Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922)

Ik wil hier nog even aan toevoegen dat de nieuw opgenomen soundtrack score (voor de 2005 gerestaureerde versie) echt ONGELOOFLIJK FANTASTISCH en zeer indrukwekkend is, zeker prachtig mooi in 5.1 tijdens het kijken van de film. Nogmaals; genieten!!

Net op het grote scherm herzien in het muziekgebouw aan het ij, met de live score van Obst gespeeld door het Insomnio ensemble. Niet helemaal een onverdeeld succesvolle filmervaring. Hoewel goed gespeeld, was het een bij vlagen toch een iets te experimentele soundtrack naar onze smaak, al was de begeleiding bij sommige scènes dan wel weer erg super.

Er was gekozen geen Nederlandse ondertiteling te gebruiken voor de title cards. Nu is mijn Duits (hoewel wat roestig) vrij prima, maar die zwierige kriebels en dat Gotisch schrift is af en toe gewoon niet te ontcijferen. De nuances van het verhaal schoten er daardoor wat bij in.

Toch fijn om een keer groot te hebben gezien.

Nosferatu met Live Score

Tickets liggen al klaar, kwestie van op tijd te zijn. ?

Na Nosferatu uit 1979 heb ik me toch maar eens aan dit origineel gewaagd.

Bram Stoker's verhaal heeft me altijd kunnen bekoren dus moet het met deze eerste (niet officiële, verboden, licht aangepaste...) verfilming wel goed zitten

Met een blik vanuit de huidige tijd wordt deze kijkbeurt een ramp dus maar verstand op nul en trachten in te leven in de toenmalige tijd.

Het lezen van die textborden was eerder storend en ook de beeldkwaliteit niet echt fris maar algemeen was het een redelijk leuke kijkervaring.

De film wordt gedragen door een sterke Max Schreck die mede een prachtig licht en schaduwgebruik een goed dreigende gestalte neerzet die toch anders is dan alle nakomende vampiers. Buiten deze prachtige schaduwscènes heerst er wel heel wat traagheid en kwamen mijn lachspieren (vooral door de grootse overacting) toch wel af en toe in werking in plaats van dat er een spanningsgevoel opkwam (misschien toch niet genoeg ingeleefd?

2,5*

De derde keer dat ik deze film uit het tijdperk van het Duits expressionisme, van regisseur Friedrich Wilhelm Murnau kijk. En wederom verbaasd het me hoe eng Max Schreck in de rol van Graaf Orlok,is. Nu ben ik natuurlijk heel wat gewend maar ik vind de manier waarop Dracula/ Nosferatu wordt uitgebeeld super scary. Ik merkte nu pas op dat de vampier uit Salem`s Lot hier vermoedelijk op gebaseerd was. Prachtige film, ondanks dat deze al bijna honderd jaar oud is.

joolstein

Misschien is het aardig om deze film ook eens te bekijken : Shadow of the Vampire (2000)

(als je hem nog niet gezien zou hebben)

Deze zet alle latere vampierenfilms meteen in de schaduw (sic).

Mooie vroege horrorfilm jaagt de moderne kijker misschien niet al te veel schrik meer aan, voor een publiek in 1922 moet dat toch wel anders zijn geweest. Om het beschaafd te houden zijn de aanvallen off screen, al is de suggestie van de aanval, met de naderende schaduw van Graaf Orlok, wellicht nog indringender. En hoewel de pest in 1922 geen reëele dreiging vormde, heerste enkele jaren daarvoor de Spaanse Griep, dus de angst voor een dodelijk virus was nog erg actueel.

Nosferatu is echter een film die ook zonder de horror-elementen overeind blijft - overigens is Max Schreck nog altijd een griezelige Graaf Orlok. De film is erg sfeervol, kent enkele iconische shots en experimenteert met vroege special effects als versneld afspelen, stop motion en het oplossen van Orlok als hij wordt geraakt door de zonnestralen. Niet zo geslaagd was de soms te nadrukkelijk aanwezige experimentele soundtrack van Art Zoyd, ik had hem liever gezien met een neutraler geluid.

