Requiem for a Dream (2000)

Echt helemaal niks voor mij dit, want waar heb ik nou eigenlijk naar zitten kijken? 4 junks die je ziet afglijden, fijn...

Erg apart in beeld gebracht, en best wel geniaal ook vind ik. Daar scoort de film voor mij dan ook hoog op. Maar ik moet toegeven dat ik constant zat te kijken hoe lang de film nog duurde. Slecht was het niet, maar nogmaals, ik denk dat zon aparte film gewoon niet aan mij besteed is.

Dat had ik dus eigenlijk ook wel. Verschrikkelijke film was dit.

Eerst en vooral vond ik de cameravoering, de flitsende montage, het constant switchen tussen de verschillende personages in een razend tempo erg vervelend.

Ook dat ze de hele tijd het innemen van de drugs (spuiten van heroine, het snuiven...) lieten zien was mij na een tijd echt gaan irriteren, leuk dat ze het een keertje lieten zien, maar geen 2 uur aan een stuk...

Verder had ik totaal geen binding met de personages, het verhaal was veel te langdradig en totaal oninteressant, de dialogen waren suf. Pff kon allemaal maar weinig boeien.1,5*

De film duurde maar 1,5 uur dus 2 uur drugs innemen is sowieso knap. Verder vond ik dat sowieso meevallen. Gedurende de film konden ze steeds moeilijker aan drugs komen, dus waren er bijna geen scenes meer te zien waar drugs genomen worden.

En geen binding met de personages? Je ziet ze stuk voor stuk steeds verder afglijden, en dat wordt op een zeer indringende manier in beeld gebracht. Mijn binding met de personages werd op die manier alleen maar sterker.

En dan dat verschrikkelijk confronterende einde, gewoon niks minder dan meesterlijk!

Dat ze de inname van de drugs een keertje lieten zien vond ik niet erg, maar na 10 keer hetzelfde te zien, was het mij toch net wat te veel.

Ik kon eigenlijk maar amper sympathie opbrengen voor de personages, ze kwamen allemaal zo naïef en cliché over. Ook het proberen te tonen van de gedachten van elk personage werkte niet bij mij, was net wat te veel van het goede en had op het einde vooral het gevoel dat geen enkel karakter mij echt kon boeien.

ik hou van films die de tegenslagen en mindere kant van het (over)leven laten zien, daarbij is het een wat duistere film die op een aparte maar vermakelijke wijze de moeilijke keuzes weergeeft die je in bepaalde situaties in het leven moet maken, zo ook de verleidingen die in het leven zich voor kunnen doen. het verhaal was simpel, maar sterk en duidelijk. het was boeiend om te zien hoe de (sterke) personages steeds verder afglijden naar een dal. wel denk ik dat deze film pas echt boeiend vind als je de film herkenbaar voor je is op sommige punten en je je goed kan voorstellen hoe deze personen zich voelen.

Jennifer...

Ik vond het echt een geweldige film. Als je niet na afloop een kwartier lang voor je uit blijft staren, ook al was de aftiteling allang afgelopen.... Dan heb je het niet goed gedaan. Deze film is er niet op uit je een goed gevoel te geven.... Maar juist een slecht gevoel... Je wordt echt met je neus op de feiten gedrukt.... Drugs ain't cool!

En.... Marlon Wayans.... Wist niet dat ie dit in zich had!

Gruwelijke muziek!

Ik verwachtte een hoop, maar bleef uiteindelijk ietwat teleurgesteld achter. Het is allemaal aardig om te zien hoe men afglijdt, de wijze waarop dat in beeld wordt gebracht is zo nodig nog mooier en ja, in het laatste kwartier stijgt de prent daadwerkelijk naar grote hoogten. Maar dat kon ik niet van de gehele prent zeggen. De personages wisten me maar mondjesmaat te boeien en de editing was me zo nu en dan een doorn in het oog. 3,50, max.

Het zien van deze film heb ik lang uitgesteld en in eerste instantie was het een tegenvaller gezien de hoge scores. Drie sterren, maximaal.

