessante personages en realistische en intrigerende dialogen. De film duurt 154 minuten maar verveelt geen seconde. 

Misschien wel Tarantino's beste, omdat het naast een amusant, doorwrocht goed plot met de nodige twists & turns, ook een menselijk verhaal brengt over alle geledingen. PF is wat dat betreft meer cartoonesk. Ook briljant overigens. Alle acteurs en actrices pasten excellent als nauwkeurige puzzelstukjes in Jackie Brown.

Prachtige film waarin een stewardess na een vlucht door de politie wordt opgepakt met een tas vol geld. Het plot weet zeker te boeien en zit ook goed in elkaar (mede dankzij de prima montage). Maar het zijn vooral de heerlijke personages en dialogen die het hem doen hier (en de cast weet er uitstekend raad mee). Na Pulp Fiction mijn favoriete Quentin Tarantino film en één van mijn favoriete opening credits-scenes.

Idem hier, de herziening pakt prima uit. Vond Jackie Brown als opvolger van het destijds opzienbarende Pulp Fiction best een teleurstelling en heb hem sindsdien ook niet meer herzien, maar de jaren lijken de film goed te hebben gedaan. Een slim uitgewerkt scenario, een coole en ook behoorlijk stijlvaste soundtrack en een pak goede acteurs maken het een erg fijne kijkervaring. Hij voelt ook zeker niet te lang, hoewel ik van tevoren best aanhikte tegen de speelduur.

Prachtrol voor Grier, eind 40 maar nog steeds fine zoals een barman terecht opmerkt. Jackson speelt een niet heel verrassende rol als gangster maar dat doet hij ongeëvenaard, dat laatste geldt ook voor zijn pruik trouwens. Verder een atypische, leuke rol voor De Niro als vadsig heethoofd, hij zou hierna vooral te zien zijn in een reeks flauwe komedies- pas sinds dit jaar lijkt hij daar (voorlopig) van teruggekomen. En als Jackson herkenbaar is aan zijn haar, Fonda gooit haar zongebruinde benen en beringde voeten in de strijd. De pas overleden Forster overtuigt ook als de love-smitten Max Cherry.

Ik heb bij Tarantino altijd het idee dat hij het moet hebben van de overrompelende eerste kijkbeurt, en dat zijn films na herziening eerder in mijn achting zullen dalen dan andersom, maar dat is bij deze Jackie Brown alvast gelogenstraft. Misschien ook zijn (door mij) minst gewaardeerde film The Hateful Eight nog eens een kans geven, over een jaar of 10 dan.

Quentin Tarantino, Samuel L. Jackson en Pam Grier, toe ik de namen zag hoefde ik eigenlijk niet meer de inhoud te weten om deze film mee naar huis te nemen. Quentin Tarantino, een regisseur waar we al veel films van hebben bekeken en die meestal goed zijn. Denk eens aan Once upon a Time in... Hollywood (2019) - MovieMeter.nl , Pulp Fiction (1994) - MovieMeter.nl en Inglourious Basterds (2009) - MovieMeter.nl. Samuel L. Jackson een uitstekend acteur die speelde in o.a. The Hateful Eight (2015) - MovieMeter.nl die was geregisseerd door Quentin Tarantino en Django Unchained (2012) - MovieMeter.nl en tientallen andere films!

Pam Grier die starte in de film Beyond the Valley of the Dolls (1970) - MovieMeter.nl als feestganger en volgens mij regelmatig in series heeft gespeeld zoals "Miami Vice".

Hier konden wij ons geen buil aan vallen en inderdaad, een leuke misdaadfilm met de nodige humor en actiemomenten.

Grier is idd zoals "Flavio" hier opmerkt rond het einde van haar veertiger jaren,(ten tijde van de film 1997) ze is geboren in North Carolina op 26 mei 1949. Maar ook nu nog een mooie vrouw om naar te kijken!

Leuke film en onze beoordeling is een 7!

