Requiem for a Dream (2000)

Ja je krijjgt er een beetje een naar gevoel van bij deze film..........dat is de bedoeling denk ik ook

Ik vind de manier hoe je deze film uitlegt echt fantastisch . Echt goed geschreven. Er zit inderdaad gewoon veel meer achter dan alleen het drugs gedeelte. Bij mij had het uitzichtloze leven van Sarah vooral mijn aandacht getrokken, maar had nog niet alles zo bekeken zoals hier staat.

Welke achterliggende zaken "zie" of zag jij dan? Ben benieuwd.

Ik weet niet of ik echt spreek van achterliggende zaken aangezien het allemaal best obvious is. Maar het is voor mijn gevoel ook echt niet zo dat ze met deze film enkel probeerde te zeggen "Drugs is bad!"

Mijn aandacht werd vooral getrokken naar het personage Sarah Goldfarb. Ze vertegenwoordigt gewoon de angst die veel mensen hebben voor oud worden (dit wordt eigenlijk letterlijk beschreven in haar monoloog tegen Harry uiteraard). Ze is alleen, heeft geen doel meer en is voor niemand ook nog belangrijk. Ze kijkt heel veel naar een of andere duffe tv-show.
De reden waarom ze zo gelukkig is als ze een kans maakt om op tv te komen is omdat ze dan gezien wordt door mensen en omdat ze dan ergens naar toe kan leven en het voor haar gevoel ook echt nut heeft om dingen te doen zoals af te vallen, omdat ze dus eigenlijk niet echt een drijfveer heeft om echt iets te gaan doen.
Uiteindelijk wordt haar gevoel dat ze niet meer belangrijk is nog meer benadrukt als het dus heel slecht met haar gaat en ze eigenlijk ook niet echt gevraagd wordt op tv. Ook de manier hoe er met haar wordt omgegaan in die instelling laat blijken dat het niemand echt interesseert wat er met haar gebeurd, ze willen alleen maar van haar af. Waardoor ze haar ook een handtekening laten zetten voor elektroshock therapie, terwijl ze helemaal niet voor reden vatbaar is.


Gewoon alles om dat personage heen zet me dus aan het denken en wat er met haar gebeurd.
Geldt op andere manieren ook voor de andere personages, maar voor mij met name voor Sarah Goldfarb. Gewoon dat gevoel wat op me werd overgebracht, van iemand die zo wanhopig nog probeert belangrijk te zijn terwijl niemand daar in geïnteresseerd is, raakte me erg.

IJzersterk psychologisch drama dat prachtig gefilmd is en een erg depressieve nasmaak achterlaat. Het acteerwerk is zeer goed, met name van de langzaam gek-wordende moeder en ook de tieners spelen onderhoudend. Met name het camerawerk is erg subliem: Aronofsky maakt opmerkelijk veel gebruik van technieken zoals Snorricams, Milo-camera's, hip hop montage, split screen, jump cuts en ook veel scherpe dagdroom scenes. Ik kan begrijpen dat anderen dit soms irritant over vinden komen, maar de obsessieve en deprimerende karakteriseringen van de film komen hierdoor beter tot hun recht. Ook naar mijn mening een van de weinige dramas die dankzij het camerawerk en het realisme werkelijk naargeestig en eng wordt, maar Aronofsky deed dit ook al bij zijn meer recente psychologische thriller Black Swan. Nee, ik vind Requiem For A Dream geen meesterwerk zoals velen vinden maar een bizar en aparte film-experience is het zeker!

Fall. Tja, waar moet ik beginnen. De soundtrack? Of het briljante montage- en camerawerk? Het is een zeer indrukwekkende, depressieve film waar alles mis kan gaan wat er mis kan gaan. Acteerwerk is zeer sterk. De film lijkt een anti-drugs film te zijn, maar dat is het naar mijn idee absoluut niet. Het laat zien dat mensen in deze trieste samenleving waar wij in leven door eenzaamheid, ellende, dingen als drugs nodig zijn. Zeer indrukwekkende, ellendige film die je niet moet kijken als je van feel-good movies houdt.

5/5

Niets dan bewondering dat ik heb voor Darren Aronofsky. Wat een fantastische, eigenzinnige cineast is het toch! Inmiddels heb ik vier van zijn vijf films gezien, en het valt inmiddels wel op dat hij iedere keer weer een heel andere benadering kiest. Toch is het opvallend dat deze moeilijk toegankelijke film toch een groot publiek bereikt heeft en momenteel plaats 34 bekleedt in de top 250.