Maar toch, de film blijft aan je knagen van de eerste tot de laatste minuut. Dit in combinatie met het goede spel en de meer dan briljante muziek zorgen dat deze film toch een dikke 4 sterren scoort.

Wauw, wat een einde. Dat ik deze film nooit eerder had gezien.

Precies mijn gedachten!

Ik blijf ook steken op een 3.5*

Ja, de film ziet er prachtig uit, alle credits daarvoor. Hele interessante shots, framing, camerawerk etc. en interessante montage, maar het is niet genoeg om de film te dragen tot een meesterwerk. Ik vond de film zelf namelijk eigenlijk te laag in tempo en te veel herhalen, niet zozeer qua beeldherhalingen maar qua 'het duurt te lang want het onderwerp wordt te vaak herhaald, het wordt te lang uitgerekt'.

Het laatste halfuur van de film is meesterlijk, absoluut, vandaar mijn 3.5. Maar met name de eerste drie kwartier zat ik eigenlijk alleen maar te wachten tot het beter zou worden en het 'begin van het einde' zou beginnen.

Credits toch. Het verloop was namelijk voorspelbaar (terwijl ik vrij weinig tot niks opgezocht had van tevoren, dat doe ik nooit), maar de uiteindelijke uitwerking van het verloop, het laatste half uur, vond ik toch prachtig: net toch op een andere manier dan je verwacht. Misschien heftiger en best subliem in beeld gebracht. Maar het proces er naartoe: mwah.

Desalniettemin goed, zeker, maar minder een meesterwerk dan ik had verwacht, gezien alle lovende reacties altijd.

Misschien bij herziening een verhoging, maar nu blijft het toch echt steken op een 3.5*

Ik heb veel films gezien over , drugs , verslaving , drang etc.. , maar deze film breekt echt alle potten en de muziek geeft je kippenvel , Requim for a dream is in een woord SUBLIEM!!!

Het geheel deed mij wat denken aan een light-versie van Enter the Void. Her en der wat flikkerende beelden, surealisme en schokkende scenes, maar over het algemeen een stuk beter te verteren. Vond dit uiteindelijk een goede film en dat kwam voornamelijk door het verhaal van Sara Goldfarb.

Het begint al bij de geweldige vertolking door Ellen Burstyn, die ervoor zorgt dat ik me helemaal kon inleven in de situatie van deze weduwe. Sara is een veel te lieve, niet al te intelligentie alleenstaande vrouw die hopeloos probeert invulling te geven aan haar doelloze realiteit. Na een misleidend telefoontje belandt ze in een waanwereld, welke haar weer een reden geeft om 's ochtends op te staan. Elke dag wordt een zoektocht naar haar "fix": het afvallen, het beste plaatsje in de zon, de roem van televisie, aandacht in het algemeen, etc. Alhoewel Sara zich aanvankelijk fijn voelt in haar droomwereld, komt de realiteit met enige regelmaat hard om de hoek kijken. De koelkast begint te bewegen en de eerste tekenen van krankzinnigheid doen zich voor. De waanzinnig goede nachtmerrie scene geeft het startsein voor een climax opbouw, welke tot apotheose komt tijdens de shockbehandelingen. Brok in m'n keel.

Parallel hieraan loopt het verhaal van Harry, Tyrone en Marion. Toch wel een beetje een standaard harddrugs verhaal, waarin de nodige clichés niet geschuwd worden. Het laatste half uur is vrij intens, maar menig documentaire vertelt soortgelijke verhalen beter en schokkender. Nergens wordt de kwaliteit van Sara Goldfarb gehaald.

Welke droom, en van wie, gaat hier eigenlijk verloren? Ik zou het niet weten.

In deze verbeelding van de onontkoombare ondergang van de naar een beter leven strevende personages slaagt Aronofsky er niet in de spanning tussen droom en werkelijkheid voelbaar te maken.

Dat ligt denk ik allereerst aan de dromen die de personages hebben, of beter gezegd, aan hoe die aan de kijker gepresenteerd worden. Zelfs in de meest banale, belachelijke of kinderlijke dromen kan de grootheid van het menselijk verlangen doorklinken, en, vanwege de onvervulbaarheid, het tragische ervan.

