Requiem for a Dream (2000)

Klopt, ook dat natuurlijk.

Een erg, erg goede film. Ik heb niets dan superlatieven voor deze film.
Geweldig geacteerd, goede acteurs die de gebeurtenissen geloofwaardig neerzetten. Jared Leto en Jennifer Connelly zijn een zeer geloofwaardig stel en Ellen Burstyn heeft de rol van haar leven en alle personages rondom voegen elke keer iets heftig belangrijks toe. Geen dialoog of situatie teveel.

Dan de wijze van uitvoering of stijl: Het fragmentarische van de montage, snelle korte shots, afgewisseld met fragmenten waarin de tijd vertraagd lijkt te zijn, zijn geweldig gedaan en refereren goed aan het druggebruik en de vervormde tijdbeleving daarin, met ook terugkerend vervormd beeld + geluid en de vele herhalingen. Overal is aan gedacht. Beelden zijn fantastisch met veel afwisselende technieken en kleurenfilters, belichtingen, close-ups, handheld, etc. Het is boeiend om dat alleen al te zien.

De soundtrack is perfect en aanwezig of afwezig als het moet. De schreeuw van de vrouw, gevolgd door de indringende pieptoon van het testbeeld is bijvoorbeeld fenomenaal. 'De toon bepaalt de sfeer' zogezegd, maar in dit geval is het acteren, de vertolkte levensinstelling van de personages, ook erg sfeerbepalend. Of men nu slachtoffer speelt of meedogenloze uitbuiter van de situatie.

Het verhaal: Alle aanleidingen om te gaan gebruiken of min of meer ongemerkt hooked te raken vind ik goed weergegeven. Zo ook de wanhoop en redeloze agressie als de drugs er niet zijn, ongeacht in welke of wiens omgeving men verkeert. Realistisch. Ook personages rondom, goed bedoelende vrienden, maar ook mensen die andere mensen gebruiken en/of euforisch staan te joelen als een ander pijn heeft, zijn realiteit.

Niet dat je er blij van wordt, het is een verhaal van afglijden, pijn en vernedering en vervallen van dromen die eens waren. Zowel voor de jonge mensen met hun verliefdheid en wensen van geluk aan de start van hun leven, als voor de moeder, die hoopte wat af te vallen, een huwelijk van haar zoon en een kleinkind als toppunt van haar geluk mee te maken , maar dankzij de pillen het tegendeel vond. Ten koste van..... alles. Het gaat over mensen die verder dan ooit van het pad verwijderd raken van hun eigen wensen en doelstellingen die ze eens hadden, over mensen die zelfs ver verwijderd raken van een menswaardig bestaan. Met een enorm cynische, spetterende finale.....

Showtime!

Veel mensen zien het inderdaad als een film over louter en alleen drugsverslaving, maar het thema wordt veel breder getrokken. Volgens mij gaat het over alle vormen van verslaving die hun weg vinden binnen onze huidige tijdsgeest. Met als allergrootste verslaving de geforceerde zoektocht naar geluk.

Inderdaad, dat probeerde ik dus zo goed mogelijk uit te leggen. Bedankt dus, Donkerwoud.

Die kerel had het toch de hele tijd over rauw vlees en suiker.

Mijn hemel (of juist niet).

Dit is het best te vergelijken met een uiterst emotionele,- en uiteindelijk slopende topsport wedstrijd; ik was helemaal kapot, leeg en op.