Nooit eerder gezien. Niet meer en niet minder dan een goede Tarantino, gebaseerd op een boek van Elmore Leonard, waarbij je je makkelijk laat inpakken door de personages. Jackie Brown, gespeeld door 70s diva Pam Grier mag er wezen als slimme air hostess die betrapt wordt met drugs en een hoop cash. Haar mond staat wel enorm scheef wanneer ze praat, alsof ze een dreun gekregen heeft waardoor haar mond naar links is verschoven. Maar de echte baas hier is Samuel Jackson, in topconditie als crimineel Ordell. Een lullig rolletje voor DeNiro die dat niet echt verdient, en van de sexy Bridget Fonda als Ordells "surfer girl" kreeg ik haast een hittegolf in mijn broek. Verder een leuk "wie loopt met het geld weg?" verhaal dat nergens verveelt dankzij geweldige dialogen.

Je zal maar Quentin Tarantino heten, dacht ik bij het kijken van Jackie Brown. Met je tweede film win je karrenvrachten prijzen, word je de lieveling van pers en publiek en het voorbeeld voor een generatie filmmakers. Overtref dat maar eens.

Met Jackie Brown is het hem alleszins niet gelukt. Pam Grier schittert in haar hoofdrol en Samuel L. Jackson is op zijn best als hij een bad motherfucker mag neerzetten. Maar Robert De Niro oogt vermoeid in zijn rol, of ligt het aan het sullige typetje dat hij moet spelen en waar hij maar weinig mee kan? Bridget Fonda heeft niet de klasse van Uma Thurman, en over die zoutzak met het gezicht van Robert Forster erop geplakt wil ik het dan nog niet eens hebben. Waar Tarantino in Pulp Fiction op een heerlijke manier geflipte personages in het leven riep, is dit gewoon zo'n hatelijke everyman zoals we die al veel te vaak gezien hebben.

Eigenlijk is het scenario over de hele lijn aan de magere kant. Pas in het laatste kwart komt Tarantino op dreef: de drievoudige climax is goed gevonden en in beeld gebracht (al bevat de scène te weinig 'inzet' om echt spannend te worden) en de dialoog tussen De Niro en Jackson in de auto is goud waard. Eindelijk, want dat is net wat ontbrak in de rest van de film. Ook visueel oogt het allemaal wat flauw. Sommige scènes zijn echt lelijk geschoten, die met De Niro en Fonda in het appartement op kop. Across 110th Street en Street Life redden de soundtrack, want voorts is die niet veel soeps. En dan moet het allemaal nog eens zo lang duren, te lang voor wat er te vertellen valt.

Nee, Jackie Brown is weeral geen Tarantino grand cru. Zijn liefde voor cinema is aanstekelijk, maar ik blijf vinden dat hij in Pulp Fiction zijn kruit grotendeels verschoten heeft, zodat er niet veel meer overbleef voor de rest van zijn films.

Streetlife

De enige Quentin Tarantino die ik nog niet gezien had. Hoewel ik er nog steeds een aantal voor mijn Moviemeter tijdperk gezien heb, die nodig een herziening verdienen. Van de films waar ik wel over geschreven heb is Jackie Brown wat mij betreft wel de minste die ik van de regisseur gezien heb.

Het verhaal steekt goed in elkaar, en de manieren waarop partijen tegen elkaar uitgespeeld werden deed mij soms terugdenken aan The Hateful Eight. Alleen voelde in tegenstelling tot die film, het verhaal hier wel met regelmaat te traag en slepend aan. Ik kreeg ook het idee dat Tarantino zich nooit helemaal gegeven heeft voor deze productie. Met name veel dialogen mistte die typische Tarantino vibe. Het kwam nog wel terug, maar heel minimaal ten opzichte van andere titels uit zijn oeuvre. Daarnaast had ik het idee dat het geweld ook sterk moest worden ingeperkt. Alsof de studiobazen meer zeggenschap hadden dan Tarantino zelf gewild had.

Begrijp mij niet verkeerd; ondanks bovenstaande kritiek vond ik Jackie Brown zonder meer een degelijk misdaaddrama. Alleen niet zo goed als dat ik op voorhand verwacht had.

