Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922)

draait vanavond in Utrecht in de Leeuwenbergh kerk met live orgel muziek!

klopt. Daarnaast heeft Werner Herzog er een (goede) remake van gemaakt. Dat is dus een remake van de film, en niet zozeer een boekverfilming van hetzelfde boek.

Prachtige film.

Expressionistische beelden, beklemmende sfeer en het onheil hangt voortdurend in de lucht.

Max schreck als Nosferatu is nooit overtroffen.

Expressionisme en film mogen samen tot wonderbaarlijke resultaten komen, maar Nosferatu heb ik altijd tot de minderen van het genre gerekend. Als we even andere klassiekers aanhalen als Das Cabinet Des Drs Caligari of Metropolis, dan legt Nosferatu het duidelijk af. Niet alleen hebben we hier te maken met een toch behoorlijk volks spookverhaaltje, maar ook de personages stellen ronduit teleur. Graaf Orlok oogt weliswaar eng, maar blijkt in de film niet meer dan een misvormd mannetje te zijn dat voornamelijk wat gluiperig om zich heen loert. Ik moet vooral denken aan monsterfilms waarbij pas in de slotseconden iemand op het briljante idee komt om zich gewoon te weren tegen het monster in plaats van alleen gillen en wegrennen. Sowieso bevat Nosferatu geen interessante personages. Iemand als makelaar Knock is eigenlijk een regelrechte aanfluiting.

Expressionistische decors zijn er helaas maar weinig. Het kasteel van graaf Orlok ziet er mooi uit en dat geldt ook voor het overzicht van de stad. Allemaal zeer sfeervolle beelden. De oude schepen, koetsen en boerderijen doen me bijzonder weinig. Met de schaduwen wordt ook helaas te weinig gespeeld. Natuurlijk is er het beroemde shot van de schaduw op de trappen. Er zijn wel meer mooie shots, maar ze zijn op een hand te tellen. Je kunt van veel dingen zeggen dat het leuk geprobeerd is of dat men rekening moet houden met de tijd, maar de stopmotion effecten getuigen alleen van pure gemakzucht. Een kleedje dat uit zichzelf van een luik glijdt, moet je wel in meer dan zeven shots doen. Andere dingen wekken enkel op de lachspieren. Nu snap ik wel dat anno 1922 men over het algemeen niet wist hoe een hyena eruit zag, maar om die beesten nu in te zetten als (knuffelbare) weerwolf is gewoon niet verstandig. Zo kan ik nog wel doorgaan. Punt is gewoon dat in tegenstelling tot bijvoorbeeld Metropolis, Nosferatu, eine Symphonie des Grauens de tand des tijds simpelweg niet doorstaan heeft. Het einde is fenomenaal, maar daarvoor moet er eerst door een (grotendeels) zure appel heengebeten worden. Zo’n beetje alles daarvoor mist namelijk vaart, sfeer en spanning. Het klinkt onredelijk, maar ik zeg het met pijn in het hart.

Vanuit historisch oogpunt ben ik blij dat ik deze film heb gekocht. Het is interessant om te zien welke mogelijkheden er toen waren.

Maar inhoudelijk is de film helemaal niets. Daar kan toch geen modern mens anderhalf uur naar kijken ???? Je gaat toch ook geen zwartwit porno kijken als je geil wilt worden ??!!! Nee dit heeft niets met horror te maken. Wat traag en saai !!!!!!

Maar ja, vanuit historisch oogpunt ...................

Dus horror is per definitie NIET traag en saai?

Eigenlijk wel ja...

Traag ben ik het niet mee eens alleen saai wel. Althans goede horror kan moeilijk saai zijn.

Maar da's niet alleen voor horror zo, maar voor elk filmgenre.

Nosferatu.

Ik had na Das Cabinet Des Dr. Caligari wel zin in meer oude films. Dus bekeek ik deze adaptie van Bram Stoker's Dracula. Het personage Nosferatu is erg creepy en bezorgde me een eng gevoel. De muziek geeft de film een extra onheilspellende sfeer. Het einde waar de vampier smelt viel eigenlijk tegen. Veel te amateuristisch. Een mooie 3,5*

Eine Symphonie des Grauens

Nosferatu was een titel die al langer op mijn verlanglijstje stond. De DVD vond ik altijd iets de duur om de gok te wagen (ben niet zo'n enorme fan van stille films) maar Cinema Zuid heeft deze zomer een Vampierenthema en trapt de reeks af met deze Nosferatu. De ideale gelegenheid dus om eens kennis te maken met misschien wel het bekendste werk van Murnau.