Dit is de meest ultieme confrontatie tussen 'de wereld van de oneindige mogelijkheden' en de schaduwkanten daarvan, waarmee eigenlijk niemand geconfronteerd of geassocieerd wil worden, maar de gemiddelde mens in de huidige, uiterst snelle en steeds kleinere wereld is in wezen net zo bezeten en vol van obsessies als de gemiddelde junk. De moderne samenleving met zijn steeds onmenselijker eisen is een boze kracht geworden die tot de ondergang van het individu leidt. De samenleving is zo georganiseerd, dat bureaucratische regelzucht en allerhande technologie het individu tot onmachtig massamens, tot grijze muis heeft gemaakt, tot een 'soortwezen' van wie de identiteit bepaald wordt door functie of status. Dit 'soortwezen' probeert te overleven middels het hebben van dromen zodat de keiharde en onmenselijke werkelijkheid voor even vergeten kan worden. Middels die dromen proberen 'soortwezens' de waarheid te verhullen; dit verhullen is een noodzakelijkheid, omdat de waarheid te verschrikkelijk is om voortdurend in te leven. Inderdaad een Requiem for a Dream.

Wat een ontzettend goede film. Je gaat echt meeleven met de hoofdpersonages waardoor het einde erg veel indruk maakt. Ik vond het het ergst voor Harry en zijn moeder. Tyler komt er opzich het beste mee weg. Het bekende nummer van de soundtrack kende ik natuurlijk al wel maar de rest van de soundtrack is ook zeer goed en sluit perfect aan bij de film. Verder briljante montage en een zeer goede rol van Waynes die ik enkel kende van komische rollen zoals Shorty.

Een zware en deprimerende film maar vreselijk goed. Eentje om in huis te halen.

Wat een hele nare super briljante film! Een van de beste ooit!!!

10 jaar later en dus ook 10 jaar ouder de film voor de tweede keer gekeken. De eerste keer was ik zwaar onder de indruk, 10 jaar later toch een halve ster minder

Het is een van de zwaarste en zwartste films die ik ken. Ook nu bleef na het einde achter met een brok in mijn keel en enigzins misselijk.

Het maakt vooral zoveel los, omdat je zelf gaat nadenken over de verschillende paden die een mens kan bewandelen in het leven. Daarnaast wordt realistisch en zonder onnodig drama weergegeven hoe destructief sommige paden kunnen zijn...

Een unieke film!

Een hele aparte en ontzettend zware film. Ik weet nog niet zo goed wat ik er nou precies van moet vinden, maar het is zeker een bijzondere en unieke film. Eentje om over een tijdje nog eens te zien.

Het viel niet mee voor mij om deze film af te kijken. Het is me uiteindelijk gelukt, want ja je kunt enkel en alleen een punt hier geven als je hem ook helemaal hebt gezien. Maar ik vond hem helemaal niks.

Een drama film kan ik hem absoluut niet vinden. Het is immers geen film met een goed plot. Het gaat nergens over. Ja het gaat over fantasiebeelden, dromen van mensen die verslaafd zijn aan drugs of pillen. We zitten in een draaimolen en die draaien we iets te snel af. De muziek gaat door tot je weer het volgende fragment ziet. Een fantasiefilm voor volwassenen die een pilletje teveel ophebben. Is Nederland al zo verslaafd aan de joints en drugs om deze film überhaupt een punt te geven? Gaat toch weg.........Een serieuze ondertoon zit er totaal niet in. Als je een serieus drama stuk wil maken over drugs en wat het allemaal met je doet, zit je hier verkeerd. Vond de opmerking van die tic tac hier wel leuk. Die zet je 102 minuten op en dan kijk je hoe de wijzer van links en naar rechts gaat.

@boneka

het gaat nergens over?geen goed plot?

oke ik heb deze film toch echt heel anders beleefd en ik ben volwassen en had

toch echt geen pilletje op...

ik vond het juist wel een serieus drama over wat drugs met je kan doen.

Ik heb hier zelden een review gelezen waarbij de kijker m.i. de essentie van een film zo heeft gemist als hier. Als dit geen drama is (over wat drugsgebruik met mensen kan doen) dan weet ik het niet meer.

Nergens over?

Nu spreek je jezelf tegen. Dat zijn toch flinke onderwerpen voor een film om aan te snijden.