3,5*

Hét grootste pluspunt van Jackie Brown (en op zich geldt dat wel voor de meeste Tarantino films) is de fantastische cast, die stuk voor stuk memorabele personages vertolken. De Niro als een sullige loser (grappige rol!), Keaton als de wat opgefokte agent, de verleidelijke Bridget Fonda als surferbabe/stoner; zelfs de kleinere rollen worden geweldig ingevuld. En dan hoef ik het al bijna niet over de grote rollen te hebben, want zowel Jackson, Forster als Pam Grier spelen coole en charmante figuren. Grier steelt niet per se de show, daarvoor zijn er te veel andere leuke personages, maar ze werkt absoluut wel als de titulaire hoofdfiguur. Neen, dat was gewoon prima, en daardoor blijft de film constant leuk om te kijken.

Jackie Brown is wel een film die, uit zijn hele oeuvre genomen, het minst als een Tarantino-film aanvoelt. De dialogen zijn hier minder sterk geschreven, of missen een zekere scherpte. Bij Pulp Fiction, bijvoorbeeld, zijn er minstens twintig momenten of gesprekken die ik als m'n favoriet zou kunnen bestempelen; in deze film heb je minder van dat soort iconische momenten of quotes. Tweeënhalf uur een constant niveau, maar weinig echte hoogtepunten die lang zullen bijblijven. Stilistisch ook net dat tikkeltje minder interessant dan zijn andere films. De muziek/soundtrack is dan gelukkig wel op het typische hoge niveau, vooral het gebruik van het geweldige Across 110th street.

De laatste Tarantino die ik nog moest zien, en ik zou het toch samen met Death Proof en Kill Bill 2 tot zijn mindere werk rekenen. Maar uiteraard nog steeds erg vermakelijk om uit te kijken natuurlijk, en wie weet stijgt ie bij een herziening ook wel in mijn achting. 3.5*.

“Here we go. AK-47. The very best there is. When you absolutely, positively got to kill every motherfucker in the room, accept no substitutes.”

‘Tarantino’ staat bij mij als favoriete regisseur in mijn lijstje, en ook na deze film blijft hij dat wel. Ik kan altijd erg genieten van zijn films, voornamelijk vaak door een leuk en meeslepend verhaal, leuke concepten in een zeer gedetailleerd jasje met niet te vergeten: erg excentrieke personages. Zo ken ik zijn films en ook niet anders, en ook ‘Jackie Brown’ valt precies in dat plaatje. De film is soms erg vreemd en op andere vlakken weer keihard, helaas dat de film mij dan op een gegeven moment steeds minder wist te boeien. Toch ben ik waarschijnlijk wel een kijker die deze ‘Tarantino’ minder kan gaan waarderen, waar de film ontzettend leuk en tof begint en ik er ook veel meer zin in kreeg kakte de film volledig in, en natuurlijk draait zo’n film dan volledig op zijn dialogen, er had voor mij soms wat meer in mogen zitten dan ‘Pam Grier’ die alleen maar aan het praten was, die ik overigens ook niet hele bijzonder vond in de film.

De cast wint voor mij de film, en het samenspel tussen ‘Jackson’ en ‘De Niro’ vond ik heel fijn om naar te kijken. Beiden overigens leuke rollen en uiteraard springt ‘Jackson’ daar weer bovenuit die het beste speelde in mijn ogen met een zeer excentrieke rol. Voor de rest was ook ‘Michael Keaton’ één van de uitschieters met een erg leuke en strakke rol en ook ‘Robert Forster’ deed het prima.

‘Jackie Brown’ is dus overduidelijk niet mijn favoriete zit van ‘Tarantino’ en voor het eerst dat ik de dialogen wat saai begon te vinden, ondanks dat het verhaal leuk genoeg was om te volgen. Helaas, kan je niet altijd alles goed vinden, dit was een mindere in mijn ogen.

3.5*

Voor de eerste x deze 'Jackie Brown' gezien en stelde me eerder teleur, nogal trage en brave bedoening. Had hier gewoon veel meer van verwacht, een film van Tarantino, mét Samuel L. Jackson en Robert De Niro uit good old 90s. Slecht is ie niet, maar de verwachtingen bij dergelijke films liggen gewoon hoog, ik begin hier niet aan, met de gedachte, nr een standaard filmpje te kijken.