Maar hier ontstijgen de werkelijke verlangens, die achter de dromen liggen, nergens het niveau van de damesbladen- dan wel CSI-psychologie. Het is dan eigenlijk ook wel weer logisch dat het licht zwakzinnige Burstyn-personage in die stijl toch haarfijn weet uit te leggen waar het bij haar aan schort.

Wel grappig, om middels Libelle-clichés de 'waarheid' achter het onzinnige object van verlangen bloot te leggen. Dat brengt me op de gedachte dat de hele gang van zaken, zoals die in deze film wordt voorgeschoteld, eerder voer is voor een komedie, dan voor een tragedie, zoals de bedoeling geweest schijnt te zijn.

Ook het pondje puur, het nostalgische dromen van de veiligheid van moeders armen, en de liefde ('Je bent het mooiste meisje dat ik ooit heb gezien', 2x) vermogen wat mij betreft niet de emoties los te maken. Je zou uit die theatrale ontboezeming - en het geloof dat de aangesproken persoon daaraan zegt te hechten - , en ook uit die 'analyse' van Burstyn, de conclusie kunnen trekken dat daar de crux juist niet ligt, maar daar zijn verder geen aanwijzingen voor.

Het probleem van deze film ligt wat mij betreft niet alleen bij de dromen, maar ook bij de personages op zichzelf. Het is kennelijk gewoon niet Aronofsky's stiel om interessante karakters neer te zetten; dat viel me bij Black Swan ook al op.

Uiteindelijk wordt in het laatste deel van de film de hellegang van de personages wel effectief en met flair in beeld gebracht, maar de ellende van personages die voor mij nooit tot leven zijn gekomen laat me eigenlijk volkomen koud; de steeds snellere opeenstapeling van die ellende werkt dan eerder op de lachspieren.

Het was waarschijnlijk beter geweest als Aronofsky zijn acteurs wat minder had laten leuteren, en zich wat meer geconcentreerd had op de hellegang an sich; misschien had in de afstand die ontstaat in de presentatie van personages als niet meer dan zetstukken op een schaakbord, wel de ruimte gelegen voor ontroering en emotie. Nu is de balans zoek, omdat de karakterschetsen maar een beetje afgeraffeld zijn. Laat dat dan maar helemaal achterwege, als het je kennelijk niet interesseert.

En ik denk dat uiteindelijk daar mijn grootste grief tegen deze film ligt: ik heb sterk de indruk dat Aronofsky zijn personages, en zijn publiek, niet erg hoog heeft zitten.

Serieus man, geweldige film. Wel verschrikkelijk heftig zeg. Sinds ik hem gezien heb ben ik bijna bang voor drugs geworden. Voor de mensen die hem nog niet gezien hebben: kijk deze niet als je eens een avondje gezellig een filmpje wil kijken met het gezin. Echt gestoord. Geniaal.

Deze film is een grote trip die steeds erger word naarmate het einde komt en wanneer het dan afgelopen is, is het eigenlijk al te laat. De indruk die deze film op mij heeft achtergelaten is enorm, ik blijf er telkens maar aan terug denken. Ik moet zeggen, als Darren Aronofsky de regie niet had gedaan was deze film lang niet zo goed geweest. De manier waarop hij de impact van drugs in beeld brengt is geniaal. Misschien moet je zelf ook wat ervaring met drugs hebben om echt door te hebben hoe goed hij dat doet. Van de acteurs zet vooral Ellen Burstyn een geweldige rol neer in deze film, geen wonder dat ze genomineerd was voor een Oscar. De transformatie van een eenzame moeder naar een totale psycho is geweldig. Dit is een film die je gezien MOET hebben.

Ik heb deze een tijd uitgesteld, maar vandaag dan toch bekeken. Helaas toch echt een van de slechtste films die ik heb gezien. Het verhaal heeft al niks om het lijf, we zien enkele junkies steeds verder afglijden. Na een paar minuten kun je al globaal voorspellen hoe dat afloopt. De personages zijn niet al te zeer uitgediept en wekken geen enkele sympathie op, ook dat helpt niet om goed in het verhaal te komen. Het had wel geholpen om wat meer achtergrond bij de personages te krijgen, zodat er eventueel een band ontstaat bij de gebeurtenissen in de film. Boeiende dialogen of gebeurtenissen zijn er ook niet echt, dus daar moet de film het ook niet van hebben.