Ik moet toegeven dat Requiem wat traag op gang komt. Zeker de eerste tien minuten zijn gewoon aardig. Alles draait natuurlijk om de neerwaartse spiraal waarin de hoofdpersonen terecht komen. Moeder is depressief en in haar uitweg stort ze zich op dieetpillen en zoonlief met vriendin en kameraad gaan de drugshandel in. Requiem For A Dream is zo’n film die lastig te omschrijven is. The Fountain was dat ook. Het blijft een ervaring die je zelf moet ondergaan.

Aronofsky slaagt er op meesterlijke wijze in om de neerwaartse spiraal uit te beelden. Als een sneeuwbaleffect wordt de waanzin steeds duidelijker en heftiger. Het regie- en montagewerk is briljant. Het acteerwerk is erg sterk (en dat had ik van Marlon Wayans echt niet verwacht). Feit is wel dat Requiem For A Dream zo’n heftige en absurde rit vol obsessie, drugs en seks is die je echt zelf moet ervaren.

Zeer indrukwekkende film met stuk voor stuk geloofwaardige en goed vertolkte personages. De cinematografische stijl past perfect bij het sfeertje. Minpunt vind ik de wel héél erg trieste sfeer die Requiem for a Dream uitstraalt. Af en toe wat lichtvoetigheid had ervoor kunnen zorgen dat de film niet zo zwaar op je maag valt.

Het zal ongetwijfeld de bedoeling van de makers zijn geweest maar het weerhoudt mij van een écht hoge beoordeling en, belangrijker, de wil om deze film vaak te gaan herzien.

4*

Mooie, indrukwekkende film. Vooral de details maken dit voor mij een topper.

De scene wanneer Sara in het ziekenhuis wordt opgenomen en die twee mannelijke verzorgers komen is zo indrukwekkend. Dat de ene het over zijn pokeravond heeft, terwijl ze Sara vastketenen aan het bed, dat is zo schrijnend. Dit laat zien dat alles, maar dan ook alles routine/normaal wordt, zolang je er maar lang genoeg mee te maken krijgt. Ook drugsgebruik in dit geval. Ook de foetus houding aan het eind van de film is heel kenmerkend voor de hulpeloosheid van de hoofdpersonen, die parallellen zijn duidelijk zichtbaar.

Al met al een zeer indrukwekkende film en het zal nog wel even aan me blijven klagen schat ik zo in.

Mooie menselijke film met een zeer toepasselijke titel

Deze film heeft wel één van de meest sterke eindes die ik ooit in een film heb gezien. Daarom deze maar eens verhoogd.

Een film die je een dag na het zien nog bezig houdt, ofwel de film heeft een diepe indruk achtergelaten. Een weerspiegeling van het leven van alle dag waar een deel van de bevolking mee te maken heeft. Het niet uitkomen van dromen, heil zoeken in drugs die je alleen maar verder doen afglijden....slik.

De meeste vinden het blijkbaar goed acteerwerk van Ellen Burstyn, maar ik vond haar de hele film zwaar irritant. Dat ligt vooral aan het persoon dat ze speelt, te dom en naïef voor woorden, vond het uiteindelijk niet meer geloofwaardig. Verder is de film irritant gefilmd en langdradig. Als je een goede film over verslaving wilt zien, adviseer ik Trainspotting.

Ik denk dat requim een veel breder beeld van verslavingen laat zien.

Sara doe je veel en veel te veel tekort als je haar dom en naïef noemt. Het lijkt misschien zo op je 18e, maar lang niet iedereen kan zijn of haar leven compleet in handen houden. Mensen dom en naïef noemen omdat ze in slechte situaties belanden en geen uitweg kunnen vinden, vind ik dan weer dom en naïef.

Lees voorgaande posts maar eens, misschien kun je dan je standpunt wat nuanceren.

drugs will f*ck you up, lijkt de booschap van deze film te zijn..ik denk niet dat dit ook daadwerkelijk zo bekeken moet worden.

Aranofsky zet op een unieke, eigenzinnige en bovenal vrij briljante manier een film niet die mensen in hun ondergang beschrijft, deze mensen gebruiken drugs maar allemaal om andere redenen. de o zo bekende soundtrack die iedereen al kent voor dat je deze film nu voor het eerst zou zijn, de vreemde montage ,het zeer sterke acteerwerk en het laatste halfuur maken de film geweldig.

@ Nakada

Mijn gegeven mening is genuanceerd genoeg om deze film slecht te vinden.

Sorry hoor, maar jouw bericht is alles behalve genuanceerd.