Nosferatu is gebaseerd op het alom bekende boek van Bram Stoker maar toch is het geen getrouwe verfilming. Dit is doordat Murnau eigenlijk geen toestemming had om het boek van Stoker te verfilmen en dacht dat hij hier mee kon wegkomen mits hij een aantal details veranderde. De Dracula fan zal de meeste verschillen wel opmerken (vooral op gebied van namen want zo is Hutter eigenlijk Jonathan Harker en is Count Orlok eigenlijk Count Dracula) maar wat mij vooral boeide was dat Murnau als eerste gebruik gemaakt van het feit dat vampiers sterven door zonlicht, iets wat later door zowat elke vampierenfilm overgenomen zou worden. Het is dan ook duidelijk dat Nosferatu zijn stempel heeft gedrukt en dat is zeker en vast terecht want de film kent wel een aantal iconische scènes. Het knapste, en hetgeen mij het meest zal bijblijven, is sowieso de 'schaduwaanval' van Nosferatu op Ellen. Maar eigenlijk zijn alle scènes waar schaduw aan te pas komt erg interessant om te zien. Ik blijf dan ook een zwak hebben voor dit soort oude films waar alle effecten nog echt met de hand werden gedaan en niet met de computer. Nog even een eervolle vermelding geven aan de pianist die live de muziek verzorgde. Geen idee of het de originele soundtrack was (dat wilt wel eens verschillen per versie heb ik de indruk) maar het past perfect in de sfeer van de film.

En de sfeer rondom Nosferatu is eigenlijk erg interessant te noemen. Angstaanjagend is het zeker en vast niet meer, 90 jaar later zijn we ondertussen al wel meer gewoon op dit gebied, maar er hangt toch een beklemmende sfeer. Dit is vooral te wijten aan de zwartwit cinematografie maar voornamelijk vanwege het iconische hoofdpersonage. Count Orlok is op elk gebied compleet verschillend van elke vampier die we nu kennen. Zelfs de bekende spitse hoektanden komen er hier nog niet aan te pas maar we krijgen wel spitse voortanden in de plaats. Max Schreck is dan ook gewoon ideaal in zijn rol van de Count. Een probleem dat ik wel vaker heb met dit soort stille films is het overmatig gebruik van overacting. Toegegeven, je had geen dialoog dus het moest duidelijk zijn voor de kijker maar dit gaat er soms toch wel net wat over. Gelukkig valt dit grotendeels nog altijd wel met de mantel der tijd te bedekken en stoort het op zich niet hard. Wel erg vreemd trouwens dat sommige dialoogschermen opeens in het Frans waren. Nosferatu stond mij altijd ten boek als een geheel Duitse film dus het was vreemd om opeens naar een andere taal over te schakelen. Dit werd dan ook nog niet ondertiteld en dat was redelijk vervelend.

Een aantal erg interessante scènes (de boot sequence!) en een heerlijk hoofdpersonage zorgen ervoor dat Nosferatu erg vermakelijk is te noemen. Langs de andere kant zijn er ook een aantal hekelpunten zoals het overdreven acteren maar dat is nu eenmaal eigen aan de tijdsperiode. Ik ben niet meteen een die hard fan van heel het Dracula gebeuren maar dit was in ieder geval eens een interessante kijk op het bekende verhaal.

4*

Ik zag de film voor het eerst toen ik heel klein was, een jaar of tien en mijn vader was de film aan het kijken. Wat ik daar nog van herinner was voornamelijk de eerste aanval van Orlok op Hutter. Het zal met mijn leeftijd te maken hebben, maar toch heb ik hier nachtenlang nachtmerries van gehad.

Behoorlijke bijtwonden.

Ondanks de klassiekerstatus moet gezegd worden dat Nosferatu, na negentig jaar, toch wel behoorlijke bijtwonden vertoont. Veroorzaakt door de tand des tijd uiteraard. De film weet enigszins opzien te baren met de vakkundigheid toentertijd, maar weet tegenwoordig nog amper indruk te maken. Hoe anders dat toen dan ook het geval moet zijn geweest, meer dan een rariteit is het heden ten dage bijna niet. Toch dragen de aardige decors, de score en het ‘tijdmachine’-gevoel voor een bijzondere kijkervaring. Maar daar blijft het dan ook bij.