Zeer irritante en om de haverklap terugkerende tussenshots van dollarbiljetten, coke en opgezette pupillen. Verder ook veel snelle en wisselende beelden. De soundtrack werd ook telkens herhaald en kon ik op een bepaald moment ook niet meer waarderen.

Boeien kon de film mij absoluut niet en ik heb hem dan ook met veel moeite uitgezeten. Ik kan er verder ook niet veel positiefs over zeggen. Niet iets wat ik ooit nog eens terug ga kijken.

Jij kon geen sympathie opbrengen voor die moeder ? Dan ben je wel erg hard.

Je snapt er helemaal niks van. Wat meer achtergrond moet je hebben dan een moeder wiens man overleden is, wiens glorietijd over is, wiens zoon het huis uit is en amper nog omkijkt of het is voor geld, wiens vriendinnen allemaal truttebelletjes zijn die eigenlijk enkel om zichzelf geven, wiens leven geleefd is en wie zeker niet meer hoeft te dromen over een toekomst, wie enkel wil dat ze geliefd is en wie enkel wil dat haar zoon het maakt in zijn leven ?

Dit wordt allemaal duidelijk in de boeiendste monoloog van de film, volgens mij had je toen net een plaspauze ?

YouTube - Requiem for a Dream - Ellen Burstyn's Monologue

Als je hier geen empathie voor voelt, ja kijk dan nog maar wat verder naar hersenloze actie

Ik heb er wel empathie voor en toch heb ik er iets over te zeggen

Om de zoveel jaar is er een crisis in ieders leven, een tijdstip waarop alles weer op een (nieuw) rijtje gezet kan worden en een volgende levensfase kan ingaan. In de puberteit (rond 14), rond 28, rond 42...

Veel, of alle, moeders zullen bv een empty-nest syndroom meemaken, niet zo uniek dus. Het is m.i. maar wat je met die (natuurlijke) crises in je leven doet. Het is een mogelijkheid van transformatie naar een volgend stadium in het leven.

Wat dat betreft is de film volgens mij vooral een voorbeeld van hoe zaken kunnen mislopen als er niet op tijd, volgens de wetten van de natuur, een transformatie plaatsvindt, doch stijf vastgehouden wordt aan het heden/verleden/materie/....

Een requiem inderdaad, voor meerdere soorten van crisis dus, een mogelijkheid van afscheid nemen van een voorgaande fase, naar eigen keuze. Wat dat betreft is het een interessante studie en kan de film zelfs confronterend zijn.

En Aronofsly heeft zich goed ingeleefd in de verschillendee fases en hun bijbehorende crises, op een empatische wijze, door te confronteren en te prikkelen tot bewustwording ervan.

goede comment, TMP kan ter plekke zijn hart uit eten!

Je doet net alsof de situatie in de eerste alinea van jouw commentaar automatisch maar moet leiden tot wanhopig gedrag en drugsgebruik. Dat hoeft toch helemaal niet, dat is toch gewoon een keuze. Maar goed, anders paste het waarschijnlijk niet in het kader van deze film. Waarin de personages alleen maar foute keuzes maken en steeds verder afglijden, enige nuance is dan niet nodig. Daarom kan ik ook weinig tot geen sympathie opbrengen voor de personages en mede daarom boeit de film mij ook totaal niet.

Dat hoeft ook helemaal niet, maar om nou te zeggen dat het 'gewoon' een keuze is vind ik toch ook wel weer erg simplistisch. Of ben jij er ook zo één die zegt dat alles je eigen keuze is.

Ik moet hem toch maar weer eens quoten : Het leven is wat je overkomt, terwijl je iets anders gepland had.

Bovendien vind ik het ook nogal arrogant om te stellen dat mensen die verkeerde keuzes maken, gelijk niet meer op jouw sympathie hoeven te rekenen. Ben jij zelf zo foutloos dan ?