Deze film gisteren geNetflixd en na afloop eindelijk nog eens dat ik heb een film gezien gevoel. Eindelijk! Ruim tweeënhalf uur genieten en de tijd vliegt voorbij zonder dat er een mannetje met superkrachten voorbij vliegt of een vrouwtje met neonlichtgewijze ze is onafhankelijk framing rondhuppelt. Greer zet een powerwoman avant la lettre neer en Samuel L. Jackson maakt ook een superbe indruk.

Een van Tarantino's groten die ik al meerdere malen gezien heb waaronder de laatste keer heel wat jaartjes terug toen ik uitgeschakeld op de bank lag met een dubbel gegaan enkel tijdens een Krav Maga examen, en ik überhaupt nog een half jaar zat voor mijn herintreden alhier. Dus ja...een comment moest er nog altijd een keer van komen. En laat ik vast vertellen dat dit geen topwaardering is, ik schafte de film ooit op VHS aan met Reservoir Dogs en Pulp fiction in gedachten maar daar is Jackie Brown totaal niet met te vergelijken, sterker ik vond het een uitermate saaie film. Toch is dat de afgelopen jaren wel iets beter geworden, maar de beste en leukste films van Tarantino weet Jackie niet te benaderen.

Het is Tarantino ten voeten uit, een stel criminelen, niet bijzonder slim, veel karakters, het nodige geweld, de nodige humor, opzienbarende momenten en vooral stijl. En vooral dat laatste is waar de film heel dik mee scoort en het tijdsbeeld en de oh zo fraaie muziek. Lekker! Over lekker gesproken, wat is Bridget Fonda hier ook een popje. De zaken en besognes rond Ordell zijn best interessant, zijn handel en wandel net zo. Ook Grappig is De Niro als de domme en zwijgzame ex-bajesklant Louis. Kostelijk figuur ook. Het is vooral de fase rond dit stel dat voor mij de film leuk en interessant maakt.

Nu zal Tarantino een bepaald beeld ingedachte gehad heb met het karakter Jackie, deze film en Pam Grier zelf. Want in het ook niet Pam Grier waar ze in Reservoir Dogs over zitten te oreren als groep dat dit zo'n lekker wijf is? Er is geen twijfel mogelijk dat QT met Jackie het beeld wilde creëeren van een vrouw die weinig geluk treft maar wel ontzettend sterk en slim is. En laat daar voor mij nu net de kneep zitten met Jackie Brown. Ik vind de fase waar Jackie zich uit de problemen probeert te werken met de politie, de overdrachten en dit samen met een paar andere karakters voelt voor mij onnodig lang en traag aan. Ik moet zeggen dat het plot en de aanloop er van me wel steeds meer opvalt als goed bedacht. Maar spannend of boeiend wordt het voor mij geen moment.

En zo is Jackie Brown voor mij de minste QT. Begrijp me goed dat ik absoluut een bepaalde kwaliteit zie, zeker in hoe het plot op het einde bij elkaar komt. De muziek, de stijl, Jackson, Fonda en De Niro, de humor, ja Jackie Brown heeft heel veel. Maar toch wil het mij allemaal niet echt boeien en mis ik zelf een extra prikkel die de verhaallijn met Jackie iets extra's geeft. Afijn, zoals ik zeg, niet slecht maar voor mij de minst interessante Tarantino. Trouwens nog wel leuk Sid Haig als rechter.