Trainspotting is totaal niet te vergelijken met deze film, en daarnaast staat deze ook wel een stuk hoger aangeschreven.

Zie jij mij deze film met Trainspotting vergelijken? Nee. Het is inderdaad een film met een andere stijl, maar het onderwerp drugs komt ook veel aan de orde. En men hoeft een film niet automatisch beter te vinden als een film hoger genoteerd staat in de toplijst, of wilde je dit niet beweren?

blijf de soundtrack van de film geweldig vinden.

na het lezen van de meningen/recensies hier was ik zeer benieuwt naar

deze film.

met de volste vertrouwen in de users hier op mm heb ik de film aangeschaft en nu

inmiddels gezien.

tjonge wat een schitterende film is dit zeg...wow.

alles maar dan ook alles is goed aan deze film.

briljant acteerwerk,goed verhaal,zeer indrukwekkend.

de soundtrack vond ik ook geweldig.

echt helemaal goed.

mede dankzij jullie heb ik eindelijk weer eens een parel gezien

Decent... hoge verwachtingen niet waar gemaakt... zeker geen slechte film, maar een klassieker of iets wat me hierna nog dagen bij blijft... neee

chaotisch vond ik het vooral. Veel geluidjes, snel heen en weer gefilmd en veel foefjes. De fim zelf is qua verhaal mooi in beeld gebracht maar het riep bij mij geen emoties op. Heftig om te zien hoe het kan gaan maar in mijn optiek waren de makers te druk bezig met het mooi te maken, dit had veel meer in kunnen spelen op het gevoel maar dat deed het bij mij niet.

Een bizare en indrukwekkende film, met al die rare geluidjes en snel herhalende scènes. Eigenlijk is dit een zeer droevig verhaal, en als je niet n de juiste stemming bent dan kan dit nogal een zwaar depressieve film zijn. Persoonlijk vond ik Ellen Burstyn zeer irritant, na een tijdje wist ik het wel dat ze labiel was. Maar het was zij die goed liet zien hoe ver mensen kunnen gaan, om hun droom te verwezenlijken en voldoening te kunnen halen uit dingen die er niet toe doen. Marlon Wayans vond ik wel een verrassend acteren, ik ken hem alleen van flauwe komedies. Blijkbaar kan hij ook serieuze rollen spelen. De soundtrack vond ik ook geweldig, past eigenlijk wel bij deze film.

Deze film heeft eigenlijk maar één duidelijke boodschap, drugs maakt meer kapot dan je lief is. Alle vier de hoofdpersonen lijden daar onder. Er zitten sterke scènes in, die dat goed laten zien. Sara beland ondervoed in het ziekenhuis met een verslaving aan speed. Harry komt samen met Tyrone in de gevangenis terecht, waarbij Harry zelfs nog een arm verliest. En Marion is ten einde raad, en doet er alles aan om aan drugs te komen. Hierdoor beland zij uiteindelijk in een soort gangbang..

Dat de film één duidelijke boodschap heeft is onzin. Er zitten nog genoeg boodschappen in, dat drugs je leven kapot maken is nogal duidelijk. De film gaat ook over televisie verslaving en hoe alles dat erop vertoond wordt nonsens is. Of bijvoorbeeld discriminatie en racisme. De film gaat ook een beetje over dromen en illusies, en relatie's. En hoezo, Ellen Burstyn labiel? Hoe bedoel je precies, Seifer?

Ik bedoel dan niet Ellen zelf, maar de rol die zij speelt. En ja er zitten nog andere boodschappen in, maar die komen wel minder sterk naar voren. De televisie verslaving, heeft ook deels te maken met het feit dat ze kijkt naar een programma over eten.

Indringende film over het grote afglijden door gebruik van drugs cq (dieet)pillen..

Ik vond de film eigenlijk meer gaan over eenzaamheid en de de hopeloze zoektocht naar een zinvol doel.

Komt goed uit, want dat bedoel ik ook. Zou niet weten waarom haar rol labiel zou zijn? Daarbij heb ik dat programma over eten gemist denk ik. Was het geen quiz/prijzen programma?

Misschien zou in plaats van 'A Dream' het woord 'Expectations' gebruikt kunnen worden in de titel, want voor mij gaat de film meer over verwachtingen in het leven die niet uitkomen, soms ook onzinnige of onrealistische verwachtingen (moeder die persé kleinkinderen wil en wil dat haar zoon gaat trouwen of de wens van snel geld). Je kunt dat dromen noemen, maar voor mij doe je dan het begrip dromen te kort. Je kunt ook dromen zonder verwachtingen of doelstellingen.