Redelijk.

Vrijwel identieke ervaring die ik ook had.

En het bleef mij jarenlang bij

Alleen Christopher Lee, als de bloedzuigende graaf, wist bij mij nog een soortgelijk gevoel van "onbehagen" op te roepen.

En ook nu nog vind ik de verschijning van Schreck schrikwekkend (what's in a name?) genoeg.

De afzichtelijke make-up, zijn lange dunne gestalte, handen, en vingernagels, zijn vreemde motoriek, nog aangedikt door de onnatuurlijke bewegende beelden van de oude film...

Samen een bevreemdende en fascinerende verschijning, waarbij ik mij ongemakkelijk voel.

Zelfs Willem Dafoe, in de rol van Max Schreck, in 'Shadow of the Vampire' (2000) maakte nog wel iets los wat dat betreft.

Maar dat is dan vooral te danken aan het originele voorbeeld, dat hij goed wist te benaderen.

Tot vandaag was de oudste horrorfilm die ik had gezien Psycho uit 1960, maar nog nooit eerder had ik een oudere film volledig gezien, laat staan één van de eerste. Het was eventjes wennen, maar ik kan wel stellen dat het niet is tegen gevallen, en daarmee is mijn drempel toch wel stevig omlaag gegaan. Laat de rest van de klassiekers maar komen dus!

Door gebrek aan ervaring met dit soort oudjes is het een beetje moeilijk een oordeel te vellen over de beeldkwaliteit, maar erg goed was het niet. Veel zogeheten cigarette burns en enorm haperingen, ik weet ook niet of dit beter is in gerestaureerde versies. Sfeervol was het gelukkig wel. Opvallend dat ik de gesproken dialoog eigenlijk geen seconde heb gemist, omdat alles zo theatraal wordt gebracht. De muziek zorgde voor de juiste toon.

De verschijning van Schreck als Orlok is wel angstaanjagend. Het dunne lichaam, lange vingers en die ijzige blik zijn creepy, wat nog eens wordt versterkt door de muziek en haperend beeld. De scenes met Orlok waren meteen de beste en de enige waarin er spanning voelbaar was. Het moest vroeger nog vele malen erger zijn. Leuk om eens gezien te hebben.

Het sub-label van Eureka Entertainment, Masters Of Cinema, brengt F.W. Murnau's Nosferatu, eine Symphonie des Grauens op 18 November uit op een schitterende Blu-Ray+DVD Dual Format Steelbook set.

Nosferatu Blu-ray (United Kingdom)

Dat wordt reserveren!

Trailer (Youtube HD) van de gerestaureerde versie.

Ik kick nogal op de sfeer die in dit soort films zit. Van die oude horrorfilms. Eng vind ik het bijna niet, maar wanneer je er op een bepaalde manier naar kijkt is het moordend goed. Ik moet zeggen dat het me bijna nooit lukt om echt meegesleept te worden door films uit de 20's en 30's, maar Nosferatu is zo niet van deze wereld (en tijd) meer dat ik hem juist wel weer kan waarderen.

Erg mooi.

Nosferatu, eine Symphonie des Grauens
alternatieve titel: Nosferatu, a Symphony of Horror, Terror of Dracula

Eerlijk gezegd wist ik niet dat Nosferatu eigenlijk gewoon het klassieke Dracula-verhaal was van Bram Stoker. Er schijnt zelfs een hele rechtszaak over te zijn geweest, en dat de film vernietigd moest worden. Omdat de film echter zo ver al was in distributie was dit bijna onmogelijk. Interessant weetje dus.

Nu ik de film gezien heb moet ik wel zeggen dat ik het opgemerkt had kunnen hebben. Want ondanks dat er geen Dracula in de film voorkomt (wel een vampier though) hebben beiden verhalen heel erg veel van elkaar weg. F.W. Murnau is een expressionist die al mij meerdere malen heeft bewezen dat hij via het beeld prachtig iets kan vertellen zonder geluid en kleur. Met Nosferatu doet hij dit wederom. Maar dit keer is het niet mooi, dit keer is het eng. Ja, Nosferatu komt uit het geluidloze filmtijdperk maar weet nog steeds de stuipen op het lijf te jagen.