Quentin Tarantino verraste vriend en vijand met Jackie Brown. Een film zonder veel geweld en actie (poef : weg de helft van zijn aanhangers) en een film waarin personages mensen met emoties en angsten zijn (poef ook weg de andere helft van de aanhangers). Net daarom is JB mijn favoriete Tarantino. Een werk ingetogen en complex en hier wil Tarantino ons iets vertellen. Oud worden brengt ons paniek. Is dit wat er van ons leven geworden is ? En kunnen we het nog veranderen ? Voor airhostess Jackie Brown rest er nog weinig tijd weg om vooralsnog een gemakkelijk leventje te leiden. De prachtige generiek is reeds een eerste visuele aanduiding. Jackie stapt naar de gate, eerst kalm, op een loopband onbeweeglijk en dan alsmaar vlugger en vlugger tot ze loopt en rent om net op tijd te zijn. Het is een metafoor van haar leven ; grootste deel statisch, er gebeurd niets en dan plots rennen naar een toekomst. Naar een noodlot ? Voor premiejager Max Cherry is zijn routine zijn houvast. Kalm, overwogen een job uitvoeren met geen verwachtingen of ambities. Tot hij Jackie ontmoet. De tijd tikt weg voor onze personages en Tarantino brengt dit knap visueel over. De magnifieke scene waarin Jackie uit de gevangenis komt en naar Cherry toe wandelt. De tijd wordt gerekt door de montage. Ze doet er langer over dan werkelijk nodig om bij Cherry te komen. Alsof voor Cherry de tijd stil staat. In JB is de stijl in functie van het thema. Neem bv de laatste geldoverdracht in 3 perspectieven. Niet echt nodig. Maar het rekt de tijd. De sequentie met Jackson en Tucker, die opbouw (langzaam als een ritueel) en de manier van filmen (totaalshot, ver weg en snel over) is opnieuw de tijd rekken. Tarantino heeft zijn liefde voor seventies actie films nooit onder stoelen of banken gestoken. Hier duikt hij in de archieven van de blackexploitation en vindt Pam Grier. Ooit schitterende ze in films als Coffy en Foxy Brown. Ze is ouder nu, rondingen wat groter (is ook een letterlijke dialoog in de film) maar nog steeds aantrekkelijk (die rode jurk !). Grier geeft een mooie vertolking weer van een sterke en zelfstandige vrouw die een plan bedenkt om uit de handen van de wet, van de wapensmokkelaar te geraken en zelf met een tas vol geld weg te wandelen. Ze ruikt de kans om haar leven veel comfortabeler te maken. Foster is dan weer bekend van modale tv films en series waaronder Banyon als een PI jaren ’30. Haaruitval, rimpels, dikke kont dat zijn de bezorgdheden van de personages. Slimme casting door acteur en actrice te nemen die op hun retour waren. Deze twee acteurs Foster en Grier symboliseren ook een fusie van soul en misdaad. Het verhaal is gebaseerd op het boek van misdaad schrijver Elmore Leonard met op de soundtrack sublieme soul classics als Across 110 the street, Street life, Didn’t I blow your mind this time, Get ready, Baby love, etc Naast de casting is ook de soundtrack steeds een sterke troef in de Tarantino’s films. Het personage van Michael Keaton werd dan weer opgepikt door Steven Soderberg’s Out of sight. Ook daar speelt Michael Keaton Ray Nicolette (maar wel uncredited) de FBI agent en ook was Out of sight een verfilming van een boek van Elmore Leonard. JB is ook de laatste film waar Robert De Niro te zien is in een meesterwerk. Daarna gaat hij comedy’s en standaard plot thrillers maken en zijn de vertolkingen dan ook navenant. Maar in JB nog een laatste vonk van talent, van een acteur dat met Taxi driver en Raging bull tot de grootste acteur van zijn generatie behoort. Maar ook De Niro wordt ouder en maakt foute keuzes. Of is het berusting ? JB is gefilmd op locaties in het geliefd LA van Tarantino. Daardoor heeft de film een authentieke uitstraling. Het winkel centrum, de appartementsblok van Tucker, de woning van Forster … het heeft een down to earth gevoel. Kleurrijk in beeld gezet door Guillermo Navarro, de huisfotograaf van Guillermo Del Toro en waarschijnlijk opgepikt wegens Dusk till dawn, een film waarvoor Tarantino een jaar eerder een script schreef en geregisseerd werd door zijn vriend Robert Rodriguez. Tarantino heeft steeds publiekelijk volgehouden dat het zijn ambitie was om 10 films te maken en dan te stoppen. Geen idee of hij het meent maar ironisch genoeg had hij na zijn derde film reeds een meesterwerk te pakken. Niet dat hij zijn gebruikelijke stijlkenmerken achterwege liet JB is pure Tanrantino signatuur. Ook hier kijken de personages tv, drinken een cocktail, luisteren muziek, zitten in een bar, etc. Het zijn deze cool chill momenten dat ook in andere films opduiken. Maar hier zijn het details in functie van het groter geheel. Ze maken deel uit van een character verhaal, van het thema. Er is hier niet die nood om hip of cool te zijn. In tegenstelling tot zijn andere films voel ik hier een volwassenheid in het vertellen van een verhaal. Het feit is dat Tarantino een sublieme auteursfilm heeft gemaakt. Het is zijn enige. Om de tagline te parafraseren. This Tarantino has a brand new bag.