Komt misschien op basis van mijn posts inderdaad nogal hard over, het gaat me echter vooral om deze film. Niemand is foutloos, dat hoeft in films ook zeker niet. De personages in deze film worden wat mij betreft veel te eenzijdig neergezet, ze doen allemaal alleen maar wat ze niet zouden moeten doen om uit hun penibele situatie te komen. Dit in het kader van het verhaal van de film, om te laten zien hoe de drie hoofdpersonages zich verliezen in drugsgebruik en zichzelf helemaal in de vernieling helpen. Je ziet ook al heel snel aankomen waar het heen gaat. Mede hierdoor krijg ik persoonlijk geen enkele binding met de personages en dus ook geen sympathie. Dat betekent niet dat ik nooit sympathie heb voor personages, omdat ze (veel / alleen maar) foute keuzes maken.

Het lijkt wel alsof de meeste hier denken dat de "gedachte" achter deze film is het laten zien dat 'drugs slecht voor je zijn en levens verwoest', en er dus maar ver vandaan van kan blijven.

Naar mijn idee wil de maker ervan echter veel meer vertellen dan dat. Namelijk waarom er op deze wereld mensen zijn die middelen (ZOALS drugs) en andere afleiding door middel van (schadelijke) dingen nodig hebben (drugs zijn daar maar een klein onderdeel van) om niet op te geven in het leven. De reden spreekt voor zich: mensen hebben niks om handen (zoals de eenzame vrouw in haar flatje goed laat zien). Onbewust en misschien op een iets ander niveau / wat minder duidelijk zit de wereld vol met dit soort mensen. Kijk om je heen, overal zie je mensen die "voldoening" halen uit de meest kansloze dingen. Na een lange werkweek die we in het belang van de economie hebben gesteld (wat we eigenlijk allemaal niet willen maar onszelf maar aanpraten dat het oké is omdat we anders een "schande" voor de maatschappij zijn in de ogen van de buurman/kennis/vriend/familie terwijl eigenlijk iedereen zo denkt) komen we thuis en het eerste wat we doen is een bak chips pakken en voor de tv zitten om vervolgens naar de meest sneue programma's te kijken.

Meer dan een miljoen mensen kijkt bv Holland's got Talent, of ik hou van Holland, om maar even aan te tonen "waar we in hemelsnaam" mee bezig zijn op een wereld waar veel meer uit te halen valt. (maar waar we helaas gigantisch in worden belemmerd door allerlei verplichtingen en brainwashpraktijken die van ons niet-nadenkende mensen maakt als het neerkomt op "waarom is deze wereld zoals 'ie is" en "waarom doen en denken we zoals we doen en denken?").

Dit soort dingen zou geen enkel mens ook maar één seconde van zijn of haar tijd gunnen als ze een gelukkig leven zouden leiden (en dan bedoel ik écht gelukkig, niet het schijngeluk dat de meeste ervaren/zichzelf aanpraten maar keihard onderuit te halen valt wanneer je de mensen op de feiten drukt).

De gedachte van de filmmakers is, naar mijn mening, dan ook het laten zien in wat voor sneue maatschappij we ons bevinden en hoe we ons proberen staande te houden door dingen die er eigenlijk helemaal niet toe doen (of zouden moeten doen als we allemaal eens beter zouden nadenken en een heel andere wereld/systeem zouden creeeren) toch te doen. Dat we in deze film menigmaal met drugs en drugsgebruik worden geconfronteerd lijkt mij dan ook niet puur en alleen om mensen het drama van deze rommel te laten zien, maar meer om de achterliggende gedachte kracht bij te zetten (mensen die afleiding/'iets' nodig hebben in hun sneue bestaan dat ze als slaaf/zombie hebben en deze zoeken in dingen die we niet nodig zouden hebben als we allen onze ogen openen en iets gaan veranderen aan de leefwijze op deze aarde).