Dat ligt vooral aan Max Schreck die de rol van Graaf Orlok speelt. Die verschijning van hem is dood en doodeng! Zijn personage is een beest, en niet menselijk en dat maakt hem nog akeliger. En dan die ratten die hem meestal volgen. Bah! Heel erg akelig. Ik voelde ook echt met het personage Hutter mee, want wat moet die doodsbang zijn geweest. Die scènes in dat kasteel, waaronder Orlok die in de deuropening staat en wiens schaduw Hutter nadert. Ook die scène met dat Orlok zegt dat Hutter’s vrouw een hele mooie nek heeft. Enorm creepy. Het einde is natuurlijk iets wat je niet moet missen: Orlok die in stof opgaat nadat hij Hutter’s vrouw achterna is gegaan.

Nosferatu is F.W. Murnau’s doodenge meesterwerk en een reden waarom we kunnen zeggen dat ook films zonder kleur en geluid enorm veel teweeg kunnen brengen.

Vorige week kocht ik de dvd uitgegeven door Quality Film Collection.

Toen ik de film wou bekijken bleek er een foute dvd in te zitten nl. een dvd met 2 extra's o.a. The language of shadows.

Vraagje : is dit een productiefout en zit er in elk exemplaar een foute dvd, of heb ik gewoon pech gehad en koop ik de dvd opnieuw?

gr

Zinema schreef :

Kan je wel volgen....maar de positieve punten die je noemt zijn toch na al die jaren zeer opvallend.

Daarbij de enge vertolking van Max Schreck zal altijd wel een horroricoon blijven in de filmgeschiedenis. Voor de rest komt allemaal wat gedateerd over, maar voor die tijd zal deze film indruk gemaakt hebben. Respect ! 7/10

Samen met "The Thing" en "Odishon" deze "Nosferatu" gekeken op Halloweenavond met paar kameraden. En eerlijk is eerlijk, Nosferatu heeft - ondanks zijn klassiekersstatus - het minste indruk op mij gemaakt. Dat het een 'oude' film is stoort me an sich niet (evenmin dat het een stomme film is), maar 90 jaren later blijft er van het horrorelement van weleer nog maar weinig over. Misschien zijn we tegenwoordig teveel gewend (ook al zijn er voor elke 'succesvolle' horrorfilm ook 3 horrorfilms die op niks trekken).

Hoedanook, film blijft mooi om zien, zeker gezien de tijdsgeest, maar in de huidige filmmaatschappij een beetje verloren gegaan. Klinkt logisch (is het ook), maar ik had stiekem iets anders gehoopt

3*

Ook mijn beleving van deze film.

Na de eerste keer dat ik hem zag, in mijn jonge jaren, en dat is lang geleden, aardig wat onrustige nachten gehad.

Ik heb later ook nooit meer een andere acteur zo eng gevonden als Schreck (what's in a name!)

(Christopher Lee als Dracula is wel een goede tweede)

Werkt nog steeds, ook nu nog.

Vampieren hebben we in alle vormen al zien komen en gaan in de bioscoop. De oer-vampier komt uit het boek Dracula dat hier voor het eerst officieus werd verfilmd. Ik had eerder al de eerste officiële verfilming Dracula uit 1931 gezien en dan is Nosferatu toch een teleurstelling. OK, historisch is het misschien wel een belangrijke titel, maar daar blijft het dan ook bij. Nosferatu mag dan wel het beeld mee geschapen hebben, Dracula uit 1931 had veel meer sfeer. En dat heb je toch wel nodig bij dit soort films uit begin 20' eeuw. Het is niet slecht ook niet. Sommige dingen zijn wel mooi om zien en met de warme gele en blauwe kleuren heeft het wel wat griezelig. Maar de figuren zijn eerder lachwekkend - of moet ik zeggen gemaakt - dan griezelig. Je merkt dat de film nog veel te leren heeft. Nosferatu zelf valt nog wel mee. Hij had meer verdiend moet ik zeggen. Want van zijn enge karakter gaat veel verloren in de film.

Gelukkig vind ik in een oude recensie van The One Ring precies wat ik een van de fraaiste dingen van deze film vond. De alomtegenwoordigheid van de dood. Dat gaf deze film voor mij een luguber sfeertje en dat zorgde ongetwijfeld voor het effect begin jaren '20. Er is geen ontsnappen aan, de dood is overal. Dat, de iconische verschijning van Schreck en het fraaie slot (zo'n beetje het laatste kwartier) zullen me vooral bijblijven. Maar mijn (schande!) eerste Murnau zal vast niet zijn beste blijken.