Dit weekend is het eindelijk zover, ben heel benieuwd wat Buscemi en het Michel Bisceglia Ensemble ervan gaan maken.

Voor een film die eigenlijk niet mocht blijven bestaan.

F.W. Mureau's meesterwerk, of beter gezegd één van zijn meesterwerken, zaterdag avond live mogen zien. De muziek, soms echte breakbeats, een vleugje techno of een streepje drum & bass van de hand van Buscemi verweven met de geluiden van een vleugelpiano, contrabas, bariton sax, clarinet tot zelfs accordeon ( het werk van het Michel Bisceglia Ensemble ) werkten wonderwel fantastisch. Hoewel de film één van mijn favorieten is uit het silent movie aanbod zaten bepaalde scènes heel ver weg. Max Schreck is een God, of beter een duivel, als Count Orlok. De man schreef filmgeschiedenis met zijn vertolking.

Wat nog leuker is is dat degene die mee geweest zijn en de film totaal niet kende deze ook konden appreciëren.

Jaaaren geleden gezien, en nu tijd voor een herziening. Nosferatu is 95 jaar oud, maar staat nog steeds. De film is visueel beter dan ik me kon herinneren, met een hoop fraaie, scherpe beelden van jaren '20 Centraal-Europa. Natuurlijk is het wel wat traag en echt expliciet wordt het natuurlijk niet, maar ik verbaasde me (net als Joolstein) toch nog steeds wel over hoe overtuigend naar en griezelig Count Orlok is. Sommige van de filmexperimentjes werkten wat minder, zoals sommige stop-motion effecten en ook het einde was een beetje slap, maar door de beugel genomen is Nosferatu nog steeds een bijzonder sfeervol klassiekertje.

Children of the night.

Altijd lastig om een silent met een grote historische waarde te beoordelen. Maar het draait uiteindelijk altijd uit op 1 ding. Of je het kunt waarderen, of niet. Voor mij is het het laatste. Nosferatu wist me nergens te boeien, te imponeren. Geen enkel moment heb ik een ongemakkelijk gevoel gekregen van Graf Orlok. Grootste probleem is dat je door de title cards ontzettend vaak uit de film wordt gehaald. Erg jammer, daar je niet in de flow van de film komt. Ook maakt dat de film toch te lang. Daarnaast helpt het acteerwerk ook niet echt mee om een geloofwaardig iets te creëren. Vaak had ik het idee naar een stel acterende kinderen te kijken die voor school een toneelstuk hebben opgevoerd. Het is natuurlijk iets wat in die tijd in films werd gedaan. Dat theatrale acteerwerk is natuurlijk iets wat in de silent films veel gedaan werd, maar er zijn ook films die bewijzen dat wat subtieler acteerwerk beter werkt.

Af en toe zit er nog een aardig moment in, waarin ik vooral het spel met schaduwen kon waarderen. Verder zit er bar weinig in deze film wat ik kan waarderen.

Je kunt moeilijk een film uit 1920 beoordelen op moderne standaarden. Ik vind title cards ook niets, heb liever dat er ondertitels zouden staan, maar dit was toendertijd de enige manier om dialoog te geven. En het acteerwerk is expressionistisch, het is immers een expressionistische film. Geloofwaardigheid was toen helemaal niet aan de orde, het doel was een emotie over te brengen en zodoende komt het allemaal vrij theatraal over. Als je daar niet doorheen kan kijken dan zijn silents niet echt aan je besteed.

Je hebt gelijk. Dat is ook meteen wat het beoordelen ook zo moeilijk maakt. Kan je er doorheen prikken, of niet. Ik erger me er al vrij snel aan. De reden dat ik de silents kijk, is dan ook vooral om hun historische waarde. Al zitten er af en toe wel aangename verassingen tussen. En ook dat is een reden waarom ik er zo heel af en toe eentje kijk.

Jammer man, dat je er zo weinig lol aan had.