Ook toont de film prima aan dat mensen goed zijn in principes aan de kant te schuiven omwille van geld. Ik heb het idee dat sommige scenes uit de film indruk maken op mensen maar "slechts" worden gezien als' scene uit een film', terwijl deze eigenlijk een prima reflectie zijn van hoe mensen in het echt zijn (en nee, niet alleen de junks, ook en misschien wel juist mensen zoals je buurman / kennis / collega, en vooral, mensen waar je op zou moeten kunnen bouwen (iemand begrepen waarom die "arts" in de film die vrouw helemaal niet aankijkt wanneer ze in zijn praktijk is? (die haar die pillen verkoopt, niet de arts uit het ziekenhuis) maar je gruwelijk bedriegen).

Ik kan nog urenlang doorratelen over waar ik reflecties van de werkelijkheid in zie en waarom ik denk dat Aronovsky deze film dan ook meer als reflectiemateriaal bedoeld dan een anti-drugs film, maar laat ik dat maar niet doen, er zijn er zoveel en ze vergen flink wat uitleg om uberhaupt "gezien" te worden dat het wellicht een lastige puzzel word voor andere die de film niet zo zien als ik.

Alles kan recreatief leuk zijn, koffie drinken, tv kijken, filmpje pakken, dansje doen, gamen. Tot het té is geworden. Ik ben het dus niet met je eens dat als je bv tv kijkt of een spel doet er al iets met je mis zou zijn. Het gaat m.i. om grenzen ervaren en erkennen.

Als iets je beheerst dan is het mis. Ik zie dus allerlei leuke zaken als gewone vrijetijdsbesteding totdat het recreatieve een dwangmatig trekje zou krijgen en dat kun je meestal wel op tijd voorkomen (als je in staat bent om ‘t te zien).

Soms is dat opgelegd door de maatschappij of door jezelf en treedt frustratie op. Frustratie en stress kan tot cirkelpatronen leiden waar men soms zelf niet gemakkelijk uitkomt. Ook een reden voor sommigen om drugs te nemen. Tenzij je je het bewust bent en een plan kan maken om je leven te veranderen.

Heel veel mensen kennen deze stappen niet, dus werkelijk bewust zijn waar je mee bezig bent, dan gericht een uitweg zoeken (oftewel bewust een andere weg kiezen als 't nodig is) én dan de daarop volgende actie ondernemen zodat het nieuwe doel werkelijkheid wordt.

In hoeverre mensen afleiding nodig (denken te) hebben… is per persoon heel verschillend. Het zoeken naar ‘thrills’ kan m.i. in het karakter zitten of aangeleerd (of afgeleerd) zijn. Ik denk dus dat dit niet snel te categoriseren valt. Zie de studies vrijetijdkunde e.d. Net alsof iemand nooit plezier kan of mag hebben in tv of geld of wat dan ook?

Ik vind overigens dat je in vooral je een na laatste alinea best een negatief mensbeeld neerzet. Natuurlijk zijn er veel bedriegers in de wereld, geen reden om niemand meer te vertrouwen, vind ik. Wel is het zaak je persoonlijke grenzen te onderkennen en te bewaken (lijkt mij).

En als iemand de film niet ziet zoals je 'm zelf ziet of je woorden niet begrijpt kan er ook gewoon een communicatieprobleem zijn, een kwestie van taalgebruik en ontvangstmogelikheid.

Wat de 'gedachte' achter de film is... een kwestie van taal en interpretatie dus

Dat Aronofsky toch wat ruimte laat voor diverse invalshoeken (drugs/tv, levensfases, druk van de maatschappij, leegte in de mens, verslaving op velerlei gebied) vind ik goed gedaan.

gewoon echt een topfilm!

Je zegt dat je geen sympathie had met de hoofdpersonages, toch? Maar volgens mij is dit ook helemaal niet de intentie van de film. Er zijn genoeg drugsgebruikers of 'foute mensen' die wij 'rotjong' noemen. Dus ik vind dat dit juist een eerlijk portret is.

Heftig filmpje,zeker een die je gezien moet hebben.

Helemaal met je eens, tattoobob. Misschien ietwat overgewaardeerd, maar toch een van de weinige films over verslavingen die naarmate de vordering gewoon echt naargeestig en eng wordt.