Aan je relaas eronder te lezen is het je uiteindelijk niet gelukt om hem af te kijken. Zelden iemand zo de plank mis zien slaan. Fantasie? Niet serieus? Geen plot? Het lijkt alsof je een heel andere film gekeken hebt.

En als je dan die hoge waarderingen ziet....die hoge plek in de top 250..denk je dan niet een beetje ...een heel klein beetje: Verrek, waar heb ik de boot gemist? Wat is er allemaal langs me heen gegaan? Had ik toch teveel gedronken?

Maar ach...zoveel mensen zoveel meningen.

RFAD heeft zich een plekje veroverd in m'n top 10, ik stem meestal alleen op films die mijn aandacht en tijd waard zijn.

De titel sprak mij aan en had lang geleden gehoord dat het een goed meeslepend film is.

Vooral voor Marlon Wayans vond ik het een geschikte rol en hij deed het erg goed.

De soundtrack... wat kan ik erover zeggen elk keer als ik het hoor bij een scene, kippenvel!

Wat ik erg mooi vond was dat de mooie Jennifer Conelly (te zien in Once Upon A Time In America 1984 een van m'n lievelingsfilms) zo'n zelf vernietigende rol neerzette.

Ik heb de film helemaal afgekeken. Er staat uiteindelijk is het me gelukt. De film mist duidelijk zijn doel. Ik miste juist de uitwerking wat drugs met je doet. Dat geheel heb ik geheel gemist, omdat deze "drama" film die geen drama film is versneld wordt afgespeeld met eigen fantasie geluiden en beelden. Zag toevallig laatst Training Day waar even een trip te zien was. Kijk dat kwam veel realistischer over. De beleving van drugs kwam er in deze film totaal niet uit. Niet serieus, geen serieuze ondertoon, geen drama, maar een aan elkaar geplakte film die iets te snel afgespeeld wordt.

Je zag geen mooie trips, de sex was er snel doorheen gejaagd, maar het gesprek met die moeder duurde eindeloos lang.......vreselijk!!

Verschil van meningen dat kan maar als ik dit zo lees kan je wel conclueren dat je of niet opgelet hebt of je hebt hem niet gezien of je loopt te trollen.

Nee hoor zitten hier meer reviewers bij die er zo over denken. Neem nu de film Pulp Fiction. Ook geen reet aan, maar volop lof overal......tja

Hier het moment wat ik bedoelde in Training day..........na 2.30

YouTube - Great Movie Scenes: Training Day

of deze Traffic scene........die raken mij veel meer, gewoon omdat hier een verhaal in zit.

YouTube - Traffic (2000) - Drug Overdose

ps wed dat ik Trainingspotting ook ruk vind. Die overigens zo las ik veel origineler was dan deze.

Lijkt me dat je Trainspotting goed moet vinden, mede door de tripscenes.

Ik vraag me gewoon af hoe je kan tellen dat RFAD niet serieus is, geen drama kent en niet de zijde toont wat drugs met je doet. Lijken me allemaal zaken die moeilijk tegen te spreken zijn. Dat het je niet meesleept en aangrijpt, dat zal ik dan wel begrijpen maar dat is iets totaal anders.

Komt misschien omdat het geheel niet echt een fim/verhaal is maar een bij elkaar gepropt geheel. Ik houd gewoon van een goed plot. Dat is bij deze film absoluut niet het geval.

ps dan moet ik Trainspotting zeker een keer bekijken

Zelden iets gelezen dat zo ver van mijn indruk afstaat als het verhaal van Boneka. Blijkbaar heeft hij begoefte aan een lineaire vertelling. Want de film heeft wat mij betreft juist een sterk plot en verhaal en laat als geen ander zien wat hardcore verslaving met je doet (de bad trip). Vind het best knap dat iemand dat er niet uit kan halen. Laat Trainspotting ook maar links liggen. Vast ook veel te fragmentarisch voor je.

Het is wel opvallend dat sommige hier op moviemeter moeite hebben, met het feit dat er mensen zijn die een andere mening hebben.