Moet je misschien een beetje liggen, die silent horrors...? Dit was zeker niet een van de mindere...

Dit moet zowat de oudste film zijn die ik al zag. Een horrorprent dan nog wel. Al is horror relatief natuurlijk: 100 jaar geleden zal men Nosferatu best eng gevonden hebben. Nu vond ik het vooral erg grappig en aandoenlijk. Toch gezien zijn tijdsgeest moet dit een knappe film geweest zijn. Die tekstpamfletten halen de vaart uit de film, maar het blijft wel iets hebben die stomme films met ondersteunende bombastische klassieke muziek.

Explicitiet wordt het nooit, maar dat is maar logisch. Des te indringender vond ik echter de schaduwen die prachtig zijn weergegeven. De sfeer, angst en het mysterieuze wordt zo meesterlijk gecreëerd waardoor de film aan kwaliteit wint. Max Schreck als graaf Orlok was geweldig: mooie grime met die ogen, haakse neus, spitsoren en vooral die lange nagels. Nosferatu is een klassieker die als voorbeeld gold voor latere vampierenfilms en dat is een heus compliment.

Fijn om eens gezien te hebben. Visueel was het allemaal wat aanpassen met die bruine beelden of ronde beelden, maar ook dat is net de nostalgie van een film uit de jaren 20.

Ik kan deze blijven bekijken. Vorige maand had ik de gelegenheid om dat kasteel te bezoeken, en uiteraard heb ik deze kans niet laten liggen. Schitterend! 4*

Nosferatu, eine Symphonie des Grauens

Ontzettend knap gemaakte ‘stomme’ horrorfilm. Nosferatu heeft echt een fantastische score, en door de muziek word je langzaam de film ingetrokken. Het zorgt voor een bijna ongeëvenaarde sfeer. Knap voor een film uit 1922. Naargeestig en ongemakkelijk, maar ook sfeervol en schitterend gecomponeerd. Het ziet er allemaal wat gedateerd uit, maar het is knap dat het soms spannender en enger is dan sommige hedendaagse horrorfilms. Ook door het uitstekende acteerspel van de acteurs.

Voor een film uit 1922 is dit prima gemaakt, goed te volgen met de tussentitels.

"verlengstuk"> Shadow of the Vampire (2000)

Sorry.

Helaas, buiten enkele fantastische elementen vond ik dit bijzonder weinig hebben. Zeker in vergelijking met de oudere en veel betere Das Cabinet des Dr. Caligari. Dit was veel minder en komt eigenlijk niet in de buurt van de eerder genoemde film.

Alhoewel de film goed begon. De scenes in het kasteel zijn het meest sfeervol en bereiken natuurlijk een hoog niveau. Vooral hoe Nosferatu door de deur heen loopt is natuurlijk fantastisch, maar ook enkele andere momenten zoals de "schaduwmomenten" waren hoogtepunten.

Ook mooie, maar soms iets te bombastische muziek. Als die kerel door de kasteelpoort loopt leek het haast een Marvel slotfase te zijn. Dat had niet gehoeven. Ook was de mooie sfeer die soms gecreëerd werd compleet weg en zijn sommige stukken gewoon suf te noemen. Nosferatu was leuk, maar soms ook lachwekkend. Het moment waarop hij met zijn kist de haven inloopt en op het plein loopt is gewoon slecht.

Maar voor een zwart-wit film is het allemaal nog best in orde. Er is wel degelijk sfeer, mooie locaties en vaak mooie en oplevende muziek. Dan heb je het ook weer zo'n beetje gehad, want voor de rest vond ik dit niet al te veel hebben. Jammer.

Ook een beetje meer chaos had beter kunnen zijn. De plaag is uitgebroken, daar had je sterke dingen mee kunnen doen, maar die blijven eigenlijk uit. Wat meer detail had deze film misschien ook beter gedaan.