3.5*

Moeilijk om hier een cijfer aan te geven. Deze heeft wel de goede sfeer voor een horror met de griezelige verschijning van graaf Orlok voorop die zeker nog wel erg dreigend op mij overkwam. Het plot daarentegen was nogal rommelig. Dit was dan toch een stuk beter uitgewerkt in Dracula (1931). Ook vond ik het nogal belachelijk om een hyena te tonen wanneer men het over wolven had. Goed maar het 2 jaar oudere Cabinet of Dr. Caligari kon mij toch veel meer bekoren.

Prima film, ik keek er een beetje tegenop omdat ik dacht dat dit ook zoiets als Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) of Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1920) zou zijn, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik deze een stuk fijner vond kijken. Die twee andere films waren niet slecht maar vond ik na een tijdje toch wel wat vermoeiend worden, en dat had ik bij deze zeker niet. Caligari teert vooral op decors, en Nosferatu heeft dat i.m.o. niet nodig.

Qua geluidsband denk ik dat ik de goede versie te pakken had, want de muziek paste perfect bij het verhaal. Het feest was compleet toen ik merkte dat ik naar de verfilming van het verhaal van Bram Stoker zat te kijken. Onlangs zag ik het gedrocht Dracula Untold (2014) en dan is Nosferatu een ware verademing.

Nosferatu is uiteraard een ander type horror dan wat we nu gewend zijn, maar ik kan me goed voorstellen dat deze horror in die tijd als eng overkwam. Enerzijds heb je een echt eng uitziende vampier (en niet van die schatjes waar tienermeisjes vandaag de dag door gebeten willen worden, denk aan Twilight). Iets anders wat de film erg goed doet is fictie mengen met realiteit, waardoor je de fictie ongemerkt beter slikt. Die realiteit is bijvoorbeeld aanwezig door verwijzingen naar de zwarte dood, de pest, iets wat voor de kijkers van toen ongetwijfeld een reële dreiging was, en ook in het personage van Thomas die vol ongeloof reageert op die enge mythes uit Transsilvanië. Ook het uitstapje naar het planten- en insectenrijk, met insectenetende planten, vond ik heel geslaagd.

Na Sunrise (1927) is dit mijn tweede Murnau en ik moet zeggen dat het wel bevalt. 3.5*

Hoofd van regisseur F.W. Mu...

"Blut ist Leben! Blut ist Leben!"

Na lang geleden al eens wat fragmenten te hebben gezien en Werner Herzog's remake een tijdje terug te hebben bekeken dan toch maar eens de originele Nosferatu gekeken.

In tegenstelling tot films als Das Cabinet des Dr. Caligari is Nosferatu (grotendeels) op locatie opgenomen met soms shots van meerdere kanten, wat de film al een stuk moderner doet lijken.

Erg mooi hoe ze schaduwen hebben gefilmd en een erg vroege vorm van stop-motion hebben gebruikt voor de effecten. Max Schreck heeft na al die jaren nog steeds een geweldige uitstraling op het grote scherm. Geweldig nog steeds de monsterlijke verzie van de vampier, zo veel beter dan de elegante versie. Al blijft Christopher Lee, die zowel een echte gentleman als een echt monster is, de beste vampier op het grote doet. Ik vind ook altijd de Duitse versie van de namen uit Dracula veel leuker, Graaf Orlok dat klinkt gewoon veel leuker.

Veel veranderingen ten opzichte van Stoker's boek waren ook niet perse slecht. Dat vampieren niet tegen zonlicht kunnen is eigenlijk in deze film bedacht, een geweldig concept dat door vrijwel alle latere films is gevolgd.

Nosferatu word niet echt saai, al duurt het soms een beetje lang voordat we de vampier weer te zien krijgen. Al met al is Nosferatu toch wel een echte klassieker die iedere horror-fan gezien moet hebben, maar Metropolis blijft op eenzame hoogte als allerbeste 'stomme'-film.