Die hebben geen moeite met andere meningen maar met de totaal niet te plaatsen "argumenten".

Dit bijvoorbeeld :

of :

Wel wanneer die andere mening vooral gebaseerd lijkt op wanbegrip. Snap werkelijk niet hoe je kunt stellen dat de film een serieuze ondertoon of drama mist. Dat zijn juist de krachtigste onderdelen van dit werk.

Wat een onzin kraam je weer uit. Een iets te simplistische visie. Aangehaalde kritiekpunten lijken mij toch lastig te beweren. Heeft weinig met subjectiviteit te maken verder.

Why not iedereen kan toch iets vinden van een film. Ben het wel gedeeltelijk eens met Reinbo. Ik heb het niet zo op fragmentarische films. Ik houd persoonlijk meer van een aanloop een middenstuk en eindstuk. Het plot in deze film vind ik tamelijk eenvoudig opgezet. Dat lijkt het misschien niet, maar is het wel. Vier verhaallijnen met ieder hun probleem over verslaviing. Zo vond ik de scene met die vrouw en die koelkast behoorlijk saai worden. Je ziet namelijk steeds dezeflde dingen terug. Weinig verrassend. Ik vind inderdaad dat deze film niet een serieuze ondertoon heeft (drama), omdat hij cynisch is neergezet. Je zou erom kunnen lachen en bij een echt drama lach je meestal niet. De beleving van drugs en alles wat daarbij komt vind ik hier niet uitkomen.

Daabij ik zie niemand met zelfmoordneigingen. Ik zie niemand die denkt dat ie kan vliegen. Ik zie niemand die een neurotisch loopje heeft of op een bepaalde manier loopt. Daarbij speelt bijna alles binnen af. Ook de opbouwfase van het drugsgebruik is in deze film ver te zoeken.

Waarom zou je bij een drama niet kunnen lachen (One Felw over the Cockoos Nest. Clockwork Orange, Intouchables). Daarbij vergaat het lachen je op het eind. Dat maakt de film voor mij juist zo sterk. Drugs gebruik begint vaak als een lolletje, maar het eindigt zelden goed als je niet tijdig stopt. Die flow brengt de film perfect in beeld.

En waarom moeten drugsgebruikers zelfmoordneigingen hebben of denken dat ze kunnen vliegen? Een raar loopje.... Lijkt me juist dat de film dat soort makkelijke (en onzinnige) clichees prima ontwijkt. Opbouwfase wordt overgeslagen. Personen zijn al verslaafd. Waarom zou je de start van hun gebruik willen zien? Film gaat immers over de gevolgen.

Nou die gevolgen zie ik juist niet. Herman Brood kon lekker flippen en dat zag je aan alles zelfs in zijn songs. Never be clever. Of ie ooit dacht dat ie kon vliegen weet ik niet, het was zelfmoord, maar het had wel gekund. Maar die films die jij opnoemde zijn niet mijn soort. Dan vind ik Trafic veel sterker ook in zijn opbouw. In de kritieken hier waar jij ook op hebt gereageerd staat onder andere dat je het gevoel hebt dat je naar een tic tac film zit te kijken waar alles steeds tot vervelends toe terug komt. Nou dat gevoel heb ik dus ook. Niets vernieuwends, niets verrassends. Deze film raakt mij totaal niet omdat hij (en daar komt ie weer) de serieuze ondertoon mist. Cynsisch neergezet. Leuk grappig voor bepaalde mensen, maar ga aub niet zeggen dat dit een film is over het gevolg van drugsgebruik. Bullshit. Dan kom je met heel andere zaken zoals ik hier al eerder memoreerde. Het gedrag van een drugsverslaafde op straat is te zien aan zijn loop, zijn ogen, zijn stem en manier van spreken. Rare fratsen etc. Ook de trips zijn nergens hier te vinden. Sorry het is echt niks!