Een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 41 : Jackie Brown.

Toen ik deze film als achttienjarige zag deed hij me niet veel. Reservoir Dogs en Pulp Fiction vond ik super, en toen ik Kill Bill in de bioscoop zag, was dat een te gekke ervaring. Maar Jackie Brown deed me niet zoveel. Onder vrienden was dit ‘de saaie Tarantino.’

Maar 20 jaar later kijk ik er anders naar. Zeker, het verhaal heeft niet de actie van Reservoir Dogs of de humor van Pulp Fiction, maar dit slotstuk van zijn gangster drieluik biedt andere, zeker zo fijne elementen.
De karakters zijn veel breder dan in eerdere films, en menselijker. De speelduur is lang, maar dat zorgt er wel voor dat je bijna drie uur lang kunt meekijken in de levens van deze mensen.
De setting van midden jaren 90 LA is heerlijk, net als in de voorganger. Hoewel ik Tarantino’s latere werk goed of soms geniaal vindt, mist het dat rauwe realisme uit zijn eerste films.

Pam Grier weet iedereen om haar vingers te winden, op een manier dat we als kijker proberen mee te denken in haar plannen, maar ze ons telkens een stap voor is.
Robert Forster overtuigt ook als de sympathieke Max, die als een blok valt voor Jackie, maar haar als een vriend in nood behandelt. Een gentleman, waar Jackie handig gebruik van weet te maken.
De teleurstelling op zijn gezicht nadat hij uiteindelijk ontdekt dat Jackie wel de politie heeft gebeld en hiermee zijn leven in gevaar bracht, is schrijnend.

De bijrollen zijn stuk voor stuk overtuigend: Samuel Jackson is cool en gevaarlijk, de Niro heerlijk verstrooid en stuntelig, Keaton is op dreef als naïeve ambitieuze agent en van Fonda geloof ik direct dat ze het liefst hele dagen op de bank doorbrengt.

Tarantino levert met Jackie Brown een relaxed, mooi gefilmd drama af, met wederom een goede soundtrack en geloofwaardige personages. Weliswaar minder spannend dan zijn eerdere werk, maar daarvoor krijgen we heel veel hart terug.

Verhoogd met een halve punt maar 4,5

4,5*

Inmiddels is Jackie Brown verschenen op 4k. Wow I was blown away. Wat is dit een gave prent geworden echt subliem! Helaas en dat vind ik echt jammer bij deze film is er geen Nederlandse ondertiteling beschikaar. Maar goed blijft een puike film om weer eens te zien!

Film 4,0

Beeld (4K) 5,0

Geluid 4,5

Die scène die vanuit drie verschillende perspectieven wordt getoond kende ik langer van de lessen CKV 2. Dat zal ergens in 2004 zijn geweest en voor mijn gevoel pas jaren later zag ik de hele film (maar mijn stem stamde al uit 2007 dus dat zijn maar enkele jaren geweest). Ik vraag me af of ik de film daarna nog eens had gezien; wel bleven enkele beelden en scènes mij bij bij de herziening deze maand. Maar de ervaring was sowieso een stuk beter, wat een leuke fijne film om te zien toch wel.

De toon is duisterder dan Pulp Fiction maar ergens ook lichter. Minder showy maar vooral laid back. De verpersoonlijking daarvan is Samuel L. Jackson die minder opvalt maar met zichtbaar plezier speelt. L.A. ziet er lekker zomers uit, de plot is oké, het tempo prima en veel losse scènes werken enorm goed. Grier is prima in de leading rol maar het is DeNiro die hier zijn komische timing laat zien en met gemak met de film gaat weglopen, wat een enorm geestige droge rol. De film is vooral aangenaam kijkvoer. Richting het einde duurt dit ding allicht net iets te lang en eigenlijk is de derde visie op die ene scène ook overbodig. Maar veel pret mag dat niet drukken.