Bizar hoeveel interpretaties er kunnen worden geplakt op een plot dat sindsdien zo vaak opnieuw is gebruikt (om nog maar te zwijgen van de honderden –duizenden?– afgeleide plotversies). Albin Grau (de oorspronkelijke initiator van deze film) zag de graaf als symbool voor de (Eerste Wereld)oorlog, "die monstrueuze gebeurtenis die over de wereld werd ontketend als een kosmische vampier om het bloed van miljoenen en miljoenen mensen te drinken"; volgens R. Dixon Smith staat de graaf voor "de terugkeer van het [psychische] onderdrukte"; James Berardinelli ziet dit als "de strijd tussen de tegengestelde helften van de menselijke natuur" met Hutter de brave, Orlok de gepassioneerde en Ellen de vrouw die van elk van hen ontvangt wat ze van de ander niet kan krijgen (zit zij bij het strand te wachten op haar man of op haar minnaar?); volgens Gilberto Perez personifieert Orlok "de existentiële opvatting van de dood als iets dat ons inherente in-de-wereld-zijn confronteert en bepaalt"; en 501 must-see movies graaft de oude theorie op "dat Orlok eigenlijk een portret van Lenin is, en dat de film een Duits propagandastuk is dat waarschuwt voor de Communistische dreiging van Rusland" met "de aankomst van de vampier in Wisborg, in een zwarte lijkkist en gevolgd door honderden ratten die de 'Pest' met zich meedragen" als een niet bijzonder subtiele allegorie. (In Engelstalige kopieën is Wisborg Bremen geworden.)
        Allemaal interessante invalshoeken. De film zelf draagt natuurlijk de sporen van bijna een eeuw ouderdom en heeft flink wat verjongingskuren moeten ondergaan om er presentabel uit te zien; dat hij na het gerechtelijke bevel tot vernietiging überhaupt nog bestaat is bijna equivalent aan de manier waarop de graaf in zoveel latere films voor zoveel generaties steeds weer uit het graf blijkt te kunnen herrijzen. Gedateerd is de film uiteraard, en het theatrale terugdeinzen van Gustav von Wangenheim (Hutter) en de smachtende dramatiek van Greta Schröder (Ellen) maken op mij ook niet veel indruk, maar de prachtige vormgeving, de onheilspellende fotografie, de hypnotiserende vertolking van Alexander Granach als de trolachtige makelaar Knock en de onsentimentele afwikkeling van de plot (geen happy-end, geen religieuze onderstromen, geen stoer Van Helsing-personage om de kwetsbare dame te verdedigen) houden de film voor mij echter springlevend.
        Bovenal is dit de film van Max Schreck – geen mysterieuze gentleman als Bela Lugosi, geen sexy hengst als Christopher Lee en geen psychedelische sjamaan als Gary Oldman, déze graaf is een ziek roofdier, een echt onaangename verschijning waaraan niets sympathieks of innemends of charmants valt te ontdekken en die ook anno 2018 bij de zoveelste kijkbeurt nog altijd onbehaaglijk en zelfs onrustbarend aandoet, alsof hij de film op onderbewust niveau een zeggingskracht meegeeft die mijn stemming van dat moment sterk kan beïnvloeden. Zoals Leslie Halliwell schreef, "an actor named Max Schreck, who seems shrunken almost into a mummy, makes Nosferatu a loathsome walking corpse with rotted teeth and pointed ears, enough to give anybody a nightmare. [...] you could almost smell the bad breath." Voor mij de beste zwijgende film die ik ken, zelfs nog een tandje beter dan Caligari.

Slap aftreksel van Dracula

Wauw, posters als deze maken ze vandaag niet meer.

Dracula kwam pas 10 jaar later uit...

Ja dat bedoelde ik. Bram Stoker, de schrijver van het boek, heeft deze film zelfs verboden.

Stoker stierf al in 1912, het waren de erfgenamen met weduwe Stoker voorop die alle kopieën van dit werk wilden laten vernietigen.

Gelukkig niet gelukt.

Je weet het maar nooit bij die man...misschien was hij on-dood en zette zijn "bruid" aan tot die acties.

Bram Aanstoker