Zwijgend meesterwerk, uit het tijdperk van het Duits expressionisme, van regisseur Friedrich Wilhelm Murnau (1888-1931), naar het wereldberoemde boek "Dracula" (uit 1897) van Bram Stoker (1847-1912). Gemaakt zonder toestemming van de erven (zijn weduwe) van Bram Stoker, vandaar de naamsverandering van de graaf, van Dracula in Orlock. Het kwam zelfs tot een rechtszaak, waarbij de rechter uiteindelijk opdracht gaf alle negatieven en kopieën te vernietigen. De film zou dan nooit meer te zien zijn geweest, ware het niet dat een aantal negatieven/kopieën blijkbaar de dans waren ontsprongen en opdoken in Engeland en Amerika. Hierdoor kunnen liefhebbers van zwijgende filmklassiekers, tot op de dag van vandaag, blijven genieten van deze griezelige en sfeervolle productie van Enrico Dieckmann en Albin Grau. De Duitse acteur Max Schreck (1879-1936) is onvergetelijk als de aartslelijke vampier, die uitgroeide tot één van de bekendste iconen uit het horrorgenre. Naast Schreck nog ondermeer Gustav von Wangenheim, Alexander Granach en Greta Schröder. Producent Albin Grau (1884-1971) heeft een belangrijk stempel gedrukt op deze film, omdat hij tevens zorg droeg voor de aparte art-direction en kostuumontwerp. Opzienbarend en doeltreffend zwart/wit camerawerk van Fritz Arno Wagner (1889-1958), waarbij het gebruik van schaduwen uiterst effectief werkt! Het scenario werd geschreven door Henrik Galeen. Absolute horrorklassieker van de meesterlijke F.W. Murnau, die helaas veel te vroeg, als gevolg van een auto-ongeval in Amerika, in 1931 overleed.

Ik heb hier echt van genoten, en ook al is de film zowat een eeuw oud, hij is en blijft angstaanjagend !

Nosferatu, eine Symphonie des Grauens

Wat een schitterende titel: "Een symfonie der verschrikking". Naast de aansprekende poëtische titel is zijn status de film vooruitgesneld en moest ik deze dus wel zien. Helaas toond de film dat de tand des tijds nietsontziend is, want ondanks dat de film zeker niet slecht is, is het niet meer een productie die zich tegenwoordig staande zou weten te houden.

Het verhaal wisselt zich namelijk af tussen momenten die vlot, vermakelijk en mooi zijn, en stukken die tergend langzaam en zelfs saai zijn. Het begin verloopt lekker en snel. De vaart en spanning zit er goed in. Tot en met het bezoek aan het kasteel van Graaf Orlok presteert de film op topniveau. Daarna komt echter de klad er wat in en ebt de snelheid en de spanning weg. Op de scènes met Graaf Orlok na is er weinig meer aan. Dit komt met name doordat het element der mystiek niet meer werkt in deze tijd. Vroeger zal het eng geweest zijn, maar nu prik je er zo doorheen. Toch krabbelt de film na een moeilijk middenstuk er tegen het einde weer wat bovenop. Met een einde die geschiedenis schreef sluit de film nog waardig af.

Max Schreck speelt een aardige rol, al doet hij eigenlijk niet meer dan griezelig kijken en langzaam draaien. Toch weet hij de scènes naar zich toe te trekken en duidelijk het meest vermakelijk te zijn. Helaas weet hij niet een historische rol als Boris Karloff en Christopher Lee neer te zetten, maar hij is zeker niet slecht.

Gustav von Wangenheim speelt ook zeker niet slecht. Vooral in het begin is hij op zijn best. Samen met Greta Schröder, die ook goed speelt, zetten ze een goed fundament neer, waar de rest van de film goed op voortgebouwd wordt.

Ik moet zeggen dat expressionistische kunst niet geheel aan mij besteed is, op de kunst in de filmwereld geschapen na dan. Met schitterende decors, goed camerawerk en juiste effecten weten de film visueel toch altijd erg imponerend te werken. Zo ook Nosferatu, die hierin ook juist presteert. Murnau heeft in mijn ogen echter niet het koninklijke dat bijvoorbeeld Lang aan zijn films weet toe te voegen. Anno 2015 is de sfeer echter ook iets dat is gaan ontbreken in de film, waardoor het geheel wat droogjes aanvoelt.

Nosferatu is een film waar ik gemengde gevoelen aan overhoud. Aan de ene kant heb je de klassieke status en de invloed van de film op de latere filmwereld die het tot een parel maken, maar op bepaalde aspecten als sfeer en snelheid weet de film zich niet meer geheel te redden. Ondanks dat is het een film die je als liefhebber gezien moet hebben, het is immers een klassieker.

3*